Warmiński ogród wspomnień

Okładka książki jest przepiękna. Ogólnie na samym początku była możliwość nabycia egzemplarzy w ograniczonej ilości z barwionymi brzegami. Ja niestety mam zwykły, ale one nie są dla mnie aż tak bardzo ważne. Bo i tak treść jest najważniejsza. Widzimy na samym środku stary dom, piękny ogród, kwiaty, że aż chciałoby się w takim miejscu zaszyć. Odpocząć od wszystkiego. Złapać tę ciszę i spokój... Ale do brzegu, bo zaraz odpłynę. W dotyku jest matowa z wytłuszczeniami lakierem UV. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka zdań o autorce. Mamy piękne wkładki, grafiki na stronach, które dopełniają klimat książki. Co więcej! W środku znajdują się kody QR, które można skanować i obejrzeć krótki filmik, by jeszcze mocniej wczuć się w fabułę. Jest to coś, z czym jeszcze się nie spotkałam i... Zrobiło to na mnie spore wrażenie. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, podzielona została na rozdziały, a odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Pojawiło się trochę błędów składu, ale myślę, że czytelnik nie zorientuje się i nie będzie go to wybijało z rytmu. ;) Ogólnie po samej szacie graficznej – jest warta swojej ceny.

Moje kolejne spotkanie z piórem Gosi. Trochę za nim tęskniłam... ale wiem, że jak autorka wróci z książką, to pozostanie w głowie na długi czas. I tak zapewne będzie z tą historią, którą chwilę temu skończyłam czytać. Strony zbyt szybko mi umykały, mogę stwierdzić, że lektura ta sama się czytała... Lekko, przyjemnie, bez przeszkód. Od razu wpadłam do świata bohaterów i nie chciałam z niego wychodzić. Naprawdę bym tam utknęła jak najchętniej na jakiś czas, by się wyciszyć i korzystać z natury. Sięgając po książki Mikos musicie się przygotować na specyficzne pióro, barwne, które dociera do najgłębszych strun w naszej duszy. Pozostawia wiele refleksji na temat życia bohaterów, ale i naszego. Dzięki nakreślonym postaciom i krajobrazom, oprócz czytania odpoczywamy, a w czasie przerwy myślimy. O swoim życiu. O ludziach. O książce, bohaterach i ich problemach. Powiem Wam, że jest to naprawdę bardzo dobra opowieść, która zostanie ze mną na bardzo długo, a w biblioteczce zajmie zaszczytne miejsce. Zdecydowanie polecam wszystkim, którzy lubią powieści obyczajowe z sensem i możliwością refleksji.

Mamy tutaj kilku bohaterów, ale najważniejszą postacią jest Lena. Wraca na tak zwane stare śmieci, by uprzątnąć dom babci. Zderza się z przeszłością, jak człowiek zapatrzony w telefon ze słupem i to dosłownie. Wszystko zaczyna do niej wracać. Każda rzecz przypomina jej przeszłość, babcię, ale i mamę, a obu kobiet już nie ma. Boleśnie doświadcza tej straty kolejny raz i próbuje się pozbierać, wykonać zadanie i wrócić... A raczej wyjechać do stolicy i spróbować na nowo ułożyć swoje życie. Taki był plan. Jednak życie jest nieprzewidywalne i Lena nie wie jeszcze, co dla niej los przygotował. Odkrywa krok po kroku tajemnice z przeszłości, a to nakazuje zostać jej jeszcze chwilę... I jeszcze... Ogólnie bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani. Lena, Dominika, Jan – wszyscy mi przypadli do gustu. Od razu ich polubiłam i chętnie poczytałabym jeszcze o nich. Ale, co ważne, sama historia Teresy (mama Leny) oraz Anieli (babcia głównej bohaterki) mają ciekawą przeszłością i mogłyby powstać z tego interesujące dwie powieści. A już w szczególności z Anielą w roli głównej. Nie są wykreowani na jedno kopyto, różnią się od siebie, mają inne charaktery.

Co mnie urzekło w tej książce... Specyficzny, sielski klimat. Ja też mieszkam na wsi, ale to nie to samo. Po prostu brakowało mi tego ogrodu, sadu, i tej ciszy. Ja codziennie mam koncert za oknem, ale co z tego, kiedy huk z ulicy to zagłusza. Brakuje werandy lub tarasu, by móc usiąść późnym wieczorem lub wczesnym rankiem i posłuchać tych uroczych melodii. A czytając tę książkę, czułam to i wcale nigdzie nie musiałam wychodzić... Kolejnym punktem, o którym chciałabym wspomnieć, to refleksje, do jakich zmusza nas Mikos. Za pomocą swoich bohaterów, całe nasze życie powoli przewija się jak na taśmie. Przynajmniej ja miałam wiele zwrotów do przeszłości, teraźniejszości, patrząc na bohaterów, a później na siebie. Przez to, co ma miejsce w powieści, chce nam pokazać, jak silna może być relacja między rodzicem a dzieckiem, babcią a wnuczką czy sama relacja przyjaźni i miłości po latach. Wszystko jest tak pięknie opisane, bez scen +18 – a to znaczy, że da się napisać bardzo dobrą powieść bez takich scen. Jestem naprawdę zadowolona.

Akcja ma odpowiednie tempo, raz szybsze, raz wolniejsze. Bardziej bym chyliła się ku tej wsi spokojnej, klimatycznej, gdzie kiedy trzeba przyspieszyć, dodać wartkiej akcji i emocji, to dzieje się to naturalnie. Naprawdę nie mam żadnych zastrzeżeń co do fabuły – moim zdaniem autorka wykorzystała w sto procent potencjał. Mamy zagadkę i tajemnice z przeszłości, które powodują, że świat naszej głównej bohaterki rozsypuje się jak domek z kart. Myślę, że podobne rzeczy dzieją się w naszym życiu. I za to też cenię pisarkę, że pisze o czymś, co może spotkać również nas.

Reasumując uważam, że jest to niezwykle sielska, klimatyczna i barwna opowieść, która mnie zachwyciła. Cieszę się, że miałam okazję przeczytać tę książkę i odpocząć przy niej. Widzę ogromny rozwój autorki i mogę czekać kolejnych kilka lat na następną opowieść, jeśli ma być tak dobra jak ta albo jeszcze lepsza. Jestem cierpliwa. Zdecydowanie polecam osobom, które lubią powieści obyczajowe z różnymi wątkami, które mają odzwierciedlenie w życiu. Gosiu, widzę w Tobie coś z Leny. Dziękuję, że stworzyłaś tak piękną opowieść. Polecam!

Są książki, po które sięgam z ciekawości, i takie, które trafiają do mnie w odpowiednim momencie. 𝑊𝑎𝑟𝑚𝑖ń𝑠𝑘𝑖 𝑜𝑔𝑟ó𝑑 𝑤𝑠𝑝𝑜𝑚𝑛𝑖𝑒ń pojawił się w moim życiu właśnie wtedy, gdy potrzebowałam spokoju, ciepła i historii, która pozwoli na chwilę zatrzymać się w codziennym biegu. Już od pierwszych stron poczułam, że to opowieść, która będzie bliska mojemu sercu. Lubię książki, które niosą w sobie emocje, w których ważną rolę odgrywają wspomnienia, relacje i miejsca mające duszę. 𝑊𝑎𝑟𝑚𝑖ń𝑠𝑘𝑖 𝑜𝑔𝑟ó𝑑 𝑤𝑠𝑝𝑜𝑚𝑛𝑖𝑒ń okazał się właśnie taką historią. Czytając, miałam wrażenie, jakbym powoli wchodziła do świata pełnego ciszy, refleksji i ciepła, gdzie każda strona przynosiła ukojenie i pozwalała na moment zapomnieć o wszystkim, co trudne. To jedna z tych książek, które czyta się spokojnie, bez pośpiechu, pozwalając, by historia naturalnie przenikała do myśli i zostawiała po sobie ślad. Już od początku wiedziałam, że ta opowieść będzie czymś więcej niż tylko kolejną przeczytaną książką.

Czułam, jak ta opowieść powoli mnie otula, a świat wokół zwalnia i staje się bardziej miękki. Miałam wrażenie, że wchodzę do przestrzeni pełnej wspomnień, gdzie wszystko ma swój zapach, barwę i emocjonalny ślad. Z każdym kolejnym rozdziałem coraz mocniej zanurzałam się w tej atmosferze, w której natura splata się z ludzkimi losami, a przeszłość delikatnie dotyka teraźniejszości. Towarzyszyło mi poczucie ukojenia, ale też tęsknoty, jakby ta historia przypominała o czymś bardzo bliskim, a jednocześnie dawno utraconym. Warmia jawiła mi się jako coś więcej niż tylko miejsce, jakby miała własny oddech i pamięć. Była przestrzenią żywą, zmieniającą się wraz z porami roku, a jednocześnie przechowującą ślady dawnych historii.

"Warmiński ogród wspomnień" to doskonała odskocznia od wielkomiejskiego zgiełku. To tu poczujecie, jak na wsi może wyglądać życie i codzienność. Sama mieszkam na Warmii, więc tym bardziej byłam ciekawa tego, jak Małgorzata Mikos przedstawi ten region. A muszę Wam powiedzieć, że jest tu pięknie. Mówi się, że nie doceniamy tego, co mamy na wyciągnięcie ręki. Ja doceniam, bo gdzież byłoby mi lepiej niż tu, gdzie mieszkam, wśród tej wszechogarniającej zieleni lasów, pachnących łąk, ogromu jezior i tętniącej ciszą natury?

Poznajemy Lenę, trzydziestoparoletnią kobietę, która straciła wszystko. Zostawia Warszawę i wraca do Zaciszan, by uporządkować dom po babce. Odnajduje tam spokój, jakiego od dawna szukała. Spotyka też Jana, swoją dawną sympatię. Wraz z nim odżywają wspomnienia. Czy Lena zrozumie, że prawdziwe szczęście kryje się w sielskiej, prostej codzienności? Jaką rolę odegrają stare listy? 

Mimo iż książka utrzymana jest w klimacie nostalgicznym, to nie brak w niej również emocji. Dzieje się to w dużej mierze za sprawą wątku starych listów i zdjęć oraz związanych z nimi rodzinnych tajemnic. Główna bohaterka będzie próbowała także zrozumieć swoje emocje, to kim jest i gdzie jest jej miejsce. 

Historia pokazuje, czasem trzeba stracić wszystko, by odnaleźć prawdziwe szczęście. Lena żyła w ciągłym biegu. Wydawać by się mogło, że jej motto to: byle szybciej, byle więcej, byle intensywniej. Jednak w pewnym momencie orientuje się, że nie daje jej to takiego zadowolenia, jakiego się spodziewała. Tak łatwo można zgubić się w świecie oczekiwań, obowiązków i pracy. Okazuje się, że na wiele rzeczy jest już niestety za późno. Na relacje, na pożegnanie czy przeprosiny. Ucieczka... Tak pewnie kolejny raz by postąpiła, ale nie tym razem. Rodzi się w niej żal i skrucha. Kobieta postanawia zmierzyć się z popełnionymi błędami i lękami. Zaczyna rozumieć, że prawdziwym spadkiem wcale nie jest ani dom ani ziemia, a wspomnienia, przebaczenie i druga szansa. Bo nie tylko ona dokonała złych wyborów. Jej najbliżsi również się ich nie ustrzegli, co wpłynęło na jej dalsze życie.

"Warmiński ogród wspomnień" to pełna ciepła, klimatyczna, nostalgiczna, skłaniająca do refleksji powieść o tym, jak przeszłość wpływa na nasze wybory oraz to, kim jesteśmy. Traktuje o powrotach do korzeni i wewnętrznej przemianie. To książka, która daje chwilę oddechu, do zatrzymania się w pędzie. Natura naprawdę potrafi leczyć nie tylko duszę, ale i serce. Przekonajcie się, sięgając po ten tytuł.

To spokojna historia , refleksyjna i pełna emocji ukrytych w codzienności.

Poznajemy Lenę, kobietę po trzydziestce, która nagle traci wszystko, co dotychczas wydawało się stabilne. Rozstaje się z partnerem, z którym tak naprawdę niewiele ją już łączyło, a chwilę później traci również pracę w korporacji. W świecie nieustannej rywalizacji i pogoni za wynikami nagle zostaje sama ze swoimi myślami. Do tego dochodzi jeszcze bolesna strata babci, która odegrała ogromną rolę w jej życiu.

Po tych wydarzeniach Lena wraca na Warmię, do domu babci, który początkowo planuje tylko uporządkować i sprzedać. Jednak powrót do rodzinnych stron okazuje się czymś znacznie więcej niż tylko formalnością. Spokojne krajobrazy, zapach ziół w ogrodzie i cisza, której tak brakowało w Warszawie, zaczynają powoli zmieniać jej sposób patrzenia na życie.

To właśnie tutaj wracają wspomnienia z dzieciństwa, a także dawne uczucia, gdy na jej drodze ponownie pojawia się Jan jej pierwsza miłość. Lena zaczyna zastanawiać się, czy szczęście naprawdę znajduje się tam, gdzie przez lata próbowała go szukać.

Powrót do rodzinnego domu to także powrót do wspomnień. Lena odnajduje stare listy, pamiątki i drobne przedmioty, które nagle zaczynają opowiadać historię jej rodziny. Każdy z tych elementów staje się jak mały fragment układanki, który pozwala lepiej zrozumieć przeszłość.

To powieść, w której nie ma gwałtownej akcji. Zamiast tego dostajemy spokojną historię o zatrzymaniu się w codziennym pędzie i o tym, jak łatwo można zgubić siebie w świecie oczekiwań, obowiązków i pracy. Ta historia pokazuje, że czasem dopiero kryzys sprawia, że zatrzymujemy się i zaczynamy zadawać sobie pytania o to, co jest naprawdę ważne.

Instagram ksiazki_moja_chwila🌸Jak tylko zobaczyłam okładkę książki „Warmiński ogród wspomnień” Małgorzaty Mikos, wiedziałam że to będzie ciepła i poruszająca historia. Czuć spokój wsi, bliskość natury i zwyczajną codzienność, która może kojarzyć się z dzieciństwem albo wakacjami u babci. Opisy ogrodu, zapachów ziół czy letnich dni tworzą miłą atmosferę.

🌸Historia Leny, która wraca w rodzinne strony po życiowych przejściach, ma w sobie dużo nostalgii i wspomnień. Motyw powrotu do dawnych miejsc i spotkania dawnej miłości jest przyjemny, daje poczucie ciepła i spokoju. Podobał mi się wątek starych listów i tajemnic z przeszłości, bo dodawał historii nuty ciekawości.

🌸Niestety, zabrakło mi w tej książce większej akcji. Liczyłam na to, że będzie się więcej działo, że pojawią się momenty zaskoczenia albo silniejsze emocje. Tutaj wszystko toczy się bardzo spokojnie, momentami nawet zbyt spokojnie. Czasami miałam wrażenie, że więcej jest opisów niż wydarzeń. Brakowało mi takich momentów, które sprawiają, że trudno odłożyć książkę i chce się czytać dalej.

🌸Styl autorki jest lekki i prosty w odbiorze, dzięki czemu książkę czyta się łatwo. Jest też bardzo opisowy i spokojny, dużo tu przyrody, wspomnień i przemyśleń bohaterki. Myślę, że właśnie to może się wielu osobom spodobać.

🌸Na duży plus zasługuje samo wydanie książki, jest naprawdę przepiękne. Książka posiada barwione brzegi, które świetnie się prezentują i przyciągają wzrok na półce. Dodatkowo ciekawym elementem są kody QR, dzięki którym można „ożywić” zdjęcia i jeszcze bardziej wczuć się w klimat tej historii. Okładka i cała oprawa bardzo pasują do treści i sprawiają, że jest to książka dopracowana także wizualnie.

🌸Mimo że ta historia nie do końca trafiła w mój gust i zabrakło mi w niej większych emocji oraz akcji, nie uważam jej za złą książkę. Myślę, że znajdzie swoich czytelników, szczególnie wśród osób, które lubią spokojne, nostalgiczne opowieści o życiu i powrotach do korzeni.

🌸Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.