Nigdy się nie bałam. Jak polskie lekarki pisały historię medycyny

-Fuj! Wyłącz to! Jem. Ale jak skończę jeść to też nie chcę wcale na to patrzeć!

To standardowa reakcja Huberta na moje oddawanie się w ręce relaksu, w salonie, na kanapie, z pilotem w dłoni i szklanką herbaty obok. Aż tak oburza go patrzenie na mnie w dresie i nieładzie? Chyba chodzi o coś innego. Jestem zagorzałą fanką seriali i programów medycznych. Uwielbiam sobie włączyć na dużym ekranie Netflix i odpalić serial, który mój mąż okrzynie „fuj!”. Lubię przyglądać się operacjom, patrzeć na trudne, szpitalne życie, kontemplować trudne przypadki. Uwielbiam też wszelkie seriale i filmy wojenne, które jednak bardziej pokazują codzienne życie niż sceny walki. Hubert więc nie miał wątpliwości, kiedy wkroczyłam do salonu i oznajmiłam:

-Przyszła do mnie książka idealna, książka stworzona jakby dla mnie!

-Czyli taka, gdzie mówią o lekarzach i wojnie?

No trafił w sedno! Jednak dobrze mnie zna ten mój mąż. Z podekscytowaniem przeczytałam pierwsze strony „Nigdy się nie bałam” i automatycznie krzyknęłam:

-O Borze szumiący! I napisana też jest cudownie. Czuję, że pojawi się w czołówce ulubionych książek tego roku.

Przeczucia mnie nie zawiodły. „Nigdy się nie bałam” to przepięknie wydany i przepięknie napisany zbiór historii kilkunastu kobiet, Polek, które zdecydowały się na zostanie lekarzem. Wiecie co najbardziej mnie urzekło? To, że historie nie są przegadane, że autorka nie przytaczała miliona nieistotnych faktów. Mimo, że książka należy do gatunku non-fiction, wcale nie czyta się jej jak encyklopedycznego zbioru informacji. To zbiór porywających historii niesamowitych kobiet. Książka dzieli się na dwie części- pierwszą część stanowią opowieści o kobietach, z którymi autorka nie mogła osobiście porozmawiać, ponieważ działały w odleglejszych czasach, druga część to idealnie przeprowadzone wywiady i pięknie zapisane wspomnienia lekarek z wieloletnim stażem, przeplatane obrazami z dzieciństwa i młodości, kiedy to II Wojna Światowa trwała w najlepsze.

-Wiesz co, Hubert? Nie myliłam się, to był kawał dobrej lektury!

-Jak to? Już ją przeczytałaś?! I znowu będziesz zajmować kanapę oglądając te swoje fuj seriale?!

Trudne życie ma ze mną ten chłopak.

Katarzyna Droga "Nigdy się nie bałam" Jak polskie lekarki pisały historię medycyny,

Biografie polskich lekarek co jakiś czas przewijają się w literaturze. Swego czasu miałam okazję przeczytać książkę autorki "Doktor Irka" historię opartą głównie na wojennym życiorysie lekarki Ireny Ćwiertni-Sitkowskiej. O Bronisławie Dłuskiej siostrze Marii Skłodowskiej-Curie sporo pisze w biografii Marii jej córka Ewa Curie. Świetne są też pamiętniki lekarek wydane przez Wydawnictwo Nawias. Przede mną też niedawno wydana "Doktor Anna" Ałbeny Grabowskiej będąca fabularyzowaną historią doktor Anny Tomaszewicz. Czyli tak na szybko wyliczając, trochę tych kobiecych lekarskich życiorysów uwiecznionych w książkowych opowieściach jest.

"Nigdy się nie bałam" to kilkanaście przedstawionych przez pochodzącą z lekarskiego domu autorkę historii kobiet, które wybrały kiedyś medycynę, by potem leczyć ludzi.

Można ją podzielić na dwie części. Pierwsza zawiera historie kobiet sprzed lat, a nawet sprzed wieków, ponieważ pierwsza bohaterka Magdalena Bendzisławska, cyruliczka, praktykowała u boku swojego męża, a potem samodzielnie już na początku XVIII wieku. Nie zabraknie również przywołanych przeze mnie wcześniej: Anny Tomaszewicz-Dobrskiej czy Bronisławy Dłuskiej. Tę część zamyka XX wieczna biografia doktor Ireny Białówny, mającej poświęconą, położoną nieopodal mnie, ulicę, znanej mi z rodzinnych opowiadań, bo praktykującej przez wiele lat w moim Białymstoku.

Część druga to biografie powstałe na podstawie rozmów prowadzonych przez autorkę z kilkoma współczesnymi lekarkami. Tutaj również spotkało mnie zaskoczenie, ponieważ aż trzy panie: Joanna Dobrowolska, Irena Sarosiek i Barbara Darewicz były lub są mocno związane z Podlasiem. Część z nich jest już na emeryturze, niektóre praktykują do dziś bądź uczą studentów medycyny.

Spoglądając wstecz nie można oprzeć się wrażeniu, że wiele z nich to pionierki w dziedzinach, którymi się zajęły. Silne, odważne, zaznaczyły swoje miejsce w zawodzie medycznym, jeszcze w XIX wieku zarezerwowanym głównie dla mężczyzn. Fani książek medycznych powinni być zadowoleni z lektury. Książka przeczytana dzięki uprzejmości Wydawnictwa Mova.

Lekarz. Teoretycznie człowiek z powołaniem, który pragnie nieść pomoc innym. Praktycznie... można trafić różnie i wie o tym każdy, któremu przyszlo biegać po lekarzach, od jednego do drugiego i ciągle byc odsyłanym do następnego.

W XIX wieku lekarze nie mieli łatwo. W dużej mierze opierali leczenie na doświadczeniu. Wirusy i bakterie nie były powszechnie znane, badania naukowe dopiero kiełkowały.

W zawodzie brylowali mężczyźni. Kobietom było ciężko zdobyć ten zawód. Musiały nieustannie zmagać się z pomówieniami, teoriami jakoby mózgi kobiet były mniejsze, a one same mniej inteligentne. Miesiączka i ciąża stawiałam granice nie do przeskocznia. A jednak, kobiety decydowały się wykonywać zawód lekarki.

Pierwsza część książki to opowieść o prekursorkach tego zawodu. Kobietach silnych, zdeterminowanych, odważnych i nieugiętych, które przecierały szlak następnym pokoleniom przyszłych lekarek różnych specjalizacji. Udowodniły, że mogą, chcą i potrafią na równi z mężczyznami.

Druga część książki to wywiady. W głównej mierze z lekarkami, których początki kariery przypadły na lata wojenne lub zamysł wykonywania tego zawodu powstał powstał czasie służenia pomocą rannym w czasie powstania i wojny. Naukę pobierały na tajnych kompletach w czasie okupacji niemieckiej. Opowiadają o wyborach, prowadzeniu domu i jednoczesnym godzeniu obowiązków zawodowych.

Historie są pełne wzruszeń, łez, ale wyłania się tutaj obraz kobiet pełnych zaangażowania, determinacji, siły i woli walki.

Autorka w bardzo przystępny sposób przedstawia ciekawostki z życia pionierek i historię jaką stworzyły pierwsze polskie lekarki.

Książka jest na prawdę godna uwagi🙂👍

"Nigdy się nie bałam. Jak polskie lekarki pisały historię medycyny" to krótki, ale wspaniały reportaż. Pokazuje historię wielu polskich kobiet, które miały duży wpływ na medycynę. Muszę przyznać, że o niektórych osobach lub opowieściach nie słyszałam, więc była to nie tylko bardzo interesująca lektura, ale również dowiedziałam się z niej wielu istotnych rzeczy. Momentami byłam wzruszona, gdyż otwartość i determinacja tych kobiet wywarły na mnie ogromne wrażenie. Cieszę się, że powstają książki, które udowadniają, że wiele kobiet chce rozwijać się w dziedzinach, które są głównie kojarzone z mężczyznami.

Bardzo mnie cieszy, kiedy widzę coraz więcej książek o kobietach. "Nigdy się nie bałam. Jak polskie lekarki pisały historię medycyny" to przekrój od XVII wieku do współczesności. To bardzo ciekawe, można porównać jak zmieniała się medycyna i jakie było podejście do kobiet lekarek. Książka napisana lekkim językiem, bez trudnych terminów i zawiłych zdań, więc nawet laicy medyczni będą mieć ogromną przyjemność z czytania o tych wszystkich wspaniałych kobietach. Widać dużo pracy włożony przez autorkę w zdobycie wszystkich informacji zawartych w książce. Naprawdę przeciekawa, można się dowiedzieć mnóstwa nowych rzeczy.

Bardzo się cieszę z tej książki. To jest stosunkowo nowa pozycja, ale myślę, że już w pewnych kręgach uznawana jest za ważną. Powinna ją przeczytać każda kobieta, której wydaje się, że tylko mężczyźni są predysponowani do pewnych zawodów, że tylko oni są w stanie zmieniać świat. Powinna ją też przeczytać każda kobieta, która wątpi w swoją siłę i innych kobiet, a także każdy mężczyzna, który ma mylne pojęcie o kobietach – tych delikatnych, wrażliwych istotach, uciekających z płaczem przed deszczem, kiedy zamoczą w kałuży swój pantofelek. Książka jest napisana łatwym, przejrzystym językiem, zawiera w sobie dużo ciekawych informacji. Niektóre wątki fajnie byłoby jeszcze rozwinąć, ale to wyłącznie moja opinia. Polecam zakup, bo faktycznie warto.

Niezwykle pięknie opisane historie polskich lekarek. Bardzo się cieszę, że takie książki powstają, gdyż uważam za super ważne opowiadanie historii kobiet, których w szkołach i ogólnie w kulturze brakuje. Książka dla mnie bardzo inspirująca i dająca wielką motywację do działania. Czytając naprawdę nie mogłam wyjść z podziwu nad odwagą i determinacją bohaterek, które pomimo przeciwności uparcie dążyły do swojego celu i pokazały, że nie tylko mężczyźni mogą być lekarzami. Mam nadzieję na dużo dużo dużo więcej takiego rodzaju literatury, a tę konkretną książkę polecam każdemu, a szczególnie każdej kobiecie potrzebującej inspiracji!

Osoby pracujące w służbie zdrowia od zawsze wywierały na mnie ogromne wrażenie swoją wiedzą i opanowaniem, szczególnie w obecnych czasach. Dlatego zdecydowałem się sięgnąć po reportaż "Nigdy się nie bałam. Jak polskie lekarki pisały historię medycyny" i nie zawiodłem się. Zawarte w książce poruszające historie niesamowicie mnie wciągnęły. Nie byłem świadomy tego, jak duży wpływ na rozwój tej dziedziny miały polskie lekarki. Ich historie są godne podziwu. Dzięki swojej wrażliwości nie ustały w zmaganiach, aby czynić dobro. Zdecydowanie polecam, świetna lektura dla osób zainteresowanych medycyną.

Książka "Nigdy się nie bałam. Jak polskie lekarki pisały historię medycyny" świetnie pokazuje to, jaką determinacją, a nie raz i odwagą musiały się wykazać kobiety w walce o to, aby udowodnić, że w medycynie jest miejsce nie tylko dla mężczyzn. Bardzo podobało mi się, że książka zawiera w sobie również wspomnienia życia tych lekarek, które nie mogły osobiście opowiedzieć swojej historii, np. Marie Skłodowskiej-Curie. Książka jest pięknie wydana, a zawarte w niej historie sprawiają, że nie możesz przestać jej czytać. Bardzo polecam, myślę, że warto zwrócić uwagę na tę pozycję, w szczególności, jeśli interesuje nas medycyna.

Dawno nie czytałam tak dobrej i jednocześnie tak wciągającej książki. Autorka napisała książkę o tym, o czym się za dużo nie mówi, a co miało naprawdę ogromny wpływ na całe społeczeństwa. Dostajemy tutaj lekturę, w której wszystko zostało przedstawione bardzo dokładnie, zadbano o każdy szczegół. Mało się raczej mówi na co dzień o tym, jak duży wpływ na medycynę miały kobiety, a dzięki tej pozycji będziemy mogli się o tym przekonać. Książka została napisana w formie reportażu, a całość jest przyjemna w odbiorze. Jeśli więc szukacie dobrze napisanej pozycji literackiej, to koniecznie dajcie szansę tej autorce.

Nie czytam za bardzo reportaży, ale uważam, że tę pozycję powinien znać każdy. Jest to świetnie napisana książka o tym, jak duży wpływ na polską medycynę miały kobiety. Jest to rzadki temat, którego praktycznie do tej pory nikt nie poruszał, więc tym bardziej cieszę się, że w końcu pojawiła się taka pozycja na rynku czytelniczym. Powiem wprost, że ta lektura pozwoliła mi poszerzyć horyzonty na ten temat, ale także poukładać sobie wiedze, którą już posiadałem. Ta książka została napisana prosto i zrozumiale, więc na pewno nikt nie będzie miał problemów z odbiorem. Zachęcam do czytania, bo naprawdę warto.

“Nigdy się nie bałam” Katarzyny drogi to książka o polskich kobietach medycyny. Podzielona na dwie części, w pierwszej opowiada o kobietach sprzed wieków, które dosłownie torowały drogę współczesnym kobietom w medycynie, życie wielu z nich prowadziło je daleko w świat i obfitowało w przygody. W drugiej części przyglądamy się żyjącym pionierkom, z którymi autorka miała okazję porozmawiać i przybliżyć nam ich drogę, często do profesury, w tym ówcześnie zdominowanym przez mężczyzn świecie.

Bardzo cieszy mnie, że rola kobiet w nauce zwiększa się systematycznie, a już na pewno w medycynie (w mojej własnej grupie studenckiej znacznie dominują kobiety :D). Warto dowiadywać się jak ciężko tym pierwszym kobietom było - pogodzić obowiązki domowe z naukowymi i udowadniać nieustannie swoją wartość w tym środowisku. Szczególnie, że jak uważano (!): “(...) kobiety mają proporcjonalnie zbyt małe mózgu do masy ciała, by mogły być lekarkami. Zbyt słabą psychikę i wolę, a w dodatku co miesiąc “chorują” i wówczas nie mogą pracować” - cytat ten wydaje się nam współcześnie zabawny, ale w gruncie rzeczy obraźliwy i bardzo dobrze pokazuje z czym pierwsze kobiety w medycynie musiały walczyć.

Z tego co mi w tej książce się nie podobało to na pewno to, że nie zaangażowała mnie emocjonalnie, nie wzbudziła większych uczuć, nie porwała mnie. Napisana bardzo prosto, szybko - co wzmagały na pewno krótkie rozdziały, nie wzbogacona o refleksje. Do tego w części z zapisków z rozmów z lekarkami, autorka skupiła się głównie na ich dzieciństwie, często doświadczonym Powstaniem Warszawskim i podobnymi scenariuszami, zupełnie skróciła ich osiągnięcia naukowe, które w mojej opinii powinny stanowić centrum zainteresowania w tak tematycznej książce.

Książka „Nigdy się nie bałam. Jak polskie lekarki pisały historię medycyny” Katarzyny Drogiej jest pięknym wydaniem o tym, jak polskie lekarki pisały historię medycyny.

Całość napisana jest raczej w formie reportażu przyjemnym w odbiorze językiem. Książa podzielona została na dwie części z dość krótkimi rozdziałami dzięki czemu czyta się ją dość szybko. Pierwsza część opowiada o pionierkach medycyny, a druga o mistrzyniach współczesnej medycyny. To właśnie pierwsza część zdecydowanie bardziej przypadła mi do gustu. Czytanie o siostrze Marii Skłodowskiej-Curie, pierwszych operacjach i to bez znieczulenia bardzo mi się podobało. Za to drugą część oceniam już słabiej. Opowieści współczesnych lekarek były ciekawe, jednak nie zainteresowały mnie w takim stopniu jak te sprzed wieków. Może ta część wypadłaby lepiej, gdyby autorka przedstawiła go w formie tradycyjnego wywiadu. Do czego jeszcze muszę się przyczepić to mała dawki emocji, refleksji nad tematem w obu częściach książki. Autorka raczej skupiła się na suchych faktach, co jest dość smutne.

Wiele z bohaterek książki było prawdziwymi pionierkami w swoich dziedzinach. Ich odkrycia oraz poświęcenie znacząco wpłynęło nawet na dzisiejszą medycynę. Osobiście jestem troszeczkę zawiedziona z lektury, jednak jestem pewna, że znajdą się osoby które będą bardzo usatysfakcjonowane z lektury.

„Nigdy się nie bałam. Jak polskie lekarki pisały historię medycyny” - zarówno tytuł jak i sam wygląd książki obiecują fascynującą czytelniczą przygodę. Ta pozycja jest pięknie wydana w twardej oprawie, tekst jest estetycznie umieszczony na stronach, no i w końcu opowiada o Polkach-bohaterkach, temacie ostatnio bardzo popularnym. Chociaż wobec postaci wymienionych w książce żywię duży szacunek, to niestety lektura mi się kompletnie nie podobała. Nie przepadam za czytaniem encyklopedii dla rozrywki po prostu.

Książka dzieli się na dwie części. W pierwszej poznajemy życiorysy kobiet z przeszłości, które w różny sposób wpłynęły na medycynę, w drugiej zaś umieszczone są wywiady ze współczesnymi lekarkami. Rozdziały mają około 10-20 stron, sylwetek jest dużo i kiedy mówię o „życiorysach” to dokładnie to mam na myśli. Przelatujemy jak burza przez losy każdej z kobiet – jeśli w jednym zdaniu poznała mężczyznę, to w kolejnym już wzięli ślub, a w następnym wyliczone są ich dzieci. Czytelnik dostaje same suche informacje, bez refleksji, bez pochylenia się chociaż na chwilę nad ważniejszymi zdarzeniami, jakby to była rozprawka przygotowana do szkoły.

Miałam nadzieję, że druga część będzie ciekawsza, ale tutaj też dużo rzeczy poszło nie tak. Wywiady nie są zapisane w tradycyjny sposób pytanie-odpowiedź, tylko autorka jakby opowiadała to spotkanie wplatając wypowiedzi swojej aktualnej rozmówczyni w treść, nieraz się w tym gubiłam. Wszystko poprzedzone jest cytatem i notką biograficzną, ale potem dokładnie te same słowa są powtarzane w rozdziale, nie rozumiem po co. Według mnie dużo lepiej wypadłby zwyczajny zapis rozmowy, byłoby to żywsze i łatwiejsze w odbiorze. Tym bardziej szkoda, bo bohaterki mają do przekazania historie, których może nigdzie indziej byśmy nie znaleźli.

Podsumowując, czuję się zawiedziona. Obracałam książkę we wszystkich kierunkach, kartkowałam zawzięcie, ale nic więcej, co mogłoby podnieść ocenę mi się nie ukazało.

Egzemplarz do recenzji otrzymałam od wydawnictwa.