Gra o miłość. Tajemnice Bereniki

Johann Gottfried von Herder, twórca niemieckiej filozofii, uważany za ojca slawistyki, powiedział kiedyś, że „Ludy słowiańskie zajmują większą przestrzeń na Ziemi niż w dziejach”. A choć to zdanie do dziś budzi wątpliwości, to uznać trzeba, że ekspansja Słowian stanowi tajemnicę, zaś ich wierzenia fascynują w coraz większym stopniu. Mitologia Słowian jest niezwykle fascynująca, choć nie tak znana jak grecka czy rzymska, zaś współcześnie obserwujemy powrót do natury i ziołolecznictwa, które Słowianom było szczególnie bliskie, bowiem to szeptuchy usuwały wszelkie dolegliwości psychiczne czy fizyczne, nierzadko skuteczniej nawet niż współczesna medycyna.

Co jednak szeptuchy czy żercy, czyli strażnicy miejsc obrzędowych, mają wspólnego z Bereniką, na wskroś współczesną dziewczyną, pracującą w Gamedavie, czyli w branży zajmującej się tworzeniem gier komputerowych. Jest zdolną graficzką, specjalistką sztuki nowych mediów, choć w wolnych chwilach odkłada laptop i sięga po pędzle i sztalugi. Zanosi się jednak, że tych wolnych chwil będzie miała coraz mniej, bowiem jej firma wygrała rywalizację i otrzymała fundusze na wprowadzenie na rynek nowej gry. Nietypowej, bowiem opartej na słowiańskiej mitologii. Wymyśliła ją właśnie Berenika, pochodząca z Krukowa, starej wsi o słowiańskim rodowodzie. Przesiąknięta tamtą kulturą kobieta stworzyła zarys „Skarbu Wenetów”, słowiańsko-magicznej gry z Wasylią, córką księcia Wenetów w rolach głównych.

Takie zlecenie oznacza pracę na długie miesiące a nawet lata, tyle tylko, że warunek jest jeden – zespół ma zaledwie kilka miesięcy na opracowanie całej gry. Nad całym projektem czuwa współwydawca, dyrektor generalny Game Times, Michał Borys Borylow z Nowego Jorku, który wpadł Berenice w oko. Ale jej serce jest zajęte przez Maćka Znikomskiego, jej byłego sąsiada. Byłego, bowiem obecnie połączyli swoje mieszkania, planując wspólne życie. On skończył AWF i jest panem swojego czasu, trenując w różnych miejscach i nieźle na tym zarabiając. Jest spokojny o miłość Bereniki, a jedyne, co mu przeszkadza to ilość czasu, jaki dziewczyna przeznacza na pracę. On czuje się wówczas odsunięty na bok, zupełnie nie czuje się bowiem częścią jej świata.

Zlecenie, które Berenika teraz realizuje, również coraz bardziej oddala parę od siebie. Tym bardziej, że pochłonięci tworzeniem słowiańskiej rzeczywistości pracownicy firmy tracą powoli kontakt ze światem, a granice pomiędzy ich grą a rzeczywistością zaczynają się zacierać. Na dodatek najbliższe tygodnie zespół ma spędzić w firmie, nie opuszczając budynku. Czy miłość Maćka i Bereniki przetrwa taką rozłąkę? Czy serce Bereniki dalej będzie tak mocno biło dla partnera, skoro tak blisko jest przystojny i szarmancki Michał?

Na te pytania odpowiedzi będziemy szukać w przesiąkniętej słowiańskimi wierzeniami książce pt. „Gra o miłość. Tajemnice Bereniki”, opublikowanej nakładem Wydawnictwa Zwierciadło. To kolejny już tom „Serii uczuć”, opowiadającej o kobietach pragnących miłości, mających swoje pasje, zaś autorka, Katarzyna Droga, w niezwykle sugestywny sposób przedstawia świat głównych bohaterów sprawiając, że zaczynamy żyć ich problemami, wraz z nimi przeżywamy wzloty i upadki. To zatem doskonała lektura zarówno dla miłośników twórczości autorki, jak i powieści miłosnych. Jednak książce daleko do tradycyjnego romansu, wprowadzone elementy fabuły tworzonej gry czynią powieść fascynującą i tajemniczą. Zresztą scenariusz gry gmatwa się podobnie jak życie osobiste Bereniki i tak naprawdę przez chwilę zastanawiamy się, czy przystojny Michał nie podbije jednak jej serca. Mimo iż świat gier komputerowych jest mi bardzo daleki, to nawet użyty przez autorkę język nie odstrasza, a wręcz przeciwnie, tworzy realistyczny klimat książki, która kończy się stanowczo zbyt szybko!

"Gra o miłość" to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale jakże udane! Książka jest naprawdę wartościowa, z solidną fabułą i ciekawymi, niebanalnymi bohaterami. Czyta się lekko i przyjemnie, jednak nie jest to bynajmniej podrzędne czytadło! Polecam każdemu, nie tylko fanom tego typu obyczajówek. Piękna, wrażliwa i szczera książka, czasem również wzruszająca i pouczająca. Na pewno będę o niej pamiętać na długo.

Zawsze powtarzam, że warto sięgnąć po lekturę autorki lub autora, którego się nie zna. Czasem można odkryć naprawdę wartościowe powieści, a czasem trafić na coś, co niekoniecznie nas interesuje. Niemniej jednak, zawsze jest to nowe doświadczenie i zaspokojenie ciekawości czytelniczej. Dziś nie żałuję swojej decyzji, bo Gra o miłość to naprawdę solidna obyczajówka.

Berenika to młoda, rzutka graficzka, pracująca przy tworzeniu najnowocześniejszych gier komputerowych w Polsce. Jest artystką, kolorowym ptakiem i niezwykle kochającą i oddaną narzeczoną Maćka. Młodzi planują ślub, jednak zanim to nastąpi, wymagający szef, zamyka całą pracującą nad projektem ekipę w biurze, po to, by efektywność pracy była większa. Od tej pory rzeczywistość miesza się dziewczynie z fikcją, a odizolowanie i współistnienie w grupie przynosi ogrom przywiązania do innych współpracowników, co daje złudne poczucie pożądania do innego mężczyzny.

To bardzo wartościowa i przyjemna historia, która porusza wiele ważnych tematów. I choć wydawałoby się, że lektura nie jest zbyt pokaźna, to jednak autorka sprytnie ukryła w niej kilka najistotniejszych elementów.

Zwróciła uwagę na zaufanie, miłość i przyjaźń, ale też więzy rodzinne i nieprzepracowane traumy, które potrafią powrócić do człowieka po wielu latach i uderzyć ze zdwojoną siłą.

Ta urocza i dość rześka historia, przeprowadza czytelniczki nie tylko po fascynującym i drobiazgowym świecie tworzenia gier komputerowych, które przenosi się z wyobraźni na dyski komputerów, ale też pokazuje przykład miłości, która jest solidnym fundamentem do budowania związku.

Ukazuje też tu szereg ludzkich wad i przywar, wskazuje na to, że każdy może popełnić błędy i mają na to wpływ nie tylko własne decyzje, ale też sytuacja w jakiej się dana osoba znajduje. Cała historia opiera się na relacjach łączących tę grupę ludzi. Na miłości otaczającej rodzinę i przyjaciół, całkowitym oddaniu i nieprawdopodobnym przywiązaniu. Mimo, iż niektóre postaci przedstawione są jako osoby oschłe, eleganckie, sprawiające wrażenie snobistycznych, to inni bohaterowie zacierają to wrażenie. Całość jest wyważona i przemyślana.

Atutem tej powieści jest bohaterka. Wspaniale wykreowana postać, przemyślana i przede wszystkim oddana w taki sposób, by można było ją polubić. Można się z nią utożsamiać, czasem się na nią wściekać, a innym razem śmiać się do rozpuku. Tacy ludzie istnieją i o takich chcemy czytać. Najważniejsze jednak jest to, żeby taki wspaniały charakter przelać odpowiednio na karty książki.

To dobrze skonstruowana powieść obyczajowa, która ma kilka zadań. Mamy przy niej spędzić miło czas, nie nudzić się, ale czasem też się wzruszyć, gdzie indziej zaśmiać i co najważniejsze wynieść z tej opowieści jakąś mądrość. Wszystkie te punkty są spełnione, dzięki temu powieść czyta się lekko i bardzo szybko.