Doktor Irka. Wojna, miłość i medycyna

"Kiedy jesteś na początku życia, kończysz szkołę, masz wielkie plany, marzenia i nagle wszystko bierze w łeb. Nie wolno się z tym godzić. Śmiech pomaga."

Katarzyna Droga, w swojej powieści przenosi nas do czasów II Wojny Światowej i Powstania Warszawskiego. Wykorzystując pamiętnik Ireny Ćwiertni, tworzy historię pełną niebezpieczeństwa, walki o przetrwanie, poświęceniu i miłości.

Poznajemy Irkę jako młodą, ambitną dziewczynę, z określonym planem na przyszłość. Dzięki wsparciu swojej mamy, dziadka i babci, ma możliwość nauki w Fachschule Zaorskiego, szkoły dla sanitariuszy i felczerów, która była również przykrywką dla lekarskiego Uniwersytetu, gdyż Polacy nie mogli legalnie się kształcić na lekarzy. Młodzi ludzie i profesorowie, wielokrotnie narażali się na dekonspirację. Pomimo strachu, że ich nielegalne działania mogą ujrzeć światło dzienne, a oni stracić życie, nie przestawali walczyć o to, aby po wojnie móc wrócić jak najszybciej do normalności. Pomimo opresji ze strony Niemców, starali się prowadzić normalne życie, które prowadzili przed wojną, chociaż nie było to łatwe. Wśród tego chaosu nie zapomnieli również o śmiechu i zabawie. Okupacja nie wstrzymywała ich pragnień i chęci do życia. Nie zatrzymywała marzeń i dążenia do celu.

Irena w Fachschule poznaje nowych przyjaciół oraz swoją miłość Jerzego. Jednak to nie tylko powieść o Irce i Jerzym, ale również innych postaci, które odegrały w historii dużą rolę. Katarzyna Droga przedstawia nam historię niesamowicie silnej kobiety, trud życia w okupywanej Warszawie oraz heroiczną walkę o wolność, w której życie straciło tak wielu ludzi.

"Bywa, że wobec przemocy i siły budzi się w niektórych ludziach, na pozór słabych, niezwykły upór".

Życie w okupowanej Warszawie to ciągłe uczucie zagrożenia, strachu, niepewności oraz bezsilności.

Czy w takich warunkach można odnaleźć szczęście, przyjaźń, a nawet miłość?

Książka Katarzyny Drogi (inspirowana prawdziwą historią) przenosi nas w najstraszniejszy okres historii Polski.

Poznajemy bohaterów w czasie nawiązywania przez nich przyjaźni w tajnej Akademii Medycznej.

Widzimy pierwsze uczucia rodzące się pomiędzy młodymi...

Ich działalność w konspiracji...

A później wybucha Powstanie!!!

Czy miłość przetrwa?

Czy to, czego się nauczyli wystarczy, aby ocalić komuś życie?

Czy nasi bohaterowie ocalą sami siebie?

"(...) przeszła przez to, okupacja w stolicy, Powstanie Warszawskie, obóz w Pruszkowie. Przeszła przez to, nie sposób zapomnieć, ale po co o tym mówić? To jakby otwarto puszkę Pandory. Lepiej zamknąć złe w ciężkiej szkatułce, a tę utopić w głębokich falach Wisły."

.

"Tak, w książkach można umieścić erratę. Ach, gdyby dało się to uczynić także w życiu! Poprawiłaby co nieco w rozdziałach sprzed wielu lat."

.

"Pamięć ludzka jest ulotna, czasem barwi pewne wydarzenia."

.

"Doktor Irka. Wojna, miłość i medycyna" to książka, której inspiracją były prawdziwe losy doktor Ireny Ćwiertni, napisana na podstawie jej pamiętników. To historia kobiety, która mimo wojny, chciała spełnić swoje marzenie o zostaniu lekarzem i pomaganiu innym. To historia kobiety, która musi mierzyć się ze strachem o swoje życie, o życie swoich najbliższych i znajomych. Kobiety, która zdaje sobie sprawę, że chociaż okupacja i wojna nie są sprzymierzeńcami miłości, to jednak uczuć nie da się oszukać, nie można zmusić się do niekochania kogoś tylko dlatego, że to nieodpowiedni czas. To historia kobiety, którą dotknęła nie jedna śmierć, ale też historia pokazująca, że nawet w najgorszych czasach warto mieć nadzieję na lepsze jutro. Czasem ono nie nadchodzi, a czasem nadchodzi z opóźnieniem. Ale warto mieć nadzieję. Nie będę ukrywać, że szczególnie emocjonalna była dla mnie sama końcówka książki. Jeśli jesteście osobami, które nie czytają posłowia, myślę, że w tym wypadku, w wypadku tej książki warto to zrobić. Ta powieść to historia, którą warto znać.

ZŁY CZAS NA ŻYCIE

1 sierpnia 2020 roku minie 76 lat od wydarzeń, które dziś wydają się zbyt okrutne, zbyt niewyobrażalne i zbyt straszne. Kolejna rocznica Powstania Warszawskiego uświadamia mi kilka spraw. Po pierwsze jestem niezwykle i niewypowiedziane wdzięczna nieznanym, młodym bohaterom, którzy zrobili dosłownie wszystko, bym dziś mogła pisać tę recenzję w języku polskim. Po drugie, wolność nie jest dana raz na zawsze i kiedyś i dla mnie, któż to wie, może przyjść Godzina „W”. Oby nigdy, jak mawiali powstańcy snując plany na odległą przyszłość, w której ich dzieci i wnuki żyją w wolnej Polsce. Po trzecie, takie książki, jak „Doktor Irka. Wojna, miłość i medycyna” autorstwa Katarzyny Drogi, są wyjątkowo potrzebne i nigdy potrzebne być nie przestaną.

Młoda Irena Ćwiertnia, zaczynając naukę w tajnej Fachschule doktora Zaorskiego w 1941 roku, nie przypuszczała, że za kilka lat przyjdzie jej stracić przyjaciół, miłość i wszystkie plany na przyszłość, pod gruzami doszczętnie zniszczonej Warszawy, gdzie przy drogach zamiast drzew wyrastać będą krzyże. Była podekscytowaną nauką. I choć oficjalnie placówka miała szkolić jedynie personel pomocniczy, tak naprawdę kształcił przyszłych lekarzy. Irenka w dzień inauguracji martwiła się tym, co na siebie włoży i wraz z nowo poznanymi koleżankami plotkowała o przystojnych kolegach z roku. „Narzeczony? Nie, no skąd, teraz nie czas na miłość, ale zobacz, Irka, mamy postawnych kolegów na roku… Nie, nie patrz, nie wypada…”

Ale choć nie wypadało, to patrzyły. I choć nie był to czas na miłość, ba, w ogóle na życie, zakochiwały się, zakładały rodziny i żyły. Irena też zakochała się, wbrew temu, że czas na to nie był odpowiedni. Jej obiektem westchnień, z wielką wzajemnością, stał się kolega z roku, Jerzy Jendryszek, który marzł, aby zostać chirurgiem już w wolnej Polsce. O tej drugiej marzył równie mocno, bo choć Irena nic o tym oficjalnie nie wiedziała – konspiracja za okupacji była naprawdę dobra – działał w Szarych Szeregach jako „Wierny” i czekał na Godzinę „W” równie mocno, jak na pocałunek od ukochanej.

„Miał rację dowódca Jerzego „Tadeusz” czy nie – miłość w czasach wojny i grozy to ogień, który wcale nie przygasa. Przeciwnie, płonie silniej i częściej wybucha, podsycany niepewnością jutra jak naftą”.

Więc i między nimi wybuchła i tak zaręczeni, poszli walczyć o wolną Polskę. On na barykady, ona jako sanitariuszka, przeciskając się pomiędzy piwnicami i kanałami do szpitali polowych. I wciąż tliła się w niej nadzieja, że już w wolnej Polsce założą rodzinę. Bezpieczni, szczęśliwi i wolni. Jednak nigdy do tego nie miało dojść.

Po tułaczce po całej Polsce, po koszmarze powstania i niepewności jutra, nigdy więcej się nie spotkali, ale miłość, jaka ich połączyła, żyła w Irenie przez całe jej życie.

Katarzyna Droga w swojej najnowszej książce ukazuje tak wiele ważnych aspektów, jak miłość, wierność ideałom i Ojczyźnie oraz honor. Ale także zadaje trudne pytania o zasadność walki, jeśli ta z góry jest skazana na niepowodzenie. Pokazuje też, że mimo okupacji i trudów wojny, można się uśmiechnąć i że ten uśmiech nieraz jest bezcenny, jak amunicja podczas powstania i morfina czy bandaże w szpitalach polowych.

Ta autorka ma niesamowity talent. Potrafi przedstawić przeszłość, niejednokrotnie bolesną, bardzo przystępnie. Jej książki czyta się tak, jakby nie czytało się o tym, co było kiedyś, ale jakby było się tam i żyło, walczyło, płakało i kochało wspólnie z bohaterami. Oni są żywi, młodzi i zakochani, zarówno w sobie nawzajem, jak i w idei wolnej Polski.

Płakałam razem z nimi, uśmiechałam się, gdy i oni się uśmiechali. Serce krwawiło, ale też biło szybciej, kiedy była ku temu okazja. Katarzyna Droga nie ubarwia zeznań, nie fałszuje przeszłości. Podaje ją na tacy taką, jaka była, ale równocześnie umie oddać jej szacunek i ukazać ją tak, jakby mogła zdarzyć się dzisiaj, teraz. Oby nigdy, jak mawiali powstańcy, gdy marzyli o wolnej Polsce, w której ich dzieciom i wnukom przyjdzie żyć.

[Adres usunięty]

Zbliżająca się rocznica Powstania Warszawskiego sprawia, że znów, jak co roku, wracamy myślami do tamtych wydarzeń.

Tym razem pomaga nam w tym książka Katarzyny Drogi.

To powieść opisująca życie doktor Ireny Ćwiertni, napisana na podstawie jej pamiętników i opublikowana za zgodą jej syna.

Młodzi ludzie, ze swoimi marzeniami i planami na przyszłość, którym na drodze stanęła wojna.

Miłość Ireny i Jerzego, wystawiona na największą próbę.

Wstrząsające momenty, których nie brak w tej opowieści.

I świadomość, że to nie fantazja. To naprawdę się wydarzyło. Lektura obowiązkowa.

Jednego, czego mi zabrakło, to chociaż jedno zdjęcie pani Ireny.

A w tym roku, pierwszego sierpnia, będę szczególnie myślami przy bohaterach tej książki.

Jeszcze podczas czytania, zastanawiałam się, jak napisać recenzję TAKIEJ książki. I na ostatniej stronie, w przypisie od samej autorki, Katarzyny Droga pisze:

"Pisarz, skryba historii, zawsze się spóźnia. Irena Ćwiertnia-Sitowska zmarła w grudniu 2018 roku. Rozminęłam się z nią o włos, ale mam nadzieję, że ta książka spełni jej marzenie. Następne pokolenia przeczytają o zaorszczakach, miłości i medycynie w latach okupacji. O młodej dziewczynie i tajnej nauce, o Jerzyn Jendryszku. I o uśmiechu, który towarzyszył ludziom nawet w czasach pogardy, i ciągłego zagrożenia. Cóż by zrobili bez cienia uśmiechu?"

I to jest to! Streszczenie całej historii.

Od siebie mogę dodać natomiast, że ta książka jest genialna. Przedstawia prawdziwą historię, opowiada o naprawdę piekielnie trudnych czasach życia w Warszawie podczas okupacji niemieckiej w trakcie II Wojny Światowej, o Powstaniu Warszawskim, a jednak mimo tego, czyta się ją jednym tchem. Ta historia jest po prostu bardzo dobrze opowiedziana! To nie tylko suche fakty i obraz samej wojny, zniszczeń, cierpień ludzi. To także miłość, nadzieja, zwykłe codzienne życie z tragedią w tle. Przecież nawet w najgorszych czasach ludzie żyli, umierali na zwykłe choroby, rodzili się, zakochiwali się, chcieli tworzyć rodzinę...

Cieszę się, że wciąż jeszcze są autorzy, którzy chcą pisać o tych rzeczach. Wojna, okupacja, Powstanie - o tym nie można zapomnieć. Trzeba zachęcać młodych ludzi, żeby czytali, pamiętali. Bez tych bohaterów, bez ludzi, którzy przeżyli piekło na ziemi nie byłoby nas, nie bylibyśmy tu, gdzie jesteśmy. A nade wszystko, nie możemy dopuścić do tego, żeby historia się powtórzyła. Bo czy teraz, pokolenie Instagrama, TikToka, przemijającego Facebooka, pokolenie, które ma wszystko na wyciągnięcie ręki, byłoby skłonne do takich poświęceń? Do walki o swoje miasto, swoją godność, przyszłość swoją i najbliższych... Chciałabym wierzyć, że tak...

Polecam, naprawdę serdecznie polecam historię doktor Ireny Ćwiertni, jej przyjaciół, bliskich i rodziny. I tego, co wydarzyło się 76 lat temu, w okupowanej Warszawie.