Milaczek (ilustrowane brzegi)

Gdyby książki mogły mieć swoje profile na portalu randkowym, 𝑀𝑖𝑙𝑎𝑐𝑧𝑒𝑘 Magdaleny Witkiewicz z pewnością byłby jednym z tych, które od razu przyciągają uwagę. Trochę zakręcony, pełen humoru, ciepła i życiowych perypetii, a przy tym mający w sobie coś, co sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Po książki Magdaleny Witkiewicz sięgam z przyjemnością, bo wiem, że potrafi stworzyć historie, przy których można odpocząć, uśmiechnąć się, ale też znaleźć w nich coś bliskiego codziennemu życiu. 𝑀𝑖𝑙𝑎𝑐𝑧𝑒𝑘 to debiut autorki, który po raz pierwszy ukazał się osiemnaście lat temu i mimo upływu czasu nadal potrafi bawić oraz poprawiać nastrój. Przyznam, że wcześniej nie miałam okazji przeczytać tej książki, dlatego z dużą ciekawością sięgnęłam po najnowsze wznowienie. Już po kilku stronach poczułam, że Milenka i jej niezwykły świat szybko zdobyli moją sympatię. Lubię od czasu do czasu sięgnąć po książkę, która pozwala oderwać się od codziennych spraw i po prostu dobrze się bawić. Właśnie takie wrażenie zrobił na mnie 𝑀𝑖𝑙𝑎𝑐𝑧𝑒𝑘. To ciepła, pełna humoru i życiowych perypetii opowieść, przy której nie brakuje uśmiechu, ale również chwil skłaniających do refleksji. Lekka i przyjemna lektura, która poprawia nastrój, a przy okazji porusza tematy bliskie każdemu z nas.

Mimo upływu czasu ta historia w moim odczuciu wcale się nie zestarzała. Nadal bawi, poprawia nastrój i sprawia, że podczas lektury uśmiech często pojawia się na twarzy.Książka zachwyciła mnie lekkim stylem, przezabawnymi dialogami i jeszcze zabawniejszymi przemyśleniami bohaterów. Magdalena Witkiewicz stworzyła bardzo charakterystyczny świat, w którym nie brakuje sytuacji pełnych humoru, ale też trafnych obserwacji dotyczących codzienności.

Gdyby ta książka była profilem na Tinderze, przesunęłabym w prawo 😉 „Milaczek” Magdaleny Witkiewicz to idealny kandydat na udaną literacką randkę - od pierwszych stron funduje ogromną dawkę humoru, ciepła i kobiecych emocji. Choć od premiery debiutu minęło już osiemnaście lat, ta historia wciąż potrafi wywołać szczery uśmiech. Przy okazji przypomina, jak bardzo zmieniły się sposoby szukania miłości. Dziś rządzą aplikacje randkowe i algorytmy, a wtedy wystarczały pierwsze portale internetowe, romantyczne rozterki i wanna pełna truskawkowej piany. Technologia się zmienia, ale pragnienie bliskości pozostaje takie samo.

Milena, około trzydziestoletnia romantyczka, marzy o wielkiej miłości, lecz ma wyjątkowy talent do pakowania się w komiczne randkowe katastrofy. Prawdziwym żywiołem okazuje się jednak jej ciotka Zofia, która z ogromnym zapałem próbuje wyswatać siostrzenicę z własnym dentystą. To komediowe złoto! Obok nich pojawia się Jacek, nieco zagubiony sąsiad, oraz jego córka Zuza, zwana Bachorem. Ta błyskotliwa dziewięciolatka bierze sprawy w swoje ręce i robi wszystko, by pomóc tacie odnaleźć szczęście.

Magdalena Witkiewicz pisze z niezwykłą lekkością, dzięki czemu przez powieść dosłownie się płynie. Pod warstwą humoru kryje się jednak ciepła opowieść o potrzebie miłości, akceptacji i odwadze, by otworzyć serce. „Milaczek” pokazuje, że prawdziwe uczucie rzadko przychodzi zgodnie z planem. Jeśli szukacie książki, która poprawi Wam nastrój i otuli pozytywną energią, to będzie absolutny literacki „match” 😍

„Najnormalniej w świecie chciała poczuć motyle w brzuchu, dreszcze, nie móc jeść, nie móc myśleć. No, chciała zachorować na MIŁOŚĆ”.

Wiecie, że „Milaczek” po raz pierwszy ukazał się 18 lat temu? I wtedy zdecydowanie nie był w kręgu moich zainteresowań czytelniczych. A teraz? Kupiła mnie okładka, szata graficzna i hasło – „Milenka to dziewczyna, którą trudno zaszufladkować”. Jak nic, trzeba zerknąć, jak wypada ten „dorosły” Milaczek!

Życie Milenki, czyli tytułowego Milaczka wygląda trochę jak sinusoida. Raz szczęście, raz zgryzota. Całe swoje prawie 27-letnie życie mieszka z rodzicami, chłopaka na stanie aktualnie brak a wizja staropanieństwa i braku tej najprawdziwszej, wielkiej miłości kłuje w oczy i serce.

Milenka ma mało taktowną matkę, o której nie wypada pisać zbyt wiele. A za to ma rewelacyjną ciotkę, Zofię Kruk, która żyje pełnią życia bogatej emerytki. Czerpie z życia garściami, nie oglądając się na innych, a już zwłaszcza na to, co mają do powiedzenia.

Jest i Bachor, płci żeńskiej, o wdzięcznym imieniu Zuzanna, lat 7. Wie, że pewnych rzeczy nie powinno się robić, bo nie pójdzie się na obiad do królowej angielskiej. Pisze za to pamiętnik, troszczy się o biedne emerytki i zawzięcie walczy z tabunem kandydatek do roli jej mamy.

W tej przedziwnej, międzypokoleniowej mieszance osobowości jest jeszcze miejsce na kilka postaci. Ale umówmy się – na pierwszy plan to się nie przebiją. Niechaj więc Staszek, dentysta wraz z siostrą, Gibson, Jacek – ojciec Zuzanny pozostaną w cieniu naszej damskiej trójki. A Milaczek, Zofia i Zuzanka nie wiodą nudnego życia. Tak to już jest, że barwni ludzie przyciągają nieoczywiste sytuacje, by zwyczajnie móc pokazać na co ich stać. A stać ich na wiele, zapewniam Was.

Tytułowy Milaczek tak bardzo pragnie miłości i szczęścia, że nie zdaje sobie sprawy, że to jej szczęście jest nieco koślawe. I skrzypi z każdym kolejnym dniem coraz bardziej i bardziej. Ciężko jest jej z przekonaniem, że wymarzonemu mężczyźnie może się trafić ktoś ładniejszy, ktoś mądrzejszy. I chudszy! O, tego była pewna jak nic. I właśnie z tego powodu bym Milenkę nieco tyrpnęła… Że nic z tego nie będzie. Że to jej szczęście jest nieco naciągane i w końcu z wielkim hukiem pęknie. Tylko – czy mamy prawo niszczyć to, w co tak święcie wierzy i o czym zawsze marzyła? A może wreszcie trafi się ktoś, kto pokocha ją w tym różowym dresie, niezależnie od jego rozmiaru? I zaakceptuje, że poczciwy Milaczek potrzebuje czasu na wielkie radości i na niemałe smutki.

Ale perypetie Milaczka to jedno, a postać Zuzanki vel Bachora, która stopniowo kradnie show – to rzecz ciekawsza. Nigdy bym nie pomyślała, że Bachor tak przyciągnie moją uwagę swoimi pomysłami, determinacją i złotymi myślami. I ogólnie swoją niepodrabialną osobowością, przez którą jej tata albo kiedyś osiwieje albo wyłysieje.

„Święty Judo, ja cię proszę, pogadajcie z Antonim z Panem Bogiem, bym nie znalazła się po tej prawej stronie na Memlingu”.

„Milaczek” jest stanowczo takim poprawiaczem humoru. Mamy barwne postacie, mamy perypetie, które też i nam się trafią. Mamy rozterki i takie przyzwolenie, że czasem trzeba odpuścić, trochę popłakać, by świat znów się wyprostował. I w końcu – mamy takich ludzi, których nie doceniamy, ale nie wyobrażamy sobie bez nich życia. Ot, taki paradoks!

Milena, zwana Milaczkiem, ma dwadzieścia kilka lat i marzy o wielkiej miłości. Chciałaby też mieć zgrabną figurę, ale gubienie zbędnych kilogramów nie jest łatwe (umówmy się, sporo z nas choć raz w życiu próbowało, więc wiemy, że to trudne).

Bachor, moja absolutna faworytka tej historii, nie lubi sukienek, kocha bojówki i koszulki rockowe. Prowadzi pamiętnik, w którym zapisuje, co Antoni Parys lubi jeść, oraz prowadzi listę bab „nie halo”. Skrycie marzy, by mieć nową mamę i żeby tata przestał randkować z potencjalnymi mamusiami, które są nie halo.

Zofia Kruk to pełna energii i pomysłów ekscentryczna ciotka Milaczka (która usiłuje wyswatać siostrzenicę) oraz idolka Bachora. Postać genialna, jak dorosnę, chcę być taka jak ona.

Bachor postanawia, że Milaczek jest halo i ktoś musi coś z tym zrobić, by jej tato to zauważył. Chce pomóc ukochanej Zosieńce, by nie przymierała głodem na emeryturze.

Lekka i zabawna lektura, pozbawiona zbędnych opisów oraz nadmiernego analizowania wydarzeń. Historia pełna humoru, który jest subtelny i niewymuszony, co sprawia, że książkę czyta się z dużą przyjemnością.

To ciepła historia przypominająca, że życzliwość, miłość i wsparcie potrafią nadejść z zupełnie nieoczekiwanej strony. Książka pokazuje również, że przyjaźń nie daje się zamknąć w sztywnych ramach – czasem nazywa się Zofia Kruk, a czasem Bachor. Pełna optymizmu i pozytywnej energii książka zapewni wam rozrywkę po ciężkim dniu. Bardzo polecam!

Że też trafiłam na "Milaczka" dopiero teraz... Zaskoczył mnie fakt, że tak lubiana przeze mnie specjalistka od szczęśliwych zakończeń, Magdalena Witkiewicz, napisała tę książkę osiemnaście lat temu ! Jak to się stało, że umknęło to mojej uwadze? Jedno jest pewne- lepiej późno niż wcale. Pociesza mnie myśl, że przede mną jeszcze kolejne części cyklu "Dobre myśli". A tych, właśnie teraz, baaardzo potrzebuję :-)

W 2008 miałam 24 lata. Myślę, że już wtedy polubiłabym główną bohaterkę. Cóż, byłam trochę jak tytułowy Milaczek. Prawdziwy rollercoaster emocji, sporo rozterek natury uczuciowej i życiowych "rozkminek". Dlatego ta postać jest mi tak bliska. Kibicuję i trzymam kciuki za pomyślne ułożenie spraw wszelakich z naciskiem na te dotyczące sfery uczuciowej. W końcu każdy z nas chciałby zaznać szczęścia u boku ukochanej osoby.

Dzięki przebojowej ciotce powróciłam myślami do pewnej rezolutnej Pani, u której przez pewien czas wynajmowałam z koleżanką pokój. Cóż to za kobieta była! Mieszkanie z Nią na stancji pod jednym dachem to był ciąg niekończących się przygód. Nieustający apetyt na życie pani Marii trafnie oddawał "ducha" tak często powtarzanego przez Nią zdania:"Pamiętaj Ola, wiek to tylko liczba- liczy się stan ducha". Istna Zofia Kruk, tyle że w zielonogórskiej odsłonie.

Z kolei Bachor jest najlepszym dowodem na to, by nigdy nie lekceważyć dziecięcych możliwości, za którymi kryje się często bogata wyobraźnia. One wiedzą, a przede wszystkim widzą znacznie więcej niż nam się wydaje. Mam nieodparte wrażenie, że moja siedmiolatka Córka znalazłaby wspólny język z Zosią Wolicką. Myślę, że mając takich sąsiadów nie sposób się nudzić. Dzięki zamiłowaniu Taty Dziewczynki do muzyki grunge przypomniały mi się czasy, kiedy na ścianach mojego pokoju gościły plakaty z Pearl Jam. Cóż, i dziś zdarza mi się śpiewać w duecie z Eddiem Vedderem - w moim czterdziestodwuletnim wcieleniu wciąż w duszy "still alive" gra (mało tego - dobrze mi z tym!)

Nie sposób pominąć przy tym obecności pewnego psa z charakterem. Parys Antonio, jak na arystokratę wśród psów myśliwskich przystało, dzięki sprytowi i umiejętności znalezienia się we właściwym miejscu i właściwej porze, zaskarbia sobie sympatię czytelnika.

Czas spędzony z "Milaczkiem" uznaję za niezwykle udany. To jedna z tych powieści obyczajowych, które umilają dzień i pozwalają choć na chwilę oderwać się od codziennych spraw, by spędzić czas w towarzystwie lubianych przez nas bohaterów. Jakby to moje dziecko powiedziało: "nudy nie ma, jest fun". Zachęcam do przeczytania książki. A jeśli czytaliście już kiedyś "Milaczka"? Nic nie stoi na przeszkodzie, by z sentymentu sięgnąć po niego ponownie.