Nie dotykaj mnie

Powieść została jakby utkana z wielu dialogów, zeznań, korespondencji oraz wycinków prasowych, co czyni ją niezwykłą. Czytelnik nie otrzymuje jednej, obiektywnej wersji wydarzeń, lecz musi samodzielnie złożyć historię z rozproszonych fragmentów. Ten zabieg nie tylko wzmacnia atmosferę tajemnicy, ale również znakomicie oddaje złożoność ludzkiej natury i to jak bardzo potrafią nas zawieść, zmylić nasze oceny.

Laura Garaudo jest jedną z tych bohaterek, które pozostają w pamięci na długo po zakończeniu lektury. Im więcej dowiadujemy się o jej życiu, tym bardziej wymyka się jednoznacznym interpretacjom. Czy jest ofiarą? Buntowniczką? Kobietą poszukującą wolności? A może kimś, kto desperacko próbuje odnaleźć własną tożsamość? Camilleri bardzo ciekawie kreśli portret osoby uwikłanej w relacje, oczekiwania i role społeczne, pokazując jednocześnie, jak niewiele naprawdę wiemy o najbliższych nam ludziach.

Niezwykle interesującym elementem książki jest także obecność malarstwa. Sztuka nie stanowi tu jedynie dekoracyjnego tła, lecz staje się pełnoprawnym uczestnikiem opowieści. Obrazy, symbole i artystyczne odniesienia tworzą dodatkową warstwę znaczeń, która udowdni nam, że...a tego nie zdradze. Zachęcam za to do lektury tej niezwykłej książki.

Obok kryminalnej zagadki pojawiają się momenty refleksji, melancholii, a nawet ironii. Dzięki temu książka jest wielowymiarową opowieścią o ludzkich pragnieniach, rozczarowaniach i potrzebie odnalezienia własnego miejsca w świecie.

Nie dotykaj mnie to powieść inteligentna, elegancko napisana i głęboko poruszająca. Zachwyca ona misterną konstrukcją, nieoczywistymi bohaterami oraz atmosferą tajemnicy, która utrzymuje się aż do ostatnich stron. To książka dla czytelników ceniących nie tylko intrygę kryminalną, ale również literaturę skłaniającą do refleksji nad naturą człowieka i jego nieustannym poszukiwaniem wolności.

Andrea Camilleri stworzył dzieło, które intryguje, wzrusza, porusza i pozostawia po sobie wiele pytań. Nie dotykaj mnie jest dowodem na to, że najlepsze powieści kryminalne nie opowiadają wyłącznie o zbrodni czy zagadce, lecz przede wszystkim o ludziach – ich marzeniach, lękach i tajemnicach. To lektura wyjątkowa, którą trudno odłożyć i jeszcze trudniej zapomnieć. Zdecydowanie polecam. Camilleri pokazał, że nie ilość stron, a treść mają znaczenie.

„Nie dotykaj mnie” Andrei Camilleriego to książka, którą pochłonęłam zaskakująco szybko. Krótkie rozdziały, dynamiczna akcja i ciągle pojawiające się nowe tropy sprawiają, że bardzo trudno powiedzieć sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”. Kiedy wydaje się, że już wiadomo, dokąd zmierza ta historia, autor skutecznie wyprowadza czytelnika z błędu.

Wszystko zaczyna się od zaginięcia Laury Garaudo. Jej mąż, znany pisarz, jest przekonany, że pozostawiane przez nią ślady są częścią gry przeznaczonej wyłącznie dla niego. Im dalej jednak posuwa się śledztwo, tym bardziej oczywiste staje się, że ta historia nie jest tym, czym wydawała się na początku.

Najciekawsze jest jednak to, że sama zagadka kryminalna schodzi tu momentami na drugi plan. O wiele bardziej interesowali mnie bohaterowie, ich emocje, lęki i motywacje. Camilleri pokazuje ludzi zagubionych, próbujących odnaleźć siebie, uciekających od życia, które przestało im wystarczać. To właśnie te pytania o wolność, samotność i potrzebę rozpoczęcia wszystkiego od nowa wybrzmiały dla mnie najmocniej.

Bardzo spodobała mi się również forma tej powieści. Historia opowiadana jest poprzez dialogi, listy, zeznania i prasowe wycinki. Dzięki temu miałam wrażenie, jakbym sama próbowała poskładać całą układankę z rozsypanych fragmentów. Taki sposób narracji wymaga skupienia, ale jednocześnie sprawia, że czytelnik staje się częścią śledztwa.

To książka, która nie daje prostych odpowiedzi i nie prowadzi za rękę. Zamiast tego stopniowo odsłania kolejne warstwy bohaterów i pokazuje, że bardzo często nie znamy nawet tych osób, które wydają się nam najbliższe.

„Nie dotykaj mnie” to kryminał, ale zdecydowanie nie tylko kryminał. To również psychologiczny portret ludzi próbujących odnaleźć swoje miejsce w świecie i zrozumieć własne pragnienia. Mnie najbardziej urzekło właśnie to połączenie intrygi z refleksją. Bo choć chciałam poznać rozwiązanie zagadki, to po zamknięciu książki zostały ze mną przede wszystkim emocje bohaterów.

Jeśli tak jak ja daliście się porwać śledztwom komisarza Montalbano, zapewne nazwisko Andrei Camilleriego kojarzy Wam się z sycylijskim słońcem, aromatycznym espresso i klasycznym kryminałem. Nic dziwnego- sama uwielbiam tę serię! Tym większą radością było dla mnie spotkanie z tym włoskim mistrzem w zupełnie innej, zaskakującej odsłonie. Książka "Nie dotykaj mnie" to krótka, ale niezwykle intensywna podróż, w której włoski klimat miesza się z zagadką kobiety, której nie sposób jednoznacznie rozgryźć.

Wszystko zaczyna się od zniknięcia Laury Garaudo- kobiety nie tylko olśniewająco pięknej, ale i nieprzeciętnie inteligentnej. Jej mąż, znany pisarz, podchodzi do sprawy z osobliwym romantyzmem. Jest święcie przekonany, że ślady, które Laura zostawia w kolejnych miastach- od Florencji, przez Wenecję, aż po Londyn- to po prostu wyrafinowana gra miłosna, pełna szyfrów przeznaczonych tylko dla jego oczu. Prowadzący śledztwo komisarz Maurizi nie daje się jednak ponieść tej poetyckiej wizji. Szybko orientuje się, że ta miłosna układanka to misternie przygotowane oszustwo, a prawda o zniknięciu kobiety leży znacznie głębiej. Camilleri z wielką klasą tka opowieść, która balansuje na granicy kryminalnej intrygi, głębokiego portretu psychologicznego oraz hołdu dla malarstwa, udowadniając, że sztuka potrafi mówić głośniej niż słowa.

Samą historię poznajemy w sposób nietuzinkowy. Autor rezygnuje z tradycyjnego narratora na rzecz literackiego kolażu. Przez te zaledwie 130 stron idziemy naprzód, wertując policyjne zeznania, listy, fragmenty artykułów z prasy i dynamiczne dialogi. Z tego wielogłosu powoli wyłania się portret kobiety, która postanowiła grubą kreską odciąć się od dotychczasowej codzienności. Pytanie tylko: czy to była ucieczka? A jeśli tak, to przed czym uciekała? Kluczem do tej zagadki staje się słynny fresk Fra Angelico Noli me tangere (Nie dotykaj mnie),przedstawiający moment, w którym zmartwychwstały Chrystus ukazuje się Marii Magdalenie.

Rozdziały mijają błyskawicznie, ale nie brakuje w nich emocjonalnego ładunku. Muszę przyznać, że sama postać Laury mocno mnie zaintrygowała. Czy ją polubiłam? Czy poczułam z nią jakąś więź? No właśnie... nie. A jednak Camilleri potrafił sportretować ją tak magnetycznie, pokazując jej twarz z tak wielu różnych perspektyw, że nie sposób potraktować jej obojętnie. Fascynuje na swój własny, nieco chłodny sposób. Co ciekawe, pisarz ani przez moment jej nie ocenia ani nie potępia. Zamiast tego z czułością i ciekawością próbuje dociec, co właściwie się z nią stało- i co ona sama postanowiła zrobić.

Na koniec muszę jednak wspomnieć o lekkim niedosycie, który we mnie pozostał. Choć to literackie spotkanie uważam za udane, cały czas kołatała mi w głowie myśl: „Ech, gdyby to była pełnowymiarowa powieść!”. Gdyby autor zdecydował się na klasyczną formę, dostalibyśmy genialny kryminał w typie domestic noir, z gęstym policyjnym śledztwem i potężnym zapleczem psychologicznym. Mam ogromną słabość do głębokiego wnikania w ludzką psychikę, a tutaj- przez formę opartą w dużej mierze na suchych dialogach i dokumentach- trochę mi tego zabrakło.

Mimo to "Nie dotykaj mnie" to pozycja, po którą warto sięgnąć choćby po to, by zobaczyć, jak wielką swobodę twórczą miał Andrea Camilleri. To idealna, intrygująca lektura na jeden, za to bardzo enigmatyczny wieczór.

Kameralna, szybka proza może nieść sobą więcej niż niejedna powieść - właśnie to udowadnia Andrea Camilleri w “Nie dotykaj mnie”. To nowelka licząca około stu trzydziestu stron, której punktem wyjścia jest zniknięcie Laury, żony włoskiego znanego pisarza. To ona stoi w centrum, a jej nieobecność pozwala stworzyć portret pełen niedopowiedzeń jasno obrazujący jak niewiele jesteśmy w stanie się o drugim człowieku dowiedzieć, jak trudno jest zajrzeć w głąb, zwerbalizować rdzeń, który czyni z nas tego, kim faktycznie jesteśmy. Autor nie przebiera w formie - swoją opowieść pozbawił wszelkich opisów i komentarzy narratora, są tylko wymiany zdań, korespondencja, prasa i sztuka. Bo tu proza styka się z dramatem scenicznym, a kryminał z motywem włoskiego malarstwa, wiodąc czytelnika w nieoczekiwane rejony, które w dużej mierze sam musi połapać w całość bez pomocy narratora. Camilleri umiejętnie operuje środkiem przekazu, zostawia tylko to, co naprawdę ważne, prawdziwą esencję opowieści, która traktuje o samotności i miłości, która czasami nie wystarcza, o wolności, która staje się tylko sposobem na zamaskowanie czarnych dziur powstałych na przestrzeni lat. Bo choć historia toczy się w czerwcu 2010, to dzięki pewnym zapiskom sięgamy wstecz, by w pełni doświadczyć sytuacji i spotkań towarzyskich, które ukształtowały tę wielką nieobecną. Ciekawy eksperyment dla fanów historii niebanalnych.

(...) Komisarz Maurizi prowadzi śledztwo w sprawie zaginionej Laury Garaudo. Mąż kobiety zwrócił się z prośbą do policji, gdy odkrył, że jego żona nie przebywa w miejscu, do którego rzekomo wyjechała. Mało tego, okazało się, że nawet tam nie dotarła. Sprawa od początku wydaje się być dość tajemnicza, a im dalej komisarz się zagłębia w poszukiwaniach, tym więcej znaków zapytania pojawia się na drodze.

"Nie dotykaj mnie" to niezwykle intrygujący kryminał psychologiczny, który w dużej mierze skłania bardziej do refleksji, niż dostarcza typowej dla kryminałów sensacji. Autor, którego znamy z serii o komisarzu Montalbano, tym razem proponuje czytelnikowi historię pełną melancholii, iluzji, zagubienia bohaterów. Książka mająca zaledwie 130 stron zawiera w sobie głęboką treść, która zadowoli najbardziej wymagające gusta. Choć punktem wyjścia dla tej całej historii jest zaginięcie kobiety i jej poszukiwania, to wnikliwy czytelnik szybko dostrzeże, że jest to tak naprawdę opowieść o wielkiej samotności, potrzebie wypełnienia pustki i pragnieniu wolności. Tu Obserwując działania komisarza Mauriziego, który odkrywa kolejne zaskakujące fakty dotyczące Laury, widzimy drugie dno całej tej historii, w której ważniejsze od samego rozwiązania zagadki stają się motywacje bohaterów, pytania o tożsamość, miłość, poszukiwanie siebie. Wielkim atutem autora jest umiejętność budowania atmosfery tajemnicy i niepewności. Momentami sama łapałam się na tym, że nie wiem już co jest prawdą i komu można ufać.

Konstrukcja fabuły jaką autor zastosował w swojej powieści, przypomina układanie puzzli, w których każdy element odkrywa nowe zaskakujące fakty. Stworzona została z wielogłosowej narracji na jaką składają się listy, zeznania, dialogi, prasowe wycinki. Można odnieść wrażenie, że w ten sposób Camilleri wymusza na czytelniku więcej uwagi i skupienia. Nie mogę nie wspomnieć też o tym, że w tle tej historii obecny jest motyw sztuki, malarstwa, co tworzy niemal poetycki klimat. I to też zapisuję jej na duży plus.

Bardzo polecam wam tę książkę. Uważam, że warto ją przeczytać, szczególnie jeśli cenicie sobie bardziej nastrojową literaturę.