Medea

Zamach terrorystyczny, skrzętnie uknuta intryga, ciemna strona polityki, ogromna tragedia jednostki i wszechogarniająca chęć zemsty. Tak pokrótce określiłabym najnowszą część przygód Maksa i jego wiernej towarzyszki Suki. Historię, która stanowi kawał dobrej rozrywki doprawionej nutą gorzkiej refleksji.

Śmiało mogę napisać, że „Medea” to rasowa powieść sensacyjna, która nawet na moment nie daje czytelnikowi odetchnąć. Tutaj dzieje się naprawdę sporo. Jest dynamicznie, a na nudę w żadnym wypadku narzekać nie można. Ta niezwykle wartka i naszpikowana akcją historia sprawia, że totalnie zatracamy się w świecie wykreowanym na kartach niniejszej powieści. Co więcej finalnie zupełnie dajemy się zaskoczyć pozostając z niewygodnymi przemyśleniami.

„Medea” kreśli wyjątkowo mroczną stronę polityki i kładzie się cieniem na obrazie mediów, które dla lepszej oglądalności są w stanie zrobić naparawde sporo. Maluje świat przepełniony brudem i podłością. A w samym środku tego zbioru negatywnych cech, przygnębiających obrazów, przygniatających swoją skalą przywar ludzkich i wad systemowych śledzimy wyjątkową relację człowieka z czworonożnym przyjacielem, niczym symbol oddania, lojalności i braterstwa.

Mam nadzieję, że pewnego dnia będzie mi dane zobaczyć ekranizację tej powieści.

Jeśli tylko lubicie wielowątkowe historie przepełnione sensacją, to zdecydowanie zwróćcie uwagę na ten tytuł. A słowem wyjaśnienia dodam, że śmiało możecie sięgnąć po ten tytuł bez znajomości poprzedniego tomu.

Piekło wcale nie jest tam gdzieś głęboko pod naszymi stopami. Ono jest to na ziemi i jego twórcami nie są diabły, demony, lecz ludzie z krwi i kości. Dlaczego krzywdzą innych? W imię źle pojętych ideałów, wiary i tysiąca, jak nie więcej, innych powodów. Czasem sami przyczyniamy się do ich wykreowania.

Nic nie dzieje się bez przyczyny. Tyle, że niekiedy jest ona głęboka ukryta, zwłaszcza, jeśli komuś na tym zależy. Niekiedy dociera do niej ktoś, kogo nikt nie brał pod uwagę, bo i dlaczego miałoby się tak stać? Po prostu pech, ze ktoś taki jak Maks Achtelik, zwany Diabłem, pojawił się w Teatrze Wielkim i to w momencie, gdy zamiast wielkiej premiery „Medei”. Najważniejsze osoby w państwie stały się zakładnikami wraz z setkami pozostałych widzów. Ten kto zaatakował miał plan doskonały, lecz nie przewidywał on jednego – że człowiek pokroju Diabła zawita w progi szacownego przybytku kultury, jaki miał odegrać całkiem inną rolę niż do tej pory. Jak w niecałe dwie godziny uratować tylu ludzi, jeśli ten wieczór miał mieć całkiem inny przebieg? Pozostaje zaufać doświadczeniu oraz wiernej, czworonożnej, towarzyszce. W tej rozgrywce liczy się jedynie skuteczność, a stawką są dziesiątki ludzkich żyć. Jak je ocalić, jeżeli ma się same pytania, a żadnych odpowiedzi? Pozostaje tylko jedno poszukać pierwszej nitki, a za nią podążyć do środka piekła…

Akcja z kategorii tych, w których liczą się detale, zaskoczenie wcale nie jest udawane, a rozwój wydarzeń nie pozostawia złudzeń, że mamy do czynienia z sensacyjnym scenariuszem. Dorzućmy do tego nieprzewidywalność oraz bohaterów, jacy niejedno widzieli, a swoimi mrocznymi doświadczeniami mogliby obdzielić sporą grupę ludzi. No i nie zapomnijmy oczywiście o odpowiednim motywie, jednocześnie z niejedną tajemnicą oraz generującym odpowiedni łańcuch przyczynowo-skutkowy. Oczywiście wpierw widzimy to ostatnie, a pierwsze pozostaje zagadką, napędzającą fabułę. „Medea. Piekło to inni” jest jednocześnie książką dość kameralna, z uwagi na pierwszy plan, lecz i spektakularna, patrząc od strony postaci. W efekcie otrzymujemy doskonały dynamizm, jaki w odpowiednich momentach jest jeszcze podbijany zwrotami fabularnymi oraz oczywiście intrygę, o której obecności ani na moment nie zapominamy. Filmowość tej książki może nie rzuca się w oczy, lecz kolejne akapity naturalnie stają przed oczami jak kadry, a rozdziały same układają się w ujęcia. Pozostaje jeszcze najważniejsze, czyli sama lektura, wciągająca postaciami, ich działaniem oraz rzecz jasna fabułą. Nie bez znaczenia jest również wątek political fiction oraz ten, jaki przychodzi nam w trakcie czytania, a związany z tytułem.

Powieść sensacyjna osadzona na pewnym micie, micie o Medei, kobiety gotowej na wiele w imię uczuć, która, kiedy już nie była konieczna, została wzgardzona? Robert Ziębiński pokusił się o coś do tego mitu nawiązującego - powieść o tytule “Medea”, która jest tomem drugim historii Maksa i jego wiernej psiej towarzyszki Suki, ale równie dobrze można ją traktować jak powieść oddzielną. Rzecz dzieje się w Teatrze Narodowym, gdzie ma miejsce premiera opery Medea. Zjawia się na niej cała śmietanka polskiej polityki, a to ktoś wykorzystuje i organizuje atak terrorystyczny… Nieco przypadkowo zjawił się też tam Maks z Suką, którzy kręcą się po obrzeżach teatru próbując sprytnie sprawcom przeszkodzić. Ich poczynania są emocjonujące, dynamiczne, momentami krwawe i brutalne - jak to w historiach sensacyjnych bywa. Są i przekoloryzowania, i prosty język, ale jest też coś więcej - krytyczne spojrzenie na scenę polityczną i scenę mediów, dziennikarzy, którzy teraz gonią nie za prawdą, a tym, co się będzie klikać. Pod warstwą akcji kryje się brud, kryją się krzywdy zwyczajnych ludzi, którzy dali się naciąć na fałszywe obietnice władzy. Ale jest też i światełko w tunelu, przypomnienie, że nie wszystko w życiu jest złe i negatywne - tę nutkę optymizmu daje Suka, która dostaje głos, swoją perspektywą, poprzez którą może nam przypomnieć, że to co ważne, jest tak naprawdę proste. Jest to więc szybka, rozrywkowa lektura, z której, jeśli się chce, można też wyciągnąć coś więcej.

Bez względu na to czy Robert Ziębiński pisze biografie, slashery, powieści dla młodzieży czy sensacyjne czytam wszystko, co wyjdzie spod jego pióra, bo robi to naprawdę dobrze. „Medea” to już moja jedenasta książka jego autorstwa i druga po „Diable” część z Maksem Achtelikiem i jego wierną Suką.

Ekranizacji „Diabła” możecie wypatrywać w kinach już w listopadzie i jest to pierwsza powieść wydana w selfpublishingu, która się jej doczekała. O czym to świadczy? Oczywiście o niesamowitym wyczuciu Autora w tworzeniu nieodkładalnych historii, porywających od pierwszych stron bijącym z nich realizmem, pomimo rzucenia czytelnika, jak w przypadku „Medei”, w sam środek brudnych zakamarków polityki, medialnych intryg i terroryzmu.

W listopadzie zapraszam więc Was do kin na „Diabła”, a już dziś sięgnijcie po „Medeę” i dajcie się wciągnąć w napisaną z rozmachem historię o desperacji rodzącej zemstę i tragedii, która rozgrywa się nie tylko na deskach teatru. Bo opera, która ma być kulturalnym wydarzeniem roku przyciąga zarówno śmietankę warszawskiej socjety i najważniejszych polityków w kraju, jak i tych, którzy chcą w ten okrutny sposób, nie zważając na niewinne ofiary zademonstrować światu swój sprzeciw.

Autor wciąga nas w dynamiczną i wielowątkową fabułę budując duszny klimat strachu, desperacji i beznadziei. Dzieli świat na ten zamknięty wewnątrz budynku Opery, przesiąknięty wonią krwi i śmierci, i ten zewnętrzny, w którym dominuje nieudolność, kasa i rozgrywki polityczne. Łącznikiem pomiędzy nimi jest Maks, który rozpoczyna nierówną walkę o przetrwanie swoje i zakładników. Wraz z Suką wkraczają w sam środek piekła, jednak kto jak nie „Diabeł” może się w nim odnaleźć?

Powieść osadzona jest w rzeczywistości, która wydaje się aż nazbyt znajoma, ukazując polskie realia z ich aferami i podziałami, a Opera staje się nie tylko sceną dla terrorystów, ale także politycznych gier, w których ludzie to jedynie pionki na szachownicy władzy.

Śledzimy różne perspektywy i reakcje w obliczu kryzysu, z jakim nasze służby jeszcze nie miały do czynienia. Markowane działania, spychanie odpowiedzialności i szukanie kozła ofiarnego wychodzi sztabowi kryzysowemu najlepiej, a media bez skrupułów relacjonują rzeź, by zwiększyć dochody. W sytuacji zagrożenia wszelkie maski opadają, obnażając nieudolność polityków, oportunizm dziennikarzy i brutalność zamachowców.

Marketa Popowska, „dziennikarka – materac”, może nieco przerysowana, doskonale jednak odzwierciedla cynizm mediów, dla których krwawe wydarzenia są traktowane jedynie w kategoriach pożywki dla oglądalności i zysku.

Przerażający, zdominowany przez ciemne barwy obraz maluje przed nami Autor. Obraz, w którym życie ludzkie jest towarem, a prawda zależy od narracji, która się sprzedaje, jednak wysoce prawdopodobny w przypadku, gdybyśmy zostali kiedykolwiek postawieni przed takim zagrożeniem. Jedynym jasnym i ciepłym akcentem w tym bagnie najniższych ludzkich instynktów jest cudowna więź człowieka i psa, z której bije wzajemna lojalność, troska i miłość. I wola przetrwania.

To błyskotliwa, nieoczywista i napisana z rozmachem sensacyjna rozrywka, od której nie sposób się oderwać aż do poznania zakończenia. To również gorzka refleksja nad tym, kto tak naprawdę jest ofiarą, a kto katem oraz gdzie leży granica między bohaterstwem a zbrodnią. Znakomita! Czytajcie!