Trup na Nilu

To już prawie moja wakacyjna tradycja, bo po raz trzeci w tym okresie wyruszam w książkową podróż z Panem Pisarzem i jego rodziną. Zaczęło się od Grecji, potem były Włochy, a teraz czas na Egipt.

Zawsze piszę, że w książkach, a i z resztą w życiu łatwiej większość zasmucić niż rozśmieszyć tym samym, więc jak już znalazłam komedie kryminalne, które rozkładają mnie śmiechem to się ich trzymam, bo aż tak się często nie zdarza. 😎 Jasne, że nie każdemu podejdzie prezentowany humor, bo z całym szacunkiem do Pana Pisarza nie powiedziałabym, że jest jakoś mocno wyszukany, ale dopasowujący się do okoliczności, a że nie wszystko w życiu jest mocno wzniosłe to i humor bywa prosty. 😂 I wcale nie mam na myśli, że to coś złego, bo ja w tym prostym sytuacyjnym żarcie w tym wydaniu przednio się bawię. Chociaż tym co najbardziej mnie rozwala na łopatki jest zabawa formą w stylu autobiograficznym.

Bardziej próbuję przekazać, że nie u każdego, by mi się to spodobało, a u Tomasza Duszyńskiego tak się dzieje, że cieszy mnie już wygląd samej okładki.

Chociaż niech chwała będzie niebiosom, że Staszkowi Ziętkowi udało się dostać i do Egiptu, bo duet Pana Pisarza i Ziętka to mistrzostwo. Przykro mi, Panie Pisarz, ale trzeba być milszym dla Staszka, bo nikt takich "mądrości" nie wygłasza. 😂

Moje top akcje to te dziejące się w łazienkach, po cukierkach Basmy i pluciem wielbłądów, utknięcie w jaskini czy działanie pod przykrywką Pana Pisarza.

Po raz kolejny przy całej wyrazistości głównych bohaterów nie mogę zapomnieć o sprawie, która nadaje tej powieści miano komedii kryminalnej. Świetnie wszystko się ze sobą spięło i stanowiło kolejny walor całości. Po drobnym nakierowaniu wiadomo już, gdzie może odbywać się kolejna podróż, więc liczę, że za rok spotkamy się w jednym z państw graniczących z Polską. Ahoj! 😉

Gdy tylko zobaczyłam, że Tomasz Duszyński wybrał się do Egiptu, czułam, że czeka nas kolejna znakomita część przygód Pana Pisarza i jego bliskich i "dalszych" 🤭. Po włoskiej i greckiej przygodzie z ogromną przyjemnością wybrałam się z nimi w kolejną literacką podróż.

Tym razem mamy zupełnie inny klimat: piramidy, starożytne skarby, hieroglify, sarkofagi, skarabeusze i oczywiście… tytułowy trup. Tylko że ten trup ma wyjątkowo zaskakujący zwyczaj znikania. A może jednak ożywania? Do tego kolejne tajemnicze zgony, rejs po Nilu i nasi bohaterowie, którzy - jak zwykle - zupełnym przypadkiem znajdują się w samym środku całego zamieszania.

Ta książka idealnie wpasowała się w wakacyjny klimat. Ostatnio brakowało mi czegoś lekkiego, co po prostu poprawi humor, i ta komedia kryminalna okazała się strzałem w dziesiątkę.

Nie będę ukrywać, że sama intryga kryminalna jest przerysowana i mało prawdopodobna, ale czy w przypadku komedii to ma znaczenie? Dla mnie nie. Tę serię czytam przede wszystkim dla humoru, świetnych bohaterów i ich dialogów, które są nie do podrobienia. 😄 To właśnie one są jej największą siłą i sprawiają, że z każdą kolejną częścią bawię się równie dobrze. Sarkastyczne docinki, słowne przepychanki i wzajemne dogryzanie sobie sprawiają, że trudno czytać tę książkę z poważną miną. Kilka razy naprawdę śmiałam się na głos.

Jeśli więc na wakacje szukacie kryminału, który zamiast mrozić krew w żyłach będzie wywoływał uśmiech, a przy okazji zabierze Was w wakacyjną podróż do Egiptu, to “Trup na Nilu” będzie dobrym wyborem. Ja już nie mogę się doczekać kolejnej wspólnej wyprawy z Panem Pisarzem i Staszkiem Ziętkiem. Bo z nimi wiadomo jedno - spokojnych wakacji po prostu nie da się przeżyć. 😄

Okrągłe urodziny pana Pisarza i wypad do Egiptu wraz z ekipą znaną z włoskiej przygody i choć początkowo wydaje się, że Staszka Ziętka w tej wyprawie nie będzie. Jak łatwo się domyślić los ma wobec niego zupełnie inne plany. Ich spotkanie następuje w dość… nietypowych okolicznościach. W hotelowej łazience, gdzie oprócz Ziętka główny bohater znajduje również mężczyznę, który zdecydowanie nie wygląda na żywego. Panowie zgodnie dochodzą do wniosku, że raz mogą zachować się rozsądnie i zostawić sprawę miejscowej policji. W końcu oni są na wakacjach. Następnego dnia ruszają w rejs S.S. Kajmak, Ziętek nie byłby sobą, gdyby nie ułożył sobie całej historii parowca nazwy po swojemu.. i na nic tłumaczenia. Niestety spokojna wycieczka szybko zamienia się w kolejną kryminalną zagadkę. Podczas prezentacji przełomowego odkrycia archeologicznego dochodzi do tragedii i ginie jedna z osób... później robi się już tylko ciekawiej… oczywiście los ponownie krzyżuje ich drogi z dobrze znanym z poprzednich części detektywem. Mam wrażenie, że ci bohaterowie spotykają się już wyłącznie przy okazji kolejnych trupów. Uwielbiam humor autora, który jest kąśliwy, momentami bardzo hermetyczny, czasem wręcz bezczelny, ale właśnie to sprawia, że ta seria tak bardzo do mnie trafia. Docinki pana Pisarza w stronę Ziętka to już znak rozpoznawczy tej serii. Ich relacja jest absurdalna, a jednocześnie niesamowicie zabawna. Do tego dochodzi Henryczek, słowne przepychanki i dialogi. Były momenty, kiedy chichrałam się pod nosem, były też takie, gdy z zażenowania przewracałam oczami i dokładnie tego oczekuję od tej serii.

Idealna lektura na wakacje!

Trzeci tom serii pt.: „Pan Tomasz na wakacjach”. Spokojnie można czytać bez znajomości poprzednich dwóch tomów, ale po co 😉 W pierwszym tomie jest dużo interakcji, które wpływają na przebieg akcji w kolejnych, więc warto je znać.

Wczasy all inclusive, urodziny pana pisarza, rodzinna wyprawa. Zapowiada się wspaniale. Nic nie może tego zepsuć. Czyżby? No może jedynie klątwa… Faraona? Nie, klątwa Staszka Ziętka.

Rejs po Nilu, na którym zjawiają się dawni znajomi (oraz kilku podejrzanych pasażerów), miał być radosnym spotkaniem i fetą, a wyszło jak zawsze. To znaczy, znalazły się trupy. Seria nieszczęsliwych i dziwnych wypadków kładzie się cieniem na wycieczce, ale Pan Pisarz nie z jednego pieca chleb jadł i nawet Ziętek mu nie straszny. Duet domorosłych detektywów znów w akcji. Czy tego chcą, czy nie. Tym razem stawka jest wysoka, jeśli nie znajdą mordercy, wina spadnie na Pisarza.

Jestem oczarowana stylem Pana Tomasza i bohaterami, których kreuje. Ziętek to chodząca katastrofa i wywołuje morderczy instynkt, ale nie sposób mu odmówić uroku. Pełna ironii i humoru sytuacyjnego, świetne dialogi, a w bonusie sporo ciekawostek. Przez tę historię się płynie.

Jeśli lubicie audiobooki, to zachwyci was interpretacja Pauliny Holz. Polecam!

Trup na Nilu to trzecia część przygód Pana Pisarza i jego rodziny, chyba najbardziej satyryczna, najmocniej wypełniona gagami i groteskowymi sytuacjami, najbardziej zakręcona i najśmieszniejsza. Absurdu też nie brakuje, właściwie cała ta przygoda to jeden wielki absurd.

Pan Pisarz zbliża się do pięćdziesiątki i z tej okazji on i jego przyjaciele zostają zaproszeni do Egiptu. Fundatorem imprezy jest niejaki Janek Jonas, powinniście go pamiętać z greckiego morderstwa. W teorii ma być fajnie, w praktyce… jak zwykle wszystko idzie nie tak, jak iść powinno.

Pierwszy trup pojawia się dość szybko, bo już w hotelowej toalecie. Sęk jednak w tym, że znika równie szybko, jak się pojawia i tylko po to, by dać się zabić zupełnie gdzie indziej… Kolejna śmierć na kartach książki jest równie tragiczna, co… irracjonalna. Absurdalnych sytuacji jest zresztą więcej, a już chyba największą niespodzianką jest pojawienie się greckiego inspektora Katastropoulusa. 

Nie wiem, czy nie powinnam w tym miejscu wstawić jakiegoś ostrzeżenia. Czytałam Trupa na Nilu w pociągu i musiałam zasłaniać usta, a i tak mój śmiech niósł się po całym wagonie. Niebezpieczna książka to jest, bo zwraca uwagę na czytającego i wystawia go na odstrzał przez wszystkich współpasażerów, którym zagłusza scrollowanie TikToka bez słuchawek. Także pamiętajcie – w miejscach publicznych czytacie na własną odpowiedzialność.

pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy