Łabędzi śpiew

Jestem miłośniczką twórczości Roberta McCammona i przeczytałam wszystkie książki jego autorstwa wydane dotychczas przez Wydawnictwo Vesper. „Łabędzi śpiew” to monumentalna powieść postapokaliptyczna, której pierwsze wydanie przypadło w końcowych latach trwającej niemal pół wieku zimnej wojny pomiędzy USA a ZSRR. Najnowsze polskie wydanie, które trzymam w ręku, z września 2025, ukazało się w okresie powrotu politycznego napięcia pomiędzy tymi mocarstwami, co budzi zdecydowanie silniejsze emocje.

Obawy przed użyciem broni atomowej w scenariuszu McCammona się ziszczają. Świat pogrąża się w nuklearnej zagładzie, pełnej zła, bólu i walki o przetrwanie. Niewyobrażalne konsekwencje eskalacji globalnego konfliktu śledzimy z perspektywy zwykłych ludzi, których losy są ze sobą subtelnie splecione. Bezdomna kobieta przemierzająca niebezpieczne ulice Nowego Jorku, samotny zapaśnik Josh Hutchins, czy Swan, dziewczynka o niezwykłym darze – każdy z tych bohaterów jest żywy i autentyczny, a ich codzienne problemy znikają w obliczu apokalipsy.

Te, z którymi muszą się mierzyć teraz, narażają ich życie w każdej minucie istnienia. Nieprzeniknione chmury blokują słońce, a upalne lato zamienia się w lodowatą zimę. Z ocalałych miejsc wyłaniają się nowe prawa pełne przemocy, ludożerców i bezwzględnej walki o przetrwanie. Autor w mistrzowski sposób buduje obraz świata, w którym zło przybiera tysiące masek, skrywając się nawet w pozornie niewinnych ludziach, ale potrafi też przybrać realną, budzącą grozę postać.

Jednak w tym zniszczonym świecie jest też miejsce na nadzieję. Wędrówka przez zniszczone ziemie, podczas której losy bohaterów w pewnym momencie się łączą, jest symbolem siły, determinacji i wiary w przyszłość. Klejnot znaleziony na stercie śmieci oraz jabłko, pełniące rolę symbolu przebaczenia, niosą przesłanie o odkupieniu i możliwości zmiany, nawet w obliczu totalnej destrukcji. A Autor dobitnie pokazuje, że prawdziwe twarze ludzi nie kryją się w ich wyglądzie zewnętrznym, ale w tym, co noszą wewnątrz.

Dla mnie to historia wyjątkowa, przywodząca pod wieloma względami mój ulubiony „Bastion” Stephena Kinga. Napisana z równym rozmachem i równie dosadnie ukazująca destrukcyjną skłonność człowieka do samozagłady. Ale to nie tylko powieść o apokalipsie, ale także, a może przede wszystkim, o ludzkiej naturze, jej słabościach i sile. Dynamiczna narracja, żywe dialogi i krótkie rozdziały pozwalają wniknąć totalnie w ten poruszający obraz świata po katastrofie pełen chaosu, strachu i przemiany. A obraz ten pozostaje w nas długo, nie pozwalając o sobie zapomnieć. Oby pozostał tylko na kartach tak wybitnych powieści jak „Łabędzi śpiew”.

Kiedy znany nam świat dobiega końca...

Do tej pory przeczytałem kilka książek spod znaku nadciągającej apokalipsy. Wcześniej jakoś specjalnie nie przemawiał do mnie ten rodzaj książek. Wśród przeczytanych powieści spotkałem się z atmosferą postapo podbudowywaną obecnością zombie, wampirów, upadkiem cywilizacji związanym z brakiem prądu. Tym razem największym zagrożeniem staje się... człowiek! O tym jak sami sobie potrafimy nieraz zgotować piekło opowie nam Robert McCammon.

Konflikt pomiędzy USA a ZSRR zaognia się. W pewnej chwili dochodzi do katastrofy. Jedno mocarstwo występuje zbrojnie przeciwko drugiemu. Wybucha wojna nuklearna, która szybko zmiecie wszystko co znamy z powierzchni ziemi.

Istnieją jednak grupy ludzi, którym udaje się przetrwać katastrofę. Dziewczynka o imieniu Swan i młody zapaśnik Josh kryją się w piwnicach stacji benzynowej, bezdomna kobieta nazywająca siebie Siostrą znajduje schronienie w podziemiach nowojorskiego metra, pułkownik Macklin i nastoletni Roland zostają uwięzieni w zawalonym schronie przeciwatomowym wykutym w zboczu góry, która miała gwarantować bezpieczeństwo nawet w momencie najcięższych ataków. Garstka, która przetrwała kataklizm wyrusza w drogę w nieznane. Z czasem celem staje się miasteczko położone w Missouri, które może stać się kolebką dla nowej cywilizacji. Po świecie zaczyna krążyć jednak mroczna postać, której celem jest położenie kresu ludzkości. Okazuje się, że niebezpieczeństwo stanowią dla siebie również inne osoby, które przetrwały atomową zagładę.

Robert McCammon to gwarancja udanej lektury! Z takim przeświadczeniem zasiadłem z "Łabędzim śpiewem" w rękach. Motywacja genialnym autorem i Wydawnictwem, które nie wydaje słabych książek wprost idealnie popchnęły mnie do lektury kolejnej powieści McCammona. Kiedy tylko zobaczyłem opis zaczynający się od konfliktu pomiędzy USA a ZSRR miałem nadzieję, że nie trafię na książkę, w której polityka będzie grała główne skrzypce. I tak właśnie się stało! McCammon oddaje w nasze ręce rewelacyjnie napisaną książkę, w której polityka schodzi na dalszy plan a do głosu dochodzą relacje międzyludzkie oraz wpływ katastrofy na poszczególnych ludzi. Mało tego! Autor przedstawia nam książkę, która w genialny sposób miesza różne gatunki! Na samym początku trafiamy na typowe postapo. Dwa mocarstwa będące w konflikcie doprowadzają do katastrofy, która wywraca nasz świat do góry nogami. Katastrofę przeżywają pewne grupki ludzi, jednak szybko okaże się, że prawdziwe piekło dopiero nadejdzie. Książka szybko zmienia się w typową powieść drogi. Wraz z poszczególnymi bohaterami przemierzamy wyniszczoną Amerykę i mierzymy się ze światem, który nastał po apokalipsie. Okazuje się, że szybko człowiek stanie się dla człowieka wilkiem, w wielu ludziach obudzą się najmroczniejsze instynkty. W tym momencie autor sięgnie po brutalne, niemal horrorowe zagrywki!

Osoby, które przetrwały będą musiały zmierzyć się ze śmiertelnym zagrożeniem, które czeka tak naprawdę na każdym kroku. Mała Swan posiada moc, która będzie mogła położyć kres rozszalałej apokalipsie. Również Siostra jest w posiadaniu pewnego tajemniczego przedmiotu. Czy im się uda? Tropem bohaterów rusza pewna mroczna siła, która lubuje się w obrazach śmierci.

McCammon oddaje w nasze ręce kawał naprawdę dobrej powieści! Otrzymujemy świetną, wartką akcję! Tutaj praktycznie cały czas coś się dzieje i nie ma ani chwili na poczucie znudzenia. Wydarzenia mkną do przodu i coraz bardziej nas pochłaniają! Autor przedstawia nam cały szereg idealnie zbudowanych postaci. Nie ma tutaj miałkich charakterów. McCammon daje nam zastęp nieziemsko charakterystycznych postaci, które bardzo łatwo jesteśmy w stanie zapamiętać. Dodatkową zaletą "Łabędziego śpiewu" jest zastosowanie małej liczby bohaterów. Mimo tego, że książka liczy sobie ponad 800 stron cały czas śledzimy zmagania wybranej grupki osób. McCammon nie stosuje żadnych tematów zastępczych, nie nudzi nas niepotrzebnymi wątkami pobocznymi. Za to idealnie zarysowuje realia po katastrofie nuklearnej i wciąga nas w jedną, spójną akcję.

"Łabędzi śpiew" to książka, którą mimo bardzo obszernych gabarytów czyta się naprawdę rewelacyjnie. Powieść zaczyna się bardzo standardowo. Jednak wraz z rozwojem wydarzeń książka McCammona pochłania nas coraz bardziej. W pewnym momencie stwierdzamy, że nie możemy się od niej oderwać. McCammon przedstawia nam świat po prawdziwej apokalipsie. Wszystko to, co znamy już nie istnieje. Otrzymujemy książkę, w której na ziemi rozpętało się piekło, a my totalnie pochłonięci lekturą książki z każdą kolejną stroną jesteśmy coraz bardziej ciekawi finału tej historii.

Robert McCammon po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać naprawdę rewelacyjnie. Ten autor już od dłuższego czasu znajduje się na mojej liście ulubieńców. Poprzeczka bardzo wysoko zawieszona w poprzednich książkach McCammona zostaje utrzymana, a może nawet przesunięta jeszcze o kilka pięterek w górę. "Łabędzi śpiew" okazał się jedną z najlepszych powieści tego roku! McCammon pozostaje dla mnie gwarancją bardzo dobrej książki! Z przyjemnością sięgnę po kolejne powieści tego autora, a "Łabędzi śpiew" bardzo mocno Wam polecam!

„Łabędzi Śpiew” to dystopijna, mroczna fantastyka, którą chciałam przeczytać. Wiem, że ta historia powstała w drugiej połowie lat siedemdziesiątych, co można odczuć w książce. Dochodziło w tym czasie do wielu zmian politycznych, a sytuacja na świecie miała swoje odzwierciedlenie w twórczości Roberta McCammona. Podążamy za kilkoma grupami podróżników, którzy przechodzą przez próby, aby osiągnąć swój cel. Obie grupy podróżników chronią bardzo wyjątkowy dar. Prezydent Stanów Zjednoczonych, były astronauta, staje w obliczu kryzysu na świecie. Osiem miesięcy temu Związek Radziecki rozpętał ataki nuklearne i chemiczne, świat się zmieni w taki sposób o jakim nie pomyślelibyśmy. Czy w obecnych czasach ta historia będzie w odbiorze równie intrygująca i ciekawa?

Najważniejszą w mojej ocenie postacią książki autorstwa Roberta McCammona pod tytułem „Łabędzi Śpiew” jest dziewczynka o imieniu Swan. Posiada niesamowitą zdolność, którą dziś moglibyśmy nazwać jako „ręką do kwiatów”. Josh Hutchins, zmęczony światem zawodowy zapaśnik znany jako Czarny Frankenstein, jedzie do Garden City w Kansas, kiedy świat postanowi się skończyć. Po opadzie radioaktywnym Josh zostaje opiekunem osieroconej dziewięcioletniej dziewczynki, razem próbują przetrwać. W powieści poznajemy także niespełna rozumu bezdomną zwaną Siostrą, kieruje się wizjami zesłanymi przez dziwny pierścień, chociaż sama do końca nie rozumie, dlaczego to robi. Kolejnym znaczącym bohaterem jest Roland, to młody chłopak, który wraz z dowódcą bunkra przetrwał atak. Konsekwencją tego jest szaleństwo i wizja budowy wielkiej armii. Jak się potoczą losy bohaterów, czy wszyscy przetrwają?

„Łabędzi Śpiew” to jedna z najbardziej chwalonych książek o tematyce postapokaliptycznej. McCammon znakomicie ukazał niszczycielskie skutki wojny nuklearnej. Świat, jaki znamy odszedł w zapomnienie, a każdy ocalały musi zrobić to, co konieczne, aby przetrwać skutki tej katastrofy. Akcja potrzebuje trochę czasu, aby się rozkręcić, ale gdy już się zacznie, jest jej dużo i jest opisana w taki sposób, że ciężko odłożyć lekturę na bok. Historia nigdy nie wydawała się nieprzemyślana, każde słowo niosło intencję i cel. Nigdy się nie nudziłam, nie byłam zdezorientowana. „Łabędzi Śpiew” jest mroczny, brutalny, angażujący, pełny głębokiej nadziei i piękna oraz niezwykle wartościowy. Nie znajdziecie tutaj wielkich wojen, frakcji ani scen akcji, ale bohaterów walczących o przetrwanie. Autor ukazuje jak się starzeją, jak najlepiej dostosowują się do okoliczności, które pokazują postapokaliptyczną ewolucję w jej najlepszym i najgorszym wydaniu. Może i jest przerażająca, ale jest też jedną z najpiękniejszych dających nadzieję książek, jakie ostatnio czytałam. To opowieść o przetrwaniu i desperacji, podboju, wolności, życzliwości i okrucieństwie, dobru kontra złu.