Rycerz Siedmiu Królestw. Wydanie ilustrowane

Książka została podzielona na trzy części:

⚜️wędrowny rycerz

⚜️zaprzysiężony miecz

⚜️tajemniczy rycerz

Każda część opowiada inne wydarzenia związane z naszym bohaterem.

W książce poznajemy młodego giermka Dunka, który po śmierci rycerza, któremu służył przybiera imię Duncan Wysoki (tak tak był wysoki 😉) i wyrusza do Ashford na turniej rycerzy zdobyć sławę i zaszczyty. Rycerz uwikła się również w spór między ser Eustacem a Czerwoną Wdową a na koniec zawita na ślub w Białych Murach, gdzie odkryje spisek.

Bohaterowie są tworzeni przez autora w najdrobniejszych szczegółach. Dostajemy opisy dokładne kto, z kim i kiedy dzięki temu możemy lepiej uporządkować sobie hierarchię czy przynależność danego bohatera. A jest ich ogromna liczba. Ja często się akurat w tym gubię jednak nie ujmowało mi to przyjemności czytania. Prędzej czy później ułożyłam sobie w głowie najważniejsze postacie. A reszta wiadomo, że długo nie pożyje 😆

Tytułowy Rycerz jest trochę takim tępawym osobnikiem a przynajmniej takie sprawia wrażenie. Nie to co jego giermek.

No właśnie! Dla mnie najciekawszą postacią był Jajo. Młody, jedenastoletni chłopiec, który został giermkiem naszego rycerza. Chłopak skrywa ogromną tajemnicę - nikt nie przypuszcza, że jest jednym z pretendentów do tronu z rodu Targaryenów. Jego zadziorność, mądrość sprawiły, że stał się moim ulubionym bohaterem. Drugą taką postacią była Czerwona Wdowa - kobieta, która pochowała czterech mężów, znana ze swej mściwości, twardej ręki do rządzenia ziemiami i posądzana o stosowanie trucizn. Oj wprowadziła ona trochę koloru w tym jakże męskim świecie.

Kto czytał inne powieści autora ten wie, że sięgając po jego twórczość musimy być przygotowani na sporo opisów, dzięki którym lepiej wejdziemy w świat Westeros.

O tej książce wiele mozna powiedzieć, ale o tym wydaniu nie mówiłam jeszcze wcale. A jest o czym, bowiem wydanie ilustrowane to najpiękniejszy prezent dla fanów Martina. I choć nie ma tu kolorowych i skomplikowanych obrazków, a czarno-białe ilustracje, to jednak zdobią tę powieść wspaniale i dopełniają ją pięknie.

Akcja książki toczy się niemal sto lat przed wydarzeniami znanymi z „Gry o tron”. Wtedy honor bywał potężniejszy niż ogień smoków, a Westeros z jej włodażami mniej cyniczne, jeszcze nie do końca skażone politycznym wyrachowaniem, a jednocześnie wcale nie wolne od intryg, sporów i ludzkich słabości.

Głównym bohaterem jest Duncan Wysoki, zwany Dunkiem, młodym giermkiem, który po śmierci swojego pana rusza w drogę, by odnaleźć własne miejsce w świecie. Nie jest on typowym bohaterem fantastycznym, ponieważ nie ma wielkiego nazwiska, pradawnego miecza ani proroczego przeznaczenia. Ot, chłopaczysko. Ma za to kręgosłup moralny, prostolinijność i szczere przekonanie, że rycerski honor naprawdę coś znaczy. W świecie, który coraz częściej wystawia te ideały na próbę, chłopak jest momentami naiwny i łatwowierny, ale właśnie dzięki temu staje się postacią tak autentyczną i co tu dużo mówić, sympatyczną.

„Rycerz Siedmiu Królestw” to w istocie zbiór trzech opowieści, które łączy wspólny bohater i motyw drogi. Trochę tu lżej jeśli chodzi o styl, ale nie oznacza to uproszczenia świata, wręcz przeciwnie. Duzo tu precyzji kronikarza i serca bajarza, bo tylko on potrafi z takim rozmachem pokazać codzienność zwykłych ludzi, rycerzy bez ziemi i marzeń większych niż sakiewka pełna srebra. Dzięki temu Westeros staje się bardziej namacalne, bliższe i mniej pomnikowe.

To idealna propozycja zarówno dla zagorzałych fanów „Gry o tron”, jak i dla tych, którzy obawiali się monumentalności głównej sagi. To opowieść o dorastaniu, odpowiedzialności i wyborach, które definiują człowieka. A dla takich czytelników jak ja, którzy wszystko „wokół” ukochanego uniwersum chłoną bez opamiętania, to lektura, po której naprawdę chce się mruczeć z ukontentowaniem.

Co powiesz na powrót do Westeros? Świata intryg politycznych, smoków, ale i… honoru?

Sięgałam po „Rycerza siedmiu królestw” z myślami, że wracam do świata, który znam, ale cofniętego w czasie. Świata spokojniejszego, bardziej… rycerskiego. I dokładnie taki świat odkryłam - choć Martin, jak to Martin, nie pozwala zapomnieć, że nawet w opowieści o honorze zawsze czai się cień.

W książce poznajemy losy Duncana Wysokiego i jego małego giermka Jaja. I już po pierwszych stronach czułam, że ta relacja będzie sercem całej opowieści.

Dunk to nie jest rycerz z pieśni i legend. Jest prostolinijny, czasem „tępy jak buzdygan”, ale ma w sobie coś, co sprawia, że chce się mu kibicować - uczciwość, wierność zasadom i tę nieporadną, ale szczerą potrzebę bycia po właściwej stronie. A Jajo? Jest sprytny, zadziorny, z niewyparzonym językiem i tajemnicą, która z czasem nabiera ciężaru. Ich dialogi, drobne sprzeczki i wspólne wędrówki nadają książce lekkości, której często brakuje w głównej sadze. I właśnie to mnie tu urzekło najbardziej: mogę odpocząć od wielkiej polityki, a jednocześnie wciąż czuć, że to Westeros - ze swoimi sporami, ambicjami i kruchym pokojem.

Martin świetnie balansuje między przygodą a intrygą. Są turnieje, są pojedynki, są spory o ziemię i honor. Jednak pod tym wszystkim pulsuje coś więcej - pytanie o to, czym właściwie jest rycerstwo i czy w świecie pełnym złamanych przysiąg da się jeszcze pozostać przyzwoitym człowiekiem.

Dużym plusem książki jest też humor. Nie jest to ciężka, przytłaczająca lektura. W wielu momentach uśmiechała, się pod nosem, a czasem parskałam śmiechem, bo Martin potrafi rozbroić patos jednym celnym zdaniem. Jednocześnie, kiedy przychodzi czas na poważniejsze tony, historia nie traci na wadze. Intryga z Białych Murów czy konflikt z lady Webber pokazują, że nawet „mniejsza” opowieść może mieć swoje ostrza.

Czy trzeba znać „Grę o tron”, aby sięgnąć po „Rycerza siedmiu królestw”? Nie, ale jeśli znasz, frajda jest większa. Dostrzeżesz smaczki, nazwiska, cienie przyszłych wydarzeń. A jeśli nie - dostaniesz po prostu bardzo dobrą, przygodową fantasy o honorze i wyborach.

Ocena: 9/10 - bo dla mnie „Rycerz siedmiu królestw” to jedna z najbardziej przystępnych i sercem pisanych książek Martina. Taka, po której zamknięciu masz ochotę jeszcze chwilę posiedzieć z bohaterami przy ognisku.

Mityczne Westeros sprzed czasów brutalnej Gry o tron, gdzie honor był jeszcze czymś więcej niż wyświechtanym frazesem, ale był to już jego zmierzch.

Bohaterem jest Dunk jednak nie ma wiele wspólnego z klasycznym bohaterem fantasy, ponieważ nie jest żadnym wybrańcem losy, genialnym strategiem, bliżej mu do niezgrabnej ciapy, chociaż całkiem wielkiej i wielce naiwnej, ale właśnie to sprawia, że jest tak autentyczny. Jego rycerskość to głównie wiara, wiara w ideały by bronic słabszych, nawet jeśli wszystko mówi, że to głupota.

Ciekawym aspektem i chyba nawet sercem tej powieści jest dla mnie relacja na lini Dunk Jajo - przyszły król, relacja jest o tyle ciekawa, że dziecko dopiero uczy się świata i uświadamia sobie, że władza i moralność często są na zupełnie innych biegunach. Ta znajomość nie jest słodka i ckliwa, jest pełna napięć, tarć, nieporozumień, ale i wzajemnego szacunku.

Są też wątki poboczne jak turnieje, rodowe spory i intrygi, czyli to co występuje w uniwersum Westeros. Ta historia ma też nieco inny wymiar, ponieważ pokazuje „upadek” dawnych rycerzy, którzy nadal chodzą w zbrojach, jednak nie ma pod nimi dawnych ideałów, często kierowani są egoistycznymi pobudkami, albo zwyczajną korzyścią majątkową. Martin boleśnie ukazuje, że to nie wojna likwiduje rycerzy, lecz upadająca moralność.

Książka ma nieco lżejszą formę niż Got, ale to pozory, bo pomimo humoru przygód kryje się tu to samo, czyli wątpliwa lojalność, zdrady i uczciwość, która nie popłaca. Historia o tym, że warto być przyzwoitym w nieprzyzwoitych czasach.

„Rycerz siedmiu królestw” to o jedna z tych książek, które zaskakują czytelnika, ale nie rozmachem, natomiast spokojem. Książka zabrała mnie do Westeros, innego, nie tego, świata wielkich wojen, smoków i politycznych szachów. G.R.R. Martin cofa się niemal o sto lat przed „Grą o tron” i opowiada historię mniejszą, bardziej kameralną, ale przy tym równie ciekawą. Są takie książki, które nie potrzebują wielkich bitew ani spektakularnych zwrotów akcji, żeby wciągnąć czytelnika bez reszty. Bardzo polubiłam książki autora, dlatego chętnie sięgnęłam po tą opowieść. Jeden świat, w tym przypadku Westeros potrafi zaskoczyć swoją różnorodnością. To nie tylko smoki, chociaż je tak bardzo uwielbiam.

„Rycerz siedmiu królestw” to zbiór trzech opowieści o losach Duncana Wysokiego, młodego chłopaka z nizin społecznych, który po śmierci swojego pana postanawia zostać rycerzem na własną rękę. Problem w tym, że oprócz zbroi i miecza nie ma zbyt wiele, ani nazwiska, ani pieniędzy, czy też wpływów. Ma za to coś znacznie trudniejszego do utrzymania, przekonanie, że rycerz powinien postępować uczciwie. W świecie Westeros to gwarancja kłopotów. Duncan wierzy, że rycerski honor ma sens, że przysięgi coś znaczą, a słabszych należy bronić, nawet jeśli nikt za to nie zapłaci. W powieści pojawia się Jajo, chłopiec o ciętym języku, ogromnej inteligencji i tajemnicy, która z czasem nabiera coraz większego znaczenia. Ich wspólna podróż staje się osią całej książki. To relacja pełna humoru, drobnych sprzeczek i wzajemnego docierania się, ale też rosnącego zaufania.

„Rycerz siedmiu królestw” to opowieść o drodze, dojrzewaniu i zderzeniu ideałów z rzeczywistością. George R.R. Martin pokazuje, że historia nie zawsze rodzi się na tronach, często zaczyna się od jednego człowieka, który postanawia zrobić to, co słuszne. Duncan Wysoki nie jest bohaterem bez skazy, bywa naiwny, impulsywny i zwyczajnie niezgrabny w tym świecie przepełnionym intrygami. Mimo wszystko to właśnie on, ze swoją prostą moralnością, wypada najbardziej wiarygodnie. Brakuje nam takich właśnie bohaterów w codziennym życiu. Autor pokazał, że uczciwość bywa karana, a dobre intencje prowadzą do tragedii. Różnica między jego dziełami polega na skali, zamiast kontynentu obserwujemy losy jednego rycerza i jego giermka. „Rycerz siedmiu królestw” to książka, którą czyta się szybko, lekko, momentami z uśmiechem, ale pod tą warstwą przygody kryje się sporo refleksji o odpowiedzialności, lojalności i dojrzewaniu. To trochę historia drogi, opowieść o przyjaźni, o tym, jak rodzą się legendy, często z bardzo zwyczajnych początków. Autor pokazuje, że bycie przyzwoitym człowiekiem bywa trudniejsze niż walka mieczem, a dobre intencje nie zawsze prowadzą do dobrych rezultatów. Jednocześnie książka niesie w sobie pewną nadzieję, że nawet w brutalnym świecie można pozostać wiernym sobie.