Żądlak

Powieści Roberta McCammona zachwalałam i będę zachwalać, ale… Jeśli poprzednie książki, przez wzgląd na mistrzowskie połączenie realizmu z elementami nadprzyrodzonymi, nastrojowy, gawędziarski styl, niesamowitą umiejętność autora do tworzenia więzi z czytelnikiem i skupienie na ponadczasowych wartościach, poleciłabym każdemu, to „Żądlak” z uwagi na specyfikę gatunkową może nie wszystkim przypaść do gustu. Można go bowiem nazwać pełnokrwistym horrorem science fiction.

Przez tę zmianę gatunkową właśnie i brak aż takiej głębi jak w jego najwybitniejszych tytułach, nie zaliczyłabym tej powieści do najlepszych w dorobku McCammona. Znajdziecie w niej jednak wszystko, za co kochamy jego pisarstwo: styl, który momentami przypomina opowieść snutą przy ognisku, oraz mocny, emocjonalny rdzeń – wątek prawdziwej przyjaźni, rodzącej się w obliczu zagrożenia, bohaterstwa zwykłych ludzi i walki o to, co naprawdę ważne.

Trafiamy do Inferno, spalonego słońcem miasteczka na skraju zapomnienia, które pomału umiera wraz z marzeniami swoich coraz mniej licznych mieszkańców. Nagle z nieba „coś” spada. Dosłownie. I zaczyna się koszmar, który wciąga od pierwszej strony i nie wypuszcza z uścisku aż do ostatniej. Dominuje duszna atmosfera, niepokój sączący się z każdej linijki i strach przed obcą siłą, której intencji nikt nie rozumie. Jeszcze.

Jednak nawet gdy pisze o potworach i kosmicznych istotach, autor nie zapomina o człowieku. To przede wszystkim jego bohaterowie, zwykli ludzie rzuceni w niezwykłe okoliczności, sprawiają, że to emocje są sercem jego powieści, a nie sama akcja. Przeżywamy ich losy tym bardziej, gdy tak jak tutaj są to dzieci, nastolatkowie czy wyrzutki społeczne, którzy uczą się walczyć o siebie i innych, przechodząc wewnętrzną przemianę.

To opowieść o skrajnych emocjach, które może obudzić tylko to, co obce i nieznane. O bezsilności ludzi zamkniętych w polu siłowym, zmuszonych do walki nie tylko z najeźdźcą z gwiazd, ale przede wszystkim z własnym strachem. Ale również opowieść o przyjaźni, gniewie, dorastaniu w cieniu zagłady i o tym, że bohaterem można stać się nawet wtedy, gdy świat umiera.

Robert McCammon to autor, który za sprawą swoich powieści za każdym razem przedstawiając nam nową historię prowadzi nas do świata całkowicie różniącego się od poprzednio opisywanych. Każda jego książka to spotkanie z rewelacyjnie napisaną powieścią, wielowymiarowymi bohaterami oraz historiami, które niejednokrotnie potrafią złapać czytelnika za gardło. McCammon w swoje powieści wkłada niezliczone pokłady emocji oraz samego siebie! Nie ma powieści, z której nie wybrzmiewałby również niezwykle smutny i pesymistyczny smaczek. Tym razem autor przedstawia nam opowieść o boju dwóch gatunków spoza naszej cywilizacji. Oczywiście wszystko dzieje się na naszych oczach, a areną niezwykłych i jak się okaże śmiertelnie niebezpiecznych zmagań będzie jedno z amerykańskich miasteczek.

Inferno, miasteczko położone przy granicy USA z Meksykiem. Miasteczko, które swoje najlepsze lata ma już dawno za sobą, które stale żyje swoją dawną historią. To miasteczko jakich wiele. Jednak żadna inna mieścinka nie będzie mogła pochwalić się niezwykłymi wydarzeniami, do których niebawem w nim dojdzie. Pewnego dnia na Inferno spada coś niezwykłego. Tajemniczy pojazd, który spada z nieba wyrzuca z siebie równie tajemniczą czarną kulę. Po pewnej chwili na miasteczko spada kolejny nieznany obiekt. Przypominający piramidę statek kosmiczny już niebawem wywróci życie mieszkańców miasteczka do góry nogami. Śmiertelnie niebezpieczny Żądlak przybywa, by odnaleźć i schwytać istotę, która chwilę wcześniej rozbiła się w miasteczku i ukryła w czarnej kuli. Wydawałoby się, że to wojna dwóch gangów wywróci spokój miasteczka. Nikt jednak nie spodziewał się, że już za chwilę Inferno zmieni się w pole walki pomiędzy dwoma gatunkami istot z kosmosu. Mieszkańcy miasteczka niespodziewanie znajdują się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Zabierając się za lekturę "Żądlaka" miałem wrażenie, że w moje ręce trafiła literacka wersja filmu "Obcy kontra Predator". Jednak już po chwili przekonałem się, że to nie tędy droga a sam autor przedstawi nam całkowicie inną i o wiele lepszą historię. Film o Obcych zmagających się z Predatorem oczywiście był całkiem dobry, jednak w mojej ocenie nie wniósł zupełnie nic nowego, czego jeszcze po obu seriach byśmy się nie spodziewali. Robert McCammon oddaje w nasze ręce powieść, która nie raz zaskoczy czytelnika!

"Żądlak" stanowi bardzo dobrze napisany miks naprawdę wielu gatunków. Sam początek zapowiada nam powieść sf utrzymaną w konwencji komedii. Nawet więcej! W konwencji parodii! Przecież już sam szeryf, jego postawa i zachowanie to pastisz stróża prawa! Niektóre dialogi również wyglądają jak żywcem wyjęte z komedii parodiującej... westerny! Autor naprawdę się postarał i zmieszał wiele różnych smaczków!

Mimo tego, że "Żądlak" w ogólnej ocenie wypada bardzo dobrze, to sam początek jest dosyć trudny do przełknięcia. Autor zasypuje nas całym szeregiem przeróżnych bohaterów i co pewien czas musimy się zastanowić kto w tej powieści jest kim i przypomnieć sobie znaczenie samej postaci. O wiele łatwiej czyta się powieści z mniejszą liczbą bohaterów. Tutaj już na starcie zostajemy przytłoczeni całymi zastępami postaci.

Im dalej, tym jednak ciekawiej! Już po pewnym czasie powieść wskakuje na całkiem inny tor! W pewnym momencie komedia musi ustąpić dużo cięższej akcji i mocno zwraca się ku thrillerowi sf. Chwilami autor rzuca nas również w prawdziwy horror!

Jak przystało na McCammona nie mogło zabraknąć również historii, które potrafią złapać za serce. Tym razem autor przedstawia nam krótką opowieść o Sierżancie i Scooterze. Wrażliwszym czytelnikom łezka w oku się zakręci.

Podczas lektury "Żądlaka" wprost idealnie wyczuwa się klimat horrorów z lat 80. Zwłaszcza tych z bardziej ograniczonym budżetem. Robert McCammon ponownie oddaje w nasze ręce powieść całkowicie inną od tych, którymi uraczył nas wcześniej. Styl autora jest jednak wyczuwalny już od samego początku. Mimo początkowych niedogodności z mnogością postacie, książkę czyta się naprawdę bardzo dobrze. Nie mogę powiedzieć, że jest to najlepsze dzieło McCammona, jednak za powieści tego autora mogę brać się w ciemno i za każdym razem mam pewność, że będzie to bardzo dobra lektura. Autor tym razem zabiera nas w klimaty, do których nigdy wcześniej nas nie przyzwyczaił. Co prawda jego świetnie napisany "Łabędzi śpiew" był utrzymany w stylistyce postapo i przedstawiał prawdziwe spustoszenie świata. "Żądlak" jednak mimo tego, że na Inferno faktycznie spada zapowiedź końca świata, posiada w przeciwieństwie do "Łabędziego śpiewu" również walory komediowe. Tym razem autor rzuca nas na arenę, na której obok wojny gangów rozegra się krwawa wojna między gatunkami. Będziemy świadkami spustoszenia miasta, monstrualnych przeobrażeń, krwawych śmierci i walki o śmierć i życie.

Robert McCammon ponownie mnie nie zawiódł. Nazwisko autora to gwarancja jakości! Z przyjemnością sięgnę po kolejne powieści spod pióra McCammona! Z pewnością one również okażą się świetną lekturą!