“Znajdź mnie” to kontynuacja bestsellerowej powieści “Tamte dni, tamte noce” André Acimana.
Minęło 20 lat. Losy Samuela, Elia i Olivera splotą się w niezwykłych okolicznościach.
Niewiarygodne, że minęło już 20 lat. A ich życie toczy się dalej, a przeznaczenie nie powiedziało jeszcze ostatniego słowa. Samuel jest już panem w dojrzałym wieku. Starzejący się profesor filologii klasycznej jedzie do Rzymu na spotkanie z synem. Elio jest już uznanym, cieszącym się sławą pianistą. W pociągu do Wiecznego Miasta Samuel spotyka przypadkowo piękną, młodą kobietę. Spotkanie to na zawsze już odmieni jego życie. Elio postanawia zamieszkać w Paryżu. Tam właśnie wdaje się w romans z o wiele starszym od siebie mężczyzną. Oliver jest obecnie wykładowcą w college’u w Nowej Anglii. Na co dzień wiedzie spokojne życie jako mąż i ojciec. Postanawia udać się w podróż przez Atlantyk.
“Znajdź mnie” to niejako sentymentalny powrót autora do bohaterów sprzed lat. Wielokrotnie zastanawialiśmy się, jak mogłyby potoczyć się dalsze losy głównych postaci “Tamtych dni, tamtych nocy”. Teraz dostajemy na to pytanie odpowiedź i to w zachwycającej formie. To książka subtelna, na wskroś przepełniona wrażliwością. Poszczególne wątki: muzyka, natura czasu i przeznaczenie składają się na opowieść, a właściwie na trzy opowieści naładowane ogromnym, lecz niezwykle eleganckim ładunkiem erotycznym. Z resztą Aciman, jako uznany specjalista od twórczości Marcela Prousta, doskonale wie, jak zgłębiać piórem najtajniejsze zakamarki ludzkiej duszy i rzeczywistości. “Znajdź mnie” to znakomita kontynuacja nietuzinkowej powieści!
Fragmenty książki
Patrzyliśmy na siebie, ale żadne z nas nic nie mówiło. Wiedziałem, że jeśli powiem choć słowo, czar pryśnie, siedzieliśmy więc milczący i zapatrzeni w siebie, tak jakby ona też się bała rozproszyć magię chwili. Chciałem zapytać: Co ty robisz w moim życiu? Czy tacy młodzi i piękni ludzie naprawdę istnieją? Czy poza filmami i czasopismami w ogóle są realni?
***
Chciałem, żeby dotknął mnie w policzek drugą dłonią i trzymał moją twarz, trzymał moją twarz i pozwolił mi być młodszym z nas dwóch, a potem pocałował mnie głęboko w usta. Poczułem się tak, jakbyśmy przed chwilą byli razem w łóżku, a ON przestał ze mną rozmawiać i po prostu zniknął.
Od autora
Świat "Tamtych dni, tamtych nocy" tak naprawdę nigdy mnie nie opuścił. Mimo że stworzyłem bohaterów i byłem autorem ich życia, nie przypuszczałem, że nauczą mnie tak wielu rzeczy o intymności i miłości – nie byłem świadomy, że je wiem, dopóki nie przelałem ich na papier. Film sprawił, iż zdałem sobie sprawę, że chcę wrócić do bohaterów i obserwować ich przez kolejne lata.
André Aciman, Vulture
Opinie o książce
Stworzona przez Acimana historia jest wzruszająca, ale nie sentymentalna (…) Elegancka, zapadająca w pamięć historia o wiecznej miłości przez pokolenia.
"Kirkus Review"
Elegancka kontynuacja okrzykniętej arcydziełem pierwszej powieści Acimana „Tamte dni, tamte noce” powraca do najważniejszych bohaterów blisko dwadzieścia lat później. Sercem powieści jest Elio, a jej główne tematy: między innymi ojcostwo, muzyka, natura czasu i przeznaczenia – są przesiąknięte erotyzmem, nostalgią i czułością.
Powieść ponownie demonstruje zdolność Acimana do łączenia zmysłowości i cielesności w historiach, które chwytają za serce.
"Publishers’ Weekly"
O autorze
André Aciman urodził się 2 stycznia 1951 roku w Egipcie, w rodzinie sefardyjskich Żydów. To amerykański pisarz, eseista i literaturoznawca. Wykładał literaturę francuską na Princeton University, uczył też kreatywnego pisania w Bard College. Obecnie jest profesorem City University of New York, gdzie wykłada teorię literatury. Publikuje między innymi na łamach “The New Yorker”, “The New York Review of Books” i “The New York Times”.
Jego autobiograficzna książka “Wyjście z Egiptu” otrzymała prestiżową nagrodę Whiting. Największym jak dotąd sukcesem autora okazała się wydana w 2007 roku powieść “Tamte dni, tamte noce”. Przeniósł ją na ekran Luca Guadagnino. Film miał swoją premierę na festiwalu w Sundance i był wielokrotnie nominowany do prestiżowych nagród. Zagrali w nim między innymi Timothée Chalamet i Armie Hammer.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Czy "Znajdź mnie" to bezpośrednia kontynuacja historii Elia i Olivera?
Tak, powieść "Znajdź mnie" stanowi oficjalną kontynuację losów bohaterów znanych z bestsellera "Tamte dni, tamte noce". André Aciman powraca do stworzonego świata po latach, ukazując dalszą ewolucję uczuć oraz życiowe ścieżki głównych postaci. Narracja prowadzona jest w charakterystycznym, zmysłowym stylu, który pogłębia portrety psychologiczne Elia i Olivera w ich dorosłym życiu. Lektura pozwala domknąć wątki rozpoczęte w poprzedniej części i zobaczyć dojrzałe wersje znanych bohaterów.
Jaki nastrój dominuje w tej powieści André Acimana?
Książka utrzymana jest w nostalgicznym i melancholijnym tonie, skupiającym się na upływie czasu. Autor kładzie duży nacisk na introspekcję oraz wewnętrzne monologi, co nadaje całości bardzo refleksyjny charakter. Czytelnik odnajdzie tu opisy nasycone emocjami, które są typowe dla literatury pięknej z nurtu obyczajowego. Klimat utworu budują przede wszystkim intymne spotkania i długie rozmowy o naturze miłości oraz przeznaczenia.
Na jakich bohaterach skupia się fabuła tej części?
Powieść podzielona jest na sekcje, które koncentrują się na Samuelu, Eliu oraz Oliverze. Pierwsza, obszerna część poświęcona jest ojcu Elia i jego niespodziewanemu spotkaniu w pociągu do Rzymu, które zmienia jego życie. Kolejne rozdziały przenoszą akcję do Paryża i Nowego Jorku, gdzie śledzimy osobne historie dawnych kochanków. Taka struktura pozwala spojrzeć na temat poszukiwania bliskości z perspektywy różnych pokoleń i doświadczeń życiowych.
Dla kogo ta książka może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Książka nie jest polecana osobom oczekującym dynamicznej akcji lub prostego romansu opartego na dialogach. Ze względu na swój filozoficzny i powolny charakter, może znużyć czytelników preferujących szybkie tempo wydarzeń i częste zwroty akcji. Skupienie na dojrzałych refleksjach oraz długa sekcja dotycząca ojca głównego bohatera sprawiają, że nie jest to typowa kontynuacja skupiona wyłącznie na parze protagonistów. Pozycję tę odradzamy również tym, którzy szukają lekkiej literatury rozrywkowej bez głębokiej analizy psychologicznej.
Czy można czytać tę książkę bez znajomości poprzedniego tomu?
Zrozumienie emocjonalnej wagi tej historii wymaga wcześniejszej lektury debiutanckiej części cyklu. Choć autor wyjaśnia kluczowe zależności między postaciami, to siła finałowych scen opiera się na znajomości fundamentów relacji Elia i Olivera. Bez kontekstu pierwszej książki, wiele subtelnych nawiązań i motywów powracających straci swój pierwotny, sentymentalny sens. Lektura w odpowiedniej kolejności gwarantuje pełne przeżycie tej wielowarstwowej opowieści o tęsknocie i pamięci.
