Kobiety niezłomnego ducha. Sandomierskie wzgórza. Tom 4

"Kobiety niezłomnego ducha" są czwartym tomem sagi Sandomierskie Wzgórza, gdzie Edyta Świętek ponownie zabiera nas do Sandomierza i w rejony Gór Pieprzowych. Autorka, jak ma to w zwyczaju, należycie zadbała o realia historyczne i sytuację polityczną związane z dwudziestoleciem międzywojennym (choć w tej części zauważalnie jest tego mniej). Interesująco ukazane zostało życie miasta, przywary mieszczan z ich problemami i radościami. Tradycje, obrzędy, kuchnia i hierarchia w społeczeństwie - idealnie oddany klimat tamtych czasów. 

W dalszym ciągu śledzimy losy sióstr: Aliny i Marcjanny. Ale poznajemy również nową postać. To Weronika. Każda z kobiet potrafi zawalczyć o siebie. Widzimy, jak duża siła i odwaga w nich drzemie. Ważną rolę odgrywa tu ich wzajemne wsparcie. 

Edyta Świętek ukazała zależność kobiety od mężczyzny w tamtych trudnych czasach. Kobiety zdecydowanie nie miały łatwego życia. Obowiązki domowe, dzieci, praca na roli... Ich praca była niezauważana i niedoceniana przez mężczyzn. Nawet nie myśleli o tym, by im w jakikolwiek sposób pomóc. Mało tego. Były przez nich nieszanowane. Ale musiały dawać radę, by sprostać męskim oczekiwaniom. Gdzie w tym wszystkim ich potrzeby i pragnienia? 

W poprzedniej części autorka uspokoiła akcję, a ja czułam, że to może być cisza przed burzą, gdyż bohaterowie posiadają mocne charaktery. Byłam wręcz pewna, że jeszcze pokażą, na co ich stać. I tak też się stało. Emocji było sporo. Bohaterowie przechodzą od strachu i bólu po nadzieję i wiarę w lepsze jutro. Autorka podejmuje się trudnych tematów: porwania, traumy wojennej, okresu okołomenopauzalnego, syndromu DDA czy poczucia samotności wśród bliskich ludzi. Wydaje się, że remedium na wszelkie problemy może być miłość, przyjaźń i obecność drugiego człowieka. Czy z takim zapleczem można zawalczyć o siebie? Czy uwierzą, że życie ma im jeszcze coś do zaoferowania?

"Kobiety niezłomnego ducha" to porywająca, poruszająca, przepełniona ciepłem powieść o sile kobiety i jej odwadze, by przetrwać, zmaganiach z codziennością w cieniu trudnych czasów, otwieraniu się na nową miłość i wciąż niegasnącej nadziei. To historia o tym, że nigdy nie wolno się poddawać. Czy potraficie dobrze słuchać? Ta książka i jej bohaterki potrzebują, byście je wysłuchali. 

Wcześniejszy tom zakończył się jakby plagą nieszczęść dla postaci z książki. Każdemu coś nie wyszło, ktoś umarł, zachorował albo stracił majątek, czy też kogoś do kochania. Dosłownie jakby plaga przeszła od połowy treści i w sumie zostaliśmy pozostawieni w sporych nerwach, bo niewiele wskazywało na to, że cokolwiek zmieni się na plus. Jednak, kiedy zaglądamy do owej pozycji widzimy, że coś w naturze postaci nakazuje im odnaleźć to szczęście, choćby rozpoczynając dzień chwilą ciszy i spokoju dla siebie. Kobiety marzą tutaj o pięknym życiu, nawet nam je opisują, jednak same na końcu niepotrzebnie negują to, co wydawało im się piękne. Czują się niewystarczające, zmęczone i obarczone błędami, które czasami nawet bardziej w sobie podsycają. To dzieje się u kilku bohaterów, gdyż zaglądamy prze firanki do sypialni wielu postaci. Autorka stworzyła świat wielu osób, ich potknięć, zmęczenia macierzyństwem, nietrafnych decyzji, nieodpowiednich połączeń czy też wyrzutów sumienia. Niby chcieli być szczęśliwi, ale uważali, że owe błogosławieństwo jest nie dla nich. Myślę, że pod tym kontem wielu czytelników pokiwa głową i utwierdzi się tylko, że nie są sami, że jest ktoś, kto ma gorzej. Choć może ucieszą się z czasów w jakich żyją, że teraz kobiety mają więcej do powiedzenia niż mężczyźni. Dobrym tematem i smutnym jednocześnie było ukazanie jak młode osoby bardzo poważnie podchodzą do życia i przez to czują się skrzywdzone. Zamiast mówić i wydać z siebie złości, milczą dokładając sobie niepochlebnych myśli. Wszelkie rozmowy w dobrej wierze, ale przepełnione złośliwościami, przechodzą na czytelnika. Niby widzimy w tym zrozumienie, ale zbyt mocny nacisk na przeginanie i wyżywanie się na innych sprawia, że w nas również podnosi się ciśnienie. W ogóle miałam wrażenie, że przewijał się tutaj temat nie tyle braku wyjścia, lecz utwierdzania się w złych przekonaniach, jakby samobiczowanie. Później składają jednak obietnice, że się zmienią. Poszukują ratunku będąc na skraju wyczerpania psychicznego. Temat zielarki był dla mnie czasem na uśmiech i obietnicę szczęścia.

W dużej mierze to tom o kobietach, ich troskach, problemach w małżeństwie, wychowywaniu dzieci i braku takiej wolności. Z pewnością znajdzie uznanie wielu kobiet, jednak pamiętajcie, że tomy są kontynuacją poprzednich wydarzeń i pomimo początku, który skraca poprzednie wydarzenia, warto jednak wejść w sagę od momentu, kiedy to wszystko się zaczęło. Wtedy wbijecie się w rytm i podejmiecie decyzję, czy wasze spojrzenie na świat pokrywa się z wyobrażeniem tego w książce. Jeśli wasza odpowiedź będzie twierdząca, to reszta popłynie już sama:-)

Jest tutaj wiele postaci, ale na spokojnie wiemy o kogo chodzi, o ile znacie tomy wcześniejsze. Autorka ma dar do przenoszenia nas do przeszłości. Szanuje to i dlatego doceniam to punktacją:-)

Ta saga zajmuje pierwsze miejsce na mojej liście ulubionych! Uwielbiam wracać do Sandomierza i za każdym razem ciężko mi się rozstać z bohaterami.

Marcjanna przeżywa najgorsze chwile swojego życia. Eustachym targają koszmary i decyduje się na poszukanie profesjonalnej pomocy. Do grupy tych silnych postaci dołącza także młynarzowa Weronika, której los nie skąpi cierpienia, a Alina staje się dla niej ratunkiem,

którego się nie spodziewała. To główne wątki tego tomu, który jest tak samo wciągający i ekscytujący jak poprzednie.

Ta saga jest pełna cierpienia i zmagań z życiowymi trudami, ale bije z niej też ciepło, nadzieja i miłość. Czyta się ją niesamowicie lekko i nie sposób jej odłożyć. Jest jak spacer w słoneczny dzień z najlepszymi przyjaciółmi, wypełniony zwierzeniami i kojącą rozmową. Pióro Edyty Świętek w idealny sposób odzwierciedla czasy, w których rzecz się dzieje. Czytelnik stapia się z atmosferą i klimatem, totalnie się w nim zatraca, ma wrażenie, że razem z bohaterami stąpa po sandomierskiej ziemi. Dodatkowo fabuła przepleciona jest świetnym humorem językowym i sytuacyjnym, co naprawdę jest wisienką na torcie i wyróżnia tę sagę na tle innych.

Ja jestem zachwycona każdym tomem (choć w tym za mało było mi Zdunka! lol) i polecam wszystkim wielbicielom rodzinnych historii!

„Kobiety niezłomnego ducha” to już 4 tom Sandomierskich Wzgórz. Serii, która skradła moje serce od samego początku.

Tym razem autorka bardziej skupiła się tutaj na roli kobiecie w świecie mężczyzn. Jak łatwo sobie wyobrazić na początku XX wieku płeć piękna nie miało za wiele do powiedzenia. Tak było w przypadku Weroniki, która była poniżana przez męża i jego matkę. Pracowała ponad swoje siły, a do tego co roku rodziła dzieci. Nadszedł jednak dzień gdy potrafiła postawić się takiemu traktowaniu.

Marcjanna, w końcu otwiera serce na nową miłość. Jednak jej życie rodzinne rozpada się gdy syn zostaje porwany.

Eustachy wciąż ma nocne koszmary, które w tej części nasiliły się. Mężczyzna postanawia szukać w pomocy w Krakowie.

Alina natomiast nadal zbiera zioła, wspiera męża i siostrę. Ale w tej części również ratuje Weronikę. Daje jej siłę by zawalczyć o siebie.

Książka zdecydowanie należy do tych, których nie da się odłożyć aż nie pozna się całej historii. Los Weroniki potrafi dostarczyć wielu emocji. Od złości i smutku po uczucie ulgi.

Autorka wspaniale oddała klimat czasów po I Wojnie Światowej. To jak kraj zaczął się odbudowywać. Jak powoli zmieniał się los kobiet. I to jak wyglądało życie na polskiej wsi.

Jeśli szukacie porywającej, napisanej lekkim stylem serii książek, to bardzo polecam „Sandomierskie Wzgórza”. Poszczególne tomy tej serii należy czytać po kolei.