Point of Retreat. Nieprzekraczalna granica. Slammed. Tom 2

Point of Retreat to drugi tom trylogii autorstwa genialnej Colleen Hoover. To kolejna książka, która całkowicie skradła moje serce. Coraz to nowsze problemy głównych bohaterów pojawiają się na kartach książki, w niektórych momentach łamiąc serca czytelników. Zdecydowanie to historia o budowaniu relacji i zaufaniu, co bardzo ciekawie pokazuję nam autorka. Bardzo polubiłam Layken i Willa, kibicując im do ostatniej strony. Jak zawsze nie jestem zawiedziona. Point of Retreat jest genialną książką i polecam ją każdemu!

Point of Retreat to drugi tom trylogii autorstwa genialnej Colleen Hoover. To kolejna książka, która całkowicie skradła moje serce. Coraz to nowsze problemy głównych bohaterów pojawiają się na kartach książki, w niektórych momentach łamiąc serca czytelników. Zdecydowanie to historia o budowaniu relacji i zaufaniu, co bardzo ciekawie pokazuję nam autorka. Bardzo polubiłam Layken i Willa, kibicując im do ostatniej strony. Jak zawsze nie jestem zawiedziona. Point of Retreat jest genialną książką i polecam ją każdemu!

Point of Retreat autorstwa Colleen Hoover to książka dla młodzieży. Sam mam już nieco lat na karku, ale ponieważ nie miałem niczego innego pod ręką postanowiłem sięgnąć po tę pozycję. Napisana jest całkiem zgrabnie, To historia miłosna, ale nie przesłodzona, nie mamy tam więc zbyt dużo opisów. Bohaterowie odmalowani są w bardzo ciekawy sposób. Spędziłem przy tej powieści całkiem miło czas, więc polecam ją innym. Z chęcią poznałbym inne książki Colleen Hoover. Jestem zdaniem, że jej warsztat pisarski stoi na dość wysokim poziomie.

„Zastanawiam się, czy powinienem dać jej tę wolność, o którą prosi. Jakaś część mnie szanuje tę jej potrzebę ale inna część się obawia, że jeśli ustąpię i się wycofam, ona może uznać, że podoba się jej ta wolność. Jestem tym przerażony, więc może nie powinienem dawać jej tej swobody. Chciałbym wiedzieć, gdzie wyznaczyć linię między rozpaczą a poczuciem, że brak mi powietrza”.

Colleen Hoover jest mistrzynią poruszania emocji w czytelniku. Gdy już myślę sobie, że mam chwilę na złapanie oddechu, autorka znowu zrzuca wielką bombę, która miażdży duszę. „Point of retreat” daje z siebie dużo więcej niż poprzedni tom. Wsysa w głąb wydarzeń do samego końca. Szczerze? Nim się obejrzałam, była późna noc, a ja kończyłam czytać ostatnie zdanie. Layken i Will przeszli więcej niż zwyczajna para w ich wieku. Ich doświadczenie życiowe zbliżyło ich do siebie, ale też poddało ich miłość próbie. Uwielbiam to, w jakim klimacie napisana jest ta historia. Niby poważna, emocjonalna i lekko melancholijna, ale ma swoje momenty, które podnoszą na duchu i sprawiają radość. Uwielbiam relację, którą wypracowali sobie bohaterowie tej serii. Ich humor, zasady i tradycje. „Dno i słodycze”, którymi dzielą się podczas kolacji to najgorsza i najlepsza rzecz, jakie spotkały ich w danym dniu – i to dodaje tak wiele uroku tej historii i takiego „swojego nadzwyczajnego akcentu”. Tak jak poezja. Te momenty są jak miód na serducho. Cieszę się, że będę miała okazję jeszcze raz wkroczyć do ich świata i poczuć to wszystko, bo aktualnie czuję wielkie uwielbienie.

Layken i Will zdołali pokonać przeszkody, które stawały na drodze ich miłości, udowadniając tym samym, że są sobie przeznaczeni. Przed nimi życie nietypowe jak na młodych ludzi, ale wiedzą, że wspólnie poradzą sobie ze wszystkim.

Niespodziewanie Will spotyka swoją miłość z przeszłości, co wystawi jego związek z Layken na próbę. Gdy fundamenty uczucia zostają zagrożone, Will i Layken muszą zdecydować, czy chcą razem walczyć o przyszłość, czy też wycofać się z powrotem w samotność i ból serca.

„Czasami dwie osoby muszą się rozstać, aby uświadomić sobie, jak bardzo się nawzajem potrzebują”.

Czy Will zdoła udowodnić Layken, że jego miłość do niej jest prawdziwa?

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, za mną prawie wszystkie jej książki i za każdym razem Colleen potrafi wywołać we mnie ogrom emocji, dlatego też bez zastanowienia sięgam po każdą jej powieść! Bardzo lubię stylistykę i język jakim posługuje się autorka. Mam wrażenie, że jej książki po prostu czytają się same i naprawdę nie można się od nich oderwać, tak również było w przypadku "Point of retreat", które jest kontynuacją "Slammed" opowiadającej dalsze losy Willa i Layken. Tym razem autorka przedstawia historię bohaterów oczami Willa, co pozwoliło mi w końcu lepiej poznać tego mężczyznę, dowiedzieć się co czuje, myśli, w tym samym lepiej zrozumieć jego postępowanie i dezycje. Było to swego rodzaju urozmaiceniem, ponieważ w "Slammed" autorka oddała głos głównej bohaterce. Mogłoby się wydawać, że teraz wszystko jest na najlepszej drodze do szczęścia i spokoju w życiu bohaterów, niestety już od pierwszych chwil autorka postanowiła rzucić kilka kłód pod nogi Willa i Layken, tym razem chodzi o zatajenie przez mężczyznę kilku istotnych faktów, które znacząco wpływają na obecne życie bohaterów. To niewyobrażalne, że dwójka tak młodych ludzi doświadczyła już tak wiele bólu, cierpienia i niesprawiedliwości i jestem naprawdę pod wrażeniem ich determinacji, siły oraz odwagi. Wydarzenia mające obecnie miejsce w życiu bohaterów dostarczają natłoku skrajnych emocji, które podczas czytania mocno udzielają się czytelnikowi, ja chłonęłam wszystko całą sobą i bardzo przeżywałam wszystkie ważne momenty. Muszę oczywiście znów wspomnieć o slamach, które poraz kolejny uderzyły w najczulsze struny mojego serca. Myślałam, że niczym autorka już mnie tutaj nie zaskoczy, jednak bardzo się myliłam... To jak zdecydowała się poprowadzić losy Willa i Layken całkowicie mną wstrząsało, wywołało całą lawinę doznań, udowadniając tym samym, że prawdziwa miłość jest w stanie pokonać wszelkie przeciwności, które staną na jej drodze. Jestem oczarowana tą serią, tą książką i z jednej strony nie mogę się doczekać zakończenia historii bohaterów, a z drugiej nie chce się z nimi rozstawać. Polecam! Moja ocena 9/10.

"A zatem, nie zamierzam przepraszać za to, że kocham w tobie te wszystkie rzeczy niezależnie od tego, jakie stoją za nimi powody czy okoliczności. I nie, nie potrzeba mi dni ani tygodni, ani miesięcy na rozmyślania o tym, dlaczego cię kocham. Odpowiedź jest dla mnie łatwa. Kocham cię ze względu na ciebie. Ze względu na wszystko. Wszystko, czym jesteś."

Książka przedstawia dalsze losy Layken i Will'a. Wspólnie pokonali przeciwności losu by udowodnić, że są dla siebie stworzeni. Jednak nie może być zbyt dobrze.

Willa niespodziewanie spotyka swoją byłą dziewczynę, co sprawia, że nad związkiem młodych ludzie zawisają czarne chmury.

Fundamenty ich miłości zaczynają drgać, choć zdawały się już być solidne. Czy Willa przekona Layken do swojej miłości? Czy ich uczucie przetrwa kolejną próbę?

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

Niezwykle jest to, że dwoje tak młodych ludzi jak główni bohaterowie tej serii, przeszli już tak wiele. Podobne doświadczenia zniszczyłyby psychicznie nie jedną dojrzałą osobę. Oni jednak zdają się być silni i przygotowani na kolejne niespodzianki, jakie los dla nich ma.

Ta książka to kontynuacja "Slammed", czyli tom drugi. Autorka już od pierwszych stron utrudnia życie głównych bohaterów serwując im kolejne problemy do rozwiązania. Para nie ma łatwo. Tym razem jednak trudności wynikają ze złych decyzji Willa.

Jeśli ktoś jeszcze nie czytał tej serii to polecam serdecznie nadrobić lekturę. Pierwszy tom was pochłonie i będziecie musieli sięgnąć po drugi. Trzeci przemilczeć bo jeszcze przede mną ale niebawem się wypowiem na jego temat.

Ta historia jest wspaniała nie tylko dla nastolatków. Dorosłe osoby również odnajdą tutaj siebie.

Zdarzyły się także dosyć rozczulające momenty, na których miałam łzy w oczach. To uwielbiam w książkach. Zaskakująca fabuła, która przyprawi was o szybsze bicie serca.

Colleen Hoover powraca do nas z historią Layken i Willa w drugiej części zatytułowanej “Point of Retreat”. Tym razem nasi bohaterowie oprócz tego, że będą musieli mierzyć się z wychowaniem dwójki młodych ludzi będą musieli zmierzyć się również z byłą dziewczyną Willa, która postanawia wrócić i zawalczyć o niego. Pojawienie się Vaughn bardzo namiesza w ich relacji. Czy dziewczyna może mieć rację i Will związał się z Layken tylko dlatego, że mają podobne problemy i jest mu jej po prostu żal?

“Point of Retreat” jest młodzieżówką, która porusza wiele istotnych kwestii. Między innymi to, iż słowa tak naprawdę nie mają znaczenie. Liczą się jedynie czyny. Colleen Hoover zadbała o każdy szczegół w tej historii, przy czym oplotła nas wieloma emocjonującymi momentami i wyjątkowymi cytatami, które trafiają do serca. Ukazuje piękno miłości, wzajemnej troski i chęci chronienia najważniejszych osób. A to wszystko za pomocą młodych bohaterów, którzy zostali świetnie przedstawieni. Tym razem poznajemy historię z perspektywy Willa, gdzie przy pierwszej części była to perspektywa Lake. Muszę przyznać, że był to najbardziej ciekawy zabieg, który urozmaicił tą historię.

Ta część również przenosi nas w piękny świat poezji i wyjątkowych występów podczas slamu. Pojawiają się również nowi bohaterowie, które będą mieli kluczowe znaczenie dla całej historii. Oczywiście poza kilkoma dramatami, ta historia nadal jest prowadzona w bardzo ciepłym klimacie, gdzie przyjaciele i rodzina są najważniejsi. Nie zabraknie dużych emocji i nie małej dawki humoru ze strony Kela, Coudera, Gavina, Kiersten czy Eddie.

Kontynuacja losów Layken i Willa wywoła u Was burzę emocji, tego jestem pewna. Ta dwójka po raz kolejny zostaje wystawiona na próbę. Próbę, która może okazać się ich końcem. Czy miłość przezwycięży strach i obawy jakie kotłują się w ich głowach? Aby poznać odpowiedź na to pytanie będziecie musieli sięgnąć po tą historię, nie zdradzę nic już więcej. Jednak dopowiem, że nie będziecie żałować! Ja uwielbiam tą historię. 🌼

"Czasami dwoje ludzi musi się rozstać, by zdać sobie sprawę z tego jak bardzo siebie potrzebują". ( jak bardzo nie są już sobie potrzebni - to już moje zdanie😉)

~Layken po śmierci matki, przy wsparciu przyjaciół, jak i Willla próbuje się pozbierać, aby jakoś stanąć na nogi.

Bezpowrotna strata bliskiej osoby, plus natłok obowiązków oraz odpowiedzialność za drugiego człowieka to dużo za dużo, jak dla tak młodej osoby, która powinna cieszyć się beztroską i czerpać z życia pełnymi garściami.

Ona i Will to dwójka młodych ludzi pokiereszowanych przez los, dwójka nastolatków po traumatycznych przejściach, zmagająca się z demonami przeszłości, która natychmiast musi dorosnąć bez oglądania się na przeszłość.

Para pomimo tragicznych wydarzeń wykazuje się niezwykłą siłą, nie poddaje się, walczy o namiastkę normalności dla siebie jak i swojego jedynego rodzeństwa.

Niestety życie lubi drwić z nas w najmniej spodziewanych momentach więc chwilowy spokój nie trawa zbyt długo, a pewnego dnia zwykłą "szarą codzienność" burzy jedno małe kłamstwo, sekret, który staje się lawiną kolejnych niezależnych po sobie wydarzeń.

Czy Layken wybaczy Willowi? Czy Will zdoła odzyskać Layken?

~"POINT OF RETREAT" to kontynuacja debiutanckiej serii SLAMMED, która zabiera nas do nastoletniego świata Layken i Willa, gdzie jako bierny widz po raz drugi śledzimy trudną, szarą codzienność naszych bohaterów.

~Autorka już od samego początku swej historii ponownie nie oszczędza naszych postaci rzucając im pod nogi nieustającą falą problemów w którym głównym prowodyrem w przypływie źle podjętych decyzji staje się sam - Will.

Od tego momentu przez nieustające przeciwności losu, ich związek, uczucia oraz zaufanie zostaje wystawione na ogromną prośbę. Czy wyjdą z tego cało? Na pewno warto nadrobić poprzednią część, aby móc delektować się dalszym scenariuszem z życia młodej popełniającej błędy tak my pary.

~ Gwarantuje wam, że i tym razem pomimo troszkę monotonnego początku, naszej złości na Willa nie zabraknie emocjonujących, rozczulających momentów, które wywołują szybsze bicie naszego serca, momentami nawet uśmiech.

~Jeśli szukacie czegoś lekkiego, ckliwego, niewymagającego, z zaskakującymi zwrotami akcji a jednocześnie idealnego na jeden wieczór to nie mogliście trafić lepiej! Polecam J.K

Miłość jest piękna, nierzadko fascynująca i niepowtarzalna, ale jednocześnie bardzo wymagająca. W poważnym związku słowa zawsze mają nieobliczalną wartość, nabierają wielu niespodziewanych znaczeń, często interpretowane są z zaskakująco sugestywną dokładnością. I właśnie taki portret miłości utrwala Colleen Hoover w drugim tomie swojej debiutanckiej serii SLAMMED. Point of Retreat to historia uczucia, które w sposób odpowiedzialny chce walczyć z życiowymi trudnościami, książka w moim odczuciu wyjątkowa i mocno poruszająca.

Tym razem czytelnik skupia swoje zmysły na emocjach Willa, którego poznał wcześniej w niezwykle osobistej i wyraźnie nasączonej smutkiem relacji Layken. Narracja mężczyzny okazuje się w odbiorze równie przejmująca, intymna i drobiazgowa, z łatwością wyczuwa się w niej potrzebę szczerej bliskości. Odbiorca doskonale wie, że Will jest porządnym młodym człowiekiem, od początku widzi w nim zatem mężczyznę świadomego własnych uczuć, z pewnością empatycznego, wartościowego i kochającego, ale jednocześnie zupełnie niezdarnego w przekazie emocjonalnym. To właśnie jego słodka nieporadność staje się tu gorzką pigułką, to ona potęguje największe zgrzyty między kreacjami i wpływa na niepewność dalszych zdarzeń.

A fabularnie dzieje się tu bardzo dużo, zauważalnie więcej, niż miało to miejsce w pierwszym tomie. Colleen Hoover celowo nie oszczędza swoich bohaterów, naznacza ich wręcz nowymi przeciwnościami losu, dostrzegalnie chce zbudować ich relację na kolejnych druzgocących doświadczeniach. Umyślnie burzy to, co najważniejsze – fundamenty ich wzajemnych uczuć. Świadomie nakłania ich zatem do podjęcia trudnych wyzwań, zmusza do wylania morza łez i bolesnego otarcia o dojmującą samotność, tym samym zachęca też do ponownego szukania właściwych odpowiedzi. I tu ponownie unaocznia się pasjonujący pokaz słowa, pojawia się poezja i ukryte w jej metaforyczności piękno. To właśnie słowa mają tu największe znaczenie.

Nadzwyczaj ekspresyjna historia! Intensywna w przekazie uczuciowym i szalenie wartościowa, a przy tym mocno rozczulająca! Point of Retreat to pięknie skomponowana kontynuacja, Colleen Hoover intencjonalnie nie rozpieszcza swoich bohaterów, fabularnie wręcz rzuca ich w otchłań traumatycznych scen, wyraźnie chce utrwalić fundamenty ich ujmującej bliskości, każe im nawet ponownie mierzyć się z brutalnym obliczem parszywej samotności. Emocjonalnie nie jest to łatwa lektura, choć płynie się przez nią zaskakująco lekko – w moim odczuciu jest to sekwencja wielu wzruszeń i jednocześnie wachlarz niesamowitych refleksji.

Drugi tom historii Lake i Willa to kolejna opowieść pełna dramatyzmu i trudnych wyborów. Jak to w romansach bywa, na główny plan wychodzi była dziewczyna Willa, co trochę namiesza i podda w wątpliwość uczucia bohaterów. Czy słusznie?

Ten tom podobał mi się bardziej niż pierwszy, według mnie jest bardziej dopracowany, chociaż ciągle trochę schematyczny. Jest też dużo bardziej tragiczny, ale autorce udało się umiejętniej przedstawić uczucia bohaterów. Pierwszy tom poznawaliśmy z perspektywy Lake, drugi tom to historia widziana oczami Willa. I chyba to lepszy zabieg, bo chłopak jest według mnie ciekawszym bohaterem.

To powieść w której dużo się dzieje, ma rozmach, ale ciągle to romans młodzieżowy. Na pewno nie jest to dobry wybór, jeśli nie lubicie ckliwych, prostych i niewymagających historii. Ale jeśli szukacie czegoś na jeden wieczór - to może się udać.

Point of  Retreat to drugi tom debiutanckiego cyklu Collen Hoover - Slammed. Kolejny raz spotykamy się z bohaterami, kolejny raz pokonujemy wraz z nimi przeciwności losu i w końcu kolejny raz jako naoczni świadkowie przyglądamy się rozwojowi ich miłości. I chociaż zmienia się tutaj narracja to owa miłość nadal okraszona jest poezją, która też potrafi wywołać niemałe emocje.

I choć wydawać by się mogło, że opisany na kartach książki związek, zbudowany na kamiennych podwalinach będzie trwał i trwał – pojawiają się rysy i pęknięcia powodujące niemałe zamieszanie. Collen Hoover  nakreślała nam czytelnikom jak ważne jest bezgraniczne zaufanie, wsparcie czy też zaangażowanie potrzebne by funkcjonować w związku. Wskazała jak kruche, a jednocześnie cenne jest nasze życie.  W końcu skłoniła do przemyśleń, do wnioskowania o swoich życiowych wyborach, a nade wszystko do zastanowienia się nad obecnym życiem i roli w nim naszych najbliższych.

Autorka obok wątku miłosnego poruszyła także inne ważne tematy, jak chociażby tolerancja wszelakiej inności, roli przyjaciół w naszym życiu czy rodzicielstwa.

Mimo, iż to książka - powiedzmy sobie szczerze, dedykowana do ciut młodszego pokolenia – czerpałam niezwykłą przyjemność z jej lektury. Zanurzyłam się w świecie wykreowanym przez autorkę, chłonąc kolejne rozdziały i przeżywając tę historię. Książkę czyta się bardzo szybko i uwierzcie mi na słowo – trudno się od niej oderwać…

A, że to drugi tom trylogii ja wyczekuję już wznowienia dalszych losów bohaterów…

Biorąc tę książkę do ręki, zastanawiałam się, co może mnie zaskoczyć w tej serii. Po „Slammed” czułam pewne zasychanie tą historią i miałam wrażenie, że zakończyła się ona we właściwym momencie. Jednak działo się dużo😅. Moim zdaniem sukces Collen Hoover polega na tym, że jej książki są prosto zbudowane i szybko je czytamy, odrywając się od rzeczywistości, ale zostawiają za sobą w nas morał - niczym bajki. Sytuacja w tej książce wyglądała podobnie. Wchodzisz w tę książkę całym sobą i stawiasz się w tym przypadku na miejscu Willa i przeżywasz jego historie. Nastąpiła też zamiana narracji👩🏫. W pierwszej części całą historię opowiadała Layken, a tutaj opowiada nam jak wspomniałam, Will co jest miłą odmianą🤪.
Podsumowując, gdzieś słyszałam stwierdzenie, że jest to najgorsza napisana historia przez tę autorkę - jeżeli tak naprawdę jest, to jej najlepsze książki muszą być prawdziwą petardą!❤

Ogólna ocena: jeżeli nie spotkam na swojej drodze kogoś jak Will mogę umierać/5⭐

Happy end powinien sprawić, że wszelkie trudności już na zawsze odejdą w zapomnienia, a dalsza droga upłynie w miłości i szczęściu. Niestety życie toczy się dalej i ma w zanadrzu wiele niespodzianek. A miłość, choćby była najsilniejsza z możliwych, wystawiona na próby trudne i łamiące serca, może ich nie przetrwać. W końcu każdy człowiek ma ograniczony zasób sił na zmaganie się z przeciwnościami losu.

Layken i Will funkcjonują wspólnie jak dobrze naoliwiona maszyna. Gdy ponownie ich spotykamy ich sytuacja nie uległa większej zmianie. Nadal są szaleńczo w sobie zakochani, nadal są sąsiadami i nadal robią co w ich mocy, by jak najlepiej zająć się swoimi braćmi. Jednak nie można zapomnieć o tym, że pomimo całej odpowiedzialności jaką cechują się te postaci, to wciąż bardzo młode osoby, które muszą dźwigać bagaż większy niż niejeden człowiek w ciągu całego swojego istnienia. Ich miłość dla otoczenia wydaje się być wręcz idealna, niezachwiana, bajkowa i godna podziwu. Lecz to co widzą inni nie zawsze jest odzwierciedleniem uczuć kłębiących się w głównych zainteresowanych. Czy uda im się przetrwać kolejne burze, które szykuje dla nich nie mający żadnych skrupułów i współczucia los?

"Point of retreat" to wspaniałe poprowadzenie dalszych losów znanych już czytelnikom postaci. Zastrzegam, że nie wydaje mi się możliwe, by cieszyć się lekturą i zrozumieniem relacji Lake i Willa bez znajomości poprzedniego tomu. Co istotne, nie jest to tylko opowieść o pięknej, młodej aczkolwiek niebywale dojrzałej miłości. To także historia prawdziwych i szczerych przyjaźni, które okazują się nieopisanie ważne, zwłaszcza w trudnych momentach zawirowań. Autorka w znakomity sposób ukazuje nam siłę wsparcia i nawet niewielkich gestów. Udowadnia na przykładzie wykreowanych postaci, że rodzina nie zawsze musi być stworzona z więzów krwi, bowiem taka z wyboru może być najlepszą rzeczą, jaka spotyka człowieka. Miłość w końcu objawia się w różnych relacjach i nie tylko te romantyczne zasługują na uwagę. To także przypomnienie o tolerancji na innych, o przygotowaniu się na to, że życie niejeden raz nas zaskoczy, a plany nie zawsze będą miały okazję się wypełnić. Poruszony zostaje tu jakże istotny wątek dotyczący prześladowania słabszych, wynikający z ich odmiennej od standardowej, przyjętej przez otoczenie, postawy. Ujmuje także kształt relacji Willa i Lake. Ani na chwilę nie jesteśmy w stanie zwątpić w siłę ich uczucia, które wyrażają nie tylko poprzez słowa, które są odzwierciedleniem ich uczuć ale także gesty, nawet te najdrobniejsze. Co ważne, Autorka nie stawia jako priorytetu relacji cielesnej między bohaterami, co stanowi ciekawe i całkiem świeże podejście do kreacji związku w literaturze romantycznej, nawet dotyczącej młodszych osób. I bardzo mnie cieszy, że próbuje pokazać, że nie powinno to stanowić fundamentu związku, bowiem dużo ważniejsze są zaufanie, bezgraniczne wsparcie, bezinteresowna pomoc oraz zwykła obecność na każdym kroku. Należy jeszcze wspomnieć o genialnych bohaterach pobocznych, którzy także zawłaszczają sobie kawałek naszego serca, a każda z ich historii jest ważna i w zupełności angażuje. Wszelkie wydarzenia jakich jesteśmy świadkiem są realistyczne i niosą między wierszami ważne, życiowe przesłania, między innymi o tym, jak istotną jest w życiu człowieka miłość i jak ważnym jest, by korzystać z niej, gdy jest nam dana, bowiem nic w życiu nie jest podane na złotej tacy na zawsze. Dodatkowo narracja prowadzona jedynie z perspektywy Willa dodaje świeżości całej powieści, a okazjonalne slamy oraz fragmenty przemyśleń mężczyzny oraz cytaty znajdujące swoje zastosowanie w codzienności, stanowią wisienkę na torcie tej jakże dopracowanej powieści. Fani Hoover ale i miłośnicy emocjonalnych, romantycznych książek koniecznie muszą mieć tę serię na półce.

Layken i Willa połączyło uczucie. Pomimo młodego wieku życie postawiło na ich drodze dorosłe problemy. Oboje stracili rodziców, wychowują młodsze rodzeństwo. Łączy ich wiele. Wspólna pasja, doświadczenia, problemy i potrzeby. Pomimo trudności życia starają się cieszyć każdym dniem. Oboje wiedzą jak cenne jest życie.

Pewnego dnia na drodze Willa staje jego dawna miłość. Przypadkowe spotkanie jest początkiem lawiny wydarzeń, które wystawią na próbę jego związek z Layken.

„Czasami dwie osoby muszą się rozstać, aby uświadomić sobie, jak bardzo się nawzajem potrzebują”.

Czy Will podejmie właściwą decyzję? Czy można odzyskać nadszarpnięte zaufanie?

Przyszedł czas na drugi tom debiutanckiej powieści Colleen Hoover. Po przeczytaniu „Slammed” wiedziałam, że muszę sięgnąć po kolejną część. Powiem krótko. Było warto.

Bohaterowie i ich życie to jak bieg z przeszkodami. Jako czytelnik nie raz czułam wyboje życia, z którymi musieli się zmierzyć. Co jednak spowodowało, że tak ich polubiłam? Ich pozytywizm, poczucie humoru, ale i obowiązku, ich małe radości i lojalność względem siebie i innych.

Widziałam, że książka zbiera również negatywne recenzje. Niektórzy uważają, że relacja bohaterów rozwija się zdecydowanie za szybko. Czy mi to przeszkadza? Ani trochę. Uważam, że to co pokazała nam autorka w tej książce to radość z życia, z tego co się ma oraz umiejętność doceniania ludzi, poszanowania swoich i cudzych uczuć. Kiedy los stawia nam na drodze osoby które chcemy kochać nie ma sensu marnować czasu. Życie jest zbyt krótkie.

Na zakończenie powiem, że końcówka pierwszej części mocno mnie zaskoczyła, myślę że bardziej niż zakończenie książki. Czasami to czego się nie spodziewamy intryguje nas najbardziej. Tak było w tym przypadku. Zakończenie książki było troszkę przewidywalne, przez co w mojej ocenie mniej oddziaływało na emocje. Jednak to może o happy end tu chodzi. 😊

Czy podobne doświadczenia łączą ludzi? Nie wiem, jak wygląda to pod względem statystycznym, ale wiem, że w przypadku Layken i Willa te słowa się sprawdziły. Colleen Hoover w "Point of Retreat" ponownie wraca do bohaterów, którzy skradli nasze serca w "Slammed".

Dwa zbolałe serca. Dwójka nastolatków, na których spadła wielka odpowiedzialność. Dwoje młodych ludzi, którzy stracili rodziców. Łączy ich tak wiele, ale czy ta miłość ma na szansę przetrwać? Czy pojawienie się na horyzoncie byłej dziewczyny zburzy ich sielankę?

Wzruszyłam się, łza poleciała. Kocham w książkach to, że wywołują we mnie takie emocje. Nie dało się zignorować całego bagażu emocjonalnego, który dźwigają bohaterowie. Który nastolatek jest gotowy, aby wychowywać swoje młodsze rodzeństwo? Will i Lake stanęli przed takim wyzwaniem, ale czy podołają?

Nieobce są mi tematy rodzicielstwa, więc z wielkim zainteresowaniem śledziłam tę trudną drogę, którą przemierzali, bez doświadczenia, za to z sercami wypełnionymi miłością i niewyobrażalnym bólem. Przed pojawieniem się dziecka ludzie mają 9 miesięcy na przygotowanie się do tego, oni dostali ułamek sekundy.

W "Slammed" poznaliśmy punkt widzenia Lake, w "Point of Retreat" do głosu został dopuszczony Will. Siła uczucia, jakim darzy dziewczynę, jest aż namacalna, każdy kolejny akapit emanował czystą miłością, namiętnością i tym rozkosznym uczuciem oczekiwania. Pojawienie się byłej dziewczyny chłopaka wprowadza zamieszanie, czy uda im się to przetrwać? Musicie się przekonać, ale jako podpowiedź dodam, że do każdej poważnej rozmowy swoje trzy grosza wtrąca pewna rezolutna i wygadana jedenastolatka.

Cudna, zabawna, wzruszająca, rozgrzewająca serca - odnoszę wrażenie, że tych epitetów mogę używać w stosunku do każdej książki Colleen Hoover. Potrafi przemienić słowa w otulający kocyk, abyśmy my, czytelnicy, mogli się nimi rozgrzewać, uronić łzę i zaśmiać w głos. Gra na emocjach to coś, co opanowała do perfekcji. A ja mogę Wam tylko zdradzić, że to motylkowo* dobra książka!❤️

*motylkowo - aby poznać pełnię tego wyrażenia, musicie sięgnąć po "Point of Retreat".

Layken i Will mają ze sobą wiele wspólnego. Obydwoje dużo przeszli, w młodym wieku stracili rodziców i stali się opiekunami młodszych braci. Wydawać więc by się mogło, że skoro są do siebie idealnie dopasowani, nic nie może ich rozdzielić. Jednak gdy na drodze Willa znów staje Vaughn – jego była dziewczyna, ich związek przejdzie poważną próbę.

Czasami rozstanie pokazuje, jak ludzie wiele dla siebie znaczą.

Czy Willowi uda się w porę naprawić związek z Layken?

Tak jak w przypadku pierwszego tomu Slammed, ta historia również jest piękna i smutna jednocześnie. Bohaterowie napotykają na drodze mnóstwo przeszkód, które muszą pokonać.

O ile w Slammed historia była opowiadana z perspektywy Lake, tak w Point of retreat do głosu został dopuszczony Will.

Uwielbiam twórczość Coleen Hoover, ponieważ ma lekkie pióro, wie, jak zaskoczyć Czytelnika oraz nie boi się poruszać trudnych tematów. Polecam zarówno pierwszy, jak i drugi tom! Tego nie można przegapić!

Pamiętam, jak czytałam dopiero pierwszą część tej trylogii, czyli Pułapkę uczuć. Zachwyciłam się tą książką totalnie, wydała mi się takim lekiem na całe zło świata. W końcu sięgnęłam po kolejny tom, który okazał się... No właśnie. Jaki ON był?

O bohaterach nie będę się za bardzo rozpisywać, ponieważ zrobiłam to przy okazji recenzji Pułapki uczuć. Jedyną rzeczą, o jakiej chciałabym wspomnieć to zmiana, jaka zaszła w Layken i Willu. Nie była to może spektakularna zmiana na lepsze czy gorsze, ale tu zobaczyłam, jak stali się dojrzalsi. Zarówno on, jak i ona stali się doroślejsi, a dzięki temu ich uczucia jeszcze bardziej się wzmocniły.

Ta historia była o wiele ciekawsza i zdecydowanie bardziej wciągająca. Tutaj już od początku byłam ciekawa, jak potoczą się dalej ich losy, no i jak autorka to wszystko rozwiąże. Na śmierć bym zapomniała!

Przecież tutaj Colleen Hoover wprowadziła nowych bohaterów, a bardziej: bohaterki. Kiersten to sympatyczna, choć trochę przemądrzała dziewczynka, która dosyć szybko wpada w oko młodszemu bratu Layken. Ja wiem, to jeszcze dzieci, ale miłość to miłość, czyż nie? Od razu polubiłam tę bohaterkę, za jej cięty język no i ogromną pewność siebie.

Pojawia się tutaj również mama dziewczynki, Sherry. Kobieta urocza, przesympatyczna, niosąca ukojenie bez względu na porę, chociaż te jej specyfiki to trochę podejrzane... Ją również bardzo polubiłam, głównie ze względu na to, jak bardzo chciała pomóc choć trochę Layken i Willowi. Już sam fakt, że ma ochotę pomóc, mnie wzruszył.

Jest to moja kolejna tak chaotyczna recenzja, ale to wszystko wina emocji. To, co wyprawia ze mną Colleen przechodzi ludzkie pojęcie. Po raz kolejny miałam do czynienia ze słodko-gorzką historią, pełną zwrotów akcji, która łamie serce, a następnie je skleja. Ta historia jest tak piękna, tak urocza, a zarazem tak prosta, że brakuje mi słów. Te wszystkie cytaty, które tu znalazłam, są cudowne i gdybym tylko mogła, wytapetowałabym sobie nimi cały pokój. Może kiedyś...

Jeżeli spodobała Wam się poprzednia część, to nawet się nie wahajcie. Koniecznie sięgnijcie po tom drugi, który jest jeszcze lepszy. Ja pochłonęłam tę książkę w kilka godzin, więc myślę, że i Wy dacie radę. Jeszcze raz bardzo polecam.

ZARYS FABUŁY

Są zbyt młodzi, by dźwigać na barkach ciężar wychowywania rodzeństwa. Will i Layken muszą dojrzeć przedwcześnie, by pełnić rolę rodziców i na szczęście jakoś sobie z tym radzą. Przecież mają też siebie. Stawiając czoła kolejnym wyzwaniom nie spodziewają się tego, że przyjdzie im mieć przed sobą jakiekolwiek tajemnice. A wszystko psuje się w momencie, kiedy Will spotyka Vaughn, dawną dziewczynę. Wszystko wskazuje na to, że odtąd przyjdzie mu widywać ją nieraz, więc by nie denerwować ukochanej, postanawia jej o tym nie wspominać. Czy słusznie? Niekoniecznie. Sekrety mogą przecież doprowadzić do rozpadu ich związku. I tak też się dzieje.

MOTYW SLAMU POETYCKIEGO

Autorka naznaczyła tę serię wyjątkowym motywem, który dość wyraziście pojawił się już także w poprzednim tomie. Slam poetycki, gra wyrażania emocji, bitwa na słowa, która tutaj przynosi tysiące wrażeń. W „Ponit of retreat” czytelnik również ma okazję spotkać się z tym dość nietypowym, jak na współczesne czasy, zjawiskiem. Zdecydowanie pochwalam fakt, że Colleen Hoover o tym nie zapomniała, w wyniku czego klimat tej części jest zbliżony do tego, z którym miałam już okazję zapoznać się przy okazji „Slammed”.

ZMIANA NARRACJI

Dość przyjemnym zaskoczeniem okazała się dla mnie zmiana narracji. Po tym, jak w pierwszym tomie serii do głosu doszła Layken, tutaj pałeczkę obnażania wrażeń otrzymuje ktoś inny i o zupełnie nowych wydarzeniach, o kolejnym etapie związku i życia opowiada Will. Jako że to jego postać przypadła mi do gustu mocniej już od samego początku, czuję się jak najbardziej usatysfakcjonowana. Muszę jednak przyznać, że jego wyidealizowana osobowość niekoniecznie przypadnie do gustu tym czytelniczkom, które lubią popularnych ostatnio, mających swoje za uszami bad boyów. Choć ja na co dzień preferuję książki z właśnie takimi męskimi postaciami, które nie stronią od mroku, dla Willa robię wyjątek. Skoro to Colleen ulepiła go z gliny, biorę.

NIERÓWNE ETAPY AKCJI

Ten tom zaczyna się dość specyficznie. Powiedziałabym szczerze, że miałam we wstępie poczucie panującego w tekście bałaganu. Jakoś nie mogłam poukładać myśli i posegregować wypowiedzi, co wywołało lekki dyskomfort psychiczny. Potem następuje wyciszenie i choć przez długi czas wszystko odbywa się w atmosferze dłużącej się nieco sielanki (o ile da tak mówić w przypadku młodych ludzi zmuszonych wychowywać swoje rodzeństwo), można się wzruszyć, chociażby przy okazji odpakowywania pewnego pośmiertnego prezentu. Kolejno przychodzi czas na zwrot, pewną niewygodną sytuację, która burzy panujący dotąd ład. Coś zaczyna się dziać, pojawiają się emocje, z których przecież twórczość autorki wydaje się znana. I tak, zaangażowana w losy bohaterów, dotarłam do końca, może nie w stu procentach usatysfakcjonowana, ale w miarę zadowolona z przygody, którą przyszło mi przeżyć.

[Adres usunięty]

Gdy znajdujemy w naszym życiu osobę, z którą rozumiemy się bez słów, świat nagle staje przed nami otworem, a zwykłe, codzienne trudności są o wiele łatwiejsze do pokonania. Layken i Willa połączyło nie tylko ogromne uczucie, ale również spory bagaż ciężkich życiowych doświadczeń, z którymi mimo młodego wieku dane było im się zmierzyć. Oboje zbyt wcześnie stracili ukochanych rodziców i podjęli się opieki nad swoim młodszym rodzeństwem, razem starając się stworzyć normalną, wspierającą się rodzinę. Gdy jednak w życiu Willa niespodziewanie pojawia się Vaughn, jego pierwsza wielka miłość z czasów liceum, chłopak postanawia nie zwierzać się z jej przyjazdu Layken. Nie wie jeszcze wówczas, że ta niewiele znacząca według niego znajomość wkrótce doprowadzi do rozpadu związku, o który tak bardzo walczył. Czy Layken będzie w stanie ponownie mu zaufać? Czy ta niezwykła więź, która do tej pory ich łączyła, zostanie przerwana?

"Ja nie zamierzam się poddać,

Ty nie zamierzasz ustąpić,

Ta bitwa przekształci się w wojnę,

Zanim uda mi się ją zakończyć."

"Point of retreat" jest to już drugi tom cyklu "Pułapka uczuć". Szczerze mówiąc nie mogłam doczekać się jej lektury, sięgając po tę pozycję byłam ogromnie ciekawa, czy Hoover po raz kolejny sprostała zadaniu i utrzymała poziom części pierwszej. Czy tak się stało?

W książce tej, tak jak i w poprzednim tomie, poprowadzona została narracja pierwszoosobowa, którą bardzo sobie cenię w romansach. Tym razem jednak wszystkie wydarzenia poznajemy z perspektywy Willa, a nie Lake, dzięki czemu jego charakter i osobowość są o wiele lepiej zarysowane i muszę przyznać, że sama narracja podobała mi się nawet odrobinę bardziej, niż w części pierwszej. Dodatkowo po raz kolejny pojawiła się spora dawka poezji, która niejednokrotnie chwyta czytelnika za serce.

Jeżeli chodzi natomiast o postaci, zdecydowanie największą zmianę zauważyłam w samej Layken. W pierwszym tomie była dosyć impulsywna, momentami wręcz niedojrzała, w tej części jednak emocje zdecydowanie rzadziej brały nad nią górę i z pewnością można dostrzec jej stopniowo rosnącą odpowiedzialność i ogromną odwagę, której wcześniej czasami jej brakowało. Will z kolei pozostał sobą, wrażliwym, niezwykle opiekuńczym i oddanym mężczyzną, który z każdą przewracaną przeze mnie stroną przekonywał mnie do siebie jeszcze bardziej, a poznawanie historii z jego perspektywy jeszcze mocniej potęgowało moje odczucia względem tej postaci. Pojawili się również nowi, równie barwni bohaterowie drugoplanowi, którzy w subtelny sposób rozładowywali budujące się momentami napięcie. Szczególnie moją sympatię zyskała nowa przyjaciółka Claudera i Kela, pewna swoich racji wegetarianka, która swoim poważnym, i przede wszystkim kompletnie nieadekwatnym do jej wieku zachowaniem czasami doprowadzała mnie do łez.

"Teraz, skoro cię odzyskałem, wiem jedno; nigdy nie pozwolę ci odejść.

To obietnica. Nigdy więcej nie pozwolę ci odejść."

Styl autorki pozostał bez zmian, niezwykle lekki i przyjemny w odbiorze, dzięki czemu książkę tę przeczytałam w zaledwie jeden wieczór. Jeżeli chodzi o jej emocjonalny aspekt, z oczywistych względów nie budzi już tak ogromnej gamy uczuć, gdyż problemy głównych bohaterów są bardziej przyziemne. Jednak sama relacja pomiędzy nimi, która w części tej była o wiele dojrzalsza, po raz kolejny ukazana została w piękny, ujmujący sposób. Uroniłam również kilka (albo i więcej...) łez przy momentach związanych z mamą Layken. Nie chcę zdradzać zbyt wielu szczegółów, jednak muszę przyznać, że Colleen miała naprawdę genialny pomysł i strony zapełnione tą częścią historii niezmiernie mnie poruszyły.

Podsumowując, "Point of retreat" to godna kontynuacja pierwszej części, także jeżeli lektura "Slammed" już za Wami, zachęcam Was do sięgnięcia również po ten tom. To piękna, poruszająca historia dwójki ludzi, którzy mimo życiowych trudności wciąż nie stracili nadziei i starają się czerpać z niego jak najwięcej.

Wstrząsające wydarzenia z pierwszego tomu wciąż budzą we mnie wiele emocji. Finał "Pułapki uczuć" nie tylko mnie zaskoczył, ale przede wszystkim niezwykle wzruszył - do tego stopnia, że nie obeszło się bez chusteczek. Na całe szczęście w podorędziu miałam kontynuację, której lektura była dla mnie priorytetem.

Fabuła rozpoczyna się krótko po wydarzeniach z pierwszego tomu, przez co emocje wciąż są świeże. Tym razem jednak rolę narratora otrzymał Will i dalsze wydarzenia mamy okazję poznać z jego perspektywy. Odnalazł się w tej sytuacji równie dobrze co Layken w pierwszym tomie - z wiarygodnością i postawą bohatera z krwi i kości opowiedział o dalszych losach dwóch połączonych przez podstępny los rodzin. W tym przypadku autorka wykazała się nie tylko pomysłowością, ale i oddaniem - stworzyła bohaterów podobnych do nas samych, przepełnionych sprzecznymi emocjami i nadziejami na lepsze jutro. Lepszego duetu nie mogłabym sobie wyobrazić.

Layken i Willa połączyło oddanie, kiedy razem musieli stawić czoła trudnej rzeczywistości i podjąć się opieki nad młodszym rodzeństwem. Nic więc dziwnego, że tak dobrze się rozumieli. Jednak chociaż wspierają się wzajemnie ponura rzeczywistość wciąż daje o sobie znać i muszą sobie radzić z drobiazgami, które kiedyś - gdy byli jeszcze na granicy dzieciństwa i dorosłości - nie przyszłyby im do głowy. Nadszedł czas by dorosnąć i dopuścić do siebie głos rozsądku. Autorka w zaskakująco dobitny sposób oddała historię dwójki osób idealnie do siebie pasujących, połączoną na zasadzie podobieństw nie tylko emocjonalnych, ale i związanych z przeszłością, jednak nie zapomniała by dorzucić do całości dreszczyku niepewności - na tej zasadzie powstała kreacja Vaughn, dawnej dziewczyny Willa, która z wprawą rozpoczęła niszczenie związku niemal idealnego.

Trudno nie angażować się emocjonalnie w losy bohaterów, których tak łatwo można obdarzyć sympatią. Kontynuacja losów Layken i Willa to wciąż powieść utrzymana w ramach powieści New Adult, więc emocje odgrywają tutaj kluczową rolę. Jest tragedia chwytająca za serce i młodzi dorośli idealnie odnajdujący się w powierzonej im roli, ale jest też przeciwność losu, która wciąż nie pozwala odnaleźć przez tą dwójkę wspólnego szczęścia. Czytelnik zatem trzyma kciuki ze wszystkich sił i przerzuca stronę za stroną w nadziei, że być może tym razem jednak wszystko ułoży się szczęśliwie. Bo w końcu to jedna z najpiękniejszych powieści o miłości - czy zatem nie ma prawda na happy end? W powieściach Hoover tak naprawdę wszystko jest możliwe, a jak tym razem zakończą się przygody Layken i Willa - musicie przekonać się sami.

"Nieprzekraczalna granica" to kontynuacja na poziomie swojej poprzedniczki. Po raz kolejny otrzymałam sporą dawkę emocji i wydarzeń tak angażujących, że nie sposób było odejść od lektury. Autorka doskonale wie jak w prosty i lekki sposób pokazać prawdę o codzienności życia, jednocześnie angażując w to wiarygodne problemy, by nie tylko wywołać łzy wzruszenia, ale i przywołać na twarz szczery uśmiech, gdy jest to najbardziej konieczne. Po raz kolejny udowodniła, że jeśli zabiera się za historię o miłości - nie ma sobie równych. Polecam!

Myśleli, że strata rodziców i obowiązek zajmowania się młodszym rodzeństwem to wystarczające kłopoty i teraz wszystko pójdzie jak z górki. Will i Layken sądzili, że są dla siebie stworzeni, ale przeznaczenie ma to w nosie i sprawia, że ich miłość zostanie wystawiona na jeszcze jedną poważną próbę. Czy jej podołają? Czy miłość zwycięży? Czy uda im się przekroczyć nieprzekraczalną granice?

Jak wiecie, pierwszy tom pomimo swej cukierkowości, od której aż zęby mogły zacząć boleć, podobała mi się. Ten tom już trochę mniej, a mówię dlaczego.

"Czasami w życiu zdarzają się rzeczy, których nie planujemy. Wszystko, co możesz teraz zrobić, to pogodzić się z tym i zacząć układać nowy plan."

Tutaj poznajemy dalsze losy bohaterów i kolejne problemy, z którymi muszą się zmierzyć. I tutaj pojawia się mój problem, gdyż gdyby główna bohaterka naprawdę tak kochała i ufała swojej "miłości życia", uwierzyłaby w jego wersję i zapomniała o sprawie. Jednak nie, Layken przez większość książki zachowywała się jak rozkapryszona gówniara i robiła awantury o nic. Nie rozumiałam kompletnie jej postępowania i nie dziwiłam się Willowi, że nie wiedział co ma robić, bo ja chyba też na jego miejscu byłabym w kropce.

Co do bohaterów, to jak wspominałam Layken niezmiernie mnie irytowała swoim zachowaniem. Robiła wiele idiotycznych rzeczy. Robiła wyrzuty o nic, ciągle kłóciła, fochała, zachowywała jak mały złodziejaszek i po prostu mnie denerwowała. Will w sumie też nie był dużo lepszy, ale przynajmniej się starał. Jednak jego misterny plan bardzo mi się spodobał :D

Co mogę powiedzieć, książkę czyta się błyskawicznie. Nawet nie zauważyłam, że skończyłam książkę i chciałam od razu zabrać się za kolejny tom. Historia wciąga od początku i mimo denerwującej Layken trudno się od niej oderwać. Autorka umie grać po najczulszych strunach każdego człowieka i powodować, że czytelnikowi chce się płakać nad losem bohaterów. Ciężko było mi opanować łzy, zwłaszcza na końcówce, ale musiałam, bo byłam w miejscu publicznym :D

Jeżeli przeczytaliście Pułapkę uczuć to koniecznie sięgnijcie po drugi tom. Wiele rzeczy się w nim wyjaśnia i dowiadujemy się więcej o przeszłości Willa. Moim zdaniem ten tom jest ciut gorszy od pierwszego, ale i tak warto go przeczytać.

Tak samo jak „Pułapkę uczuć”, tak i „Nieprzekraczalną granicę” czytałam już wcześniej w starej wersji okładkowej. Nie pamiętam, czy wspominałam przy okazji recenzji pierwszej części, że ja tak w zasadzie rereadów nie robię. Zazwyczaj przeczytam, odłożę/ oddam i nie wracam. Ale po tych dwóch książkach chyba się zastanowię nad ponownym przeczytaniem niektórych historii (szczególnie tych, od Hoover!). Okay, zakładam, że czytałaś/eś „Slammed”? Nie? Nie szkodzi, starałam się uniknąć spoilerów ;P

„Pułapka uczuć” zakończyła się nieco smutno, ale też pozostawiła nadzieję na to, że w drugim tomie wszystko rozwinie się po naszej (a przynajmniej po mojej) myśli. Myślicie, że tutaj będzie 298 stron słodkiego love story? No to jesteście w motylkowo wielkim błędzie. Wszyscy wiemy, że Colleen Hoover nie pozwoliłaby, aby jej historie były zbyt cukierkowe, więc skutecznie rzuca swoim bohaterom kłody pod nogi. Jedne cięższe, inne błahe, ale są.

Zarówno za pierwszym, jak i za drugim razem byłam mile zaskoczona zaczynając tę książkę – narratorem jest tu Will (taak zapomniałam o tym – skleroza nie boli ;P). Uważam, że to było genialne posunięcie ze strony autorki, wprowadziła tym samym odmianę i możliwość spojrzenia na tę całą sytuację oraz na Layken oczami naszego drugiego bohatera. Tym samym możemy go lepiej poznać i jeszcze bardziej polubić. Z kolei Lake w pewnym momencie może delikatnie zirytować, ale to nie wpływa zbytnio na moją ocenę postaci ;P

W tej części autorka nałożyła nacisk też na postacie drugoplanowe, mam tu na myśli Gavina i Eddie, których znamy już z „Pułapki uczuć”, ale pojawia się też nowa bohaterka, która mimo tego, ze ma tylko 11 lat, odgrywa dość spora rolę w fabule i jest bardzo inteligentną dziewczynką – Kiersten. Polubiłam ją, to dziecko nie raz wytknęło dorosłym ich banalne błędy i momentami mówi naprawdę mądrze. Aż się zastanawiam, czy nie za mądrze. Noo i to motylkowanie wymiata :D Płakałam ze śmiechu pod koniec i czytając, sami się pewnie domyślicie dlaczego :D

Ogólnie to „Point of retreat” wciągnęło mnie od pierwszych stron i bardzo szybko dotarłam do ostatnich. To się po prostu pochłania, tutaj nie ma nudy, jest tylko akcja :D Szczególnie pod koniec, to dopiero mieszanka strachu i niepewności. Hoover przyprawia nas w tej książce chyba o wszystkie emocje – radość, rozbawienie, smutek, lęk, nawet irytacja i wkurzenie. Wszystkiego po trochu i wychodzi ciekawa historia ;P Mimo że wiedziałam co się stanie, to i tak bałam się, śmiałam i ogólnie odczuwałam wszystko tak, jakbym czytała to pierwszy raz!

Co tu więcej gadać, po prostu – czytajcie to :D Jeśli macie za sobą „Slammed” i zastanawiacie się, czy sięgać po kontynuację – nie zastanawiajcie się, bo naprawdę warto. A jeśli nie czytaliście nawet pierwszej części to... nie czekajcie, tylko czytajcie :D Ja uwielbiam, świetna, lekka historia

W życiu każda chwila jest ulotna, człowiek powinien żyć dniem i cieszyć się z tego co ma. Jednak przychodzi taki czas, kiedy uświadamiamy sobie swoje błędy, tak zwany czas refleksji, przygotowuje nas do podjęcia trudnych decyzji, nie tylko dla naszego dobra. Czy nie lepiej jest się poświęcić, swoje wszystkie szczęśliwe chwile, swoje szczęście i ciężko wypracowane dostanie życie na rzecz drugiej osoby. Niektórzy z nas mogliby nazywać się egoistami, którzy troszczą się tylko i wyłącznie o własny biznes, jednak właśnie u takich ludzi prędzej, czy później następuje przełom. Dotychczasowe życie zmienia się całkowicie, gdy na swojej drodze napotykają ukochaną osobę, swojego idealnie pasującego puzzla, który po latach poszukiwań w końcu połączy się z nimi w całość.

Po poznaniu pewnej tajemnicy zawodowej Willa, wszystko się zmienia. Plany dotyczące wspólnego życia nagle obracają się w pył, ponieważ nie ma prawa istnieć pomiędzy nauczycielem, a uczniem takiego rodzaju uczucie. Dokładając śmiertelną chorobę matki Lake, dziewczynie wydaje się, że już gorzej być nie może.

A jednak, w tej części historii wina tym razem będzie leżała po męskiej stronie. Powoli podnosząc się z pogorzeliska, jakie zostawiła śmierć, para zakochanych ponownie popada w poważne kłopoty.

Miłość z przeszłości nagle powraca do jednego z nich, osoba, która wcześniej brutalnie zerwała z ukochaną osobą pojawia się na tym samym uniwersytecie. Jeszcze żeby nie było tak bajkowo osoba ta wyskakuje z zamiarem szczerych przeprosin za coś co wydarzyło się wieki temu. Oczywiście z ukrytym podtekstem, jak możemy się domyślać, powrócenia do starej relacji.

Jednak osoba spośród Willa i Lake zrobi coś czego później będzie żałować do końca swoich dni, to będzie przedsmak nadchodzącego piekła w ich dotychczasowym życiu.

Według mnie drugi tom zawiera znacznie więcej momentów, które czasami łapią za serce i jak najbardziej mi się to podoba. To nie jest kliniczny przykład następnej książki napisanej zaraz po pierwszej, nie jest tak monotonna jak inne.

Urzekająca i wciąż trzymająca w napięciu aż do ostatniej strony fabuła zyskuje miliony fanów. Czytając ją jesteśmy w stanie wyobrazić sobie wszystko, ale potem niestety i tak musimy budzić się z tak pięknego snu.