Dziecko Odyna. Krucze pierścienie. Tom 1

Seria Krucze Pierścienie jest opisywana jako fantastyka tak istotna dla świata literatury jak seria Millenium dla kryminalnej części tego świata. Okładkę prawdopodobnie widział każdy czytelnik, ale czy faktycznie każdy miłośnik fantastyki tę serię czytał, a przynajmniej może pierwszy tom? I pytanie kolejne, czy da się odpuścić sobie pozostałe dwa tomy po przeczytaniu "Dziecka Odyna"?

Świat w tej powieści podzielony jest na dwa obozy. Istotny mogące czerpać z magii świata, Evny oraz człeki. I różnicy wielkiej nie ma poza właśnie wspomnianą wyżej umiejętnością oraz ogonem. Niemal każde z nich posiada ogon. Oprócz głównej bohaterki, Hirki. Dziewczyna ma niedługo przejść rytuał wyjścia z dzieciństwa, podczas którego wyda się, że nie straciła ogona w dzieciństwie, a po prostu nigdy go nie miała, jest tytułowym dzieckiem Odyna, człekiem.

Poza oczywistą hańbą Hirka narażona jest na śmierć, ponieważ ród Ym wierzy, że człeki posiadają zgniliznę, którą roznoszą, zarażają nią. Żadne z nich nie zawaha się zabić dziewczyny...

Z reguły gdy główną bohaterką jest tak młoda osoba, jak w przypadku "Dziecka Odyna" od razu sporo osób zakłada, że to powieść dla nastolatków. Nic bardziej mylnego. W tej książce jest to osoba, która staje się dorosła, a proces dojrzewania jest brutalnie przyspieszony. To nie jest już dziecko, musi zmierzyć się ze światem okrutnym i wcale niemającym nic wspólnego z czymś cudownym.

Ta książka, jak zapewne cała seria, jest przeznaczona zdecydowanie dla dorosłych czytelników, a wynieść z niej można całe mnóstwo ciekawostek z mitologii skandynawskiej. to taki odpowiednik tego, co polscy pisarze umieszczają w swoich książkach i co jest nam bliskie ze względu na lokalizację. Czytając "Dziecko Odyna" można natomiast przenieść się na północ. Mimo, że jest to fantastyka, a świat stworzony przez Pettersen zdecydowanie odbiega od tego rzeczywistego, to widać w nim bardzo intensywnie rejony okolic Norwegii, Szwecji czy Danii. I aż chciałoby się wybrać tam na wycieczkę!

Główna bohaterka, której czytelnik towarzyszy przez całą powieść, ale także widzi ją oczami innych postaci, to dziewczyna bardzo dojrzała emocjonalnie. Ma mnóstwo przemyśleń na temat tego kim sama jest, a tę inność, jaką się okazuje brak ogona niekoniecznie traktuje jako coś złego. Być może to coś po prostu innego. W ten sposób mam wrażenie, że autorka chciała przemycić do książki całe mnóstwo istotnych, życiowych prawd. Czytanie między wierszami ma tu ogromne znaczenie.

Akcja rozpędza się niespiesznie, ale jak już się rozpędzi, to mknie ekstremalnie szybko, a te ponad sześćset stron znika w mgnieniu oka. Na szczęście dla tych, którzy jeszcze nie poznali tej serii można ją teraz łyknąć na raz w całości.

Recenzja powstała we współpracy z Domem Wydawniczym Rebis.

Początkowo, gdy ta licząca ponad sześćset stron cegiełka do mnie dotarła, myślałam, że dłużej mi zajmie jej przeczytanie.

Jakże się pozytywnie zaskoczyłam!

Jest to już dosyć znana seria, która istnieje jakiś czas na rynku - jednak ja dzięki wydawnictwu dopiero teraz mam okazję ją poznać.

I było to spotkanie bardzo udane.

Od początku do końca towarzyszyła mi ekscytacja i ciekawość losów bohaterów.

Na samym starcie mamy dosyć szokujące wydarzenie, które, jak się okazuje ma wpływa na całość fabuły.

Im dalej, tym jest coraz ciekawiej.

Akcja nabiera tempa, plot twisty rzucają nowe światło na niektóre sprawy a prawda pragnie wyrwać się na wolność.

A ta jest dosyć szokująca.

Chociaż, czyż nie tak wygląda sprawa większości wierzeń? Ludzie je tworzą, bo w coś muszą wierzyć.

Jakoś wyjaśnić niewytłumaczalne.

Świat aetlingów, stworzeń mających ogony, jest dość mocno hierarchiczny a do tego związany z, jakby to powiedzieć, w pewnym sensie magią.

I pojawia się ona - Hirka, bezogoniasty rudzielec nie umiejący z niej czerpać.

Za to zna się na ziołach i ma w sobie więcej odwagi niż rozumu.

Dziewczyna wpada w tarapaty a to wszystko przez to, że nie jest tym, kim myślała (nie tylko ona) że jest.

Ale inni wiedzą, wiedzą kim i czym dziewczyna jest i że stanowi klucz.

Fabuła mnie pochłonęła, przygody Hirki i Rime w świecie pełnym obłudy i niebezpieczeństw to była wspaniała wyprawa i jestem bardzo ciekawa, co się dzieje w kolejnych tomach - bo wiem, że są jeszcze dwa.

Czy Hirka na pewno jest zgnilizną?

Co się stanie, gdy przejdzie przez kamienny krąg?

Czy Rime będzie próbował się z nią skontaktować?

Mamy tu motyw drogi, lecz jest nieco inny niż ten, do którego się przyzwyczailiśmy.

Bohaterka wyrusza w podróż, by powrócić a następnie znowu wyruszyć w nieznane a po drodze czeka ją wiele zaskoczeń - nie zawsze będą one pozytywne chociaż tych także nie brakuje.

Świat wykreowany przez autorkę jest barwny, oryginalny i niepozbawiony autentyczności z wyjątkiem kilku rzeczy, jak na przykład Evna.

Znajdziemy w nim sporo podobieństw do naszego obecnego życia - władza, korupcja, wiara, różnice społeczne...

Siri Pettersen

"Dziecko Odyna"

* "Opowiadała, że nie zawsze ma się wybór i czasem ścieżka wydaje się z góry ustalona. Że pewnego dnia można się obudzić i zastanowić, gdzie się było, gdy dokonywano wyboru."

* "Wszyscy umierają. To nie ma znaczenia. Wszystko umiera. Tak jak żyje. To nieważne. Rozpadamy się i powstajemy na nowo w innej postaci. Jesteś niebem, jesteś ziemią, wodą i powietrzem. Żywa i martwa. Wszyscy jesteśmy martwi. Już martwi."

* "Ale nie daje mi prawa, by winić go, że wybrał swoją drogę. Rozpamiętywanie błędów to niebezpieczna zabawa. W końcu zbiera się ich zbyt wiele."

Autorka przenosi nas do świata Ym, który tworzy 11 krain, a wszystkimi nimi rządzi miasto Mannfalla. Świat Ym zamieszkuje rasa eatlingów, która różni się od ludzi tym, że posiada ogon.

Poznamy tutaj Hirke i Rima, głównych bohaterów. Ona jest inna, różni się tym, że nie ma ogona. On jest z rodu władców.

Pewnego dnia świat Hirki zmienia się diamentralnie ponieważ dowiaduje się prawdy. Teraz będzie musiała stawić czoło przeciwnością losu.

Rime nie chcę być w radzie, nie czuje tego i nie czuje się tym kim jest.

Co postanowi ta dwójka? Jakie plany ma dla nich los? Co ich łączy?

Klimat, budowanie akcji, portrety psychologiczne postaci, ukryta filozofia ich życia i subtelnie wmieszane elementy fantasy, takiej mrocznej, skandynawskiej baśni, sprawia, że z książki tej można wynieść mnóstwo istotnych i wartościowych myśli, które pozwolą spojrzeć na swoje życie w bardziej jasny i wyrazisty sposób.

Opisy, które tutaj mamy są tak świetnie prowadzone, że oczami wyobraźni jesteśmy w innym świecie. Kreacja bohaterów jest świetna. Każdy jest wyjątkowy, każdy inaczej odchodzi do wszystkiego i naczej rozumuje i inaczej postrzega to kim jest i co czuje.

Rodzialy mamy krótkie, dzięki czemu mimo tego, że książka jest spora, to przez nią się płynie, wręcz czyta się sama.

Emocje jakie mi towarzyszyły są nie do opisania!

Książka potrafi być lekka i przyjemna, lecz znajdziemy w niej także bolesne problemy rasizmu, odmienności, manipulacji ludźmi, niesprawiedliwości rządu, problem biedoty, nepotyzmu i nie tylko.

To wszystko doprawione wyważoną dawką sarkazmu i specyficznego humoru,

Podsumowując, akcja jest wartka i wielowątkowa, świat stworzony przez autorkę bardzo bogaty w opisy i plastyczny. Czytając możemy bez reszty zatracić się w tym świecie, który poznajemy śledząc losy jego bohaterów. Postacie w powieści są wyraziste o przeróżnych osobowościach, każdej z nich przyświeca własny cel, każda działa w inny sposób. To wszystko sprawia, że czytając możemy oderwać się od otaczającej nas, pozbawionej magii, rzeczywistości.

Książka, historia w niej zawarta ma swoje drugie dno, można ją zrozumieć na wiele sposobów i wyciągnąć wnioski do swojego życia, tylko czy każdy to dostrzeże? Czy każdy będzie miał odwagę zobaczyć to co jest naprawdę? dostrzeże

Czy polecam?

Oczywiście! Fani fantastyki będą zadowoleni 😍

A ja zabiorę się za kolejny tom! ❤️

Obowiązkowa lektura dla wszystkich miłośników fantastyki. Pierwszy tom zwiastuje świetną nową serię.

Początek – jak sprawdziłam – skończonej trylogii. Bardzo ciekawie wykreowany świat oraz młoda bohaterka, którą szybko polubiłam. Fabuła i akcja tak skonstruowane, że nie można przestać się identyfikować z trudnymi, ale i niepozbawionymi nadziei losami protagonistki.

Porywająca, pełna przygód i ciekawych postaci powieść fantasy. Debiut literacki Siri Pettersen zaskakuje rozmachem i zwrotami akcji. Wciąga bez reszty.

DZIECKO BEZ OGONA

Fantasy coraz to przeżywa może nie tyle swój kolejny renesans, ile wzmożone zainteresowanie tym gatunkiem. Każdy z nas w końcu ma w sobie coś z dziecka, a fantastyka, której akcja toczy się w rzeczywistości czasów przeszłych względem naszej perspektywy, przenosi baśnie i legendy na dojrzały, dorosły grunt. Przygody, wartości, magia i niebezpieczeństwa, hołdowanie konkretnym postawom i niezwykłości świata przedstawionego rozpalają umysły i serca. Teraz na literackim rynku wykwitł kolejny talent, który zdobył sławę i uznanie na polu fantasy. Czy słusznie?

Pewnej srogiej zimy jeden z mieszkańców krainy Ym znajduje niemowlę, ale dziewczynka nie jest typowym dzieckiem, jakie można spotkać. Ten świat zamieszkuje rasa ætlingów, każdy z jej przedstawicieli posiada ogon, a także zdolność do korzystania z naturalnej magii nazywanej Evną. Dziewczynka nie posiada jednak ogona, co oznacza, że jest Dzieckiem Odyna, człowiekiem, czymś gorszym, roznosicielem zgnilizny. Mężczyzna, który ją znalazł decyduje się na desperacki krok – zamiast zabić niemowlę, okalecza je tak, by sprawiało wrażenie, że ogon straciło w ataku dzikiego zwierzęcia. Niestety takie udawanie nie może trwać wiecznie. Dziecko dorasta, staje się nastolatką i wtedy nadchodzi moment Rytuału. Każdy piętnastolatek musi pokazać swoje umiejętności czerpania z Evny, każdy czeka na tę chwilę z wytęsknieniem, ale nie dziewczyna bez ogona, Hirka. Jako Dziecko Odyna nie posiada bowiem takiego talentu, a co za tym idzie czekać ją może nawet śmierć. A właściwie czeka ją na pewno…

Debiutancka powieść Siri Pettersen zdobyła kilka nagród i została okrzyknięta tym dla fantasy naszych zimniejszych sąsiadów, czym saga „Millenium” była dla thrillera. Być może są to słowa nieco na wyrost, ale trudno im odmówić pewnej słuszności. Bo pierwszy tom „Kruczych pierścieni” ewidentnie ma swój urok i wnosi pewien powiew świeżości, dzięki odwołaniem do nordyckich mitów i legend, chociaż na początku aż tak kolorowo nie jest. Sam pomysł do najoryginalniejszych nie należy, podobnie jest z wykonaniem. Nazewnictwo czerpie autorka na równi z kultury i folkloru Norwegii, co z Tolkienowskich korzeni, od których chce się odciąć. Bliżej jest „Dziecku Odyna” do komiksów z przygodami Thorgala, niż typowej europejskiej fantastyki, nie mniej wszystkie schematy i mechanizmy świata zostają zachowane. Wydaje się, że to, co odróżnia debiut Siri od innych dzieł, to jedynie otoczka, sceneria i korzenie, z których czerpie. Ale potem akcja przyspiesza, zaczyna się więcej dziać, początkowa gęstość treści nie rozwiewa się, ale nabiera klarowności. Przybywa też poruszanych tematów i aspektów świata przedstawionego oraz jego mechaniki. Ale to, co przede wszystkim rozpala wyobraźnię – i pobudza apetyt na kolejne tomy – to drobne smaczki, sugestie i niuanse, które warto wychwycić.

Wszystko to jest przy okazji sprawnie napisane i podane w dobrym stylu; tak, jak przyzwyczaiła nas do tego ta odmiana fantastyki. Jak na debiut, powiedziałbym, że jest wręcz znakomicie. I choć „Dziecko Odyna” nie zrewolucjonizuje gatunku, naprawdę warto je poznać, bo wśród zalewu popowej literatury fantasy, ta norweska gwiazda lśni całkiem jasno i zmierza w ciekawym kierunku.

Po tytule książki spodziewałem się historii osadzonej w klimatach skandynawskich. Szybko okazało się, że świat w niej wykreowany jest całkiem inny a ze Skandynawią łączy ją tylko imię boga; Odyna.

Książka nie jest jednak zła! Pierwszy ton serii czytałem z zaciekawieniem i zainteresowaniem co będzie dalej. Akcja rozwija się powoli, historia nabiera rumieńców pod koniec. Poznajemy losy Hirki, cała akcja opowiedziana jest z jej perspektywy (w kolejnych tomach dojdą inni bohaterowie). Po skończeniu książki sądziłem, że to koniec definitywny dopiero później dowiedziałem się, że są dwa kolejne tomy ;-)

Szkoda, że system oceny jest tylko 5 stopniowy. Dałem 3 gwiazdki ale moja ocena to tak naprawdę 3,5.

Jestem bardzo wybredna jeśli chodzi o powieści fantastyczne, jest ich zbyt dużo i zbyt często trafiam na pozycje, przy których najzwyczajniej straciłam swój czas. Jednak gdy dowiedziałam się o książce nawiązującej do mitologii nordyckiej, wiedziałam, że muszę ją mieć. Moja miłość do mitologii i ogólnie historii Skandynawii wzięła się z serialu Wikingowie, który zresztą bardzo polecam. Co prawda Dziecko Odyna to zupełnie coś innego, miałam nadzieję, że mnie nie zawiedzie.

Już od pierwszych stron wiedziałam, że to, co trzymam w rękach porwie mnie na dobre kilka dni. Bardzo spodobał mi się styl pisania autorki; niezbyt skomplikowany, aczkolwiek nie infantylny, zawierający rzeczowe opisy, bez owijania w bawełnę, choć skupiający się także na szczegółach. Często jest tak, że książki fantastyczne własnie odrzucają mnie przez ten aspekt, tak miałam chociażby z Piątą porą roku, która męczyła mnie niemiłosiernie swoim językiem.

Narracja trzecioosobowa także wywarła na mnie pozytywne wrażenie, gdyż była prowadzona z różnych perspektyw, a także nie skupiała się jedynie na głównych bohaterach, ale na wszystkim i wszystkich, by czytelnik mógł głębiej poznać genezę fabuły i akcji, zachowania postaci.

Jak już jestem przy postaciach, to i wspomnę kilka słów o nich. Zostały skonstruowane bardzo realnie jak na powieść fantastyczną i momentami miałam wrażenie, że to zwykli ludzie mający po prostu inne problemy, a nie inne istoty z ogonami. Autorka skupiła się na rozwinięciu wątków każdego głównego bohatera, poświęcając każdemu tyle samo uwagi i precyzji. Urzekła mnie dbałość o szczegóły, a także to, iż pisarka z lekkością nadała postaciom różne osobowości, przez co czytelnik nie ma wrażenia, iż wszyscy są tacy sami jak klony.

Akcja nie pędzi jak szalona, choć nie można powiedzieć, że jest wolna; wybrałabym coś pomiędzy, jakiś idealny złoty środek. Na czytelnika czekają nieoczekiwane zwroty akcji, w moim odczuciu powieść nie jest nawet w najmniejszym stopniu przewidywalna. Obfituje jedynie w ciekawe wątki, które się po jakimś czasie przeplatają i tworzą jedną całość, ale nie byle jaką. Autorka wykreowała wielowymiarowy świat, który zaprasza czytelnika i nie pozwala mu odejść.

Jeśli miałabym być szczera, to ta powieść totalnie mnie oczarowała swoją prostotą, ale także precyzją, dobrymi fundamentami, bez których ta powieść nie miałaby szansy wyróżniać się na tle innych w swoim gatunku. Dla fanów fantastyki - pozycja obowiązkowa!

recenzja pochodzi z bloga osobliwe-[Adres usunięty]

Ætling, dzikus z Północy okalecza znalezione w śniegu niemowlę, aby ukryć jej inność. I o tym opowiada książka. O inności. O walce. O nienawiści. O miłości. O oddaniu. O żądzy władzy.

Inność, dewiacja ma podwójne znaczenie. Z jednej strony osoba różniąca się od innych, może być przez to szykanowana, poniżana, wyśmiewana. Z drugiej jednak strony może to prowadzić do nowych możliwości jaką stwarza owa inność. Wszystko zależy od punktu widzenia.

Po książkę Siri Pettersen sięgnęłam chcąc uciec w świat fantastyki, pobudzić jeszcze bardziej moją wyobraźnię, uciec do innego świata. Wybrałam ją przypadkowo, nie sięgając przy tym do żadnych recenzji, opinii osób trzecich. Na początku szczerze mówiąc odrzuciła mnie okładka. Odcięty ogon? Na starcie ją skreśliłam. Jednak w kolejnej księgarni "Dziecko Odyna" ponownie przykuło moją uwagę. "Skandynawska fala ogarnia fantastykę!". Skandynawia, skandynawskie mity, WIKINGOWIE! Pierwszą myślą byli właśnie wikingowie. Ta tematyka mnie bardzo interesuje, uwielbiam serial "Wikingowie"(ten kto jeszcze nie widział, polecam nadrobienie! wciąga ;) ). Jednak książka zupełnie mija się z tą tematyką. Ale wciąga już od pierwszych stron. Losy Hirki, Rady, Rimego tak mnie pochłonęły, że nie skończywszy tomu pierwszego zamówiłam kolejne dwa! :D

To autorski debiut Siri Pettersen i jakże udany! Książka ma 648 stron i z każdą przeczytaną stroną potrafiła zaskakiwać czytelnika. Nie spodziewałam się tylu zwrotów akcji, tylu zdarzeń. A podobno druga część jest jeszcze lepsza. Już nie mogę się doczekać aż zacznę dalej wgłębiać się w historię Hirki!

Jeśli lubisz fantastykę ta książka jest dla Ciebie! Polecam.

WarriorBeauty [Adres usunięty]

Skandynawskie fantasy to pierwszy taki gatunek literacki, z którym się zetknęłam.

Oczywiście napisany całkiem zwyczajnie porównując do podobnych książek, lecz z elementami, które odstępują od normy, jest to świat skandynawskich bogów.

Nastoletnia Hirka urodziła się bez ogona. W świecie, w którym żyje, niestety przedłużenie kręgosłupa jest jak błogosławieństwo, które zostaje na całe życie. Kiedy była jeszcze niemowlęciem w zaśnieżonych górach, spowitą w białą derkę znalazł ją pewien mężczyzna. Kiedy pierwszy raz obejrzał dziecko w świetle świecy przeraził się, ponieważ dziecko nie miało ogona i ledwie żyło.

Najpierw uznał ją za Widzącego, czyli istotę z zaświatów, która polegała tylko i wyłącznie na swoim węchu i dotyku. Ponad dekadę temu podobno przybyli oni na ziemię zamieszkiwaną przez ogoniaste istoty i pragnęły krwi.

Oczy pokryte bielmem przerażały i mroziły krew w żyłach.

Kupiec postawił zatrzymać przy sobie sierotę, która jak się okazało była całkiem normalna. Żeby nikt nic nie podejrzewał mężczyzna na malutkim ciele niemowlęcia tuż nad kością ogonową, zrobił cztery głębokie nacięcia. W skutek czego później twierdził, że zaatakowały ją wilki i odgryzły ogon.

Tak właśnie mała Hirka wyrosła na odważną piętnastolatkę, która nie boi się niebezpieczeństwa i nigdy nie tchórzy. Żyjąc z przybranym ojcem i brakiem świadomości swojego pochodzenia, uznaje się za taką jak jej rówieśnicy.

Wszystko diametralnie się zmienia, kiedy nadchodzi czas Rytuału, czyli sprawdzianu kompetentności czerpania magii od ziemi.

Kiedy Hirka uświadamia sobie, że nie posiada owego daru, zaczyna zadawać pytania jedynemu członkowi jej małej rodziny.

Wychodzi na jaw, że Hirka jest Dzieckiem Odyna.

Czy jej dziedzictwo bardziej okaże się przekleństwem, czy raczej błogosławieństwem?

Książka bardzo zgrabnie napisana, uwielbiam, kiedy w elementy fantasy autor postanawia wpleść elementy świata mitycznego, lub po prostu wątki miłosne.

Czytając, trochę czułam się jakbym jeszcze raz oglądała Thora.

Z resztą przeczytacie sami, to zobaczycie.

Może moja początkowa niechęć do tej książki brała się z widoku okładki, bo na pierwszy rzut oka ogon wygląda na przeciętą żyłę?

Jednak szczęśliwe książka okazała się bardzo dobra i przyjemna w czytaniu.

Polecam fanom fantastyki!

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Thorrald znajduje niemowlę, które nie ma ogona. Nie wróży to dziewczynce dobrze, ale nie ma sumienia jej zabić, dlatego postanawia działać. Okalecza ją i wmawia ludziom, że małą zaatakował wilk, który pozbawił ją ogona. Hirka dorasta i wcale nie jest jej łatwo żyć bez ogona. Na dodatek zbliża się Rytuał, a ona nie czuje się wcale na niego gotowa. Gdy do jej miejscowości wraca dawny znajomy, Rime, i oznajmia, że zrzeka się swojej pozycji w Radzie, wszyscy są zaskoczeni. Najbardziej zaś Hirka. To jednak najmniejszy z jej problemów, ponieważ ojciec zdradza jej, że urodziła się bezogoniastą i od teraz dziewczyna nie czuje się już bezpieczna.

Dziecko Odyna Siri Pettersen to pierwsza część cyklu Krucze Pierścienie. Główną, acz nie jedyną, na którą zwraca się uwagę w powieści, bohaterką jest Hirka, młoda dziewczyna, która odstaje od innych. Trzecioosobowy narrator śledzi też innych bohaterów, którzy uzupełniają opowieść o życiu bezogoniastej i pozwalają na lepsze poznanie świata, w którym żyje. Rozdziały poświęcone innym postaciom to także odrębne opowieści i problemy, z którymi zmagają się te osoby.

Wątków w powieści jest kilka. Jednym z ciekawszych jest ten związany z Hirką i jej życiem, a raczej tym, jak sobie radzi z prawdą o sobie. Czym właściwie jest? Co zrobi z Rytuałem? Czy powinna komuś powiedzieć o tym, co ją trapi? Innym zajmującym motywem jest porzucenie przez Rimego swojego przeznaczenia – zostania członkiem Rady. Rime to w ogóle bardzo ciekawa i skomplikowana postać, którą odkrywamy kawałek po kawałku. I na dokładkę mamy jeszcze Urda, który za wszelką cenę chce doprowadzić do wojny. Ten z kolei jest bardzo mało sympatyczną postacią, ale rozdziały poświęcone jego życiu są naprawdę interesujące.

Bardzo dobrze wypada w powieści świat wykreowany przez autorkę. Przenosimy się do mroźnej Skandynawii, gdzie surowy klimat, tradycja i kulty fascynują od pierwszej sekundy. Trochę brakuje jednak wyjaśnień w tej powieści – bardzo długo dostajemy jedynie strzępy informacji, które prawie niczego nie rozjaśniają. Może to tylko moje odczucie, ale czasem gubiłam się w lekturze.

Akcja w Dziecku Odyna toczy się wolno, niemal leniwie. Niewiele w niej zaskakujących zwrotów akcji, za to zdecydowanie przeważają opisy i rozważania wewnętrzne bohaterów. W pewnym momencie może to nieco znużyć czytelnika, który przy ciekawym pomyśle i świetnie wykreowanym świecie przedstawionym może poczuć się trochę znudzony. Styl autorki jest przyjemny, a osadzenie akcji w świecie dość mało znanym literaturze i doprawienie go potężną dawką fantastyki okazuje się jednak przyjemnym połączeniem.

Dziecko Odyna to książka niezła jak na debiut, która zachwyciła mnie głównie światem stworzonym przez autorkę. Reszta jednak jest zdecydowanie przegadana. Momentami lektura się dłuży, ma się wrażenie, że pewne rzeczy są wałkowane ponownie i ponownie.

Jeśli szukacie sagi skandynawskiej z wątkiem fantastycznym, możecie spróbować sięgnąć po Krucze Pierścienie. Mnie jednak nie zauroczyły, czegoś mi zabrakło i nie wiem, czy zdecyduję się na lekturę kolejnego tomu.

Świat tej powieści w pierwszej chwili przypomina mocno już eksploatowane ziemskie średniowiecze, pierwsza różnica to właściwie tylko ogony, które posiadają wszyscy jego mieszkańcy. To właśnie jego brak wyróżnia główną bohaterkę o imieniu Hirka. Dość szybko okazuje się, że w tym średniowieczu mamy jakąś formę mocy nazywaną Envą, żywego boga zwanego Widzącym i Ślepych, którymi straszy się dzieci i którzy jako żywo przypominają mi Innych znanych z Gry o Tron. Do tego jeszcze autorka dołożyła tytułowe krucze pierścienie, które pozwalają na podróże pomiędzy światami i jeszcze dwóch bardzo rożnych głównych bohaterów, którzy świetnie uzupełniają opowieść o Hirce.

Choć znajdziemy trochę kalek w tym co serwuje nam Siri Pettersen to Dziecko Odyna nie jest z pewnością książką wtórną. Widać, że autorka dokładnie przemyślała to, co chce napisać, zbudowała podstawy swojego świata, a dopiero potem wzięła się do roboty. Choć początek sprawiał wrażenie nieco przydługiego, to szybko okazało się, że praktycznie wszystko w tej książce jest po coś. Autorka stara się przedstawić czytelnikowi to co stworzyła bardzo dokładnie, wciągnąć go do tego świata, sprawić, aby poczuł, że wie o co w tym chodzi. A kiedy już wiemy co może czekać na nas na kolejnej stronie przełącza wajchę i sprawia, że fabuła zaczyna pędzić na złamanie karku. Ostatnie dwieście stron to bardzo dynamiczna historia, której bohaterów znakomicie nam wcześniej przedstawiono w świecie, który zaprosił nas do siebie.

Rozpędza się to wszystko powoli, ale końcówka powoduje, że naprawdę ma się ochotę sięgnąć po kolejną część. Z drugiej strony także w zakończeniu widać dojrzałość autorki, moim zdaniem gdyby historia nie „chwyciła”, to książkę można by potraktować jako jednotomową historię z otwartym zakończeniem. Nieco może irytującym, ale jednak. Ciekawa sztuczka moim zdaniem, z jednej strony bardzo chcemy dowiedzieć się co było dalej, a z drugiej tego dalszego ciągu w ekstremalnej sytuacji mogłoby nie być. Na szczęście jest i chyba będzie dostępny już w sierpniu. Mnie wciągnął ten świat Kruczych pierścieni.

"Rozpamiętywanie błędów popełnionych przez innych to niebezpieczna zabawa. Szybko zbiera się ich zbyt wiele. A jeśli uznasz je za własne, to tylko pogarsza sprawę."

"Dziecko Odyna" wywarło na mnie ogromne wrażenie, uwielbiam tak całkowicie zaczytać się, kiedy nie liczy się nic wokół, tylko wspaniała historia zawarta na łamach stron. Cudowna powieść wielokrotnie zaskakująca skalą wyobraźni autorki, jej niezwykle naturalnym i wciągającym stylem pisania, doskonałym powiązaniem siatki fantastycznie intrygujących wątków, niezwykłymi i nietuzinkowymi bohaterami. Przez książkę płynie się wyjątkowo szybko, kiedy zmierzamy głównym nurtem wydarzeń często wyzwala w nas duży poziom czytelniczej adrenaliny. Niespodziewane prądy splotów okoliczności i konsekwencji podjętych przez bohaterów decyzji wzmagają ogromne pokłady zainteresowania, niecierpliwości o dalszy ciąg fabuły, tego przyjemnego dreszczyku zaintrygowania i całkowitego przyciągania uwagi. Powieść daje ogrom radości i satysfakcji czytelniczej, absolutnie nie żałujemy, że odkładamy niemal wszystkie sprawy, aby móc spędzić w jej towarzystwie wiele inspirujących godzin. Oferuje porywający, dopracowany w najdrobniejszym szczególe, tętniący życiem świat, z którego nie ma się ochoty wychodzić. Rewelacyjny debiut, fenomenalne otwarcie trylogii "Krucze pierścienie", potrzeba ogromnych pokładów cierpliwości, aby móc wytrwać w oczekiwaniu na kolejny tom.

Ciepły ton narracji, magnetyzm słowa, plastyczność opisów, inspirująco pobudzających wyobraźnię, odwołujących się do wrażliwości, zachęcających do pełnego zagłębiania się w przedstawianą historię. Nic nie dzieje się przypadkiem, wszystko ma swoje uzasadnienie, każdy przedstawiony aspekt, wykreowana postać, sytuacja, dialog, mają wpływ na przebieg wydarzeń. Mocno utożsamiamy się z głównymi bohaterami, z wielką uwagą śledzimy ich poczynania, czujemy silne emocje towarzyszące uczestnictwu w fantastycznych przygodach, wypełnionych uśmiechem lub bólem przeznaczenia, skrzętnie ukrytymi prawdami, ogromnym duchem walki, niebezpieczeństwem i śmiertelnym zagrożeniem. Nie jesteśmy w stanie dotrzeć do wszelkich tajemnic i sekretów, wiele z nich wciąż pozostaje dla nas wyzwaniem, z którym z wielką przyjemnością zmierzać będziemy się w kolejnych odsłonach cyklu. Ci, którzy nie przepadają za fantasy, właśnie dzięki takim powieściom powinni się do niej przekonywać, nie zawiedzie ona czytelniczego zaufania proponując nieprzeciętną rozrywkę, podróż w krainę zwykłych, magicznych i nadprzyrodzonych mocy, gdzie pewne wartości zawsze będą nadrzędne i niezależne od upływającego czasu.

Piętnastoletnia Hirka dowiaduje się od ojca, że została przez niego cudem uratowana jako bezogoniasta, zgnilizna, mit, człek, ktoś czego ludzie obawiają się, pogardzają i nienawidzą. Kiedy głęboko skrywana prawda o jej pochodzeniu wydostaje się na światło dzienne, przez większość świata Ym, a zwłaszcza jego ætlingowych mieszkańców, postrzegana jest jako ogromne zagrożenie, źródło paraliżującego lęku, strachu, nieszczęść i śmierci. Hirka zmuszona jest nieustannie uciekać, ukrywać się przed innymi, aby chronić swoje życie. Czeka ją wiele bolesnych doświadczeń, ogromnych wyzwań i zmagań podszytych chęcią naprawienia zła dotykającego rozległe krainy, wypracowania sojuszniczych więzi, istnienia lub obalenia dotychczasowego porządku świata.To nie tylko walki z nieprzyjaciółmi, fałszywym osądem, zaślepieniem myśli, wypaczonym pragnieniem władzy, ale również potyczki z samą sobą, określeniem własnego pochodzenia i tożsamości. Dlaczego to właśnie siła, miłość, prawda i sprawiedliwość najmocniej wytyczą szlak działań i czynów Hirki? Dokąd zaprowadzą ją serce, rozum i przeznaczenie? Jak mocno zwiąże swój los z Rime, synem arystokratycznego rodu, dzieckiem legendarnych wojowników, którzy od wielu wieków współrządzącą w stolicy? Jakie mroczne i groźne dla świata tajemnice skrywają najpotężniejsze, najbogatsze i najbardziej wpływowe rody, a zwłaszcza dwunastu członków Rady ze Znaku Kruka? Czy ktokolwiek jest w stanie skutecznie przeciwstawić się fałszywej wierze i wypaczonym ideom, może Kruczy Dwór czy Gniazdo Ślepych?

[Adres usunięty]

Siri Pettersen to norweska pisarka, projektantka stron internetowych a także ilustratorka. W 2013 roku opublikowała swoją debiutancką powieść Dziecko Odyna – pierwszy tom z cyklu Krucze pierścienie. Książka została uhonorowana dwoma prestiżowymi norweskimi nagrodami Fabelprisen i SPROING. Prawo do tłumaczenia książki wykupiło już wiele z krajów europejskich i jak głosi napis na okładce: cykl ten ma szansę stać się dla fantasy, tym czym dla kryminału stały się książki Larssona, Nesbø i Läckberg. Zwykły chwyt marketingowy, czy jednak jest coś na rzeczy?

Dziecko Odyna opowiada o losach młodej dziewczyny Hirki, która pewnego mroźnego dnia zostaje znaleziona blisko kamiennego kręgu przez Thorralda. Niemowlę nie posiada jednak ogona jak wszyscy Aetlingowie zamieszkujący krainę Ym. Mężczyzna by ukryć brak ogona, w desperackim akcie, kaleczy je nożem, by wyglądało jak rana zadana przez wilki. Hirka dorasta z przeświadczeniem, że utraciła ogon w dzieciństwie i nie zdaje sobie sprawę, że nie pasuje do reszty swoich rówieśników, nie tylko przez brak ogona. Tak naprawdę jest człowiekiem, zarazą, dzieckiem Odyna, postacią z legend i mitów... Nie pochodzi z tego świata, budzi więc lęk i powszechną pogardę. Co więcej, ktoś chce ją zabić, by pozostało tajemnicą jej pochodzenie. Istnieją bowiem dużo gorsze rzeczy niż Dzieci Odyna, a Hirka nie jest jedyną istotą, która przedarła się do Ym… Tymczasem w Manfalli gnijący członek Rady desperacko walczy o to, by wywołać wojnę z Kruczym Dworem, aby ukryć swoje niecne postępki. A ubóstwiany syn z arystokratycznego rodu Rime wyrzeka się miejsca w radzie i zostaje Ciemnym Cieniem.

Dziecko Odyna to wspaniała podróż w klimatach nordyckich z ciekawą fabułą oraz dynamiczną i zróżnicowaną akcją. Przeżyjemy wraz z piętnastoletnią Hirką nie tylko piękne chwile, lecz również te pełne grozy, łez oraz niebezpieczeństw. Jak się można domyślić duża część wydarzeń opisanych w Dziecku Odyna przedstawiono właśnie z jej punktu widzenia. Pozwala to bardzo dobrze ją poznać, lecz również dowiedzieć się o jej poglądach na świat. Choć Hirka jest młodą dziewczyną, to bardzo szybko musiała dorosnąć i stać kobietą, która stawia czoło przeciwnościom losu. Również za jej sprawą poznamy codzienne obyczaje Aetlingów - jak żyją, pracują, ale także jakie są ich lęki i przesądy. Społeczeństwo jest bowiem niezwykle przesiąknięte ksenofobią przed obcymi a szczególnie Dziećmi Odyna, które to ponoć mają roznosić zgniliznę i być strasznymi potworami. Co więcej, jest to strach mocno zakorzeniony w umysłach Aetlingów, który wpaja się im już od dzieciństwa. To dodaje niezwykłego klimatu i uroku powieści a nawet sama Hirka budzi w sobie wstręt, kiedy dowiaduje się o swoim pochodzeniu.

Także kraina Ym została niezwykle ciekawie i bogato opisana. W krajobrazach, które autorka przedstawia w książce nie sposób nie dostrzec podobieństwa do Norwegii. Wybrzeża pełne klifów, fiordów i ukrytych zatoczek, górskie szczyty i doliny - to wszystko powoduje, że świat ten urzeka i oczarowuje już od pierwszych stron. Książka jest również pełna motywów zaczerpniętych z nordyckich mitów, jak kamienne kręgi, bogowie, czy kruki jako święte ptaki. Daje to lekki powiew świeżości w fantasy, które jest mocno przesiąknięte rycerską tradycją i kulturą. Natomiast jeśli chodzi o fabułę książki, została ona poprowadzona w sposób niezdradzający od razu wszystkich niewiadomych, co nie często się spotyka u debiutantów. Nie należy jednak ona do bardzo odkrywczych, ponieważ korzysta ze znanych schematów, lecz autorka wykorzystuje je w sposób bardzo oryginalny i pomysłowy. A samo zakończenie zostało świetnie wręcz wyreżyserowane i pozostaje czekać na kontynuację z ogromnym utęsknieniem.

Jednakże nie wszystko w równym stopniu przypadło mi do gustu. Pierwszą sprawą jest nie tyle sama mapa, która prezentuje się bardzo pięknie, co rodzaj zastosowanego fontu w napisach. Z początku podpisy były dla mnie zupełnie nieczytelne i bardzo ciężko mi było rozróżnić co jest czym. Dopiero z czasem nauczyłem się rozróżniać poszczególne nazwy. Drugą kwestią jest wspomniane już korzystanie ze starych i utartych schematów. Młodszy czytelnik ich zapewne nie dostrzeże, lecz starszy, bardziej oczytany już zapewne tak i będzie mu to przeszkadzać. Ile to bowiem razy czytaliśmy o parze bohaterów ze skrajnie różnych warstw społecznych, których los ze sobą połączył? Albo o Radzie rządzącej całą krainą, która opiera się na pozorach i wyzysku zwykłych obywateli? Bardzo często a to tylko dwa przykłady, lecz jest ich niestety jeszcze kilka, lecz te moim zdaniem najbardziej rzucają się w oczy. Po jakimś czasie nie zauważa się ich, lecz szkoda że autorka nie pokusiła się o powiew świeżości również i w tym aspekcie.

Dziecko Odyna jest powieścią dobrą, lecz nie pozbawioną wad. Będzie to bez wątpienia świetna pozycja dla osób szukających czegoś nowego w fantasy, zwłaszcza przez młodszych czytelników. Książka na pewno ich oczaruje i sprawi, że nie będą mogli się od niej oderwać. Z utęsknieniem czekam na dalsze tomy losów Hirki i Rima. Polecam!

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Rebis!

[Adres usunięty]

Świat, który wykreowała Pettersen jest niezwykły, ciekawy, wielobarwny. Na pierwszy plan wysuwają się bardzo ciekawie skonstruowane krainy Ym, w których rozgrywa się akcja (oraz sposoby, jakimi są rządzone) oraz sami bohaterowie. Co prawda początkowo ludzie z ogonem dziwią, ale to zdziwienie szybko mija, gdy tylko zagłębimy się w lekturę. Pettersen zadała sobie wiele trudu żeby wykreować tak niezwykłych bohaterów. Każdy z nich jest pełnokrwisty, doskonale nakreślony i dotyczy to postaci zarówno pierwszo-, jak i drugoplanowych.

Atutem jest także wplecenie w fabułę licznych elementów i postaci pochodzących ze staronorweskich wierzeń, mitów, legend, podań. Zdecydowanie ubarwia to i tak atrakcyjną fabułę. Dodatkowo pozwala nam wniknąć w świat dla większości z nas całkowicie obcy. Co ciekawe, autorka przedstawia niezwykle ciekawe i różnorodne podejścia do religii.

Ogromnym plusem są także bardzo szczegółowe opisy. Dotyczą one zarówno krajobrazu, obyczajów, sposobu w jaki funkcjonują krainy Ym, jak i wewnętrznych przeżyć, rozterek bohaterów.

Książka ma tylko jedne minus. Chociaż trudno to uznać za wadę..po prostu wymaga niesłychanego skupienia. Spora liczba głównych bohaterów, bardzo duża ilość różnorodnych wątków oraz obce dla nas, naszej kultury symbole, mity, realia sprawiają, iż w trakcie lektury trzeba całkowicie poświęcić się czytaniu, śledzeniu fabuły. Z pewnością nie jest to książka do podczytywania fragmentami.

Polecam i czekam na 2. tom.

Świat powieści w pierwszej chwili przypomina mocno już eksploatowane ziemskie średniowiecze, pierwsza różnica to ogony które posiadają wszyscy mieszkańcy. To właśnie jego brak wyróżnia główną bohaterkę o imieniu Hirka. Dość szybko okazuje się, że w tym średniowieczu mamy jakąś formę mocy nazywaną Envą, żywego boga zwanego Widzącym i Ślepych, którymi straszy się dzieci i którzy jako żywo przypominają mi Innych znanych z Gry o Tron. Do tego jeszcze autorka dołożyła tytułowe krucze pierścienie, które pozwalają na podróże pomiędzy światami i jeszcze dwóch bardzo rożnych głównych bohaterów, którzy świetnie uzupełniają opowieść o Hirce.

Choć znajdziemy trochę kalek w tym co serwuje nam Siri Pettersen to Dziecko Odyna nie jest z pewnością książką wtórną. Widać, że autorka dokładnie przemyślała to, co chce napisać, zbudowała podstawy swojego świata, a dopiero potem wzięła się do roboty. Choć początek sprawiał wrażenie nieco przydługiego, to szybko okazało się, że praktycznie wszystko w tej książce jest po coś. Autorka stara się przedstawić czytelnikowi to co stworzyła bardzo dokładnie, wciągnąć go do tego świata, sprawić, aby poczuł, że wie o co w tym chodzi. A kiedy już wiemy co może czekać na nas na kolejnej stronie przełącza wajchę i sprawia, że fabuła zaczyna pędzić na złamanie karku. Ostatnie dwieście stron to bardzo dynamiczna historia, której bohaterów znakomicie nam wcześniej przedstawiono w świecie, który zaprosił nas do siebie.

Rozpędza się to wszystko powoli, ale końcówka powoduje, że naprawdę ma się ochotę sięgnąć po kolejną część. Z drugiej strony także w zakończeniu widać dojrzałość autorki, moim zdaniem gdyby historia nie „chwyciła”, to książkę można by potraktować jako jednotomową historię z otwartym zakończeniem. Nieco może irytującym, ale jednak. Ciekawa sztuczka moim zdaniem, z jednej strony bardzo chcemy dowiedzieć się co było dalej, a z drugiej tego dalszego ciągu w ekstremalnej sytuacji mogłoby nie być. Na szczęście jest i chyba będzie dostępny już w sierpniu. Mnie wciągnął ten świat Kruczych pierścieni.

Dziecko Odyna to bardzo dobra, wciągająca lektura, skierowana chyba przede wszystkim do młodego czytelnika, choć sama jestem idealnym dowodem na to, że dorośli też mogą z jej lektury czerpać wiele satysfakcji. To opowieść o przyjaźni, miłości, przyspieszonym dorastaniu w obliczu niebezpieczeństw i mrocznych tajemnicach, które odmieniają losy świata, miejscami brutalna, miejscami wzruszająca, niewątpliwie pobudzająca wyobraźnię. Mam nadzieję, że kolejne części utrzymają ten poziom i że będzie mi dane szybko się o tym przekonać. Polecam!

Cała opinia na:

[Adres usunięty]