Zgnilizna. Krucze pierścienie. Tom 2

W PIERŚCIENIU UDANEJ FANTASTYKI

Pierwszy tom „Kruczych Pierścieni”, otwierający zdobywający szczyty popularności cykl, był książką poprawną, ale nie zwalił mnie z nóg. Ot kolejna, udana, to prawda, ale nie wybijająca się ponad podobne propozycje lektura fantasy dla młodzieży. Coś jednak miała w sobie ta powieść, pewną obietnicę alternatywnych światów i ciekawego ich wykorzystania, że pociągała. I na szczęście ten właśnie kierunek obiera Siri Pettersen w dalszym ciągu losów rudowłosej Hirki.

Początek daleki jest od typowej powieści fantasy. Oto na jak najbardziej współczesnym peronie pojawia się niejaki Stefan. Słuchawki na uszach, dźwięki muzyki Trenta Reznora z nich płynące – człowiek, jakich wiele. Wkrótce w tunelu odnajduje jego, Roasta, bezdomnego i… Finał ich spotkania trudno było przewidzieć. Ucieczka, pościg, wreszcie wyrwane zęby i krew kończą osobliwą konfrontację.

Akcja przenosi się do doskonale znanego nam świata fantasy, krainy Ym, ale to tylko chwilowa zmiana. Zaraz potem na scenę wkracza Hirka, główna bohaterka opisywanych tu zdarzeń, a same zdarzenia osiągają nie lada poziom. Hirka, po przejściu przez Krucze Pierścienie, co miało pomóc ocalić Ym przed Ślepymi, trafia do współczesnego nam świata. Europa, która dla nas jest zwyczajną codzienności, dla Dziecka Odyna wychowanego w zupełnie odmiennych realiach rozwój technologiczny, samoloty, samochody i wszelkie udogodnienia są szokiem. Nieznająca języka i uznana za wariatkę dziewczyna musi szybko odnaleźć się w rzeczywistości, która okazuje się być zupełnie inna, niż wszystko na to wskazywało. Ten świat pełen jest zgnilizny. Umiera. Hirka nie ma pojęcia jak wielkie jest niebezpieczeństwo. I jakich rzeczy dowie się już wkrótce…

Jak nie przepadam za powieściami zamkniętymi w stricte gatunkowych ramach fantasy, tak lubię kiedy ta odmiana fantastyki przełamuje schematy i bariery wchodząc w korelacje ze współczesnością. I nie ważne czy odbywa się to na zasadzie schematów z urban fantasy, postępu świata w czasie czy tak, jak tu bawiąc się alternate reality – cenię, kiedy nawet najbardziej wymyślne fabuły mają jakieś korzenie w tym, co mogę dostrzec za oknem. I to właśnie oferuje Siri Pettersen w „Zgniliźnie”, łącząc jednocześnie z klasycznym podejściem do tematu, przygodą, walkami, wyprawą, która nie tylko ma na celu ratowanie świata, ale także i doprowadzenie bohaterów do dojrzałości oraz szczyptą niezwykłości i całkiem sporą porcją zagadek, które czekają na swoje rozwiązanie.

Styl jest lekki i przyjemny, akcja wartka, a przejścia w treści od „świata przeszłości” do „świata teraźniejszości” płynne, ale i zaznaczające wyraźną granicę. W zestawieniu z częścią pierwszą „Kruczych Pierścieni”, „Zgnilizna” wydaje się być inną książką, a jednak zarazem to wciąż ta sama historia, tylko przeniesiona na nowy, dla mnie osobiście lepszy, grunt.

A zatem bez zbędnego przedłużania polecam i czekam z niecierpliwością na finałowy tom sagi.

Im idzie się dalej, tym więcej problemów spada na głowę. Czy istnieje cień szansy, aby pokonać słabości, zabić tęsknotę i wszystko ułożyć? Pula pytań rośnie, a odpowiedzi z każdym krokiem nikną. Na domiar złego nadal trzeba walczyć o przetrwanie…

Hirka cierpi. Zdążyła odejść z Ym, mając nadzieję, że tym sposobem uchroni nie tylko ukochanego Rimego, ale także całą krainę. W jakie miejsce może pójść? Trafia do dziwnego świata, wyglądającego niczym nasza współczesna rzeczywistość, ale tak naprawdę nie jest tym, czym się wydaje. Hirka tkwi w obcym rejonie, pozbawiona tożsamości, jednak pełna werwy, aby przeżyć. Tkwi tam, gdzie istnieją martwo urodzeni ludzie i polujący na nich łowcy. Dziewczyna szybko musi się przystosować, bo to jedyny sposób, aby uratować życie. Tym gorzej, że schodzi to na dalszy plan w obliczu tego, co Hirka się dowiaduje o sobie samej…

Oto nadszedł! Przez wielu wyczekiwany drugi tom serii „Krucze pierścienie”. Z rozkładaniem fabuły na parę części jest taki problem, że często kontynuacja nie może podołać wysoko postawionej poprzeczce. A ostatnio Siri Pettersen dała z siebie chyba wszystko i uraczyła miłośników fantastyki pomysłem całkiem świeżym, a co najważniejsze — dobrze wykonanym. Wizualnie mamy do czynienia, oczywiście, z tą samą estetyką. Choć przyznam, iż tym razem okładka wypadła bardziej przerażająco. Czy dobrze komponuje się z treścią? Szczerze. Jedni dalej będą zachwyceni kunsztem Pettersen, inni pokręcą głową. Norweżka nieco zmieniła dekoracje. Proponuje czytelnikowi połączenie współczesności i mitologii. Rozumiem, że nie każdemu taki klimat przypadnie do gustu. Nawet, jeśli dana osoba zachwyciła się „Dzieckiem Odyna”. Sama miałam mieszane uczucia, ale z każdą kolejną stroną stawałam się coraz mocniej przekonana do tej idei. Bo emocji nie zabrakło.

Co pozostało takie samo? Wspaniała narracja i bogaty język. Jednakże tym razem autorka nie skupiła się aż tak na dokładnym odmalowywaniu otoczenia, pochylając nad każdym szczegółem, ale pozostawiła jeszcze więcej miejsca na wartką akcję. Nie zabrakło również głębokich przeżyć bohaterów. Ich tęsknot, smutków. Wracamy niczym do starych przyjaciół, więc tym bardziej się cieszę, że w kolejce czeka trzeci tom. Na razie go pozostawmy, skupiając się na „Zgniliźnie”. Fabuła płynie dwutorowo. Obserwujemy zmagania Hirki, równocześnie posiadając wiedzę o tym, co przechodzi Rime z Ym, choć pojawia się sporadycznie w porównaniu z dziewczyną. To pozwala na spojrzenie pod szerszym kątem, choć długo nie wiemy — kto jest przyjacielem, a kto wrogiem?

Postaci nie da się określić jako w pełni dobrych lub złych. To niebezpieczne grunty, bo charakterologicznie trafiamy na całą paletę kolorów. Hirka nadal wzbudza ogromną sympatię, nie poddaje w walce, czaruje ciętym językiem i sprytem. Dojrzewa na oczach czytelnika, jest zdecydowanie najmocniejszym punktem nie tylko tej książki, ale całej serii ogólnie. Pettersen nie zawiodła mnie, choć obawiałam się, że z czasem popsuje swoją bohaterkę. A tak nadała jej pewną nutkę mroku. Całe szczęście, podołała zadaniu i nadal mogę trzymać kciuki za pozytywne zakończenie.

Niby to fikcja literacka, ale „Zgnilizna” jakimś sposobem skłania do przemyśleń nad światem. Dedykacja wewnątrz również do tego nawiązuje, podobnie sama fabuła. Nie chcę zbyt wiele zdradzać, ale jasno czuć przekaz: niewiedza, brak chęci poznania może wyrządzić wiele krzywdy. Czego dowodem może być nie tylko ta powieść, ale także nasza własna historia, mająca tysiące lat. Czy to literatura młodzieżowa? Pomyłką chyba byłoby postawienie twórczości Pettersen na tej półce, trafia i do młodszych, i do starszych. Jest w tym refleksja, ciemność i migoczące w oddali światełko. Prawdopodobnie stąd wynika fenomen „Kruczych pierścieni” — skupiamy się na zagadkach, ale całość porusza jakąś wrażliwą strunę.

Podejrzewam, że już niedługo do naszych rąk trafi ostatnia część, w oryginale nazwana „Evna”. Oby Siri Pettersen nie zawiodła oczekiwań, bo „Zgnilizna” okazała się świetnym następcą. Zdecydowanie będę tęsknić za tą serią.

Hirka, czyli Dziecko Odyna odeszła z Ym przez Krucze Pierścienie, dla Rimego oraz aby uchronić krainę przed Ślepymi. Jak się jednak okaże, zupełnie niepotrzebnie... Po przejściu trafia do świata wyglądającego z pozoru jak nasz współczesny. Lecz po bliższym poznaniu posiada ON znaczącą różnicę - ten świat umiera i jest pełen gnijących ludzi oraz łowców, którzy na nich polują. Hirka musi szybko nauczyć się nowego języka, zrozumieć ten świat, inaczej nie przetrwa w nim za długo. Jednak to nic w porównaniu z tajemnicą, kim jest naprawdę. Ta informacja mocno odmieni jej losy...

Kiedy po raz pierwszy przeczytałem opis fabuły drugiego tomu Kruczych Pierścieni, to pomyślałem, że to nie ma prawa wyjść dobrze - połączenie fantasy przesiąkniętego nordycką mitologią z naszym współczesnym światem. A jednak! Czytając Zgniliznę nie odczuwa się, że są to elementy do siebie nie pasujące, wręcz przeciwnie. Wszystko układa się w bardzo logiczną i spójną całość. Widać też, że autorka od samego początku miała pomysł na drugi tom i nie jest to fabuła bynajmniej wymyślona po sukcesie Dziecka Odyna. Z pewnością takie połączenie dwóch różnych światów nie wszystkim przypadnie do gustu, którzy czytali pierwszy tom, to jednak dla mnie ma ono swój urok i dużo zalet.

Historia w tym tomie jest opowiadana przez jakiś czas dwutorowo - z punktu widzenia Hirki w nowym świecie, oraz Rima w Ym. Obojga dręczą te same dylematy i chęć pomocy drugiej osobie w innym świecie, zwłaszcza po wyjściu na jaw pewnych faktów. Będą ryzykować, ocierać się o śmierć i podejmować drastyczne decyzje... Wszystko po to, aby to drugie było bezpieczne. Jeśli zaś chodzi o akcję książki, to właściwie jedynie początek książki jest mało dynamiczny, dość ciężki i mało konkretny w treść. Widzimy w niej Hirke, która próbuję zadomowić się w nowej rzeczywistości i snuje swoje rozważania na ten temat przez kilka pierwszych rozdziałów. Później zaś tempo znacznie wzrasta i zostają ujawnione coraz to nowe tajemnice. Autorka niezwykle umiejętnie i z wyczuciem gra na emocjach czytelnika i wodzi go za nos, podsuwając mu często sprzeczne fakty, by na sam koniec mocno go zaskoczyć. Przez to tę książkę czyta się nie jak książkę fantasy, ale dobrą powieść sensacyjną.

Zgnilizna to także kilkoro interesujących bohaterów. Na czele z Hirką, która moim zdaniem troszkę zbyt szybko i łatwo przystosowała się do nowego świata, ale nie ma to większego znaczenia dla fabuły. To osoba, która bardzo dużo przeszła w Ym a nowym świecie nie ma też lekko. Bardzo szybko podejmuje wyzwanie jakie stawia jej świat i konsekwentnie szuka informacji oraz realizuje swój plan pomocy ukochanemu w Ym. Rime natomiast pokazany jest dość sporadycznie i niestety jedynie na początku książki - w większości są to sceny jak za wszelką cenę próbuje pomóc Hirce, bądź wydarzenia związane z atakami Ślepych. Później pojawia się już dość rzadko, co mnie niestety troszkę zawiodło. Liczyłem, że będzie miał większy udział w tej historii. Oprócz tej dwójki głównych bohaterów, znajdziemy tutaj oczywiście także kilka nowych drugoplanowych postaci. Wspomnieć mogę jedynie o jednej, o dwóch innych niestety nie - zdradziłbym zbyt dużo z fabuły a tego bym nie chciał. Chodzi mi mianowicie o Stefana - jednego z łowców, polującego na gnijących ludzi - zabija ich, a jednak nie uważa się za zabójce. Ciągle ogląda się za siebie, nasłuchując policyjnych sygnałów i niebezpieczeństwa. Nie cechuje go zbyt wielka odwaga a pieniądze odgrywają dla niego dużą rolę. Ma kilka wad i bynajmniej nie są to wszystkie, a jednak swoimi niedoskonałościami i chęcią pomocy Hirce nie sposób go nie polubić.

Zgnilizna utwierdziła mnie w przekonaniu, że Siri Pettersen, to autorka, której powieści warto czytać i uważnie śledzić jej karierę pisarską. Drugi tom Kruczych Pierścieni, to niesamowicie wciągająca książka, w której świat magiczny przeplata się z tym nam współczesnym a akcja nie zwalnia praktycznie ani na chwilę. Choć książka nie jest pozbawiona pewnych drobnych wad, to historię o Hirce czyta się bardzo dobrze i niecierpliwością czekam na finałowy tom. Polecam!

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Rebis!

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]freak

Krucze Pierścienie. Zgnilizna, tom 2 🪶🗺️📖🖤

Brak mi słów. Naprawdę brak mi słów. Co tu się działo! 🤯

Po skomplikowanym i pełnym napięcia zakończeniu pierwszego tomu autorka nie miała litości i wrzuciła czytelnika w wir akcji z czystym sumieniem.

Nerwy i załamania towarzyszące przy czytaniu powieści mogę wam zagwarantować od początku do samiuteńkiego końca.

Bardzo podobało mi się, że wciąż był zachowany mój ukochany chłodny klimat oraz oczywiście nie zwalniające tempa i pełne zwrotów akcji wydarzenia.

Na uznanie zasługują świetne wątki i narracja poprowadzona z kilku perspektyw. Tak naprawdę nie do końca miałam pewność kto w tej historii odgrywa pozytywną rolę. W dodatku każdy z bohaterów, miał swój cel i dążył do niego (niekiedy dosłownie) po trupach.

Co więcej kocham te dokładne i często brutalne opisy, które moim zdaniem są nieodłącznym elementem książki inspirowanej surowym nordyckim klimatem.

W drugim tomie oprócz bohaterów, których już dobrze poznaliśmy, pojawiają się nowe postaci, które nie tylko opisem ale także zachowaniem i charakterem, sprawiają niesamowicie realne wrażenie! Fantastyczne jest to, że oni wszyscy mają za sobą jakaś historię, a nie są tylko pustymi kukiełkami na potrzeby książki. Zagłębiając się w ich sposób i tok myślenia dojdziecie do wniosku ile pracy włożyła autorka w wykreowanie postaci jak i samego świata (jednego z wielu 🥵).

Zakończenie sztos 🔥 Przez ostatnie 80 stron musiałam odkładać książkę po każdym rozdziale, żeby oczyścić myśli i odetchnąć, by dopiero po chwili wrócić do czytania.

Jeżeli jeszcze nie czytaliście serii Kruczych Pierścieni, to nie marnujcie czasu, tylko łapcie za pełną chłodu i akcji serię książek Siri Pettersen, a nie pożałujecie.

Drugi tom cyklu „Krucze Pierścienie” to nic innego jak kontynuacja przygód Hirki, młodej bohaterki o tajemniczym pochodzeniu, przenosi czytelnika w jeszcze mroczniejsze i bardziej skomplikowane rejony świata wykreowanego przez Pettersen.

„Zgnilizna” rozpoczyna się niedługo po wydarzeniach z „Dziecka Odyna”. Hirka znajduje się w nowym, obcym świecie, który z jej perspektywy postrzegany jest jako „Świat Umarłych”. Zderzenie dwóch światów, a w zasadzie ich kontrast wykreowanego przez autorkę magicznego Ym, racjonalną rzeczywistością stanowi jeden z głównych motywów tej części.

W tej książce Siri Pettersen rozwija wiele wątków z pierwszego tomu, głównie skupiając się na pytaniach dotyczących tożsamości, przeznaczenia i granicy między życiem a śmiercią. „Zgnilizna” to historia o odkrywaniu, kim naprawdę jesteśmy, i jak nasze dziedzictwo może wpłynąć na przyszłość. Całe te poszukiwania sprawiają, że Hirka staje się jeszcze bardziej fascynującą i zarazem złożoną postacią.

W drugim tomie zdecydowanie ważniejszą rolę odgrywa Rime, który oprócz rozwoju wewnętrznego, będzie także ma wpływ na losy głównej bohaterki.

„Zgnilizna” to zdecydowanie bardziej mroczna kontynuacja, która wciąga czytelnika w jeszcze głębsze rejony uniwersum Pettersen. Książka eksploruje trudne i zawsze aktualne tematy tożsamości, przeznaczenia i związku między życiem a śmiercią, jednocześnie rozwijając pełną napięcia fabułę. Autorka nie tylko dostarcza czytelnikom fantastyczną przygodę, ale też zmusza do refleksji nad naturą człowieka i jego miejscem w świecie, czego przyznaje szczerze nie spodziewałam się po tej książce.

Recenzja powstała w ramach współpracy barterowej z Domem Wydawniczym Rebis.