Dziecko Odyna. Cykl Krucze pierścienie. Tom 1

Książki fantastyczne są jak spadające gwiazdy. Część ludzi wypatruje ich delektując się pięknem. Są też tacy, którym zdarza się je zobaczyć i wtedy póki są, pałają do nich uczuciem podekscytowania, gdyż nigdy nie wiedzą, co znajdą we wnętrzu. Są też i tacy, co wiedzą o ich istnieniu, ale z różnych powodów wolą świat prawdziwy, bo zajmuje on im najwięcej czasu. Nie wiedzą tylko, że zarówno świat z książki jak i nasze życie to iluzja. Mamy tylko chwilę obecną, więc wszystko co robimy teraz, ma sens. Do takiego przebudzenia doszło w tej książce, gdzie mężczyzna znalazł ciało młodego dziecka i na szybko musiał zdecydować czy da jej przetrwać, czy pozbędzie się tego balastu i gniewu innych. I tutaj po wstępie przechodzimy do dalszej opowieści, gdzie dziewczyna bez ogona jest już większa. Stara się być samodzielna, ale kiedy wpada w opały z pomocą przychodzi jej dawny znajomy, który się zmienił nie tylko z wyglądu, ale i towarzystwa do którego przynależy. Wie, że nie może mu ufać, gdyż każde jego działanie, bo czytaliśmy to z jej strony myślowej, wyglądało na dwuznaczne w sensie wroga i sprzymierzeńca. Tutaj zostaliśmy też potraktowani niesamowitymi sformułowaniami, takimi jak:

pachnieć wodorostami, pachniało mchem i Elfickim pocałunkiem, ociekająca złotem Mannfallia, śnić o zalotnikach, czy też łzy słońca. Jeśli były one ubrane w treść miało się wrażenie, że były nadwyjątkowe, jakby całą historię napisano dotykiem wzroku. A wciąga bardziej niż wybory prezydenckie, gdzie czekamy tego werdyktu, czy dokona się to, co Rada zaplanowała dla niej, czy inność całkowicie ją ze wszystkiego wykluczała. Będą tutaj i tacy, którzy będą szukali dziury w całym. Będą próbowali wywoływać wojny i spory, aby tylko ich plan się powiódł. Rodak zwróci się przeciwko rodaka, ale dlatego, że będzie postępował podejściem odmiennym od reszty. Pojawią się tu rzeczy i stwory na wieść o których osadnicy będą uciekać ze swoich domów. Będzie tu również coś, co sprawi, że naszą postać będzie ktoś ochraniał. Przebrany za wroga nastraszy innych, aby bezpieczna była ona...

Teraz już wiem, dlaczego wcześniej było ogrom pochlebnych opinii. Oczywiście dołączam się do nich i bardzo ją polecam:-)

"Dziecko Odyna" rozpoczyna trylogię Kruczych pierścieni autorstwa Siri Pettersen. Książka niedawno została wznowiona, co pozwoliło mi zapoznać się z tą historią szybciej (inaczej na pewno odkładałabym to w nieskończoność). Całą przygodę z uniwersum zaczęłam od cyklu Vardari, czyli swoistego prequelu. Zakochałam się w "Żelaznym wilku" i jego kontynuacji, "Srebrnym gardle", dlatego decyzja o przeczytaniu zapadła niemal od razu.

Fabuła kręci się wokół nastoletniej Hirki, która wraz z ojcem mieszka w Złej Chacie (potocznie nazywanej tak przez mieszkańców Elveroi). Na co dzień zajmuje się zbieraniem ziół w lasach oraz przygotowywaniem ich do sprzedaży bądź leczenia. Niebawem zbliża się Rytuał, podczas którego wybierani są najsilniejsi, najlepiej czerpiący i czujący Evnę. Sęk w tym, że Hirka nie potrafi czerpać... Aha, i nie posiada ogona, bo jak się okazuje - jest zginilizną.

W międzyczasie do Elveroi wraca dawny kolega Hirki, Rime An-Elderin, arystokrata, który wyrzekł się dziedzictwa, a wśród Rady rządzących dochodzi do podziału. Jeden z jej członków wręcz desperacko namawia do wszczęcia wojny.

Czy Hirce uda się ukryć własne pochodzenie? Czy ucieczka z Elveroi do Kruczego Dworu jej w tym pomoże? A co z Rimem i jego planem na przyszłość?

"Dziecko Odyna" to niesamowita, porażająca fantastyka. Misterna, obszerna i bogata w wydarzenia. Choć z początku nie jest lekko. Najpierw trzeba się wciągnąć i zrozumieć otaczający świat - na szczęście nie czeka się zbyt długo i już po kilku rozdziałach niemal na bezdechu śledzi się losy Hirki, Rimego oraz Urda.

Jak widzicie, autorka stworzyła troje głównych bohaterów i to właśnie z ich perspektywy poznaje się kolejne wydarzenia. Ciekawym zabiegiem literackim było to, że jedna z nich należy do antagonisty, dzięki czemu czytelnikowi nic nie umyka i może lepiej zrozumieć "drugą stronę". W ogóle Siri Pettersen wspieła się na wyżyny kunsztu pisarskiego, ponieważ szarzy moralnie bohaterowie wręcz rozsadzają tę historię. Są charakterni, wyjątkowi i nie da rady się z nimi nudzić. Aż ciężko uwierzyć, że "Dziecko Odyna" to w rzeczywistości debiut.

Na wspomnienie zasługuje genialnie poprowadzony nordycki klimat, który aż bije ze stron po oczach. To oraz mnóstwo zwrotów akcji sprawia, że historia mocno uderza do głowy i w pewnej chwili czytelnik nie wie, czy się śmiać, czy płakać. W książce pojawiło się wiele niespodziewanych sytuacji, przez które siedziałam kilka minut i gapiłam się w strony jak sroka w gnat. Zresztą, cała opowieść została poprowadzona w taki sposób, że nie jest się w stanie przewidzieć jej zakończenie, przez co "Dziecko Odyna" jest na maksa wciągające i angażujące emocjonalnie.

Podsumujmy. Siri Pettersen stworzyła niebanalną, intrygującą opowieść ze światem nordyckich wierzeń w tle. Historia porywa od początku, jest nieprzewidywalna, a bohaterowie bardzo zmyślnie wykreowani. Nie mam się do czego przyczepić, co naprawdę bardzo rzadko się zdarza. Nie daję maksymalnej oceny z dwóch powodów: trzeba się z początku skupić, by zrozumieć uniwersum (ale jak się je zrozumie, to powala na kolana), oraz zostawiam sobie okienko na kontynuację. :)

Hirka jest bezogoniasta. Nie potrafi czerpać Evny. Przy nadchodzącym Rytuale wszyscy to odkryją i... Co się z nią stanie? W końcu nieczerpiąca oznacza zgniliznę...

Rime miał zostać spadkobiercą miejsca w Radzie dwunastu, zamiast tego postanawia wybrać inną ścieżkę. Nie wzbudza to zadowolenia u jego babci i prowadzi do różnych konsekwencji....

"Dziecko Odyna" to moje pierwsze - i bardzo udane - spotkanie z Siri Pettersen. Mroczny klimat niebezpieczeństwa i zdrady towarzyszy naszym bohaterom od samego początku, choć w pierwszych dwieście stron trzeba się powoli wgryzać. Poznanie świata i panujących w nim zasad zajmuje nieco czasu, a i zrozumienie, czym jest Evna, nie jest aż takie łatwe.

Choć przez połowę książki nie czułam nadmiernego zachwytu - czytało się dobrze i byłam zaciekawiona, ale nie czułam tego czegoś - tak później zwroty akcji i zaskakujące plot twisty wkręciły mnie całkowicie. Drżałam o Hirkę i Rimego, a to, co wydarzyło się na końcu... Nie mogę się doczekać kontynuacji!

Świat w "Dziecku Odyna" jest nietuzinkowy, a bohaterowie naprawdę dobrze wykreowani. Pojawia się delikatny wątek romantyczny, ale jest on jedynie zaznaczony i zdecydowanie nie stanowi osi fabuły.

Jeśli macie ochotę na niepowtarzalną przygodę w nordyckim klimacie, gdzie rządzą spiski, kłamstwa i evna, to zdecydowanie polecam!

,,Skandynawska fala ogarnia fantastykę" - przeczytałam na okładce i juz wiedziałam, że będę zachwycona. Trochę się myliłam, bo "zachwycona" to mało powiedziane.

,,Dziecko Odyna" - pierwszy tom cyklu ,,Krucze pierścienie" - to niewiarygodnie wciągająca, barwna, pełna akcji i magii historia.

Hirka wychowywała się wśród ætlingów, wierząc, że jest jednym z nich. Była trochę inna, nie miała w prawdziwe ogona, ale przecież to był jej dom, jej świat. Świat ten runął w gruzach, gdy poznała prawdę.

Jej ogona wcale nie odgryzł wilk - nigdy go nie miała.

Jej ojciec nie jest jej ojcem - nie urodziła się tutaj.

Nie była jednym z ætlingów - była człekiem, dzieckiem Odyna, zgnilizną. Musi uciekać.

Tymczasem jedenaście krain Ym drży ze strachu przed ślepymi - potworami z mitów. Nad krainami wisi widmo wojny. Kruczy Dwór przeciwstawił się Radzie. Burzy się porządek budowany przez wieki.

Krucze pierścienie zostały otwarte.

Ciężko streścić tak rozbudowaną fabułę. Szczególnie kiedy każdy wątek wydaje się warty uwagi. Siri Pettersen stworzyła coś niesamowitego. Świat, jaki wykreowała, jest całkowicie kompatybilny, dociągnięty na ostatni guzik, wypełniony akcją i bohaterami z najwyższej półki fantastyki.

Staronordyckie klimaty idealnie współgrają z pomysłem na fabułę. Wszystko tutaj działa jak trybiki w naoliwionym zegarku. Historia wciąga od pierwszego zdania, pojawia się coraz więcej zagadek, coraz więcej odpowiedzi. Autorka w mistrzowski sposób buduję napięcie.

Bohaterowie są pełni życia i czytając mamy pewność, że żyją nadal po zamknięciu książki. ,,Dziecko Odyna" jest jak przeniesienie się do innego świata, który istnieje niezależnie od czytelników. To wyższy poziom literatury fantastycznej. Tym bardziej zadziwia fakt, że jest to DEBIUT autorki z 2016 roku.

Obawiałam się, że ponad 600 stron to za dużo.

Okazało się jednak, że mogłoby to być 2 razy dłuższe i nadal było by za krótkie.

Dlatego całe szczęście, że przede mną jeszcze 2 kolejne tomy.

„Dziecko Odyna” to pierwszy tom trylogii „Krucze pierścienie” Siri Pettersen. Jest to fascynująca powieść fantasy, która łączy elementy nordyckiej mitologii, klasycznej przygody i współczesnych problemów tożsamości oraz inności, czy nawet wykluczenia.

Akcja książki rozgrywa się w świecie Ym, który wykreowany jest przez autorkę jako surowy, tajemniczy i pełen mitologicznych odniesień. Świat ten tętni życiem, a opisy natury, wiosek i miast są barwne i dość sugestywne, co w naturalny sposób pobudza wyobraźnię.

Pettersen tworzy postaci, które są wielowymiarowe i niejednoznaczne. Hirka jest postacią dynamiczną, przechodzącą przez proces samopoznania i walki o własną tożsamość. To bohaterka, z którą łatwo się utożsamić, zwłaszcza jeśli chodzi o poczucie wykluczenia. Postaci drugoplanowe, takie jak Rime, czy Urd, pełnią ważne role w rozwijaniu fabuły i budowaniu napięcia, dodając głębi fabule.

Pod powierzchnią fantasy książka porusza wiele uniwersalnych problemów. „Dziecko Odyna” to opowieść o inności i strachu przed tym, co nieznane. Hirka, będąc odmieńcem, staje się metaforą dla tych, którzy są wykluczeni lub marginalizowani w społeczeństwie. Autorka świetnie oddaje emocje towarzyszące temu procesowi: poczucie zagubienia, potrzebę przynależności oraz lęk przed odrzuceniem.

Styl Pettersen jest prosty, ale pełen emocji zarazem. Autorka zręcznie balansuje między opisami świata a dialogami, co sprawia, że książkę czyta się płynnie. Akcja rozwija się stopniowo, co w pierwszej części książki nieco toczyło się zbyt wolno, na szczęście w drugiej części tempo znacznie przyśpiesza.

Podsumowując Pettersen wykreowała oryginalny świat, który zachwyca swoją głębią i złożonością, a Hirka to bohaterka, której losy zarówno intrygują i poruszają.

Recenzja powstała w ramach współpracy barterowej z Domem Wydawniczym Rebis