Apokalipsa według Pana Jana

Po nuklearnej zagładzie świat nie wygląda już tak samo. Kiedy wybrana grupa ekspertów i polityków zamyka się w Bastionie na dwa lata, nie spodziewa się tego co zastaną na ziemi po wyjściu z ukrycia. We Wrocławiu przeżyło mnóstwo ludzi, natomiast wszyscy zostali napromieniowani. Ten obraz nędzy i rozpaczy na gruzach miasta żyje pod przywództwem tajemniczego i zdeterminowanego pana Jana. Kim jest ten człowiek i jak zjednał sobie ludzi? Dlaczego ci, którzy przeżyli pożogę bez szwanku i wychodzą na powierzchnię są uznawani za Wyklętych? Jakie życie czeka na powierzchni? Czym jest Codex Vratislaviana?

Świetnie wykreowany świat postapokaliptyczny. Świat ludzi, którzy zostali skrzywdzeni przez system, pozostawieni sami sobie i narażeni na promieniowanie. To świat bez zasad, gdzie zaczęło funkcjonować prawo silniejszego. Jak bardzo nienawiść może zmienić człowieka? Kim są ludzie bez jakichkolwiek zahamowań, którzy zrobią dosłownie wszystko, by przetrwać i by zemścić się na tych, których nazywają „Wyklętymi”?

Przyznam , że nie zaczytuję się w literaturze postapokaliptycznej, natomiast tę książkę pochłonęłam w dwa dni. Dużo tutaj technicznych rozwiązań i militarnych zamieszek natomiast tak to jest realistycznie przedstawione, że aż robi wrażenie. Ode mnie komplet gwiazdek. Polecam miłośnikom gatunku. Książka jest wznowieniem, więc może ktoś już zdążył poznać pana Jana i jego apokalipsę.

Książka zamiast kwiatka

"Apokalipsa według Pana Jana" to książka postapokaliptyczna ukazująca alternatywną przyszłość Polski. Co jest niepokojące kilka z założeń autora spełniły się.

Tytuł ten jest świetnie napisany, jest nieprzewidywalny i zaskakujący. Łatwo się wciąga w historię, zawiera wiele szczegółów. Podobały mi się opisy zawarte przez autora i ciekawe analizy.

Nie jest to lekka i wygodna lektura, budzi niepokój, dyskomfort ale jest też fascynująca.

To druga książka autora, którą przeczytałam i muszę powiedzieć, że polecam i to bardzo!

Wyobraźcie sobie zamieszanie na świecie, które wykorzystuje Polska, atakując Ukrainę aby odzyskać swoje ziemie - Kresy. Nikt nie spodziewa się, że kraj odpowie uderzeniami atomowymi niszcząc całe państwo. Przeżywają nieliczni i tworzą swoje własne społeczności. Takim wodzem jest Pan Jan. Bardzo oślizgły typ, który chce zapanować nad nową Rzeczypospolitą.

Jestem pod wrażeniem pomysłowości tej historii. Do tego jest świetnie napisana. Jeśli lubicie fantastykę naukową i postapokaliptyczne klimaty, ta lektura jest zdecydowanie dla Was!

Kiedy Ziemia jaką znamy zostaje wyniszczona przez broń nuklearną, trzęsienia ziemi i podnoszący się poziom wód, ze zgliszczy, brudu i radioaktywnego skażenia odradza się Wrocław. Nowy Eden - miasto nowej nadziei, zaczątek IV Rzeczpospolitej Polski i nowej Europy. Zaplanowane i prowadzone twardą ręką człowieka, którego mieszkańcy ostoi mają za boga, kim jednak jest Pan Jan Sobieszczuk?

Apokalipsa według Pana Jana ma już swoje lata, jednak starzeje się niczym dobre wino, z każdym rokiem stając się coraz głębszym przekazem. Wojna atomowa wywołana głupią szarżą równie głupich polityków to nie jest tylko fantastyka, to realne zagrożenie dla świata. Może nie akurat w konfiguracji przedstawionej w książce, z uwagi na dynamicznie zmieniającą się sytuację międzynarodową, ale jednak wciąż jest to niezwykle realna możliwość.

Po przeczytaniu tej powieści, w mojej głowie zostało tak wiele przemyśleń, że kłębią się teraz niczym ogórki w słoiku. I weź tu wyciągnij jednego, kiedy wszystkie pchają się na talerz…

To może zacznijmy od wad, będzie szybciej. W zasadzie nie mam za bardzo czego się czepiać, bo Apokalipsa… to klasyka fantastyki sama w sobie. Niczym odtrutka na przewidywalne, słodko pierdziaśne współczesne powieści, zaskakuje niekonwencjonalnymi zwrotami akcji i bolesnym realizmem. Jednak nie da się ukryć, że jest również niezwykle mroczna, ponura i odzierająca z nadziei, co niektórym może nie przypaść do gustu – chociaż jak mówiłam, ja nie narzekam.

Otwarte zakończenie zostawiło mi więcej pytań niż odpowiedzi i żal, że nie ma drugiego tomu, który opowiedziałby jak potoczyły się losy świata i okoli, kto przejął władzę i czy udało się choć częściowo odbudować cywilizację.

Jednak w mojej ocenie tej opowieści przeważają plusy. Największym z nich jest sam Pan Jan, przed wojną doradca prezydenta, który już wtedy przewidując nadchodzące wydarzenia i popychając do nich podatne na manipulację jednostki, wymyślił sobie wielki plan odbudowy. Jako jeden z niewielu zdawał sobie dokładnie sprawę z tego co oznacza dla Polski i świata wojna, do której rozpętania walnie się przyłożył i to powinno tworzyć z niego czarny charakter, ale…. No właśnie, zawsze jest jakieś ale! Czy tej wojny udałoby się uniknąć, a może odroczona w czasie przyniosłaby jeszcze większe zniszczenia? Pan Jan choć niezbyt moralny czy etyczny jako polityk, gdy opada radioaktywny pył zmienia się w wodza narodu, ojca tych, którzy przetrwali, wybawiciela, opiekuna i nadzieję na lepszą przyszłość dla tysięcy ludzi. Jego postać jest niezwykle skomplikowana i niejednoznaczna, sprawiając że każde kolejne snute przez niego plany czytelnik odkrywa z ciekawością, i z zapartym tchem śledzi ich rozwój.

Równie ciekawym zabiegiem było wprowadzenie zupełnie nowego kodeksu praw: Codex Vratislawiana, który dawał nie tylko obowiązki ale i prawa tym, którzy przetrwali czy posłużenie się wojskiem. Robert J. Szmidt wykazał się tutaj ogromną znajomością nie tylko polityki i prawa ale również wojskowości. Co było elementem fantastycznym to było, ale nie da się ukryć jak wiele pracy autor musiał włożyć w research i przygotowanie się do napisania tak zawiłego i treściwego informacjami dzieła.

Nie wiem co więcej mogłabym powiedzieć, wciąż pozostaję pod ogromnym wrażeniem tej książki – co chyba widać. Ta mroczna, okrutna i pozbawiona litości opowieść osadzona w świecie postapokaliptycznego piekła, które ludzie sami sobie zgotowali przekonuje mnie znacznie bardziej niż opowieści o zombie i zmusza do przemyślenia mojego „planu na wypadek apokalipsy”

Także tak… Bądźcie grzeczni i idźcie poczytać, żadnej apokalipsy w najbliższych dniach. Bardzo proszę :D

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Domowi Wydawniczemu Rebis

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Apokalipsa według Pana Jana to stosunkowo krótka, licząca nieco ponad 300 stron książka, przy której jednak bardzo miło spędziłem czas. Powieść jest napisana lekkim i ciekawym językiem, z dobrym i równym tempem akcji. W książce znajdziemy także wiele nawiązań do filmów, osób i wydarzeń, co dodaje całej opowieści dodatkowego klimatu, choć dla młodszych osób mogą one być nie do końca zrozumiałe.

Sama historia jest przemyślana, co zresztą podkreśla autor we wstępie i opisuje jak wiele rzeczy trafnie przewidział w swojej książce. Szmidt bardzo rzetelnie podszedł do tematu apokalipsy i przeanalizował jakie wydarzenia mogą do niej doprowadzić oraz co stanie się jak już wszystkie bomby atomowe dosięgną swoje cele. Historia jest osnuta wokół tytułowego bohatera, czyli Jana Sobieszczuka, który przed apokalipsą był doradcą premiera Polski i miał dostęp do wielu tajemnic wojskowych. Przez wszystkim jest obecnie nazywany Burmistrzem i ma wizję jak ma wyglądać Polska oraz zrobi wszystko, aby tego dokonać. Z początku może wydawać się tyranem, albo kolejnym dyktatorem, rządzący twardą ręką, ale po bliższym poznaniu bardzo zyskuje i szczególnie pod koniec trudno mu nie kibicować, aby jego plan się powiódł.

Apokalipsa według Pana Jana to dobrze i ciekawie napisana powieść postapokaliptyczna, której akcja jest osadzona głównie na terenie Wrocławia i okolic. Szmidt trafnie analizuje i przewiduje wydarzenia, jakie mogą doprowadzić do apokalipsy.

Czytaliście już kiedyś Apokalipsę według Pana Jana? To już w sumie klasyka polskiego postapo (a jak wiecie, ja lubię klasykę i postapo), więc ogromnie się ucieszyłam z wznowienia tego tytułu i w końcu nadrobiłam tę książkę 😏

Jeśli tak jak ja, nie mieliście wcześniej możliwości przeczytania tej powieści, to wrzucam kilka słów o fabule. Otóż ludzie, jak to ludzie, doprowadzili do eskalacji konfliktów i w zaledwie kilka godzin prawie cała nasza cywilizacja została rozwalona przez nuklearne arsenały wszystkich państw. Zaledwie garstka osób na kilka godzin przed bombardowaniem została wysłana do specjalnych, tajnych baz wojskowych, by przetrwać. Oczywiście ludność cywilna w znacznej mierze ginie od bomb, napromieniowania, chorób lub głodu, a żywych pozostaje niewielu.

Po ponad dwóch latach w zamknięciu, wojskowi wysyłają zwiadowców w okolice Wrocławia i okazuje się, że działa tam pewien burmistrz, którego cel jest ambitny, a działania bezwzględne...

W przypadku tej powieści, gdzie cały znany nam świat przestał istnieć, to właśnie zarówno mądry, sprytny i... no cóż - bezwzględny przywódca może uchronić swoich podwładnych (lub wręcz wyznawców) przed degeneracją, upodleniem, bezprawiem, czy też wrogimi siłami z zewnątrz. I choć nie zgadzam się z jego brutalnymi i bezdusznymi decyzjami, to jednak muszę przyznać, iż były one dobrze przemyślane i pomagały mu dążyć do wyznaczonego wcześniej celu.

Czytając początek książki dałam się podejść autorowi, gdyż myślałam, że bohaterem jest ktoś inny 😅 ale w sumie mogłam się domyślić, gdyż zabieg ten był też zastosowany w Polach Dawno zapomnianych bitew 😏

Całość czytało mi się dobrze i dosyć szybko, książka nie zestarzała się za bardzo, choć została napisana na przełomie wieku, więc młodsze pokolenie może nie kojarzyć niektórych wspomnianych tam osób lub wydarzeń 🤔 Sama nie wiem, może ktoś młodszy się wypowie w tym temacie 😉

Niemniej - polecam postapo z naszego podwórka 😉