Starucha. Gołoborze. Tom 3

Tym razem Soitę poznajemy w ciele staruszki. W tym życiu wycofała się, nie służyła Welesowi, ale też nie odważyła się walczyć z przeznaczeniem o swoją miłość. Jednak nie dane było przeżyć jej końcówki życia w spokoju. W okolicy dokonano zabójstwa, które wyglądało na dzieło wyznawców Welesa. A Święty Krzyż ponownie stał się miejscem sporów chrześcijan i rodzimowierców. We wspomnieniach Staruchy poznamy też miłosną historię Soity, która stała się początkiem jej zguby.

Aleksandra Seliga tworzy obraz staruchy opisując ją tak obrazowo, że przywołuje wspomnienia naszych babć, cioć czy starszych pań i problemów, z którymi się borykały. Jednak to, że Dobromiła żyła na uboczu w Łazach, nie znaczyło, że straciła kontakt z innymi czarownicami. Regularnie spotykały się przy pobliskim kościele, pozwalając ludziom myśleć, że są tylko pobożnymi starszymi paniami. Starucha stawiała ludziom tarota, plotkowała z przyjaciółkami, drżała o swoją wnuczkę Nawojkę i obserwowała, jak zmienia się świat. Jak coraz więcej ludzi interesuje się starą wiarą, chce kultywować słowiańskie tradycje przodków. Jak coraz mniej ludzi chodzi do kościoła. Kiedyś, w ciele Nawojki, była świadkiem tego, jak „pogaństwo” było wypleniane przez chrześcijan. Teraz role powoli się odwracają.

„Starucha” to połączenie powieści obyczajowej z kryminałem i fantastyką. Mix, który sprawił, że w pewnym momencie książka stała się wręcz nieodkładalna. Śledztwo prowadzone przez Dobromiłę i jej przyjaciół, miało pomóc ująć mordercę i oczyścić z zrzutów brata kobiety. Ale kiedy w grę wplątały się siły ze złymi zamiarami, kobiety musiały sięgnąć po swoją moc. Oprócz interesującej fabuły, w książce znajdziemy wiedzę na temat zwyczajów naszych słowiańskich przodków: niektóre z nich przetrwały, zaadaptowane przez chrześcijaństwo, niektóre zostały całkiem zapomniane.

Dziś przychodzę do Was z tytułem, który szczególnie zainteresuje miłośników motywów słowiańskości w książkach. ✨️📚✨️ "Starucha", czyli tom zamykający trylogię "Gołoborze" Aleksandry Seligi, będzie dla Was prawdziwym rarytasem. ☺️

Znana z poprzednich części cyklu Nawojka, kapłanka Starych Bogów, która w obronie rodzimej wiary kiedyś poświęciłaby wiele, dziś jest starszą kobietą, 👵 Dobromiłą, która pragnie już tylko świętego spokoju. Jej postanowieniem jest niemieszanie się więcej w sprawy Bogów, ale jak się okazuje, niełatwo będzie jej w nim wytrwać. 😯

W trylogii "Gołoborze" autorka zabiera nas w podróż przez różne epoki, począwszy od średniowiecza, po czasy współczesne. ⏳️ I właśnie we współczesności, gdzie starość spotyka się z nowoczesnością, a tradycje słowiańskie przeplatają się z tak dobrze znaną nam codziennością, jest osadzona fabuła "Staruchy". 📚 W tym tomie widzimy odzwierciedlenie naszej kultury i naszych poszukiwań duchowych oraz fascynacji tym, co było przed nami. 🧐 Główna bohaterka, Dobromiła, ma już swoje lata i bagaż życiowych doświadczeń, dlatego patrząc na współczesność jej oczami możemy ujrzeć ją z nieco innej perspektywy. Na uwagę zasługuje to, jak dobrze autorka ukazała problemy, z którymi musi zmagać się kobieta w podeszłym wieku. 👌 Z niezwykłą precyzją nakreśliła obraz starości, pozwalając nam nie tylko przeczytać, ale wręcz poczuć każdą jej bolączkę, 😣 ale też dostrzec każdą mądrość, jaką za sobą niesie. 😍 Ale żeby nie było, w książce nie brakuje też akcji i trzymającej w napięciu intrygi - nie ma tu mowy o nudzie! 🙅‍♀️

Uważam, że finałowy tom "Gołoborza" to satysfakcjonujące i wyjaśniające wiele kwestii zakończenie tej przepełnionej słowiańskim klimatem serii. 👍 "Starucha" zmusza do zastanowienia się nad wieloma kwestiami, skłania do głębszych przemyśleń na temat starości i tego, co naprawdę w życiu ważne, a przy tym jest niezwykle wciągająca. Gorąco polecam❗️☺️

Panna, matka, staruszka. Każda ma swoją misję do wypełnienia, są na różnych etapach życia i realizują odmienne zadania. Młodość, dojrzałość, starość. Zawsze następują po sobie, nieuniknione i zatrzymać je może tylko jedno – śmierć. Żadna rola nie jest mniej ważna, wszystkie mają swój czas by pokazać jakie jest ich znaczenie…

Spokój wcale nie jest przereklamowany, zwłaszcza jeśli ma się trochę tak zwanych krzyżyków na karku. Dobromiła cieszy się z zalet swojego wieku, oczywiście w granicach rozsądku, bo raczej dolegliwości z nim związane raczej do plusów nie należą. W końcu może żyć tak jak zawsze chciała, na własnych zasadach, mając gdzieś ludzkie gadanie. Zresztą kto by się odważył ją skrytykować. Z przyjaciółkami egzystuje trochę na uboczu, nie zamierza parać się już czarami, a i Weles nie ma nic przeciwko temu, czas na odpoczynek, zasłużony i tak długo oczekiwany. Ale czy na pewno? Kiedy w okolicach dochodzi do morderstwa coś zaczyna ją niepokoić, a kiedy cień podejrzenia pada na bliskich czas na działanie. Może jest już stara, lecz moc oraz determinacja są równie silna jak dawniej albo nawet mocniejsze. Ten kto zagroził rodzinie musi mieć się na baczności. Okoliczności nie należą do typowych, zresztą czy u podnóża Łysej Góry cokolwiek jest zwyczajne? Zwłaszcza jeśli wie się gdzie spojrzeć i widzi się więcej niż inni? Niech ma się na baczności ten, kto zakłócił spokój Dobromiły i posądził o zbrodnię jej krewnego. Jaki będzie wynik niecodziennego śledztwa?

Kapłanka, wojowniczka, obrończyni, czarownica. Panna. Matka. Starucha. Niezmienny cykl, powtarzający się w kolejnych wcieleniach. W dwudziestym pierwszym wieku wiara w bogów, jakiekolwiek pochodzenia, ma inny wymiar niż ta przed wiekami. Odradzają się stare kulty, a religia, która je zastąpiła przeżywa kryzys, jak więc ma być spokojnie w takich czasach? W takim momencie dochodzą do głosu bohaterowie trzeciego tomu Gołoborza, całkowicie odmienni niż większość sądzi. Słowiański klimat, współczesny plan czasowy, morderstwo, stara wiara, nowi jej krzewiciele i ona – tytułowa Starucha. Kilka gatunków i jedna opowieść, która właśnie odsłania swój finał, lecz nim on nadejdzie narasta niepokój, mrok, emocje coraz mocniej zaciskają swoją sieć wokół postaci. Aleksandra Seliga w ostatnim tomie intrygującej trylogii domyka cykl, równocześnie serwując nieszablonową ucztę czytelniczą. Kryminał, romans, horror, fantastyka, legendy, wszystko to doprawione słowiańszczyzną, daleką od schematycznej oraz dla smaku jeszcze humorem, może i czarnym czasami, lecz doskonale wkomponowanym w całość. „Gołoborze. Starucha” jednocześnie domyka historię oraz przypomina, że tak naprawdę nic się nie kończy raz na zawsze, a jedynie czeka na moment odrodzenia.

"Gołoborze. Starucha" to finał trylogii Aleksandry Seligi, na który bardzo czekałam, gdyż poprzednie dwa zrobiły na mnie dobre wrażenie. To, co wyróżnia te książki, to pomysł autorki na osadzenie wszystkiego w czasie, bowiem każdy z tomów rozgrywa się w innym stuleciu. Ten ma miejsce w czasach współczesnych, a że ja wolę raczej klimaty dawnych wieków to ten pod tym względem najmniej przypadł mi do gustu.

Jednak z pewnością można wyróżnić tę część bohaterami, gdyż rzadko trafiam na książki, gdzie główni bohaterowie mają swoje lata 😅 czytanie o czarownicach babciach urządzających sabaty w ramach kółka różańcowego to coś, co z pewnością zwraca uwagę 😅

Styl autorki bardzo mi odpowiada, więc i ten tom czytało mi się przyjemnie, z chęcią wróciłam do tej historii, która rozgrywa się podczas różnych wcieleń tych samych bohaterów (tak, autorka posłużyła się tu bardzo ciekawym pomysłem na całokształt).

Jeśli chodzi o samą fabułę, to niestety muszę przyznać, że ta z trzeciej części najmniej przypadła mi do gustu. Dużo miejsca poświęcono na wątek kryminalny, za którymi raczej nie przepadam, a w dodatku całość okazała się dla mnie niemal w całości łatwa do przewidzenia 🙈 niektóre wątki wydały mi się tez słabo rozwinięte, chętnie poczytałabym więcej.

Podsumowując - jest to trylogia, która pozytywnie zapisze się w mojej pamięci, 1 i 2 tom bardzo wyróżniają się ogromem researchu, jaki musiała poczynić autorka, by oddać realia minionych wieków. Losy postaci są angażujące, styl przyjemny, podobnie jak klimat całości. A to wszystko z licznymi elementami słowiańskiej mitologii i ciekawymi pomysłami. Choć trzeci tom podobał mi się, to jednak poprzednie uważam za znacznie lepsze i ciekawsze 😃 ale fani fantasy osadzonym we współczesnych czasach powinni być usatysfakcjonowani ♥️

Trzecia odsłona Gołoborza czyli Starucha podoba mi się najbardziej z całej trylogii. Dalej mamy tu, cieszące się modą słowiańskie klimaty, jednak akcja zostaje przeniesiona do współczesności, co moim zdaniem wychodzi powieści, którą ciężko zaklasyfikować, bardzo na plus. Jest to tak jak już wspomniałem książka, o której możemy powiedzieć slavic book, ale też trochę fantasy, horror, a nawet trochę kryminał. Bardzo ciekawie wypada przeciwstawienie się wierzeń, bóstw i rytuałów z czasów przedchrześcijańskich z dzisiejszym światem, w którym teoretycznie rządzić ma rozum i nauka. Jak się okazuje jednak i stara, poczciwa magia ma tu dużo do zrobienia i bywa, że jest jedynym rozwiązaniem. Miło było przenieść się jeszcze raz na Łysą Górę i w krajobraz wręcz baśniowych stworzeń razem z bohaterami znanymi mi z dwóch poprzednich tomów. Z tym, że teraz Nawojka jest najbardziej dojrzała i doświadcza wszystkich dobrych i złych rzeczy związanych z jej wiekiem. Częściej jednak tych mniej pozytywnych. Jedno pozostaje niezmienne, dalej jest w stanie walczyć o to w co wierzy i o tych, których kocha. Była już panną, matką teraz jest staruchą zamykającą cykl życia i wcieleń, przypominającą, że nic nie trwa wiecznie, ale i że wszystko wraca. Taką prawdę wyniosłem z lektury Gołoborza, choć możliwe, że się mylę. Całą serię oceniam bardzo wysoko i chyba opowieść o odradzającej się kapłance Welesa będzie jedną z moich ulubionych trylogii. Te książki mają niesamowity klimat i czyta je się z ogromną przyjemnością. Wprowadzają nas w świat Wiary Ojców, jeszcze do niedawna bardzo zapomniany, przynajmniej dla mnie, kiedy dorastałem. Gołoborze poza tym, że jest świetnie opowiedziane, zachęca, by poznać bliżej świat Słowian, ich zwyczajów i wierzeń. Co mam zamiar zrobić. Polecam!!!