A między nami wspomnienia

„A między nami wspomnienia” to studnia smutku bez dna. Smutku, który boleśnie rozdziera serce, dotkliwie wpycha się pod skórę, stanowiąc zadrę, który obezwładnia zmysły. Ta książka przypomina obraz, w który chcemy się wpatrywać, kontemplować jego kolory, doszukiwać się w nim głębi, zachwycać się siłą jego przekazu. A wartości w tej historii są tak samo wyraziście podkreślone, jak dojmująca melancholia i idąca z nią w parze nostalgia. Mimo ogromnego ładunku emocjonalnego, który ta fabuła za sobą niesie, wyrażone w chaotycznych retrospekcjach piekło przeszłości splecione z tragedią teraźniejszości, ale także niedosłownym brakiem nadziei na lepszą przyszłość, ta opowieść uzależnia od siebie czytelnika, kradnie każdą jego wolną chwilę. Odczuwalny strach co do przebiegu dalszych zdarzeń walczy z narastającym zaintrygowaniem. Piękno wielkiej miłości, której nie sprzyjają okoliczności, kontrastuje natomiast z wszechobecną krzywdą, a ludzka dobroć z utraconym człowieczeństwem, podkreślając tym samym złudne podziały, gdzie nawet dobro i zło mieni się wieloma odcieniami. Autorka wyraża, za pomocą wypełnionego po brzegi doznaniami pióra, ludzkie nieszczęścia, których nie da się ze sobą porównać, zmierzyć ustaloną skalą, a przede wszystkim, których nie należy oceniać w żaden sposób, nie znając ich. Nakreślona ulotność, nieuchronne przemijanie i nieodzowna życiu strata z jednej strony szerzy w czytelniku siłę do życia, by czerpać z niego całymi garściami, bo kiedy jak nie teraz, ale z drugiej zaś, udziela się również ten ponury wydźwięk egzystencji, na którą niekiedy nie mamy wpływu, gdzie uczucia to za mało, a chcieć to nie zawsze móc. „A między nami wspomnienia” to niezwykle trudna w odbiorze powieść, która odzwierciedla emocje towarzyszące podczas jazdy rollercoasterem. Motyw zakazanej miłości z wojną w tle nie odznacza się nietuzinkowością, ale w tej kreacji nie uwypukla się też powtarzalność, co więcej, fabuła w osobliwy sposób wręcz wypełnia odbiorcę każdym zdaniem, wywołując poczucie tożsamości z bohaterami, klaruje mu w głowie własny większy lub mniejszy koniec świata, i choć odbiegający od poruszonych w tej książce kwestii, to tak bliski. Gorycz doświadczeń zespala się ze słodyczą docenienia tego, co tu i teraz niewyzutego z sentymentalnych wspomnień budujących każdego człowieka. Autentyczna, pozbawiona niepotrzebnych ubarwień, na wskroś poruszająca, z zakończeniem, które zaskakuje, ale w pełni oddaje charakter tej powieści. Niezapomniana i życiowa.

To piękna książka z dwoma historiami,które dzieli pokolenie i życie ,przepełnione bólem ,stratą i emocjonalnym zakończeniem.

Gabriela Gargaś daje czytelnikowi podróż ,przepełnioną niesamowitymi emocjami ,pełne wzruszeń i porywów.Na początku poznajemy młoda Adę,która wcześnie rodzi swoje dziecko.Obdarza je niesamowitą matczyną miłością i pomimo tego,że jest sama daje sobie radę .Ale nadchodzi czas,że przy jej boku pojawia się przystojny Sebastian,który zajmuje sporo miejsca w jej sercu.Niestety los - a właściwie nieszczęśliwy wypadek - sprawił, że Ada pogrąża się w bólu. Nieopisanym i dręczącym przez długi czas... Nie mogła sobie darować, że podjęła złą decyzję i poświęciła wieczór Sebastianowi.

By wypłakać się do woli i odnaleźć choć częściowo ukojenie pojawia się nad morzem, w domu babci Marysi. Czyżby ta staruszka miała odpowiedni plaster na Ady życie i jej smutek?

Od kiedy Ada pojawia się u swojej babci narrację przejmuje teraz Marysia,która opowiada wnuczce swoją historię,pełną smutku,bólu ,rozpaczy i nadziei na lepsze jutro.Jednak kwintesencją tej opowieści jest stwierdzenie, że kiedy pojawia się prawdziwa miłość nic się już nie liczy... Maria doświadczyła okrucieństwa wojny a serce zakpiło z niej w najmniej właściwym momencie - strzała Amora ugodziła w jej imieniu niewłaściwego mężczyznę - okupanta.

Dwie kobiety doskonale nakreślone. Dwie historie pięknie opowiedziane. I łzy...Niniejsza powieść jest ogromną dawką emocji i wciąga bez reszty, nie można oderwać się od lektury, gdyż ciekawość tego co będzie dalej bierze górę.Pewnie niejednego czytelnika poturbuje emocjonalnie. To bomba z opóźnionym zapłonem, która eksploduje parokrotnie w trakcie całej fabuły - zarówno tej z teraźniejszości jak i z przeszłości. Gorąco polecam

Głęboka, szczera i poruszająca. Taka jest powieść Gabrieli Gargaś. A właściwie wypada powiedzieć, że takie są wszystkie jej powieści, ponieważ ta autorka doskonale wie jak wzruszyć czytelnika i jak w pełni wiarygodnie podejmować codzienne problemy w swoich pełnych emocji fabułach.

Wydaje się, że powyższa książka jest odpowiedzią na wiele niezadanych pytań. Sięga po historię, która mogła wydarzyć się każdemu z nas i która niczym żywy obraz wyciągnięty z prozy naszych codziennych dni opowiada o problemach współczesnego świata. Młoda bohaterka wystawiona na trudną próbę będzie musiała zmierzyć się z licznymi niepowodzeniami, ale czy właśnie nie na tym polega życie?

Ada wcześnie zaszła w ciążę i w dodatku nie mogła czuć wsparcia ze strony partnera. Na jej barki spadło wiele problemów przez co przestała czuć radość z pojedynczych chwil. Nowe tragedie, rozstanie i ciągłe negatywne emocje, które ją otaczały co raz mocniej ciągnęły kobietę na dno. Jedynym ratunkiem okazuje się babcia Marysia, która zabiera Adę w podróż ku przeszłości i opowiada historię, która sięga czasów wojny, udowadniając jednocześnie, że żadna tragedia nie jest warta ostatecznej rozpaczy.

Ze wszystkich bohaterów to właśnie babcię głównej bohaterki polubiłam najbardziej. Maria oceniana przez rodzinę uchodziła za tą oziębłą i zdystansowaną wobec życia wcale nie była tak zimna jak każdy myślał. Po prostu naznaczona piętnem doświadczeń oraz mająca w sercu wspomnienia wielkiej, niezapomnianej miłości nie czułam potrzeby, by dzielić się ze światem niepotrzebnymi detalami. Jej opowieść okazała się nie tylko piękna, ale i w pewien sposób pouczająca, ponieważ okazało się, że przeszłość zawsze w jakiś sposób rzutuje na teraźniejszość.

"A między nami wspomnienia" to sentymentalna podróż w głąb skrywanych wspomnień. Historia pełna skrajnych emocji, nie rzadko wyciskająca z oczu łzy. Szczera, prawdziwa i otwarta na czytelnika pozwala by ten w pełni utożsamił się z rozgrywanymi wydarzeniami i na własnej skórze czuł niepowodzenia i troski bohaterów. Gabriela Gargaś składa na nasze dłonie książkę, która otwarcie mówi, że mimo niepowodzeń i otaczających nas tragedii musimy szukać w sobie siły do dalszej walki.