Dobrze, że jesteś

Borys to pracoholik, który zdecydowanie nie wierzy w magię świąt. Los stawia na jego drodze totalne przeciwieństwo, Zoję. Relacja tych dwojga przerodzi się w coś, czego nie spodziewało się żadne z nich. Jednak nawet najsilniejsze uczucie nie przyćmi tego, co ich dzieli. Obiecują sobie, że za 2 lata zobaczą się ponownie. Kiedy pełna tęsknoty Zoja zjawia się na miejscu, czuje obezwładniające rozczarowanie, gdy nie spotyka tam Borysa.

Sięgałam po tę książkę z duszą na ramieniu. Czemu? Bo choć to już moje trzecie spotkanie z autorką, dwa poprzednie nie były w pełni satysfakcjonujące. Jakie było moje zaskoczenie, gdy wkręciłam się w tę historię już po kilku pierwszych stronach! “Dobrze, że jesteś” to powieść, która wprowadzi Was w nostalgiczny nastrój. Opowiada nie tylko o miłości, lecz także o przyjaźni znalezionej w naprawdę nieoczekiwanym miejscu. Skrupulatnie przedstawiono temat bezdomności. Stanęły przede mną dwie całkowicie kontrastujące ze sobą postaci, Borys i Zoja, a ja pokochałam tych dwoje tak mocno, że z zapartym tchem śledziłam ich losy. Były tu momenty, z którymi nie potrafiłam się pogodzić i nawet teraz, pisząc tę recenzję i myśląc o bohaterach, na nowo zaszkliły mi się oczy. Musicie wierzyć na słowo, że emocje sięgają zenitu. Czy były tu święta? Owszem. Jednak ja byłam tak zaaferowana całą resztą, że poniekąd ten klimat zignorowałam. Cóż mogę dodać? To była piękna przygoda i smucę się, że trwała tak krótko. “Dobrze, że jesteś” czyta się za szybko! Kończąc tę powieść, czułam się ogromnie wzruszona, co nie zdarza mi się przy książkach zbyt często. Cieszę się, że dałam szansę tej historii, nie sądziłam, że zrobi taki szturm na moje serce! Polecam Wam ją, nie tylko na święta.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i coś czuję, że to dopiero początek😊.

Ona i on.

Zoja i Borys.

Dwoje zupełnie różnych ludzi.

Ona, spontaniczna, czerpiąca z życia garściami, pomocna, kochająca święta.

On, pracoholik, liczy się dla niego tylko praca i awans, nie znosi Świąt.

Jak widać przeciwieństwa się przyciągają.

Spotkali się i pokochali, ale ... nie byli razem szczęśliwi.

Postanawiają się rozstać, ale obiecują spotkać się po dwóch latach i dać sobie jeszcze jedną szansę. Tylko czy będzie ona im dana???

Mam problem z tą książką. Niby mi się podobała, ale w pewnym momencie zaczęła mnie męczyć. Jak historia opowiedziana z perspektywy Borysa mnie kupiła, czuję jego przemianę i zmianę spojrzenia na świat, tak historia Zoi mnie zmęczyła i mam wrażenie, że była po prostu płytka. Borys, jego poukładane życie, zmienia się w jednym momencie, nagle wszystkie jego nadzieje i marzenia, odchodzą na dalszy plan. W przełomowym momencie poznaje kloszarda, który uczy go innego spojrzenia na świat. Pokazuje mu, jak korzystać z życia i być po prostu szczęśliwym. Bo nie pieniądze i prestiż się w życiu liczą, a ludzie. Więc historia Zoi, przy Borysie wygląda blado. Dziewczyna nie jest taka jak kiedyś. Stała się bardzo wycofana, zgubiła swoją radość i spontaniczność. Boi się zaufać, boi się cierpienia, a to powstrzymuje ją od bycia szczęśliwą. Czy poznany kloszard pomoże jej odnaleźć radość z życia?

Rozumiem zachwyty nad tą książką. Jest to piękna, ale i bolesna historia, która zmusza do reflekcji. Czy jestem szczęśliwa/wy? Czy korzystam z każdego dnia, tak jakby był ostatni? Mam nadzieję, że tak. Bo jutro może być za późno. Książka po prostu warta poznania😊. Czytajcie.

"dobrze że jesteś' Gabrieli Gargaś.

Kiedy zobaczyłam tą okładkę pomyślałam "jejku to będzie coś romantycznego i cudownego" potem przeczytałam opis , zobaczyłam zachwyty na Instagramie i postanowiłam że zostawię sobie tą zimowo świąteczną opowieść na sam koniec by zachwycić się nią i pożegnać z świątecznym klimatem. I niestety muszę przyznać że nie było to, to co oczekiwałam. I nie chodzi o to że była to zła książka tylko strasznie dla mnie przygnębiająca i smutna a nie takie emocje chciałam poczuć sięgając po tą pozycję. Zresztą jestem jedną z tych osób które wolą wiedzieć wcześniej czy to historia która spowoduje u mnie łzy a na samym końcu radość czy raczej nie.

Ostatnio trafiam na irytujące bohaterki i tym razem było podobnie. Zoja w pewnym momencie straciła w moich oczach blask , kolory i barwę. Może też dlatego że Borys był postacią która mnie bardziej zainteresowała , to ON skupił cała moją uwagę, to jego postać najbardziej mnie interesowała i przyciągała do tego by czytać dalej. Na pewno wbrew okładce nie jest to sielankowa opowieść i dla mnie tego smutku w niej było za dużo przez co ciężko mi się ją czytało. Niesie ona ze sobą też nadzieję i wiarę w lepsze jutro, w miłość, przebaczenie ale są one bardzo delikatne i kruche.

Gabriela Gargaś potrafi swoimi książkami zaskoczyć. Nie inaczej było w przypadku "Dobrze, że jesteś", ponieważ myślałam, że to powieść o czymś zupełnie innym... Nie przypuszczałam, że pójdzie w takim kierunku!

Zoja i Borys zakochali się w sobie zupełnie przypadkowo, wręcz całkiem niechcący gdy ona podjęła się świątecznej pracy u niego. Dwie osoby z różnych biegunów. On - twardo stąpający po ziemi i pracoholik, który nie znosi klimatu Bożego Narodzenia. Ona to spontaniczna i unosząca się w obłokach wielbicielka świąt i zimy. Łączy ich to, że wychowywali się bez rodziców a teraz próbują się dotrzeć. Kochali się, ale jednocześnie kłócili, dlatego podjęli decyzję o rozstaniu. Miłość w ich przypadku nie wystarczyła...

Mają się spotkać dwa lata po rozstaniu, na Moście Świętokrzyskim. Co im wtedy w duszy zagra?

Historię znajomości bohaterów poznajemy dzięki retrospekcji wydarzeń sprzed lat siedmiu, trzech, dwóch, roku... Dopiero z czasem dowiadujemy się o rozstaniach i powrotach; o alkoholizmie, domu dziecka, śmierci rodziców i uzależnieniu brata; rozumiemy kiedy które z nich czekało w umówionym miejscu i dlaczego się rozminęli... Kogo poznali na moście? I jak dzięki temu potoczyło się ich życie?

W połowie książki miałam na pewno dziwną minę - autorka mocno mnie zaskoczyła wydarzeniami, nie tak miał potoczyć się wątek Borysa i Zojki! Nie tak... Ale z drugiej strony byłoby przecież zbyt zwyczajnie...

Dzięki temu Gargaś mogła wprowadzić do fabuły dobrego ducha - Benedykta, bezdomnego, którego historia zaskakuje. Podobnie zresztą jak i innych ludzi ulicy. A mimo to, wciąż komuś pomagał...

Autorka napisała książkę o bezdomnych, choć zaczynała się zupełnie inaczej... O ludziach, którzy stracili domy i rodziny czasami przez przypadek, wypadek, w ułamku sekundy... Często jednak nie mają siły, by zawalczyć o siebie.

Mimo ciosów, przeszkód i biedy z "menelskiego kręgu" wielokrotnie wypływają dobre rady. Nie ma przecież na świecie człowieka, który by nie cierpiał, nie miał złamanego serca czy nie został odrzucony.

Podsumowując - "Dobrze, że jesteś" to przejmująca opowieść o potrzebach człowieka, które zmieniają się z wiekiem; o miłości, która czasem przytłacza, trudnych wyborach, prozie życia, wyrzutach sumienia, pojednaniu i walce o wyjście z nałogu.

O przyjaźni, miłości, świadomości że się umiera, smutku, żalu, samotności i tęsknocie. Poruszyła mnie ta powieść, pokazując nie tylko przemijanie życia, ale też dając nadzieję, że zawsze można odnaleźć szczęście i odkupienie. Polecam!

Borys i Zoja, poznali się, pokochali i ... rozstali. Obiecali sobie jednak, że spróbują do siebie powrócić za jakiś czas, bo Ten czas i miejsce nie był odpowiedni. Mijają dwa pełne tęsknoty lata, Zoja czeka na niego w umówionym miejscu.

Opowieść o chłopaku pochodzącym z rodziny z problemem alkoholowym, który za szybko musiał dojrzeć. Liczy się dla niego tylko praca. Znajomość z Zoją, a potem z pewnym kloszardem, przypomni mu, na czym polega dziecięca radość. Ona jest szalona i totalnie przerysowana, bo kto kupuje trzy choinki, nie mogąc zdecydować się na jedną? Czy nie jest tak, że przeciwieństwa przyciągają się tylko na chwilę, lecz na dłuższą metę to, co kiedyś urzekało swą odmiennością, po czasie zaczyna dzielić?

Choć wydarzenia rozgrywają się podczas nadchodzących świąt Bożego Narodzenia, nie spodziewajcie się lekkiej i przyjemniej historii, z powodu bagażu doświadczeń oraz trudów codzienności, na którą składają się choroby, uzależnienia, żałoba. Zrozumiemy, z czym borykają się na co dzień bezdomni. Zostaniemy zalani ogromem nieszczęścia, co świetnie gra na naszych emocjach i mimo wszystko odnajdziemy tu nadzieję, która przecież umiera ostatnia.

"Bo można nie mieć nic, a mieć swoją godność. A można tonąć w bogactwie i być totalnym chamem i arogantem".

"Ważne, by nie oceniać pochopnie ludzi. Ważne, by pochylić się nad drugim człowiekiem i wyciągnąć w jego stronę pomocną dłoń..."

"Dobrze, że jesteś" Gabrieli Gargaś to kolejna książka autorki, którą mogłam przeczytać...

Nie wiem co się ze mną stało podczas jej czytania, a było to w noc przed wigilią... wiedziałam, że historia będzie wzruszająca, ale nie miałam pojęcia, że ona aż tak mnie wzruszy... to pewnie też wina hormonów, które we mnie teraz buzują, ale mimo wszystko... skończyłam czytać "do Ciebie" na końcu książki i łzy mi leciały jedna za drugą... mąż obok śpi, a ja płacze...A najgorsze, że nie mogłam przestać...🙈

Nie wiem co ta powieść ze mną zrobiła, ale rozkleiłam się tamtej nocy na dobre...😥

Czy to była świąteczna historia?

Hmm.. Trochę była. Początkowo. Mamy tutaj szefa, który nie lubił Bożego Narodzenia. Wolał siedzieć w pracy niż obchodzić święta...I jeszcze jego wnerwiająca asystentka, która kocha święta, światełka, choinki itp...

I jak myślicie co się stało?

Taaaak zakochali się w sobie... lecz po pewnym czasie nie potrafili się dotrzeć. Postanawiają, że spotkają się za dwa lata w tym samym miejscu, w którym widzieli się po raz ostatni... i wtedy postanowią co dalej...

Słuchajcie...

To były dwa lata..przez ten okres w życiu człowieka może wydarzyć się tak wiele! Czy Zoja i Borys dalej darzyli siebie tak ogromną miłością?

Nie mogę Wam zdradzić i nie chce napisać co wydarzyło się z bohaterami.

Jednak uważam, że historia ukazana w książce jest życiowa... wzruszająca i na pewno na długo zagości w waszych serduszkach...

Borys i Zoja, poznali się, pokochali i ... rozstali. Obiecali sobie jednak, że spróbują do siebie powrócić za jakiś czas, bo Ten czas i miejsce nie był odpowiedni. Mijają dwa pełne tęsknoty lata, Zoja czeka na niego w umówionym miejscu.

Opowieść o chłopaku pochodzącym z rodziny z problemem alkoholowym, który za szybko musiał dojrzeć. Liczy się dla niego tylko praca. Znajomość z Zoją, a potem z pewnym kloszardem, przypomni mu, na czym polega dziecięca radość. Ona jest szalona i totalnie przerysowana, bo kto kupuje trzy choinki, nie mogąc zdecydować się na jedną? Czy nie jest tak, że przeciwieństwa przyciągają się tylko na chwilę, lecz na dłuższą metę to, co kiedyś urzekało swą odmiennością, po czasie zaczyna dzielić?

Choć wydarzenia rozgrywają się podczas nadchodzących świąt Bożego Narodzenia, nie spodziewajcie się lekkiej i przyjemniej historii, z powodu bagażu doświadczeń oraz trudów codzienności, na którą składają się choroby, uzależnienia, żałoba. Zrozumiemy, z czym borykają się na co dzień bezdomni. Zostaniemy zalani ogromem nieszczęścia, co świetnie gra na naszych emocjach i mimo wszystko odnajdziemy tu nadzieję, która przecież umiera ostatnia.

"Bo można nie mieć nic, a mieć swoją godność. A można tonąć w bogactwie i być totalnym chamem i arogantem".

Coś pięknego. Z pozoru zwykła, przewidywalna świąteczna opowieść, jakich wiele na rynku wydawniczym. Ale nie do końca. Ta powieść zdaje się z każdą przewróconą stroną otwierać jakieś nowe drzwi w ludzkim sercu i duszy. Urzekła mnie już swoim tytułem i okładką, ale tego co kryje się w środku nie byłam w stanie zgadnąć nawet po zapoznaniu się z opisem. Jest ON tutaj mało istotny, więc o fabule napiszę kilka słów na końcu, a teraz skupię się na moich odczuciach po lekturze.

Na tych niespełna 330 stronach kryje się wiele wątków, skrajnie różni bohaterowie, miłość, tęsknota, przyjaźń, żal, radość, rozgoryczenie, nadzieja, bezsilność, wiara. Emocji jest wiele, ale ta książka do nas nie krzyczy. Ona cierpliwie opowiada o losach zwykłych ludzi na przestrzeni kilku lat. To ten typ narracji, w którym nic nie jest nazwane wprost, lecz ukazane w taki sposób, aby czytelnik sam się domyślił płynących z niej morałów i wyciągnął wnioski. A jest co wyciągać, uwierzcie mi.

Owszem, okładka jednoznacznie wskazuje, że jest to książka o miłości, ale ja nie zakwalifikowałabym jej do romansu. Określiłabym ją raczej jako historię o sile empatii, umiejętności dostrzegania ludzi takimi, jacy są w środku - nie tylko przez pryzmat ich powierzchowności - trudnej miłości i niezwykłej przyjaźni, umożliwiającej przetrwanie w najgorszych chwilach.

Jeden z motywów niezwykle mnie poruszył i jest dla mnie na tyle “nowy” i niepopularny, że jak żyję, nie spotkałam go w żadnej innej książce. Może za mało jeszcze w życiu przeczytałam, a może rzeczywiście się o tym nie pisze. A szkoda.

Zoja jest jak głośna muzyka. Uwielbia święta i wszystko co z nimi związane do tego stopnia, że w domu ma ubrane trzy choinki. Zupełnie nie pasuje do Borysa, który dla odmiany jest jak cisza. Jedyne co uwielbia, to jego praca. Świąt nie cierpi i jak dla niego choinki mogłyby w ogóle nie istnieć. Pewien splot wydarzeń sprawia, że ci dwoje się w sobie zakochują. Różnice charakterów nie pozwalają im jednak być razem. Ustalają więc datę i miejsce spotkania – za dwa lata, jeżeli wciąż będą za sobą tęsknić. Kiedy Zoja dociera na miejsce, Borysa tam nie ma. Czy to możliwe, że przestał ją kochać?

Zoja to poharatana przez los kobieta która pomimo trudnego dzieciństwa stała się wesołą i spontaniczną osobą kochającą ponad wszystko Święta Bożego Narodzenia z całą ich klimatyczną otoczką.

Tuż przed świętami Zoja poznaje Borysa , mężczyznę dla którego praca liczy się ponad wszystko a świąteczna magia po prostu nie istnieje.

Tych dwoje, różniących się od siebie tak jak ogień i woda, zakochuje się w sobie lecz widocznie to nie był właściwy czas dla ich miłości i postanawiają zrobić sobie przerwę. Umawiają się, że spotkają się za jakiś czas w określonym miejscu i o określonej godzinie by wówczas zdecydować w jakim kierunku na potoczyć się ich życie. Czy ścieżka jaką będą podążać będzie miała wspólny cel czy też każdy pójdzie w inną stronę.

W czasie rozłąki w życiu obojga wiele się wydarzy. Świat nabierze innych barwy, które pokażą zarówno Zoii jak i Borysowi inne strony życia.

Książka" Dobrze, że jesteś" nie jest typową lekką, łatwą i przyjemną świąteczną opowieścią. Fakt, jednym z wątków jest ten okołoświąteczny nadając całej historii przytulności, ciepła i pozwalający wczuć się w całą historię jeszcze głębiej.

Gabriela Gargaś porusza w tej książce bardzo wiele ważnych problemów.

Jednym z nich jest choroba, w obliczu której człowiek przewartościowuje wiele rzeczy i zaczyna patrzeć na świat w zupełnie inny sposób. Choroba porusza w nas struny o których zdążyliśmy zapomnieć a te wywołują w nas uczucia które próbowaliśmy zagłuszyć.

Kolejnym ważnym a może i najważniejszym wątkiem tej książki jest problem bezdomności. Autorka rzuca na problem ludzi bezdomnych zupełnie inne światło. Otwiera czytelnikowi oczy na inną stronę życia żyjących na ulicy ludzi.

Gabriela Gargaś w wspaniały sposób ubiera swą opowieść w mnogość uczuć. Przyjaźń która buduje, daje wsparcie w trudnych chwilach, wspiera podczas upadku ale też uczy wspólnej radości i uniesień.

Miłość która zwycięża wszystko i trwa wiecznie.

Ból, cierpienie, samotność, współczucie...

Autorka potrafi obdarzyć swych bohaterów tak dużą dawką uczuć, że udzielają się one czytelnikowi a empatia która wylewa się z każdej strony tej powieści daje wiele do myślenia i pozwala przeżyć nam jeszcze bardziej to przez co przechodzą Zoja,Borys i inni wspaniale skonstruowani bohaterowie książki"Dobrze że jesteś"

Opowieść tę czyta się tak jak byłoby się jednym z bohaterów tej powieści. Historia Borysa i to co mu się przydarzyło pobudziło we mnie najbardziej wrażliwe struny. Cierpiałam razem z nimi i moczyłam kartki łzami.

Baaaardzo polecam To po prostu piękna opowieść.

Zoja to poharatana przez los kobieta która pomimo trudnego dzieciństwa stała się wesołą i spontaniczną osobą kochającą ponad wszystko Święta Bożego Narodzenia z całą ich klimatyczną otoczką.

Tuż przed świętami Zoja poznaje Borysa , mężczyznę dla którego praca liczy się ponad wszystko a świąteczna magia po prostu nie istnieje.

Tych dwoje, różniących się od siebie tak jak ogień i woda, zakochuje się w sobie lecz widocznie to nie był właściwy czas dla ich miłości i postanawiają zrobić sobie przerwę. Umawiają się, że spotkają się za jakiś czas w określonym miejscu i o określonej godzinie by wówczas zdecydować w jakim kierunku na potoczyć się ich życie. Czy ścieżka jaką będą podążać będzie miała wspólny cel czy też każdy pójdzie w inną stronę.

W czasie rozłąki w życiu obojga wiele się wydarzy. Świat nabierze innych barwy, które pokażą zarówno Zoii jak i Borysowi inne strony życia.

Książka" Dobrze, że jesteś" nie jest typową lekką, łatwą i przyjemną świąteczną opowieścią. Fakt, jednym z wątków jest ten okołoświąteczny nadając całej historii przytulności, ciepła i pozwalający wczuć się w całą historię jeszcze głębiej.

Gabriela Gargaś porusza w tej książce bardzo wiele ważnych problemów.

Jednym z nich jest choroba, w obliczu której człowiek przewartościowuje wiele rzeczy i zaczyna patrzeć na świat w zupełnie inny sposób. Choroba porusza w nas struny o których zdążyliśmy zapomnieć a te wywołują w nas uczucia które próbowaliśmy zagłuszyć.

Kolejnym ważnym a może i najważniejszym wątkiem tej książki jest problem bezdomności. Autorka rzuca na problem ludzi bezdomnych zupełnie inne światło. Otwiera czytelnikowi oczy na inną stronę życia żyjących na ulicy ludzi.

Gabriela Gargaś w wspaniały sposób ubiera swą opowieść w mnogość uczuć. Przyjaźń która buduje, daje wsparcie w trudnych chwilach, wspiera podczas upadku ale też uczy wspólnej radości i uniesień.

Miłość która zwycięża wszystko i trwa wiecznie.

Ból, cierpienie, samotność, współczucie...

Autorka potrafi obdarzyć swych bohaterów tak dużą dawką uczuć, że udzielają się one czytelnikowi a empatia która wylewa się z każdej strony tej powieści daje wiele do myślenia i pozwala przeżyć nam jeszcze bardziej to przez co przechodzą Zoja,Borys i inni wspaniale skonstruowani bohaterowie książki"Dobrze że jesteś"

Opowieść tę czyta się tak jak byłoby się jednym z bohaterów tej powieści. Historia Borysa i to co mu się przydarzyło pobudziło we mnie najbardziej wrażliwe struny. Cierpiałam razem z nimi i moczyłam kartki łzami.

Baaaardzo polecam To po prostu piękna opowieść.

Zanim sięgniecie po "Dobrze, że jesteś", przygotujcie paczkę chusteczek i to nie jedną ☺ Jestem pewna, że bez nich się nie obędzie. Łzy wzruszenia gwarantowane!

Ja, nawet pisząc tę recenzję, mam ściśnięte gardło. Tak bardzo powieść @[Adres usunięty]niami mnie ujęła..

To była cudowna książka. Książka, jakiej jeszcze nie było. Książka, która zapada w pamięć. Książka, która otula, koi, pociesza. Książka, która zmusza do refleksji nad sobą, nad życiem, nad każdym dniem...

Pani Gabrysia, niewątpliwie jest czarodziejką uczuć, jest kobietą, która tak pięknie o nich pisze, która tak pięknie je wyraża. Każda jej powieść to skarbnica złotych myśli i wskazówek...

"Miłość do jakiegoś człowieka nie zawsze jest z nami na zawsze. Niekiedy za szybko odchodzi. Tak nam się wydaje. A może zawsze odchodzi w porę, tylko my chcielibyśmy inaczej. I chcąc nie chcąc, musimy się z tym pogodzić."

Zoja kocha święta i wszystko, co z nimi związane. Chociaż ma za sobą trudne dzieciństwo, to stara się czerpać z życia garściami. Kiedy poznaje Borysa - totalnego Grincha - stara się zarazić go miłością do najpiękniejszego i najbardziej magicznego czasu w roku.

Zoja jest niebieskim ptakiem. Radosna. Wolna. Szalona. Te wszystkie cechy, chciałaby wnieść do swojego związku z Borysem. On jest jednak twardo stąpającym po ziemi mężczyzną. Statecznym. Niezależnym.

I być może przez te dzielące różnice ich związek był wybuchowy. Niedoskonały.

Zoja i Borys postanawiają dać sobie czas. Umawiają się na to, że równo za dwa lata spotkają się ponownie...

Zarówno Zoja, jak i Borys żyją swoim życiem.

Wzajemną tęsknotę za sobą, próbują zagłuszyć, wtulając się w ramiona innych...

A kiedy po dwóch latach Zoja z drżącym sercem czeka na Borysa w umówionym miejscu, okazuje się, że ON nie przyjdzie. Zamiast niego pojawia się Benedykt - kloszard, który ma dla kobiety coś ważnego do przekazania.

"Dobrze, że jesteś" to książka o ludzkich losach. O tym, jak łatwo sięgnąć dna i jak tudno się od niego odbić. Ale jeśli w grę wchodzi miłość czy przyjaźń to niemożliwe staje się łatwe do wykonania. Wystarczy tylko chcieć!

Ta książka to zderzenie dwóch zupełnie różnych światów. Borys jest pracoholikiem, który nienawidzi świąt. Dla niego liczą się konkrety, zrealizowane zlecenia, zarobione pieniądze. Kiedy w jego życiu pojawia się Zoja, która niczym huragan przewraca wszystko, co do tej pory miał poukładane, jego życie diametralnie się zmienia. Kobieta niczym barwny kwiat koloruje wszystko dookoła i ma w sobie dziecięcą radość, której bohaterowi zdecydowanie brakuje.

Najbardziej lubię pisać recenzję tuż po zakończeniu lektury danej książki, kiedy emocje są we mnie wciąż żywe, kiedy tak naprawdę ciężko zebrać myśli w całość i przekazać, jak dana powieść zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Tak było tym razem. Uwielbiam świąteczne książki, zwłaszcza jeśli mam okazję czytać je w zimowym czasie. Podchodzę do nich na luzie, ponieważ na ogół są to lekkie, zabawne historyjki, które nie wymagają wielkiego skupienia. Tym razem było inaczej.

„Dobrze, że jesteś”, to zarazem piękna, jak i wzruszająca opowieść. Rzadko zdarza mi się płakać nad książką, tym razem nie mogłam jednak zapanować nad łzami. To, co Gabriela Gargaś przygotowała dla czytelników, jest prawdziwym rollercoasterem emocji. Nie mogę Wam niczego zdradzić, gdyż byłby to za duży spojler, ale musicie mi uwierzyć na słowo, że jeśli lubicie książki obyczajowe oraz romanse, będziecie usatysfakcjonowani lekturą tej powieści. Wierzę, że wywoła ona u Was, tak samo, jak u mnie uśmiech i łzy, że wzruszy was dogłębnie.

W tej historii występuje postać Benedykta – osoby, która istnieje naprawdę, co prawda ten książkowy mężczyzna i ten z prawdziwego życia, różnią się od siebie, ale to właśnie na nim wzorowała się autorka. Kim zatem jest ten człowiek? Poza tym, że jest bezdomnym kloszardem, jest chodzącym po ziemi aniołem. Benio pokazuje, co w życiu jest najważniejsze, jak cieszyć się z małych rzeczy, a przy tym wyciąga do potrzebujących pomocną dłoń. Denerwuje go to, że ludzie nie potrafią dostrzec, jak wiele mają. Gdy masz dach nad głową, kochającą osobę przy boku i jesteś zdrowy, to masz więcej od wielu osób.

Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z tą historią. Ja jeszcze długo będę się z niej otrząsać, ponieważ zwroty akcji, które Gabriela Gargaś mi zafundowała, wciąż wzbudzają we mnie silne emocje. To nie jest słodka opowiastka, jakich wiele, to coś więcej. To historia o smutku, bólu, traumie, ale również nadziei, miłości i przebaczeniu.

Uwielbiam zrelaksować się po pracy, szczególnie w grudniowe, klimatyczne wieczory. Wtedy zawsze sięgam po książki z motywem świąt, aby nastroić się nieco. Tym razem skusiłam się w księgarni na "Dobrze, że jesteś" i nie żałuję! Opowieść o Zoji i Borysie mnie urzekła. Nie jest to książka trudna, ale też nie komediowa. Fajna opowieść o miłości i przyjaźni. Idealna właśnie na wieczory grudniowe. Nie ma zaskakującego zakończenia, aczkolwiek sama opowieść jest bardzo, bardzo ciekawa. Książka jak dla mnie może być fajnym prezentem dla dziewczyny albo koleżanki, która uwielbia czytać powieści romantyczne.

Bohaterowie książki Gabrieli Gargaś nie mieli tyle szczęścia, bo życie doświadczyło ich już w bardzo młodym wieku. Każde z nich radziło sobie z tym na swój sposób. Zoja i Borys oboje stracili rodziców z różnych przyczyn i każde radzi sobie z tym na swój sposób. Borys stał się pracoholikiem. Praca i pieniądze są najważniejsze, wszelkie rozrywki są zbyteczne, a święta i cała ich otoczka doprowadza go do furii. To całkowite przeciwieństwo Zoji, która, pomimo że los boleśnie ją doświadczył, jest barwnym ptakiem, kocha kolory i chce ich wprowadzić trochę w życie innych osób. Życie jest przewrotne i tych dwoje trafia na siebie, a ich miłość zostanie wystawiona na ciężką próbę.

,,Ważne, by nie oceniać pochopnie ludzi. Ważne, by pochylić się nad drugim człowiekiem i wyciągnąć w jego stronę dłoń".

Ogromne wrażenie wywarł na mnie wątek bezdomności. Bardzo często oceniamy takich ludzi przez pryzmat ich wyglądu i tego, gdzie w tym momencie się znajdują. Nie zdajemy sobie sprawy, dlaczego tak się stało, co sprawiło, że znaleźli się w tym miejscu. Tak, oceniamy ich zbyt pochopnie. Moim ulubionym bohaterem książki jest Benek, bezdomny właśnie, Jego historia mnie zaskoczyła i poruszyła.

Dawno nie czytałam książki, przy której wylałam tyle łez. Każda przedstawiona przez autorkę opowieść porusza serce i zmusza do przemyśleń.

I chociaż nie wszystkie historie mają szczęśliwe zakończenie, to na przykładzie bohaterów Gabriela Gargaś pokazuje, że gdzieś tam zawsze jest ,,światełko w tunelu”, choć na pierwszy rzut oka sytuacja wygląda tragicznie i bez wyjścia. A wokół nas można dostrzec dobrych, pomocnych ludzi, trzeba tylko tę pomoc chcieć przyjąć.

"Nikt nie jest w stanie nas uratować, dopóki sami nie będziemy chcieli wyjść z naszej ciemnej doliny."

Cudowna opowieść, wypełniona tyloma pięknymi cytatami i przemyśleniami. Zmusza do refleksji, a czas świąt jest bardzo dobrym momentem ku temu. Dlatego bardzo zachęcam, zatrzymajcie się na chwilę i przeczytajcie tę piękną, wzruszającą książkę, a spojrzycie na życie inaczej…

Bardzo polecam, idealna książka na świąteczny prezent. A może zróbcie go sobie sami…

Borys nie wierzy w magię świąt ani w nic co jest z nimi związane. Najważniejsza dla niego jest praca.. Do czasu aż poznaje Zoję- szczerą, zabawną i błyskotliwą osóbkę. Jednak sielanka nie trwa długo,rozstają się i obiecuję sobie spotkanie za jakiś czas. Kiedy nadchodzi czas spotkania Borysa nie ma, a Zoja zastanawia się czy Borys czuł to samo co ona..

Mnie ta opowieść zaintrygowała od pierwszych stron. Piękna, dającą bardzo ważne przesłanie.

Ważnym tematem , który został w tej książce poruszony jest ocenianie innych ludzi po pozorach. Czasami nawet niechcący. Z wieloma zdaniami bardzo się zgadzałam i kiwałam głową z uznaniem.

W tej historii występuje wiele ciekawych postaci, moje serce skradł Benedykt. Nie powiem Wam kto to taki, ale gwarantuje, że też go pokochacie! Bardzo polubiłam też Zoję, dzięki jej osobowości książkę czytało mi się nadzwyczajnie szybko i przyjemnie.

Rozsiądźcie się wygodnie i otulcie tą wzruszającą i pełną magii historią! Weźcie pakiet chusteczek obowiązkowo ze sobą! 😁

„Dobrze, że jesteś” to powieść o dwóch różnych charakterach. Pierwszy to Borys. Facet, który nie lubi Świąt Bożego Narodzenia i wszystkiego z czym się one kojarzą. Z rodziną atmosferą, bibelotami, choinką… Jest Przystojnym, ale dość sztywnym człowiekiem. Nie lubi bawić się. Od Świąt woli pracę, dlatego na okres Świąteczny zaczął szukać asystentki. I tak zatrudnił Zoję. Drugi charakter, który uwielbiał całe to przedświąteczne szaleństwo i dekorację. Kobieta, która potrafiła cieszyć się z małych rzeczy jak np. z pierwszego śniegu. Dla niej w życiu nie liczyły się pieniądze ani posada a ludzie, emocje, przeżycia.

Dwu tygodniowy okres zatrudnienia minął i tych dwoje odkryło, że pomimo wielu różnic ciągnie ich do siebie. Zaczęli umawiać się ze sobą i w końcu zakochali się w sobie. Okazało się jednak, że więcej ich dzieli niż łączy i z tego powodu coraz więcej kłócili się. W końcu postanowili rozstać się na dwa lata. Ustalili, że zapiszą datę spotkania i wtedy zdecydują co dalej. Niestety przez te dwa lata coś się wydarzyło i do spotkania nie doszło.

W tej zimowej opowieści pojawia się również dobry duszek. Benedykt – bezdomny, którego bardzo polubiłam.

To jedna z tych książek, po których się nie spodziewasz tego, co dostajesz…

Nie jest idealna, ale nie pozwala mi o sobie zapomnieć. Myślę o tej historii. Otwieram książkę na przypadkowej stronie, a tam podkreślony ołówkiem cytat. Czytam go po raz kolejny i na nowo przeżywam to. Kolejny raz myślę o świecie i ludziach, o życiu, o fortunie, która kołem się toczy. W jednej chwili możesz mieć wszystko, w drugiej wylądować na ulicy i za skarb uznawać wózek pełen gratów.

Myślę o bezdomnych ludziach i o tym, co sprawia, że kończą na ulicy. Bo to nie tak, że całe życie sobie nie radzili… A może bezdomność to nie tylko upadek, ale i życie według własnych możliwości?

Myślę też o nadziei, którą ze sobą niesie ta książka.

Nadziei na lepsze życie. Na pogodzenie się ze stratą i utraconymi chwilami. Nadziei na wybaczenie, na rozmowę. Na nowe znajomości. Na bycie sobą. Nadziei na miłość. Nadziei na obecność drugiego człowieka.

Nadziei na to, że dobrzy ludzie istnieją! Tacy, którzy chcą nieść pomoc bezinteresownie jak niektórzy bohaterowie tej książki. Istnieją tacy aniołowie jak kloszard Benek, który dobrym słowem i obecnością podnosi na duchu, mimo że sam nie ma łatwo. Są ludzie, którzy będą wyciągać dobrą dłoń wiele razy i nie pozwolą, aby ktoś został sam ze swoim bałaganem. Bo najważniejsze jest posiadanie obok siebie człowieka, który doradzi, wesprze, pomoże. Który po prostu będzie.

A potem wracam do momentów, które mnie wzruszyły.

Znowu czuję te emocje. Znowu mnie to dotyka. Znowu moment z połowy książki łamie mi serce.

Lubię takie książki. Lubię te łzy w oczach. Ten smutek, co ściska. Ten uśmiech, który się pojawia, gdy wreszcie po burzy wychodzi słońce. Lubię ten głębszy oddech przed kolejną stroną. Lubię takie postacie, które być może minęłam rano, spiesząc się na autobus. Lubię mądre książki, a ta taka jest.

Ale! Pora na takie trochę minusiki.

Ta książka nie jest równomierna. Pierwsza połowa to najpierw początki znajomości Zoi i Borysa. Dwóch przeciwieństw. Pracoholika i zwariowanej dziewczyny. Jak dla mnie trochę zabrakło rozwinięcia, abym mogła poczuć tę wielką miłość. Później jest rozstanie z obietnicą spotkania za dwa lata. W pierwszej połowie Borys grał dla mnie główne skrzypce. Jego przemiana z pomocą Benka była niczym ta Scrooga z „Opowieści wigilijnej” i bardzo mi się podobała. Gdzieś w połowie uświadomiłam sobie, że po moim policzku lecą łzy, bo takiego obrotu spraw, się nie spodziewałam. Druga połowa książki jest inna. Jej celem jest wyjaśnienie paru spraw, otworzenie oczu na to, czego nie zauważamy, zmusza do wielu refleksji. Ale czasami wydawała mi się taka trochę na siłę moralizatorską. Nie całość, ale pod koniec.

Mnogość postaci wprowadza nieco taki chaos. Przez kartki tej powieści przewija się naprawdę wiele bohaterów drugoplanowych, trzecioplanowych... Są oni rozwinięci, mają ręce i nogi, ale jest ich po prostu za dużo. Borysa polubiłam mimo tego, że był sztywny i sprawiał wrażenie takiego niedostępnego. Zoja jest jak dla mnie zbyt specyficzna i nieco sztuczna. A Benek to postać, z którą czytelnik chciałby porozmawiać. To jest tak cudowna postać, że sobie nie wyobrażacie.

Mnie ta książka mimo tych paru rzeczy, chwyciła mnie za serce.

Polecam tę książkę osobom, które uwielbiają świąteczne powieści z dawką wielu mądrości.

Ksiażkę skusiłam się przeczytać po wielu pozytywnych recenzjach. Spodziewałam się słodkiej opowieści o miłości.

Jakże się myliłam!

Gabriela Gargaś - dziękuję za tę historię❤️

.

Nigdy nie przeczytałam książki, która tak bardzo na mnie wpłynęła. Emocje, które są zawarte w opowiadaniu po prostu czuć całym sercem.

Borys - pracoholik nielubiący świąt. Gbur, który sprowadza na ziemię każdego.

Zojka - kocha święta tak bardzo, że jedna choinka to za mało.

Dwoje zupełnie różnych ludzi połączyła najpierw praca potem miłość. Niestety związek nie przetrwał, ale obiecali spotkać się za dwa lata. Przewrotny los nie daje im tej szansy.

Na miejsce zamiast Borysa przybywa inny mężczyzna.

Czy spotkanie z Benedyktem Zojka zaliczy do udanych?

Sprawdźcie sami!

Książka opowiada o trudach życia. O miłości i jej konsekwencjach. O bezdomności, która może dotknąć każdego bez względu na ilość pieniędzy w portfelu. Historia o potędze akceptacji siebie i swoich błędów. O wybaczaniu i dawaniu drugiej szansy. O tym, że zawsze warto wierzyć w drugiego człowieka. O bezgranicznej przyjaźni, która uskrzydla.

Ostatni rozdział " dla Ciebie" wbija w fotel. Dosłownie. Słowa, która autorka kieruje do czytelnika są tak piękne, tak prawdziwe, że łzy po prostu płyną.

Każdy powinien poznać książkę "Dobrze, że jesteś". Piękna historia, która zmieni Wasz pogląd na wiele spraw. Podczas lektury zastanowicie się co w życiu jest ważne. Może warto je przewartościować?

Dziękuję wydawnictwu @czwartastrona za egzemplarz do recenzji 🥰

"I najczęściej to Nasze marzenia zostają spychane gdzieś na dalszy plan,bo przed Nimi coś innego wyskoczy. Bo trzeba poświęcić czas dziecku, bo trzeba spłacić ratę kredytu, bo zamiast odpocząć trzeba wziąć projekt, który może zapewni nam awans. I w pewnym momencie zaczynamy sobie uświadamiać : halo? A co ze mną?

I tu nie chodzi o jakieś egoistyczne podejscie; o to by rzucać wszystko i mowic: teraz to ja zajmuje się tylko sobą. Nie, tu chodzi o zdrowe podejście do własnego życia. Bo przecież Tobie też się coś z tego życia należy. Każdego dnia masz prawo sobie coś z tego życia wziąć. Bo to tak jak pójść na przyjęcie urodzinowe i nie zjeść kawałka tortu."

🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄

Borys jest sztywnym i zdystansowanym pracoholikiem. Zoja natomiast to kobieta wiecznie roześmiana i pozytywnie nastawiona do życia. Jak mocno On nie znosi świąt, tak mocno Ona uwielbia ten czas 🎄 Są jak ogień i woda. Ni stąd ni zowąd pojawia się między Nimi uczucie. Okazuje się jednak, że coś jest nie tak jak być powinno w Ich związku. Decydują się na rozstanie, ale obiecują sobie, że jeżeli wciąż będą samotni to za dwa lata spotkają się w konkretnym miejscu i dadzą sobie ostatnia szanse.

Po minionych dwóch latach na miejsce spotkania dociera jedno z Nich...

🎀 Czy wciąż się kochają?

🎀 Co wydarzyło się przez miniony czas?

🎀 Jak zakończy się Ich historia? A może zakończenie miała już dawno temu?

Za co pokochałam te książkę? Za to, że jest raz słodka, raz gorzka. Dokładnie taka jak życie. Nigdy nie możemy być niczego pewni. Każdy dzień jest dla Nas nowym zaskoczeniem. Możemy planować nie wiadomo co i jak ale koniec końców będzie tak, jak zechce los. Niestety nie zawsze po Naszej myśli.

Zakończenie mnie całkowicie rozbiło, ale gdzieś w głębi duszy spodziewałam się, że ta historia zakończy się w podobny sposób.

Bardzo się wczulam w te historie. Tak mocno ją przeżywałam, że trudno było mi ją odłożyć na bok,niestety obowiązki związane ze świętami nieco mnie do tego zmuszały 😅

Czytelnik znajdzie tu ogrom życiowej mądrości a po zakończeniu lektury czeka Was kilka ważnych refleksji.

Pokuszę się na stwierdzenie nawet, że swoisty rachunek sumienia 🤔

Masa emocji, których chyba potrzebowałam. To nie jest historia przesiąknięta radością i lukrem. To historia iście życiowa. Historia, która może spotkać każdego z Nas. I myślę, że wiele aspektów poruszonych w tej książce spotyka Nas każdego dnia i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy lub nie chcemy tego zauważać. Jestem wdzięczna za te ksiazke. Cudowna.

Mam nadzieję, że w tym wyjątkowym dniu macie obok siebie choć jedną osobę, której możecie powiedzieć "Dobrze, że jesteś". I że spędzicie te święta tak, jak tylko sobie wymarzyliście. 🥰 Nieważne czy leniwie na kanapie z ulubionym serialem, czy rodzinnie przy suto zastawionym stole, czy może aktywnie na zaśnieżonym stoku, byle w zdrowiu i spokoju. Życzę Wam tego z całego serca! 🎄❤️ Radujcie się na to Boże Narodzenie! ✨

•

W życiu Borysa wszystko jest poukładane pod linijkę. Nie zaprząta sobie głowy świętami, ma swoją ukochaną pracę i nic innego się nie liczy. Nawet w czasie przerwy świątecznej ma zamiar pracować. Musi tylko znaleźć kogoś, kto będzie chętny mu towarzyszyć. Zoja jest totalnym przeciwieństwem Borysa. W swoim skromnym mieszkanku ma mnóstwo bibelotów i trzy choinki! Kocha święta i pomimo trudnej sytuacji rodzinnej, celebruje je każdego roku. Odpowiada jednak na ogłoszenie mężczyzny, w imię wyższych celów, pragnie poświęcić się i zostać jego asystentką na czas świąt. Roześmiana dziewczyna zaskakuje swojego szefa na każdym kroku, mimo, że początkowo drażniła go jej spontaniczność i radosne usposobienie, niespodziewanie zakochuje się w niej. Niestety, wkrótce okazuje się, że nie jest to dobry moment na poważny związek. Zakochani rozstają się i obiecują sobie spotkanie równo za dwa lata. Jeśli oboje będą wtedy gotowi dać sobie kolejną szansę, będą razem.

•

Cudowna historia, przy której łzy niejednokrotnie cisnęły mi się do oczu. 😥❤️ Nie jest to typowa romantyczna, lekka obyczajówka. Autorka w bardzo emocjonujący sposób pokazuje, co tak naprawdę jest ważne w naszym życiu. Pełna nostalgii, skłaniająca do refleksji zimowa opowieść. To trzeba przeczytać! ❤️

•

Za egzemplarz dziękuję @czwartastrona . 💕

Świąteczne książki raczej są radosne, otulające i przyjemne. Taki ich urok. Najnowsza, grudniowa propozycja od Gabrieli Gargaś wyłamuje się z tego trendu. Przed Wami życiowa, ale smutna historia o utraconych szansach, poszukiwaniu siebie i zmianach, które pokażą prawdziwe wartości.

Przygotujcie chusteczki i wolny wieczór, bo ciężko będzie się oderwać od tej historii. Nostalgiczna, emocjonalna i chwytająca za serce. Bohaterowie mierzą się z różnymi problemami, dojrzewają, zmieniają swoje życie. Jest tutaj magia i atmosfera świąt, jednak wszystko to w cieniu tragedii. Choroba, śmierć i żałoba. Wszystko po "coś". Jest też romans i uczucie, które nie powinno się pojawić.

Jest to powieść z przesłaniem, z drugim dnem. Taka, którą powinna zmusić nas do refleksji, zastanowienia się i zadania sobie pytań, co jest ważne. Jednak przy tym cięższym emocjonalnym ładunku jest lekko i wciagająco. Powieść warta przeczytania.

To moje pierwsze spotkanie z autorką, bardzo udane, bowiem nie spodziewałam się, że lektura tej książki będzie dla mnie tak bardzo refleksyjna, ale też tak bardzo wzruszająca…

Bo czasem warto po prostu uwierzyć w siebie, w swoich bliskich, w drugiego człowieka. Nie zależnie kim jest, nie zależnie od jego statusu społecznego. Wierzę, że w naszym życiu niektórzy nie pojawiają się przypadkowo. Dają nam coś, czego potrzebujemy, a czasem uczą nie tylko pokory. Czasem to życie zmusza nas do takiego, a nie innego wyboru. Bezdomność poruszona w powieści chwyta za serce, to temat zawsze trudny, dla niektórych może trochę odrealniony, ale tacy ludzie istnieją. Jest ich wiele. Istnieją i niejednokrotnie mają w życiu i w sobie więcej radości niż my, mający dach nad głową i pięknie uporządkowane życie. Nigdy nie porównuję się do nikogo, ale zawsze pamietam o szacunku do drugiego człowieka, niezależnie kim jest bo to ja mogłam być na jego miejscu. Mogłam? No pewnie! Życie jest nieprzewidywalne.

Piękna, nostalgiczna opowieść , którą Wam polecam na zimowe wieczory ❤️

„W Twoim życiu nic nie zmie­ni się na lep­sze; żadne awan­se w pracy, nowe miesz­ka­nie nie spra­wią, że bę­dziesz szczę­śli­wa, do­pó­ki nie upo­rząd­ku­jesz swo­je­go życia, ba­ła­ga­nu, który masz w gło­wie i w sercu. Do­pó­ki nie roz­li­czysz się ze swoją prze­szło­ścią.”

Postać Benedykta dodała tej historii czegoś wyjątkowego. Cudowny człowiek, przyjaciel, towarzysz. Kloszard, mądry życiowo człowiek, pełen empatii i zrozumienia.

Zoja, żywiołowa i pełna optymizmu dziewczyna podejmuje się pracy jako asystentka. Trudno, poświęci święta, ale za to uda się jej zarobić sporo pieniędzy co pomoże w rodzinnych problemach.

Borys, do tej pory liczyła się przede wszystkim praca. Pieniądze, zyski, wygoda. Nie znosi Świąt i całej tej otoczki, denerwują go życzliwości innych, którzy chcą zrobić mu przyjemność i wnikają do jego dotychczas uporządkowanego świata.

Zupełne przeciwieństwa połączyło niesamowite uczucie. W całym jednak ferworze uczuć, gdzieś po drodze charaktery i przyzwyczajenia wygrały. Zoja i Borys obiecali sobie jednak, że dokładnie za dwa lata spotkają się na ich wspólnym moście…

Niestety, los nie sprzyjał tej miłości. Borys nie pojawił się w umówionym miejscu, a życie Zoji…

No cóż, czasem właśnie tego nam potrzeba, drugiego człowieka, który pomoże nam powstać na nowo i przewartościować swoje życie.

"Jest taki dzień, tylko jeden raz do roku" – słowa Seweryna Krajewskiego odwołują się do dnia ważnego dla wielu osób, które obchodzą święta Bożego Narodzenia, do Wigilii. Wigilia Bożego Narodzenia jest dniem wyjątkowym, podczas którego może dojść do wielu magicznych wydarzeń. Nas do tego dnia już nie wiele dzieli. Lecz czy tak naprawdę nie możemy sprawić, żeby każdy dzień był tak samo wyjątkowy jak właśnie Wigilia? Oczywiście, że 24 grudnia niesie ze sobą niepowtarzalną atmosferę związaną z towarzystwem bliskich osób, religijnych uniesień i pięknych ozdób świątecznych. A jeśli by odrzucić kolędy, zimę, prezenty i ozdoby, a pozostawić miłość do bliskich, to czy nie mogłoby być tak codziennie?

Zoja bardzo potrzebuje pieniędzy, by wspomóc swojego brata. Z tego powodu jest zdecydowana przyjąć pracę, gdzie będzie musiała pracować nawet w święta Bożego Narodzenia. Lecz jest zdeterminowana, pełna energii i gotowa nawet wśród tabelek Excela nieść świąteczną radość. Natomiast Borys ma tylko jeden cel do realizacji – oddać perfekcyjny projekt do pracy. Jego pracoholizm oraz perfekcjonizm sprawiają, że nie dostrzega tego co wokół. Dlatego jest gotowy zatrudnić kogoś do pomocy w pracy, kto będzie gotowy wspierać go w tym projekcie nawet w święta. Więc oto oni: ona pełna energii, kolorów i miłości, ON skupiony na pracy i nadmiernie profesjonalny. Co z tego wyniknie?

Grudzień jest stanowczo miesiącem, gdzie mam ochotę sięgnąć po gatunek literacki, który zazwyczaj omijam szerokim łukiem – literaturę obyczajową, oczywiście z elementami romansu. I również oczywiście z motywem świątecznym. W tym roku zdecydowałam się zapoznać z twórczością Gabrieli Gargaś. Dużo dobrego słyszałam o powieściach pisarki, więc postanowiłam sprawdzić, jak mają się one do mojego gustu czytelniczego. Jak wrażenia? Rollercoaster emocjonalny – tylko tak da się to określić. Mam Wam bardzo dużo do przekazania.

Pod względem stylu pisarskiego jestem całkowicie usatysfakcjonowana. Był dokładnie taki, jakiego oczekiwałam, czyli prosty i przyjemny w odbiorze. Nie był przesadnie kunsztowny lub na siłę poetycki, nie był też infantylny. Po prostu był swojski, co pozwoliło mi odnaleźć się w powieści. Wielokrotnie zostałam rozśmieszona, co było kolejną, wielką zaletą książki. To naprawdę rzadko w moim przypadku się zdarza. Mimo że jestem pozytywną osobą, to ciężko mnie szczerze rozśmieszyć, a tutaj autorce się udało. Dzięki tej naturalnej prostocie i zabawnym fragmentom powieść czytało się w zastraszająco szybkim tempie.

Natomiast odnosząc się do fabuły, to była ona bardzo nierównomierna. Początkowe wydarzenia niosły ze sobą naturalność oraz pozwalały poznać bohaterów i cały kontekst opowieści. Jednak czym dalej, tym byłam coraz bardziej rozczarowana i miałam coraz więcej zastrzeżeń. Pojawiają się przeskoki czasowe, które utrudniały mi odnalezienie się w chronologii. Wydaje mi się, że wiem, jaki był zamiar pisarki, jednakże pozostanę przy opinii, że tutaj nie było potrzeby wprowadzać innej kolejności wydarzeń. Utrzymanie linii chronologicznej przyniosłoby takie same efekty i uchroniło przed niepotrzebnym zamętem w historii. Ogólnie "Dobrze, że jesteś" jest powieścią bardzo przesłodzoną i przedramatyzowaną. Tego się spodziewałam po świątecznej książce, lecz tutaj miałam wrażenie, że zostały przekroczone pewne granice. Te urocze i ckliwe sceny jak najbardziej są potrzebne i ich w żaden sposób nie neguję. Często takie opowieści pozwalają nam poczuć ciepło na sercu. Niemniej mam wątpliwości, co do realności tego wszystkiego. Być może mogłoby zdarzyć się w prawdziwym życiu w odniesieniu jeden do jednego, ale by to opisać trzeba o wiele więcej słów – słów stwierdzających fakty i słów opisujących rzetelniej przeżycia wewnętrzne bohaterów. Podsumowując ten wątek – książka powinna być o wiele dłuższa!

Niestety i do bohaterów mam wiele zastrzeżeń. Założyłam, że Gabriela Gargaś w tej powieści zdecydowała się przedstawić proces zmiany postrzegania życia. Motyw przeze mnie uwielbiany i bardzo ceniony. Tylko niestety tutaj ponownie wszystko działo się za szybko i w sposób nie do końca spójny! Borysa bardzo polubiłam i mimo jego zdystansowanego zachowania darzyłam niezwykłą sympatią. Rozumiałam tego mężczyznę i początkowo jedno zachowanie wynikała z drugiego. Z czasem nadeszła wspomniana zmiana i tutaj zabrakło mi poczucia, że to się dzieje. Natomiast Zoi nie umiałam zaakceptować. Uwielbiam ekscentryków i ludzi, którzy łamią normy społeczne, nie krzywdząc przy tym nikogo. Ale u Zoi nie czułam tej kreatywności, tego powiewu radości. Wszystko, co robiła, wydawało mi się wymuszone i na pokaz.

Same treści przedstawione w "Dobrze, że jesteś" – swoją drogą bardzo podoba mi się tytuł – przemawiają do mnie i pokrywają się z poglądami, które ja sama wyznaję. Więc dlaczego tutaj nasuwa się "ale"? Ponieważ były one przekazana w sposób zbyt nachalny i moralizujący. Wybrzmiewały w pięknych cytatach, które znajdowały się prawie na każdej stronie. Mówi się, że od przybytku głowa nie boli, ale nie byłabym taka pewna tego stwierdzenia. Pragnęłabym ujrzeć te treści w samej historii. Ujrzeć, a nie usłyszeć. To duża różnica.

Lecz żeby nie popaść w ton zbyt krytykujący, bo ta książka ma zbyt dużo zalet, by przesadzić z wymienianej wad, to chciałabym się jeszcze odnieść do tematyki. Pojawia się motyw ukazujący, że czasami zamiast gnać do przodu na siłę, warto się zatrzymać, rozejrzeć wokół siebie i docenić to, co się już ma, ponieważ w wyścigu o więcej można stracić dobrych ludzi, których ma się wokół. Jednak jak zapewne wszyscy wiemy, życie nie jest idealne i jakkolwiek byśmy pragnęli, nie układa się dokładnie według naszych marzeń. Dlatego po prostu trzeba się zmierzyć z tym, co właśnie życie przyniesie. Może być to niezwykle trudne, wydające się nie do pokonania, ale trzeba próbować. A czasami taką próbą jest walka, a innym razem danie sobie przyzwolenie na odpoczynek i pobycie z własnymi emocjami. Każdy z nas popełnia błędy i każdy z nas powinien dostać szansę, by przeżyć ich konsekwencje, a następnie wyciągną coś z nich dla siebie.

W każdym roku wygląda to tak samo – koniecznie pragnę przeczytać świąteczną książkę, by później narzekać na jej ckliwy i moralizujący wydźwięk. Jak widzicie, "Dobrze, że jesteś" właśnie jako pierwsze w tym roku dołączyło do tej tradycji. Dlatego z czystym sumieniem powiem Wam, że jeśli lubicie świąteczne powieści, to zakochacie się w niej. Natomiast jeśli nie, to może przemyślcie jej lekturę!

Widzicie tą piękną okładkę? Wystarczy jeden rzut oka, żeby zakochać się w klimacie, który później kontynuowany jest w wyjątkowej lekturze od Gabrieli Gargaś. Wszystko tu zagrało, od treści po przekaz oraz, oczywiście, wyjątkowy świąteczny klimat.

Gabriela Gargaś od dawna jest jedną z czołowych polskich pisarek, które tworzą niezapomniane opowieści. Nie mogło jej więc zabraknąć w gronie tych, które zdecydowały się napisać świąteczną lekturę. W rękach utalentowanych autorek magia świąt, czas oczekiwań oraz przedświąteczna krzątanina zmieniają się w historie pełne emocji, czytanych między wierszami morałów oraz skrywanych marzeń czy pragnień.

Na początku jest mało nastrojowo, ponieważ śledzimy losy Borysa, chłopaka, który z magią świąt nie chce mieć zbyt wiele wspólnego. Poświęcając się pracy ignoruje ozdoby, choinki i ludzi kupujących prezenty, ale nie potrafi zignorować Zoji, która staje na jego drodze. Rudowłosa piękność szybko roztapia serce Borysa, ale obydwoje wiedzą, że spotkali się w złym miejscu i złym czasie. Obiecują sobie, że jeśli za dwa lata będą tęsknić za sobą równie mocno co dziś, spotkają się ponownie. Pytanie więc czy byli sobie pisani i zdecydowali się na związek po latach?

Ależ to była piękna historia! Zojkę oraz Borysa polubiłam za ich charyzmę oraz osobowość, ale to przede wszystkim ich wspólna historia urzekła mnie najbardziej. Były łzy wzruszenia ora zagryzanie paznokci w oczekiwaniu na to co nastąpi, ponieważ Zoja wróciła, tak jak się umawiali, ale Borysa tam nie było. Zapomniał? Ułożył sobie życie? Pojawiło się mnóstwo pytań oraz sprzecznych emocji, ale rozwiązanie wcale nie było takie oczywiste podobnie jak sam wątek romantyczny, który okazał się pisany przez prozę życia.

Zakochałam się w tej powieści, w jej klimacie, oryginalności oraz wykonaniu. "Dobrze, że jesteś" otula niczym puszysty kocyk i zabiera w podróż, której nie ma się ochoty opuszczać. Gabriela Gargaś po raz kolejny udowodniła, że w pisaniu romantycznych historii nie ma sobie równych a jej świąteczna odsłona to lawina sprzecznych emocji. Cudowna, wyjątkowa, opowiadająca o sile nadziei, determinacji oraz przyjaźni powoli przeradzającej się w miłość. Nie możecie tego przegapić!

"(...) bo żeby być szczęśliwym wcale nie trzeba dużo posiadać i nie wiadomo czego osiągnąć. Czasami wystarczy poczuć zimowy wiatr..."

Zoja jest otwarta na ludzi. Dla tych, których kocha jest w stanie zrobić wszystko. Liczą się dla niej przeżycia i emocje. Wiele w życiu przeszła co ją bardzo umocniło. Stała się silną kobietą, ale jak wszyscy potrzebuje wsparcia i miłości. Uwielbia święta i wszystko co jest z nimi związane.

Borys ambitny i przedsiębiorczy. Wszystko musi mieć jasno poukładane. Dorastał w świecie pogrążonym w nałogach, pozbawiony rodzicielskiej miłości. Nie znosi Bożego Narodzenia gdyż ma z nim jedynie przykre wspomnienia. Kiedyś marzył o pięknych rodzinnych świętach jednak dawno z tego wyrósł.

Ta dwójka trafiła na siebie dość przypadkowo. Ona potrzebowała pracy, a ON jej tę pracę zagwarantował. Dwa różne charaktery, przeciwne bieguny. Mimo to życie dało im szansę, którą przez własne błędy i zatracanie się w sobie zaprzepaścili. Jednak nie tylko historia tej pary będzie miała tutaj znaczenie. Pojawi się wiele barwnych postaci różnie doświadczonych przez życie, a pewien nieznajomy mężczyzna zupełnie odmieni ich postrzeganie świata.

Niezwykle przejmująca opowieść o miłości utraconej, o tęsknocie, a także o poszukiwaniu własnej drogi. Niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Przygotujcie się, że łza nie raz zakręci się w oku.

Często zatracamy się we własnym świecie, zamykamy na propozycje innych. Może właśnie warto się zatrzymać i spróbować przewartościować pewne sprawy. Dać się ponieść chwili, a nie żyć tylko według sztywnych zasad.

"(...) liczą się takie chwile, dobroć, którą napotykamy na swojej drodze, i wspomnienia. Nie zabierzemy ze sobą do grobu niczego. Na łożu śmierci będziemy mieli gdzieś sprawy, które zaprzątały nam kiedyś głowę. Liczą się ludzie, których kochaliśmy, piękne chwile, które przeżyliśmy, czas, który spędziliśmy z bliskimi."

Czasami dwoje ludzi spotyka się przez przypadek. Czasami są do siebie bardzo podobni, a czasami tak jak Zoja i Borys różnią się całkowicie. Ale ktoś kiedyś powiedział że „serce to nie sługa” i miał rację.

Borys poważny i zdystansowany do świata, Zoja spontaniczna i roześmiana. On nienawidzi świąt, ona je wręcz uwielbia. Żadne z nich się tego nie spodziewa, ale nagle między nimi rodzi się uczucie. Szybko jednak okazuje się, że spotkali się nie w tym miejscu i nie w tym czasie. Obiecują sobie, że spotkają się ponownie za dwa lata i jeżeli oboje będą nadal tego pragnąć dadzą sobie ostatnią szansę.

Dwa lata później na miejsce dociera tylko jedno z nich.. Czy to oznacza, że kiedy jedno tęskniło za drugim każdej nocy, to drugie z każdym dniem przestawało kochać…?

#dobrzeżejeśteś to książka o prawdziwych emocjach. Nie znajdziemy tu cukierkowej miłości jak z bajki, ale prawdziwą historię dwojga ludzi, których życie to ciągle wzloty i upadki. To czego dokonała tu autorka jest po prostu mistrzowskie. Ta historia jest pełna żalu i tęsknoty, radości i smutku, drobnych gestów i wielkiego oddania. Książkę czyta się ze łzami w oczach i ściśniętym gardłem.

@[Adres usunięty]niami w zwykłych słowach ukazuje nam niezwykłą historię. Nie ma tu mocnych i słabych stron, ta historia jest idealna taka jaka jest. I chociaż życzyłabym sobie innego zakończenia, to wiem że życie pisze własne scenariusze, na które nie zawsze mamy wpływ.

Ta książka otula czytelnika mocnym uściskiem.Jest jak dobra przyjaciółka która pokaże Ci to czego nie widzisz, a w momentach zwątpienia pomoże Ci dokonać odpowiedniego wyboru… Bardzo polecam ❤

Zoja i Borys to totalne przeciwieństwa. Ona jest szalona, lubiąca życie i bardzo serdeczna. On natomiast jest zapatrzony w swoją pracę, stateczny i nienawidzi świąt. Spotykają się w pracy w święta. Niestety różne charaktery wygrywają nad ich piękną miłością. Umawiają się jednak na spotkanie za dwa lata na moście. Oboje mają nadzieję, że za ten krótki czas ich serca połączą się na nowo.

Bardzo ważnym momentem jest tutaj przedstawiony motyw bezdomności. Benedykt to człowiek, który wiele miał i wszystko stracił przez jeden błąd. Pod brudnymi ubraniami kryje się bardzo ciepły i pomocny mężczyzna, który zaprzyjaźnił się z głównymi postaciami. Dużo do tej powieści wniósł, pomógł bohaterom odnaleźć siebie.

Z tej powieści można wynieść dużo. Aby nie oceniać człowieka na pierwszy rzut oka. Aby nie tonąć w otchłani rozpaczy, tylko mieć nadzieję na lepsze jutro. Z drugiej strony jednak jest dość przewidywalna, występuje dużo bohaterów i motyw bezdomności jest zbyt często wykorzystywany w literaturze, zwłaszcza w świątecznym klimacie. Wolałabym przeczytać coś świeżego, nowego. Pozostawiam książkę Waszej ocenie.

Ile razy widząc osobę bezdomną, myśleliśmy sobie: nieudacznik życiowy? Być może ominęliśmy ją bez słowa, krzywiąc się i debatując sami ze sobą, jak można było tak się stoczyć, żeby wylądować na ulicy…? Czy kiedykolwiek zastanawialiśmy się nad tym, jaki tak naprawdę wpływ miał człowiek, który wszystko stracił na to, że znalazł się tam, gdzie jest? Zapewne rzadko. A przecież życie różnie się toczy i nie zawsze wszystko jest od nas zależne. Czasem zawodzą nas źle ulokowane uczucia, fałszywi przyjaciele, zdrowie, które odmówiło posłuszeństwa… W nowej powieści Gabriela Gargaś skłania nas do refleksji nad tym wszystkim, pokazując, że bezdomność nie zawsze oznacza życiową porażkę i upadek. Bo często bezdomność to życie na miarę swoich możliwości…

„Dobrze, że jesteś” to powieść niezwykle mądra w swym przekazie. Uświadamiająca, że szczęściem nie można nazwać luksusowego życia, dobrej pracy, jeśli to wszystko sprawia, że tak naprawdę nie dostrzegamy tego, co w życiu najważniejsze. Drugiej osoby obok, która kocha nas z całym dobrodziejstwem prywatnego inwentarza. Z naszymi wadami, gorszymi dniami, zmęczeniem i brakiem entuzjazmu dla rzeczy, które jej sprawiają radość. Autorka skonstruowała tę opowieść na zasadzie kontrastów. Bohaterowie dzielą się na takich, którzy kochają Święta z całą ich magią, najpierw za czas oczekiwania, a potem celebrację tych wyjątkowych dni w roku. Nie zabrakło też bożonarodzeniowych maruderów, którzy ponad świąteczne piękno przeżywania, stawiają zawodowe obowiązki. Ale ich dosięgnie ramię przeznaczenia, które postawi ich w najcięższej z możliwych sytuacji… Jest i ON – Benek, który mimowolnie kojarzy się z duchem Świąt rodem z powieści Dickensa. Choć ten mężczyzna jest raczej takim dobrym duchem, który pojawia się na drodze bohaterów, aby tchnąć w nich utraconą gdzieś w życiowej zawierusze – nadzieję, Nadzieję na to, że będą mogli cieszyć się życiem i korzystać z niego pełną piersią, dopóty serce bije wciąż można i trzeba… Nadzieję na nowe, lepsze życie. Na dobry start i szansę na egzystencję w zgodzie ze sobą i swymi pragnieniami. Nadzieję na wybaczenie, na dialog, który już tak dawno nie wybrzmiewał. Na odbudowanie zapomnianych, porzuconych relacji… Aż wreszcie nadzieję na miłość, która uskrzydla i wprowadza do naszego życia prawdziwą magię, nie tylko od święta.

Podsumowując:

„Dobrze, że jesteś” jest od dziś moją ulubioną powieścią świąteczną Gabrieli Gargaś. I z całym przekonaniem stwierdzam, że zajmuje ona szczególne miejsce w moim sercu. Autorka to już nie tylko czarodziejka kobiecych emocji. To także czarodziejka ludzkich serc, w które potrafi jak nikt inny tchnąć całe pokłady ciepła i otuchy. Jej słowa trafiają wprost do każdego z nas, wśród nich każdy znajdzie te, które są mu potrzebne na tym etapie życia, na którym aktualnie się znajduje. Piękna, życiowa, poruszająca i skłaniająca do refleksji opowieść przepełniona świąteczną magią. Polecam!

Witam dziś przychodzę do Was z książką „Dobrze, że jesteś” Gabrieli Gargaś.

„Zanim człowiek stanie się twardzielem, musi wiele w życiu przejść, wiele ciosów zebrać, wiele łez wylać. Walnąc nieraz głową w mur. Musi ominąć kilka przeszkód. Przeczołgać się pod przeciwnościami losu. A potem wziąć się w garść.”

Miałam już kilka razy okazje czytać książki Pani Gabrysi Gargaś i jak zwykle się nie zawiodłam, momentami wzruszenie było tak duże, że łzy płynęły po policzkach.

Spotkałam w książce bohaterów z krwi i kości, którzy mają swoje problemy, dylematy i rozterki, ludzi, których mijamy codziennie na ulicy. Zoja i Borys jest to para, która zakochuje się w sobie, jednak nie do końca im to wspólne życie wychodzi. Postanawiają się rozstać i ponownie spotkać po dwóch latach.

Czy im się to uda? Pojawia się też w książce postać Benedykta. Kim jest? Jaka jest jego rola w całej historii?

Zdradzę Wam tylko, że kluczowa.

Akcja książki toczy się na przestrzeni kilku lat, a jej ramami czasowymi są właśnie Święta Bożego Narodzenia. Jest to magiczny czas wybaczania, cudu, otwierania serc, wszystkie problemy jakby stają się mniejsze, mniej straszne. W powieści bardzo mocno czuć klimat i magię Świat.

„Dobrze, że jesteś” Gabriela Gargaś to piękna opowieść o życiu, nie utkanym z samych róż ale też pojawiają się kolce. Nie jest to typowa powieść romantyczna, lekka i przyjemna. W książce zostaje poruszonych wiele trudnych tematów bezdomność, walka z ciężką nieuleczalną chorobą. Poruszony też zostaje temat wolontariatu, bezinteresowna pomoc dla osób potrzebujących.

Wskazanie też jak ważny jest dla nas drugi człowiek. Idąc razem przez świat, mierzymy się z jego przeciwnościami, dając coś od siebie, zyskujemy. Nie wolno zamknąć nam się w skorupie i parzyć na życie przez palce. Bo jak z niej wyjdziemy może być już za późno.

Opis:

W mroźny, grudniowy wieczór ulice Warszawy wypełnia gwar świątecznych przygotowań, a gwiazdkowy nastrój rozgrzewa wszystkie serca. Wśród zabieganych mieszkańców stolicy jest też ona – dziewczyna, która tęskni.

Borys nie wierzy w magię świąt i zdecydowanie odrzuca wszystko, co związane z Bożym Narodzeniem. Praca jest dla niego najważniejsza nawet wtedy, gdy inni zajmują się przystrajaniem choinki i pakowaniem prezentów dla najbliższych. Wszystko zmienia się, kiedy los stawia na jego drodze Zoję. Rudowłosa, spontaniczna, roześmiana – jest jego ciepłym promieniem słońca w mroźny dzień. Zakochani szybko orientują się jednak, że spotkali się nie w tym miejscu i nie w tym czasie, a miłość nie jest w stanie przyćmić wszystkiego, co ich dzieli. W chwili rozstania obiecują sobie jedno – jeśli za dwa lata o tej porze wciąż będą za sobą tęsknić, dadzą sobie jeszcze jedną szansę.

Gdy Zoja z drżącym sercem i nadzieją w oczach dociera na miejsce spotkania, odkrywa, że Borysa tam nie ma. Może zapomniał o ich umowie? A może ułożył sobie życie bez niej? Czy to możliwe, że po prostu przestał ją kochać? Przecież ona tęskniła za nim każdego dnia…

Dobrze, że jesteś to zimowa, nostalgiczna opowieść, która otuli wasze serca. Gabriela Gargaś opowiada o odwadze do bycia sobą, blaskach i cieniach prawdziwej miłości i przyjaźni, która pomaga przetrwać najtrudniejszy czas. Bo niekiedy trzeba po prostu uwierzyć z całych sił, pomóc losowi i ruszyć dalej!

Powieść dająca nadzieję i wprowadzająca czytelnika w nostalgię. Polecam!