Lato utkane z marzeń

Ta książka jest jedną z lepszych, które ostatnio miałam okazję przeczytać. Bije pierwszą i przebieram nogami na myśl, że poznam kontynuację losów bohaterów w trzeciej części. Sposób zakończenia rozbudził tylko moją ciekawość. Kluczowe jest, że losy wielu bohaterów zostały przedstawione w niezwykle prosty sposób. Po kolei i na spokojnie. Sama z chęcią wybrałabym się do Złotkowa i wspólnie z bohaterami próbowałabym odnaleźć ten spokój i sielskość tego miejsca. Z łatwością można utożsamić się z bohaterami i ich problemami, co jest ciekawym przeciwieństwem do social mediów, gdzie wszystko jest polukrowane. 

Moim zdaniem jest to bardzo dobra powieść na jesienne deszczowe popołudnie. Pozwala się odprężyć i uciec do świata bieszczadzkiej miejscowości skrytej wśród połonin. Powieść czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Ma co prawda niezbyt skomplikowaną fabułę, lecz pozwala to na pochłanianie książki całymi rozdziałami. Nie jest ona oparta na schemacie dość powszechnym w literaturze kobiecej, czyli na nieszczęśliwej miłości. W zamian za to mamy dozowaną nostalgię przeplataną nadzieją i tęsknotą co uważam za bardzo duży plus w porównaniu do popularnych harlekinów :D

Lato utkane z marzeń, a właściwie uplecione z aromatów, dźwięków i uczuć. Z upajającego zapachu jaśminu i maciejki, ożywczego powietrza po burzy czy świeżo wyciągniętego z pieca ciasta z truskawkami, a u schyłku lata ze śliwkami. To jedyna w swoim rodzaju opowieść napisana ludzkimi emocjami, tak jak to tylko Gabriela Gargaś potrafi. Choć nie czytałam poprzedniego tomu tej serii, od razu zostałam wciągnięta do Złotkowa - małej miejscowości gdzieś w Bieszczadach, gdzie panuje cisza i spokój ze strony pędzącego współczesnego świata, ale zdecydowanie nie pod względem życiowych rozterek, które dotykają bohaterów.

Wszyscy oni pragną miłości, bliskości drugiego człowieka, przypominają sobie, że w życiu czasami można się pogubić i wiele razy zmieniać raz obraną drogę, ponieważ zawsze jest przestrzeń na przemyślenie pewnych spraw i wartości. Zawsze warto wybaczać, a jeśli jest to zbyt trudne to może tylko wysłuchać drugiego człowieka i zapewnić mu spokój duszy. Autorka ma dar do pisania książek, gdzie bardzo łatwo utożsamiać się z bohaterami i współodczuwać ich emocje, czasem zupełnie niewygodne i bolesne. Tak wydarzyło się i tym razem, a dzięki wartkiej akcji i sporej ilości dialogów okraszonych ciętym, a czasem pikantnym humorem przeczytałam ją w ciągu jednego dnia i nosiłam ze sobą wszędzie, ponieważ ciężko było mi się od niej oderwać. Teraz muszę nadrobić poprzedni tom i choć wiele wydarzeń nie będzie już dla mnie nowością, to przeczuwam, że i tak lektura okaże się strzałem w dziesiątkę.

Na zakończenie kilka zdań o samej fabule. Rzecz dzieje się w małej, bieszczadzkiej wsi, gdzie kobiety biorą się z życiem za bary. Jedna prowadzi własny pensjonat i zamierza właśnie spędzić cudowny urlop z ukochanym. Jej babcia prowadzi cukiernię. Czy w tak małej miejscowości ma to sens? Natomiast Amelia przyjeżdża do matki, z którą nie widziała się od lat. Nie wie czy uda się im odbudować relacje. Jak to w małej miejscowości ich losy ciągle się przenikają i zazębiają tworząc naprawdę piękną i wzruszającą opowieść o zwyczajnym i czułym życiu w sercu Bieszczad.

Urokliwa miejscowość, cisza, spokój i tęskniące serce - za miłością, za ukochanym, za szczęściem w ramionach mężczyzny. Tylko czy i on czuje to samo? Czy jego serce bije w podobnym rytmie? A może nigdy nie był przeznaczony kobiecie, która tak bardzo go kocha?

Gdyby ktoś zapytał mnie o autorkę piszącą powieści prosto z serca, bez wątpienia podałabym nazwisko Gabrieli Gargaś. Jeszcze nie zdarzyło się tak, by któraś z jej książek okazała się dla mnie wielkim rozczarowaniem. Zawsze, niezależnie od historii, otrzymywałam masę emocji, fantastyczne kreacje bohaterów i opowieść niesłychanie realną. Tym razem autorka przeszła samą siebie i napisała powieść idealnie oddającą tęsknotę oraz potrzebę akceptacji.

Klimat małego miasteczka, niewielki pensjonat ulokowany gdzieś w Bieszczadach to tło dla powieści, w której czas płynie wolniej. Tutaj leniwe godziny nie uprzykrzają życia bohaterom, pozwalając by to oni decydowali co i kiedy robić. Tu także rodzą się troski i zmartwienia, wspólnie rozwiązywanie w gronie przyjaciół i nowo poznanych, bardzo życzliwych przybyłych. Wszystko po to, by nikt nie czuł się pokrzywdzony, bo każdy człowiek zasługuje na to, by go wysłać. Obserwując życie bohaterów w tym urokliwym miejscu szybko zdobywa się poczucie, że każdy przybyły może być pewny, że los napisze dla niego indywidualną historię.

Autorka pięknie opisała życie prostych ludzi. Takich jak my sami, z którymi bardzo szybko możemy się utożsamić. Ich uczucia idealnie oddawały wszystko to, co kryło się w moim sercu i choć skupiłam się przede wszystkim na losie Michaliny, nie zapomniałam by kibicować pobocznym postaciom. Tutaj jedynak powinniśmy zatrzymać się na chwilę, ponieważ postać głównej bohaterki pozwala bliżej przyjrzeć się ludzkiej psychice. Zakochana w mężczyźnie, który nie odwiedza ją zbyt często, nie dostrzega zbliżających się problemów. Wodzona za nos miłosnymi emocjami zapomina realnie spojrzeć na świat i dostrzec piękno, które ją otacza. Szczególnie ważne jest to z momentem pojawiania się Przemka, który zaczyna walczyć o serce kobiety. Tylko czy ta walka nie jest z góry stracona, jeśli Michalina koga tego, kto rozkochał ją w sobie pewnego zimowego wieczoru?

Co dzieje się w Różanym Pensjonacie po przybycie Przemka musicie dowiedzieć się już sami. Możecie być jednak pewni, że autorka zaserwowała nam ludzką przygodę z równie wiarygodnymi uczuciami, które przepełniają nas od pierwszej strony i zostają na długo po skończonej lekturze. Tym oto sposobem otrzymujemy historie napisaną lekkim stylem, dotykającą ważnych tematów poszukiwania siebie z nutą egoistycznych pobudek i z letnim klimatem, który obecnie idealnie komponuje się z pogodą za oknem.

"Lato utkane z marzeń" to książka bardzo malownicza. Zabiera nas w podróż ku niepewnej przyszłości, która zmieni się wraz z pierwszym krokiem postawionym w drzwiach Różanego Pensjonatu. To miejsce zmieni nie tylko bohaterów, ale i czytelnika, który poruszony losem postaci sam postanowi inaczej spojrzeć na swoje życie. Gabriela Gargaś po raz kolejny pokazała, że wie jak pisać, by trafić do swoich czytelników i zapaść w ich pamięci na długi czas.