Wczasy się skończyły. Czas wytropić mordercę.
W małym, spokojnym kurorcie we Francji, gdzie życie toczy się leniwie, a kuracjusze z całego świata próbują podreperować swoje zdrowie, dochodzi do kilku tajemniczych morderstw. Jedną z ofiar jest Krystyna Dubois, znajoma żony Maksa Nowaka, sławnego pisarza, który wraz z belgijskim detektywem Guyem Van den Benden stara się rozwikłać zagadkę dziwnych zgonów. Towarzyszą im trzy starsze panie oraz pisarka Dominika Rigo i jej dwa jamniki. Czy ten nietypowy zespół ma szansę na wytropienie i ujęcie sprawcy?
Druga część cyklu „Duchy przeszłości” to mnóstwo zaskakujących, fantastycznych przygód, niebanalni bohaterowie i tajemnice, które czyhają za każdym rogiem pozornie sennego francuskiego miasteczka...
– Panie Nowak, Krystyna Dubois nie żyje, ktoś ją zabił. Pamięta pan? To ta dziewczyna, która razem z pana żoną rozpoznała tego mordercę. I teraz została zabita, zamordowana. Dobrze by było, aby pan przyleciał, moglibyśmy porozmawiać! – krzyczał do słuchawki, komunikacja była często bardzo kiepska.– To niemożliwe, to nie może mieć nic wspólnego z tamtą sprawą. Gwarantuję panu, że morderca na pewno nie żyje – przekonywałem go.
– Widział pan ciało? Widział pan trupa?… Widział pan?!
Czy książka "Duchy przeszłości morderstwa z jamnikami" to bardzo krwawy thriller?
Powieść ta łączy w sobie elementy klasycznego kryminału z nurtem cozy mystery, oferując intrygę bez nadmiaru brutalności. Akcja osadzona we francuskim kurorcie skupia się na dedukcji oraz relacjach między nietuzinkowymi bohaterami, a nie na drastycznych opisach. Czytelnik znajdzie tu atmosferę sennego miasteczka, która skrywa mroczne tajemnice, co buduje napięcie w sposób stonowany. Jest to idealna lektura dla osób ceniących zagadki w stylu Agathy Christie podane z lekkim przymrużeniem oka.
Czy można czytać tę część bez znajomości poprzedniego tomu cyklu?
Tak, fabuła stanowi zamkniętą zagadkę kryminalną, choć nawiązuje do wcześniejszych losów głównych bohaterów. Autorka wprowadza niezbędny kontekst dotyczący relacji Maksa Nowaka i detektywa Guy'a Van den Bendena, co pozwala na płynne śledzenie śledztwa. Znajomość pierwszej części wzbogaca odbiór motywacji postaci, ale nie jest warunkiem koniecznym do pełnego zrozumienia intrygi we Francji. Nowi czytelnicy bez trudu odnajdą się w układzie sił panującym między grupą śledczych a podejrzanymi.
W jakim klimacie utrzymana jest akcja tocząca się we Francji?
Opowieść przenosi czytelnika do spokojnego, leniwego kurortu, gdzie wakacyjna sielanka zostaje nagle przerwana przez serię tajemniczych zgonów. Autorka umiejętnie buduje kontrast między zdrowotnym charakterem uzdrowiska a narastającym niepokojem wywołanym morderstwami. Opisy miasteczka oddają klimat prowincjonalnej Europy Zachodniej, co stanowi barwne tło dla działań nietypowego zespołu detektywistycznego. Atmosfera sprzyja powolnemu odkrywaniu sekretów kuracjuszy i mieszkańców, tworząc wciągający, niemal filmowy nastrój.
Jaką rolę w rozwiązywaniu zagadki odgrywają obecne w tytule jamniki?
Psy rasy jamnik towarzyszą pisarce Dominice Rigo i stanowią istotny element dynamiki grupy amatorskich śledczych. Ich obecność wprowadza do powieści elementy humorystyczne oraz podkreśla specyficzny, domowy charakter prowadzonego dochodzenia. Jamniki często stają się pretekstem do nawiązywania kontaktów lub ułatwiają obserwację otoczenia przez ich właścicielkę w najmniej spodziewanych momentach. Dzięki nim historia zyskuje unikalny urok, który wyraźnie odróżnia tę pozycję od typowych, surowych thrillerów policyjnych.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja może nie być odpowiednia?
Książka ta nie spełni oczekiwań osób poszukujących mrocznego, brutalnego thrillera medycznego lub sensacji o bardzo szybkim tempie akcji. Ze względu na obecność starszych pań, zwierząt i specyficzny humor, opowieść skłania się ku lżejszej literaturze kryminalno-obyczajowej. Czytelnicy nastawieni na techniczne aspekty pracy kryminalistycznej mogą uznać metody amatorskiego zespołu za zbyt uproszczone lub mało realistyczne. Jest to propozycja przede wszystkim dla fanów zagadek typu "whodunnit" i barwnych, wielowymiarowych galerii postaci.
