Lapis Lazuli

W literackim świecie Krzysztofa Bochusa błękit nie jest jedynie pigmentem na płótnie – to drogowskaz prowadzący przez mroczne korytarze historii, gdzie granica między geniuszem a oszustwem zaciera się w oparach wojennych zgliszcz.

„Lapis Lazuli” to nie tylko kolejny thriller, ale misternie skonstruowany pomost rzucony nad przepaścią pokoleń, łączący dwie najważniejsze postaci w dorobku autora: współczesnego dziennikarza Adama Berga oraz jego dziadka, radcę Christiana Abella. To spotkanie, choć niemożliwe w czasie, staje się faktem na kartach powieści, która elektryzuje od pierwszej do ostatniej strony.

Wszystko zaczyna się w amsterdamskim muzeum, gdzie przypadkowe odkrycie nieznanego dzieła Vermeera van Delft wywołuje wstrząs w świecie sztuki. Gra toczy się o miliony euro i międzynarodowy prestiż, a Berg, ściągnięty na miejsce jako ekspert, szybko orientuje się, że wpadł w sam środek pola minowego. Sprawa ma bowiem wymiar skrajnie osobisty. Tropy wiodą ku legendarnemu fałszerzowi, Hanowi van Meegerenowi, a cieniem na historii kładzie się podejrzenie, że jego wspólnikiem był właśnie Christian Abell. Dziennikarskie śledztwo błyskawicznie zmienia się w ucieczkę przed ludźmi, którzy dla zachowania milczenia nie cofną się przed porwaniami czy podpaleniami.

Krzysztof Bochus z mistrzowską precyzją operuje dwiema liniami czasowymi, oferując czytelnikowi coś więcej niż klasyczny kryminał. Z jednej strony śledzimy dynamiczne, niemal filmowe działania Berga w Amsterdamie i na egzotycznej Maderze, z drugiej – zanurzamy się w duszną, złowrogą atmosferę okupowanej Holandii. To właśnie tam, w cieniu nazistowskiej grabieży i chciwości Hermanna Göringa, wykuwa się prawda o jednym z największych przekrętów w dziejach sztuki. Autor nie serwuje nam jednak suchej lekcji historii; on zaprasza nas do udziału w wyrafinowanej zemście, która dojrzewała przez dekady, by w końcu wybrzmieć barwą drogocennego lapis lazuli.

Siła tej powieści tkwi w jej intymności. Dla Adama Berga poszukiwanie autentyczności obrazu staje się procesem rekonstrukcji własnej tożsamości i próbą zrozumienia człowieka, którego nigdy nie poznał. Czytelnik z fascynacją obserwuje ten psychologiczny pojedynek umysłów, w którym wiedza o technikach malarskich i dawnych pigmentach okazuje się równie ważna, co odwaga w obliczu fizycznego zagrożenia. Wiedza o tytułowym barwniku, niegdyś cenniejszym niż złoto, zostaje podana z taką pasją, że po lekturze każdy z nas inaczej spojrzy na błękit w muzealnych salach.

Krzysztof Bochus napisał powieść, w której elegancja dawnych lat brutalnie zderza się z bezwzględnością współczesnych kolekcjonerów. „Lapis Lazuli” to propozycja dla czytelników wymagających, którzy w literaturze szukają gęstej atmosfery i intelektualnej satysfakcji. To opowieść o tym, że sztuka bywa cenniejsza niż ludzkie życie, a prawda o naszych przodkach jest najtrudniejszym do zdobycia arcydziełem. Zemsta w tym wydaniu smakuje wybornie, zwłaszcza że podana jest w oprawie godnej mistrzów złotego wieku malarstwa. To bez wątpienia majstersztyk, który udowadnia, że sprawiedliwość, choć czasem spóźniona, zawsze ma swój określony, głęboki kolor.

Historia tu opisana zaczyna się od niemałego tąpnięcia w świecie sztuki. Mianowicie w jednym z europejskich muzeów zostaje odnalezione arcydzieło holenderskiego malarstwa. Jest to wydarzenie na skalę światową. To pełni szczęścia brakuje tylko potwierdzenia jego autentyczności.

Zlecenie to otrzymuje Adam Berg. Dziennikarz śledczy i wielki znawca sztuki wszelakiej, który mimo początkowych oporów, przyjmuje propozycję pracy, po tym gdy dowiedział się, że dochodzenie może dotykać bezpośrednio jego dziadka Christiana Abella.

Nie dość, że jest to okazja do zarobienia niemałych pieniędzy, to nadarza się okazja wyjaśnienia wielu niejasności z przeszłości Berga.

Śledztwo prowadzi Adama na odległą Maderę, gdzie szybko przekonuje się, że nie każdemu jest na rękę wyjaśnienie pochodzenia problematycznego obrazu. Tym bardziej, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że odnalezione dzieło sztuki to falsyfikat wykonany przez genialnego holenderskiego fałszerza.

Od tej chwili wyjaśnienie zagadki to nie jedyny problem Adama. Dziennikarz musi dowiedzieć się komu zależy na obaleniu jego teorii i zamknięciu śledztwa – za wszelką cenę.

„Lapis Lazuli” to szósta odsłona przygód Adama Berga. Tym razem mamy do czynienia z bardzo osobistą książką z perspektywy głównego bohatera.

Krzysztof Bochus nie zwalnia tempa. Seria się nie nudzi, czytając ma się wręcz wrażenie, że z tomu na tom powoli się rozkręca.

Myślę, że osoby które już zaprzyjaźniły się z Bergiem nie będą potrzebowały jakiejś specjalnej zachęty do czytania. Za to ci, którzy dopiero rozpoczynają tę przygodę to powiem, że ta seria, a w szczególności ten tytuł, łączy pasję do sztuki, tajemnicze zagadki i porywającą akcję, a jej główny bohater, dziennikarz śledczy specjalizujący się w dziełach sztuki, staje się głównym ogniwem, wokół którego toczy się cały wątek fabularny.

Kiedy myśli się o tej książce, nie sposób nie zauważyć, jak silne podobieństwa łączy ją z kultowymi filmami takimi jak Skarby Narodów czy Indiana Jones, a także z powieściami Dana Browna.

Polecam serdecznie

Lubicie historie osadzone na różnych płaszczyznach czasowych?

Jeśli tak, to dziś mam dla Was propozycję czytelniczą nie do odrzucenia. Powieść, w której prawda historyczna w fascynujący sposób przeplata się z fikcją literacką, a znakomicie skonstruowana intryga sprawia, że trudno oderwać się od lektury.

Tym razem Pan Krzysztof Bochus miłośnikom swojej twórczości serwuje nie lada gratkę kreśląc na kartach powieści „Lapis Lazuli” losy dwójki bohaterów wcześniejszych książkowych serii spod pióra pisarza, a rozwiązanie zagadki dla dziennikarza Adama Berga nabiera dodatkowo osobistego wydźwięku, bowiem dotyczy jego dziadka, samego Christiana Abella, którego nigdy nie miał okazji poznać. Dokąd zaprowadzi dziennikarza realizacja zlecenia otrzymanego z jednego z amsterdamskich muzeów?

Fałszerstwa dzieł sztuki, nazist*wskie grabieże, wielkie pieniądze, tajemnice skrywane latami i prawda, które próbuje ujrzeć światło dzienne. Świat pełen intryg spowity jest tutaj niesamowitym klimatem. To powieść nasycona emocjami, dynamiczna, a nade wszystko fascynująca. Wciąga od pierwszych linijek tekstu i totalnie angażuje czytelnika. Z każdą kolejną stroną akcja się zagęszcza, prowadząc nas przez dwie płaszczyzny czasowe: współczesność oraz okres II wojny światowej. Autor z dużą precyzją splata te dwa światy i niczym wyborny gawędziarz snuje niebanalną opowieść traktującą o przeszłości, która dopomina się o swoje. Całość doprawia solidną dawką sensacji, która oddziałuje na wyobraźnię odbiorcy. Pełne emocji i barw obrazy podczas lektury malują się same. Ta powieść, napisana z pasją i dużym kunsztem, aż się prosi o ekranizację. Dodatkowo motyw fałszerstw dzieł sztuki, wyborne kreacje głównych bohaterów oraz odkrywanie rodzinnych sekretów nadają jej zupełnie wyjątkowego charakteru.

Jeśli tylko gustujecie w literackich podróżach w przeszłość i odkrywaniu pokrytych kurzem tajemnic, to ta powieść będzie dla Was niczym smakowita uczta czytelnicza. Skosztujcie i przekonajcie się sami! Fascynująca lektura w połączeniu ze znakomitą lekcją historii.

Czy obraz jest autentyczny, czy to genialny falsyfikat? Tego będzie próbował dowiedzieć się dziennikarz śledczy Adam Berg w najnowszej książce Krzysztofa Bochusia „Lapis Lazuli” (wyd. Skarpa Warszawska).

W amsterdamskim muzeum odkryto obraz, który wygląda na dzieło samego Johannesa Vermeera. Dyrektor placówki zwraca się o pomoc do Adama Berga, ponieważ sprawa nie dotyczy tylko cennego malowidła. Ślady prowadzą bowiem do dziadka Berga oraz do słynnego fałszerza Hana van Meegerena. Jedynym tropem, który może wyjaśnić prawdę, są stare listy. Berg rusza ich śladem i wkrótce trafia w sam środek wydarzeń z czasów II wojny światowej.

Czy uda mu się odkryć prawdę? Kim naprawdę był dziadek Adama i jaki miał związek z tajemniczym obrazem?

Otrzymałam świetnie skonstruowane śledztwo i fabułę pełną zaskakujących zwrotów akcji. Jak zwykle u Bochusia, wraz z tropieniem zaginionego dzieła sztuki powoli odkrywamy również mroczną przeszłość, która stopniowo odsłania swoje karty.

Autor prowadzi narrację w dwóch liniach czasowych, dzięki czemu czytelnik może dokładnie poznać wydarzenia z każdej perspektywy. W książce sporo się dzieje, więc nie ma chwili na nudę. Krzysztof Bochus ciekawie nawiązuje też do rzadkiego pigmentu (lapis lazuli), którego Vermeer używał w swoich obrazach.

Bardzo lubię książki tego autora i z przyjemnością zanurzyłam się w kolejną przygodę Adama Berga. Gorąco polecam!

Najnowsza powieść Bochusa to szósty tom przygód dziennikarza Adama Berga, którego przygody zaczęły się od tomu Lista Lucyfera. Tutaj tytuł powieści ma znaczenie symboliczne, bo lapis lazuli był źródłem pigmentu zwanym ultramaryną naturalną (z łac. ultramarinus – „zza morza”), sprowadzanego głównie z dalekiego Afganistanu. Był cenniejszy niż złoto, miał głęboki, trwały niebieski kolor i nie blakł z upływem czasu. Adam Berg dostaje bardzo intrygujące zlecenie. Początkowo podchodzi do niego sceptycznie, jednak gdy pada nazwisko Christiana Abella, swojego dziadka, którego nie mógł poznać osobiście, jego zainteresowanie sprawą gwałtownie rośnie.

W Holandii, a dokładniej w Amsterdamie, przez przypadek w jednym z muzeów zostaje odnaleziony obraz Johannesa Vermeera, jednego z najsłynniejszych malarzy korzystających z ultramaryny. W jego obrazach pigment nadawał niesamowitą głębię i światło, które były obsesyjnie poszukiwane przez kolekcjonerów sztuki, w tym Hermanna Göringa, prominentnego nazistowskiego polityka i marszałka Rzeszy, odpowiedzialnego [Adres usunięty]. za Luftwaffe i gospodarkę zrabowanych dzieł sztuki. Adam Berg wie, że tropy związane są z jego dziadkiem, który znał innego genialnego człowieka, holenderskiego fałszerza dzieł sztuki Hana van Meegerena. Stał się on najbardziej znanym mistrzem fałszerstw obrazów Vermeera, potrafiąc kopiować jego styl tak perfekcyjnie, że nawet eksperci uznawali jego prace za autentyczne.

Nie chcę zdradzać więcej szczegółów fabuły. Powieść zachwyca pod każdym względem: znakomicie skonstruowaną intrygą, prawdziwymi postaciami historycznymi i dwutorową narracją, w czasach II wojny światowej w Holandii i Rzeszy Niemieckiej oraz współcześnie W Holandii, ale też Hiszpanii. Połączenie wątków historycznych z rzeczywistością tworzy prawdziwy majstersztyk. Nie sposób się nudzić ani odłożyć książki na później. To gotowy scenariusz na film sensacyjny! Hit murowany. Czyta się lepiej niż powieści Cobena czy Morella razem wzięte.

Wiem, wiem! Chciałbym już sięgnąć po kolejny tom, ale na niego musimy jeszcze poczekać.