Mała Syberia

☄🥶😱💀🤣🍺💒🪖🤑

Życie to nie bajka. Pastor też może mieć wątpliwości. Meteoryty chronią przed samobójstwem. Można być i nie być ojcem dziecka swojej żony. Finlandia to taka mała Syberia. Łyżka dziegciu w beczce miodu. Czas szykować się na koniec świata. Zakazany owoc smakuje najlepiej. Samochody mogą latać, zwłaszcza, gdy prowadzone są przez wyautowanych rajdowców, upojonych alkoholem. Sensacja potrafi spaść z nieba... i wiele innych. "Mała Syberia" to kryminał, jakiego do tej pory nie czytałam. Nie ma tu policji, zatwardziałych prokuratorów ani fajtłapowatych komendantów. Są cztery dni, podczas których dzieje się wiele kosmicznych i całkiem przyziemnych sensacyjek i przypadłości. A przy tym wielki prym wiedzie dystans do opisanych zdarzeń, humor, który kipi, rozlewa się i nie opuszcza do ostatnich stron. Jest moc!💪

#kryminał #małasyberia #humor #finlandia #upadekmeteorytu

Kocham kryminału, zarówno te w wydaniu literackim, jak te na szklanym ekranie. Dzieło to poleciła mi zaprzyjaźniona pani, która pracuje w księgarni. Nie czekając kupiłam ją i zabrałam się za lekturę. Świetne w tej opowieści jest to, że pomimo tego, iż jest ona mroczna, nie jest także pozbawiona humoru. To niezwykle rzadkie w literaturze tego typu, lecz dla mnie jest to akurat bardzo duży plus. Powieść pełna jest ponadto zwrotów akcji, co również zdecydowanie przemawia za jej przeczytaniem. 10/10.

Antti Tuomainen to fiński pisarz, autor dziesięciu powieści kryminalnych. Jego książki zostały przetłumaczone na 27 języków. Powieść „Uzdrowiciel’’ autorstwa Tuomainen’a zdobyła tytuł najlepszej fińskiej powieści kryminalnej oraz została nominowana do prestiżowej skandynawskiej Nagrody Szklanego Klucza, natomiast „Czarne jak moje serce’’ została sfilmowana przez fińską wytwórnię Making Movies LTD.

„Mała syberia’’ to powieść kryminalna. Życie w małej wiosce znajdującej się w Finlandii było monotonne, nudne, zimne i śnieżne. Jest to mała społeczność, zatem wszyscy mieszkańcy się znają. Co może sprawić, że ich życie odwróci się do góry nogami? Coś, czego nikt by nie przypuszczał. Pewnej zimowej nocy do auta byłego rajdowego mistrza wpada meteoryt. Wywołuje to szok całej społeczności. Meteoryt, który intryguje najbardziej ze względu na to, że jest wart milion euro. Zapanował chaos. Mieszkańcy wsi nie są zbyt bogaci, takie pieniądze oszczędziłyby im problemów do końca życia. Pieniądze te dałyby wielu ludziom okazję na nowy start w życiu, realizację marzeń czy zapewnienie bezpieczeństwa finansowego rodzinie. Do pilnowania meteorytu zgłosił się pastor Joel, jednak nie jest to jego jedyne zmartwienie. Głowę pastora zaprzątają myśli dotyczące jego ciężarnej żony, ponieważ sam jest bezpłodny. Ma do wykonania dwa zadania - znalezienie sprawcę stojącego za kradzieżą meteorytu podczas jego warty oraz wytropienie ojca dziecka swojej żony. Do gry wchodzi także rosyjski gangster.

Książka jest wypełniona ogromną ilością czarnego humoru. To nieziemsko klimatyczna powieść z bardzo dobrze napisanymi postaciami. Podczas czytania na każdej stronie czułam mrok kryjący się za słowami. Powieść opowiada o nadziei, miłości i wybaczaniu. Czy jest to typowe dla książek kryminalnych? Powiedziałabym, że nie. To książka, która zapada w pamięć, taka, o której czytelnicy będą dużo rozmyślać. Nie czytałam wielu książek tego gatunku, dlatego trudno mi ocenić ją na tle pozostałych. Jednak uważam, że jest to dobry początek przygody z kryminałami. Nietuzinkowa, zaskakująca, warta uwagi.

M.W.

Szkolny Klub Recenzenta

Czy byłbyś w stanie oprzeć się meteorytowi, który nagle i bez ostrzeżenia spada z nieba? Przejść obojętnie obok wizji bogactwa i związanej z nim pięknej przyszłości? No właśnie. Mieszkańcy małej fińskiej wioski również nie potrafili tego uczynić.

Nie do końca odnajduję się w podejrzanym nurcie zwanym komedią kryminalną. Nie rozumiem takiego połączenia i nie potrafię czerpać z niego satysfakcji. Coś jednak przyciągnęło mnie do „Małej Syberii”. Skusiła mnie rekomendacja „THE TIMES”, który określił ten tytuł książką roku.

Powieść Anttiego Tuomainena czyta się bardzo dobrze od samego początku. Już pierwsze strony sugerują, że czytelnik nie będzie się nudził podczas tej literackiej przygody. Bardzo łatwo jest wymienić kilka mocnych stron tej historii, a na pierwsze miejsce bez wątpienia wysuwa się w tym przypadku główny bohater. Pastor Joel to intrygująca postać o interesującej przeszłości. W kreacji bohatera autor zmieścił miejscowego celebrytę, byłego wojskowego i amatorskiego śledczego. Czy można się nudzić obcując z mężczyzną, który odnajduje się w tak wielu rolach? Oczywiście, że nie. Bohater wiele razy mnie zaskoczył i zasłużył na szczerą sympatię.

W swoim utworze Tuomainen przemyca sporo kwestii natury obyczajowej. Miłość, zawodowe plany, życiowe rozterki, duże pieniądze. To tematy, które zawsze interesują czytelników i zawsze się sprawdzają. Stanowią przy tym świetne uzupełnienie akcji i wartościowe pogłębienie fabuły. Pozwalają również, by opowieść dotarła do większego grona odbiorców. Osobiście nie mam nic przeciwko, kiedy kryminalnej intrydze towarzyszą dodatkowe wątki. Zwłaszcza, gdy tak, jak w tym utworze spełniają powierzone im zadanie.

Akcja książki rozgrywa się w zimnej i dalekiej Finlandii. I rzeczywiście podczas lektury można poczuć ten klimat. Tuomainen sprawia, że przed oczami pojawiają nam się migawki z tej niemal baśniowej krainy. Słyszymy skrzypienie śniegu, widzimy odbicie w lodzie, czujemy chłód, obserwujemy nadejście nocy. Towarzyszymy mieszkańcom małej wioski. Jeździmy na skuterach śnieżnych. I czytamy o polowaniach na łosie. Uwielbiam historie mocno działające na wyobraźnię i zmysły, pozwalające na chwilę przenieść się w czasie i miejscu.

Choć książka została określona jako komedia kryminalna, ja sama nie nazwałabym jej w ten sposób. Opowieść jest całkiem zaskakująca, dość przewrotna, nieco dziwna oraz odrobinę ironiczna. Ale w moim odczucia nie jest raczej zabawna, a przynajmniej nie bawi do łez. Niemniej elementy, o których wspomniałam odciążają fabułę, sprawiając, że całość staje się lżejsza w odbiorze. Wypracowany styl autora i pierwszoosobowa narracja nadają jej jeszcze przyjemniejszego i niewymuszonego charakteru.

Oferowana nam intryga kryminalna jest niezbyt zawiła i nieprzesadnie skomplikowana. Powiedzmy sobie wprost: to nie jest masywny i ciężki kryminał, który wbije Was w fotel i zostawi z uczuciem niepokoju. To zgrabna, zwięzła, dobrze napisana, lekko mroczna historia, która pozwala czytelnikowi dobrze się bawić i miło spędzić czas. Moim zdaniem warto przeczytać.

Finlandia. Małe, zapomniane miasteczko niedaleko granicy fińsko-rosyjskiej. To tam żyje zamknięta społeczność, gdzie wszyscy się znają. Wydawać by się mogło, że nic nie zakłuci spokoju mieszkańców. Jednak wszystko się zmienia, gdy pewnej nocy w pobliżu miasta spada meteoryt, który okazuje się być nie tylko atrakcją, ale i pokusą. Przecież „jeśli podzieliłoby się go na kawałki, można by za niego zgarnąć milion euro”. Powoduje to, że do miasteczka zaczynają ściągać ciemne typki…

„Mała Syberia” to książka, której fabuła tak naprawdę kręci się wokół meteorytu i muzeum. Mieszkańcy pełnili przy nim wartę, aby nikt mu nie zagroził. Jednak pewnej nocy, podczas wary pastora i tak doszło do włamania. Kto się na to odważył?

Muszę przyznać, że kryminał ten odbiega od innych kryminałów skandynawskich do których przywykłam. Zabrakło mi tutaj troszeczkę tego specyficznego stylu, ale i tak całość wypadła całkiem nieźle. Tym bardziej, że nie brakuje tutaj czarnego humoru. Wszystkie wydarzenia poznajemy, dzięki narracji prowadzonej przez pastora i początkowo wydawać by się mogło, że cała historia jest dość prosta. Jednak wcale taka nie jest przez co wciąga w swoje sidła i nie chce z nich wypuścić.

Bohaterowie zostali tutaj wykreowani na dość ciekawe i przede wszystkim barwne postaci. Autor kpi z nich, manewruje nimi uczuciami… Poznajemy wiele ciekawych faktów z ich życia. a przede wszystkim jesteśmy świadkami zabawnych scen wśród mroźnej i ciemnej scenerii.

O „Małej Syberii” nie chce tak naprawdę Wam za wiele zdradzać, ponieważ jeżeli jesteście fanami kryminałów i porządnej dawki humoru to koniecznie musicie po nią sięgnąć. Z przekazem, ale i zarazem porywająca. Polecam!