Dama. Anna Maria Kier. Tom 3

Ależ to była dobra książką. "Dama" Wydawnictwa Prószyński i S-ka. Trzecia część kryminały z Anną Marią Kier i Wandą Lechicką była jeszcze lepsza niż pozostałe. W tej części Autorka porusza kwestie porwań dzieci oraz niewydolność systemu opieki społecznej. Do tego dochodzą nierozwiązane sprawy z przeszłości i skrzętnie skrywane przez ojca Kier rodzinne tajemnice, tajemnicza teczka matki, którą znalazła u ojca oraz poszukiwania kliniki dla Tristana.

"Dama" Jest to świetny kryminał obyczajowy. Wątki kryminalne przeplatają się z pokrętnym prywatnym życiem bohaterek. Natomiast zakończenie to sztos. No nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Czekam z niecierpliwością na ostatnią część. ☺️

Dziękuję Autorce oraz wydawnictwu za możliwość zapoznania się z trzecią genialną częścią.

"Dama" to trzecia część kryminalnej tetralogii z Anną Marią Kier. By w pełni zaangażować się w tę historię, warto przeczytać poprzednie tomy i poznać historię bohaterek.

Dagmara Andryka wciągnęła mnie w intrygę, która pozornie wydawała się banalna. Zaginięcie dziecka, matka, która nie radzi sobie z emocjami, podejrzany o ciemne interesy ojciec. Nic nie wskazuje na to, żeby śledztwo miało zakończyć się sukcesem. Jednak kolejne wydarzenia nie pozwalają agencji detektywistycznej porzucić tej sprawy, a czytelnika wręcz zmuszają do kontynuowania lektury i śledzenia wydarzeń. Trudno uwolnić się przy tym od emocji: zrozpaczeni rodzice i bezbronność dzieci są tu mocno wyeksponowane i grają niemałą rolę w przebiegu śledztwa.

Gdzieś w tle wciąż obecna jest historia głównej bohaterki kryminału. Anna Maria Kier zmaga się z emocjami w związku z chorobą syna oraz po odkryciu, kim jest jej ojciec.

Po drodze pojawia się coraz więcej pytań. Jakie śledztwo prowadzi Wanda? Dlaczego kosztuje ją to tyle energii? I dlaczego Tristan nagle zaczął okazywać swojej matce zainteresowanie?

Dagmara Andryka wprawdzie nienachalnie, ale daje czytelnikom jasne sygnały, że sprawa matki Anny jest podejrzana i czeka na rozwiązanie. Gwarantuję, że ten wątek zadziwi Was niejednokrotnie w trakcie lektury – Autorka świetnie bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę 🙂

Kryminał Dagmary Andryki zaskakuje, budzi wiele emocji i trzyma w napięciu – jest zwyczajnie nieodkładalny. Zakończenie pozostawia wiele niedopowiedzeń i każe czekać na kolejną część z ogromną niecierpliwością.

,,Jeśli ludzie się boja, ale tak naprawdę się boja, jeśli maja za dużo do stracenia, to zrobią wszystko. WSZYSTKO”.

Anna Maria Kier powraca.

Była warszawska policjantka, która na zasłużonej emeryturze trochę na własne życzenie, ale głównie przez życiowe zawirowania, wraz ze specjalistką od cyberprzestępczości – założyła agencję detektywistyczną, nie może narzekać na nudę..

Przed nią kolejna skomplikowana sprawa. Sprawa, w której stawkę jest czyjeś życie, czyjaś rodzina, czyjaś przyszłość..

Nową klientką agencji jest kobieta „poharatana psychicznie i fizycznie”. Kilka lat temu jej mała córeczka zaginęła. Kobieta od zawsze obwiniała o to męża - sprawcę przemocy domowej. Dziewczynki nigdy nie znaleziono, a jej ojcu nic nie udowodniono. Dziś pojawił się kolejny ślad.. ktoś znalazł klucze, które w dniu porwania były w wózku dziecka.

Przed Anną i jej partnerką niełatwe zadanie, które będzie kosztowało je mnóstwo czasu, energii, cierpliwości, maksimum zaangażowania i skupienia no i trochę.. szczęścia..

Gdzieś w tle tych dramatycznych wydarzeń, Anna przeżywa też swoje osobiste nieszczęście. Jej syn walczy o życie, a ojciec którego tak kochała, okazał się nie takim człowiekiem za jakiego go całe życie uważała.. Nie dość, że z premedytacją zabił w niej tęsknotę i pamięć za matką, to jeszcze umieścił Annę w „szczelinie między lękiem a prawdą” i właśnie teraz kobieta poczuła, że ma dość „duszenia” się w tym miejscu i bycia „tą” najniższą, najsłabszą kartą w grze, zawsze na straconej pozycji..

Anna doskonale wie, że „czasami po prostu trzeba napić się wódki”, ale to nie rozwiązuje problemów. Należy działać i walczyć o prawdę, która jest tak ważna by żyć w zgodzie ze sobą.

„Dama” to świetny kryminał obyczajowy. Wątki kryminalne przeplatają się z pokrętnym prywatnym życiem bohaterki. A tu jak w pokerze, nie zawsze popłaca gra w otwarte karty, czasami konieczny jest blef..

Autorka zaciekawia zagadką kryminalną, zwraca uwagę na wiele ważny tematów. Niesie pouczający przekaz o relacjach międzyludzkich, macierzyństwie, byciu niewolnikiem własnego kłamstwa, ludziach krzywdzących z uśmiechem na ustach, rzeczach których nie da się zracjonalizować, ludzkich potrzebach i życiowych priorytetach.

„Dama” to trzecia po „Królu” i „Asie” odsłona tetralogii "Anna Maria Kier". Każdy kolejny tom to osobna zagadka kryminalna. Ja już z niecierpliwością wypatruję „Waleta”. Tymczasem, polecam „Damę”.

Polecam.

Na polskim rynku stopniowo będzie ukazywała się tetralogia Dagmary Andryki. Dostępne są już trzy części.

Anna Maria Kier w tym wydaniu wraz ze wspólniczka z agencji detektywistycznej postanowiły zająć się sprawą zniknięcia małej dziewczynki sprzed kilku lat. Kto był odpowiedzialny za jej zniknięcie? Czy ze sprawą faktycznie coś wspólnego miał jej ojciec?

Po mistrzowskim zwieńczeniu pierwszego i drugiego tomu nie mogłam doczekać się tej kontynuacji. Bardzo szybko przystąpiłam do lektury tej publikacji. W tym tomie jest też nieco o prywatnym życiu głównych bohaterów, jednak Dagmara Andryka skupiła się przede wszystkim na sprawie kryminalnej i detektywistycznej.

Podoba mi się zamysł tego cyklu. Na pewnie można narzekać na nudę i tak też było w tym przypadku. Zakończenie według mnie w tym tomie powoduje, że od razu chciałoby się sięgnąć po czwarty tom cyklu.

,,Damę" Dagmary Andryki lepiej jest czytać po zapoznaniu się z ,,Królem" i ,,Asem", czyli pierwszym i drugim tomem serii.

Do agencji detektywistycznej Anny Marii Kier i Wandy Lechickiej zgłasza się kobieta, której kilka lat wcześniej zaginęła córka. Zrozpaczona matka podejrzewa swojego byłego męża, który w przeszłości znęcał się nad rodziną. Niczego mu wtedy nie udowodniono, ale pojawiły się nowe ślady w postaci odnalezionych kluczy, które znajdowały się w wózku zaginionej dziewczynki. Śledztwo jest bardzo trudne i nabiera tempa dopiero w momencie, kiedy znika kolejne dziecko w podobnym wieku. Czy coś łączy ze sobą te sprawy i czy niezawodny duet i tym razem rozwikła tę zagadkę?

Trzeci tom przygód niesamowitego kobiecego duetu detektywistycznego przeczytałam za jednorazowym podejściem i zastanawiałam się, czy książka tak mnie wciągnęła, czy to może interlinia i czcionka sprawiły, że przyjemnie po prostu ją się czytało, a jej objętość była niewielka. Pop przemyśleniach doszłam do wniosku, że to była po prostu naprawdę dobra i wciągająca historia.

Poza kolejną sprawą do rozwiązania mamy w tej części również sporo życia prywatnego naszych głównych bohaterek. Do głosu dochodzą nierozwiązane sprawy z przeszłości i skrzętnie skrywane przez ojca Kier rodzinne tajemnice. Do tego dochodzi oczywiście wątek choroby Tristana, który jest w tym tomie bardziej rozwinięty, ale najlepsze autorka oczywiście zostawiła na koniec. Przyznam szczerze, że troszkę domyślałam się, w którym kierunku pójdą wydarzenia, ale nie spodziewałam się aż takiego zaskoczenia na samym zakończeniu.

Zakończenie z kolei ogromnie zaciekawia i zachęca do sięgnięcia po finał tetralogii, aby dowiedzieć się, które z tajemnic rodziny Anny Marii Kier zostaną ujawnione i w jaki sposób do tego dojdzie. Mnie samą bardzo to interesuje i już nie mogę się doczekać lektury.

Muszę przyznać, że każda z części napisana jest na bardzo równym poziomie, co sprawia, że po każdą kolejną sięga się z chęcią i nie ma czytelnik poczucia, że pierwszy tom jest świetny, a później jest to ciągnięcie wątku na siłę. Także za to również ogromny plus.

Osobiście zachęcam bardzo do zapoznania się zarówno z tomem trzecim, jak i wcześniejszymi, gdyż wszystkie tworzą spójną całość, mimo różniących je spraw do rozwiązania i gwarantują miło spędzony czas na lekturze.

Dzisiaj chciałabym Wam przedstawić najnowszą książkę Pani Dagmary Andryki „Dama”. To trzeci tom o emerytowanej warszawskiej policjantce, Annie Marii Kier, która po odejściu ze służby otworzyła własne biuro detektywistyczne. Tym razem sprawa jest dość nietypowa, do Anny zgłasza się młoda kobieta, której przed kilkoma laty zaginęło dziecko, policji nie udało się nic ustalić, aż do dnia, w którym pojawiają się nowe dowod. Czy Kier uda się ustalić coś więcej niż jej kolegom z policji? Czy po tylu latach możliwe jest wyjaśnienie tej zagadki?

W tym tomie dzieje się naprawdę dużo, poza sprawą, która wydaje się nie do rozwiązania, Anna mierzy się także z próbą uporządkowania swoich spraw prywatnych, poukładania swojego życia, ale to, jak na złość, poukładać się nie chce. Historie z przeszłości wypadają niczym trupy z szafy, a Anna nie ma nikogo, kto pomógłby je oswoić.

To była genialna lektura, poprzednie dwa tomy przeczytałam szybko, ten połknęłam w okamgnieniu. Pani Dagmara nie zawiodła i tym razem, tempo akcji jest rozsądne, pozwala na oswojenie się z fabułą, wytypowanie własnych podejrzanych i analizę wszystkich wątków, które i tak koniec końców wyprowadzą czytelnika w pole. Co prawda mnie udało się odgadnąć, o co chodzi z tytułową damą, ale w ogóle nie zabrało mi to radości z lektury. To świetnie napisany kryminał z rozbudowanym wątkiem obyczajowym, a ja takie połączenia bardzo lubią. Jestem także pod ogromnym wrażeniem sposobu, w jaki Autorka kreuje postaci. Z każdym kolejnym tomem widać ogromną przemianę, jaka zachodzi w głównej bohaterce- z lekko zakompleksionej, niepewnej, ale bardzo dobrej śledczej, po kobietę, która zaczyna twardo stąpać po ziemi i która nie zawaha się przed niczym, by obronić swoją rodzinę.

To zdecydowanie najlepsza, jak do tej pory, część. Jest tu wszystko, czego dobry kryminał potrzebuje- wartka i dobrze przemyślana akcja, intrygująca fabuła, bogata w zwroty akcji, niebanalna ze świetnymi bohaterami, w których z każdym kolejnym tomem widać większy potencjał i wielką przemianę. Do tego zakończenie, które sprawia, że najchętniej sięgnęłabym już po kolejny tom, ale niestety- na tę przyjemność muszę jeszcze chwilę zaczekać.

Świetna kontynuacja serii kryminalnej o Annie Marii Kier! Czyta się jednym tchem. Chylę czoła przed autorką, że stworzyła książki, których nie da się odłożyć na półkę z arcyciekawą fabułą i dynamiczną akcją. Tajemnica goni tajemnice...

Jestem niezmiernie ciekawa, co czeka nas w finałowej części.

Polecam!

,,Dama" trzeci tom tetralogii Anna Maria Kier, której autorką jest Dagmara Andryka.

Do agencji detektywistycznej prowadzonej przez byłą policjantkę Annę Marię Kier i specjalistkę od cyberprzestrzeni Wandę Lechicką, zgłasza się kobieta, której dziecko zaginęło kilka lat temu. Policji nie udało się odnaleźć dziecka, ani nie natrafili na żaden ślad prowadzący do porywaczy. Po kilku latach od zaginięcia pojawia się nowy dowód w sprawie. Podejrzenia po raz kolejny kierowane są wobec ojca dziecka. Następnie dochodzi do zaginięcia kolejnego dziecka. Wszystko wskazuje, że w okolicy dochodzi do seryjnych porwań, ale czy na pewno ? Annę i Wandę oraz ich współpracownika Piacha czeka niełatwe śledztwo dotyczące dzieci.

Jak w każdym z dotychczasowych tomów Anna Maria Kier ma do rozwiązania nową sprawę kryminalną oraz rodzinną, która jest powiązana z poprzednimi częściami serii. Toczą się na przemian dwa śledztwa. Jednak sprawa rodzinna coraz bardziej staje się kryminalną.

Oprócz zagadek kryminalnych, autorka serwuje nam mocny wątek obyczajowy. Wątek ten dotyczy przede wszystkim relacji dziecka z rodzicem i to w kilku odsłonach, a także pojawia się walka rodzica o dobro i zdrowie dziecka. Mocnym akcentem jest również wychowywanie dzieci i pewne patologie systemu społecznego w naszym kraju. Po więcej odsyłam do lektury ,,Damy".

,,Dama" jak to na Damę przystało trzyma poziom, ale kto tym razem ukrywa się pod tą kartą ? Powiem nieskromnie, że tym razem udało mi się rozgryźć to rozdanie, ale wątpliwości towarzyszyły mi przez większość czasu. Nie mniej jednak książka dostarczyła wielu emocji i rozrywki na wysokim poziomie. Świetne preludium przed finałem jaki czeka nas w ,,Walecie". Polecam!♥️♠️♦♣

„To niepojęte, jak łatwo ludzie szufladkują innych, a czasem wystarczy jedna głupia plotka. Jedno zdanie, które rujnuje komu życie”.

Po otrzymaniu książki, pomyślałam, że tylko do niej zajrzę, na małą chwilę, parę stron przeczytam, a potem nim się obejrzałam, był już koniec. Trzeba lepszej rekomendacji? Książka jest świetna tak samo, jak jej poprzedniczki, może nawet najciekawsza z nich wszystkich. Zapewne moje odczucia spowodowane są tym, że, opowieść o Annie Marii Kier się rozkręca i zapewne niebawem będzie miała ona swój wielki finał w przygotowywanym do wydania „Walecie”. Wszystko mnie w tej tetralogii zachwyca, sposób, w jaki autorka przechodzi pomiędzy tomami, ciekawy wątek obyczajowy doprawiony tajemnicami z przeszłości, stanowiący wspaniałe tło dla działań agencji detektywistycznej.

Dagmara Andryka stworzyła świetnie przemyślaną tetralogię, której główną bohaterką jest Anna Maria Kier, była warszawska policjantka. Autorka jak wytrawny pokerzysta wkłada sporo do puli, by w ostatnim momencie się wycofać i kazać czekać na kolejne rozdanie.

Nie wiadomo, kto wygra, a kto przegra. Kto ma asa w rękawie? W tej części Dagmara Andryka sporo odsłoniła, wiele dowiedziałam się o Annie i jej niebezpiecznej rodzinnej historii, ale pozostało jeszcze wiele niewiadomych.

Anna Maria Kier to nietuzinkowa postać. Świetna detektyw ze wspaniałą intuicją. Kobieta, która nie podejrzewała, że jest oszukiwana i kontrolowana przez własnego ojca. Trudno bowiem było jej dostrzec, że ojciec, którego kochała i ufała mu bezgranicznie, szanowany prokurator, w zasadzie był zupełnie kimś innym. Wyparła matkę ze swej pamięci, bo on tak chciał, a wychowana bez matki, sama nie potrafiła nią być. Ojciec, człowiek, związany z gangsterami, całe życie kogoś kontrolował, załatwiał swoje ciemne interesy, czerpiąc z tego zyski. Teraz jego misternie budowany świat, powoli się sypie, lecz odpowiednie znajomości, które ma pozwalają mu nadal budzić strach w innych.

Anna powoli odkrywa straszną prawdę o swoim ojcu. Wie, że to, czego jeszcze się o nim dowie, będzie dla niej przerażające, nieodwracalne i bolesne, że wywróci jej cały znany świat do góry nogami. Natura dobrej policjantki powoduje, że nie potrafi się powstrzymać przed dotarciem do prawdy, choćby jej życie miało zmienić się na zawsze. Wszyscy, których kochała i ufała, ją oszukali, a jeśli nawet nie, to ona już nie wie, kto jest jej przyjacielem, a kto wrogiem. Kto pomaga jej z własnej woli, a kto jest człowiekiem nasłanym przez ojca, który nie może pogodzić się z faktem, że stracił kontrolę nad Anną. Zdezorientowana Anna zaczyna mieć także wątpliwości do Wandy Lechickiej, swojej wspólniczki z agencji detektywistycznej, bo jej zachowanie wydaje jej się także podejrzane. Silna była policjantka, świetna detektyw rozwiązująca skomplikowane i niebezpieczne sprawy, nagle zmieniła się w słabą i bezradną kobietę. „W cudzych sprawach jesteśmy chojrakami, a w swoich?”

Prywatne śledztwo Anny zbiega się z kolejnym zleceniem, jakie otrzymują kobiety. Do agencji przychodzi zrozpaczona matka, której zaginęła kilka lat wcześniej córka. Podejrzewano wtedy ojca dziewczynki, lecz nic mu nie udowodniono. Śledztwo jest trudne i skomplikowane, a powrót do przeszłości nie wiele daje, dopóki nie znika kolejne dziecko. Sprawa zaginięć dzieci okazuje się wielotorowa, bardziej zagmatwana, niż to kobiety zakładały na początku. Dodatkowo śledztwo Annie utrudnia choroba syna i tajemnice z przeszłości, których coraz więcej wypływa na powierzchnię. Oficjalne dochodzenie prowadzone przez policję też nie wiele wnosi do sprawy. Media ekscytują się zaginięciem dziecka, do momentu, gdy dziennikarze nie znajdą ciekawszego newsa, na przykład romansu znanego celebryty. „To, co dziś jest wiadomością dnia, jutro ląduje na trzeciej stronie, aż w końcu trafia do śmietnika. Nic nie trwa wiecznie”. Nikogo już nie interesuje rozpacz matki, która nadal szuka i wierzy, że odnajdzie swoje dziecko. „Wypłakałam wszystkie łzy, jakie mogą się zmieścić w sercu człowieka. Bo łzy są w sercu, nie w oczach”.

Sprawa zaginięć dzieci jest dość interesująca, ale centralnym punktem „Damy” są sekrety Anny i Wandy. Historia zaginięć dzieci, chociaż jest ważna społecznie, to nie budzi aż takich emocji, jak tajemnice z przeszłości Anny. To rozciągnięcie historii rodzinnej Kier na całą tetralogię, to niesamowicie ciekawy zabieg. W zasadzie cały cykl Anna Maria Kier to opowieść o zagmatwanych losach byłej policjantki, której przeszłość rodzinna jest dość niejasna, teraźniejszość skomplikowana, a przyszłość nieprzewidywalna. Nie polecam czytania cyklu, jako oddzielnych książek, bo opowieść o Annie zaczyna się w „Królu”, toczy się w „Asie”, rozwija w „Damie”, a zakończenie odnajdzie zapewne w przygotowywanym „Walecie”.

Przy okazji opowieści kryminalnej, autorka porusza ważne problemy społeczne, chociaż tym razem, zostały one zdominowane przez historię Anny i odsunięte w cień, co zapewne spowodowane jest tym, że ta historia jest coraz bliżej finału. Niemniej jednak nietrudno zauważyć, co Dagmara Anrdyka uznała za ważne i chciała to przekazać w swojej powieści. Skupiła się na problemie kobiet, które w domowym zaciszu doznają piekła i pokazuje, że system pomocy ofiar domowej przemocy, jest zawodny. Opisuje, czym może się skończyć niefrasobliwe pozostawianie dzieci bez opieki, pisze o handlu dziećmi, które odnalezione cierpią podwójnie, bo dwa razy doznają straty. Przedstawia problemy rodzin, które powinno pozbawić się możliwości wychowywania potomstwa, a państwo w dalszym ciągu daje im szansę, bo uważa się, że nie są jeszcze takimi rodzinami, którym bezwzględnie należy odebrać dziecko. Na końcu zwraca uwagę na dziwną potrzebę ludzi, internetowego ekshibicjonizmu, z jednej strony chwalenia się wszystkim, a z drugiej ubolewania nad swoim losem.

„Dama” okazała się niezwykła i wciągająca, bawiłam się przy niej doskonale, bo to świetna gatunkowo powieść. Podobał mi się sposób pisania Andryki. Narracja trzecioosobowa, bez zbędnych opisów, ozdobników, prosto i na temat. Fabuła przemyślana, dopracowana i bez wpadek i dziur logicznych. Polubiłam główne bohaterki całym sercem, bo są zwyczajne, mają zalety i wady, jak każdy normalny człowiek. Podobała mi się wspaniale opisana relacja Anny i Wandy, sposób, w jaki się uzupełniają, ich piękną przyjaźń, która między nimi się zrodziła. To naprawdę niecodzienny duet śledczych, ale czy sprawa, nad którą pracuje teraz Wanda, nie zniszczy wszystkiego nieodwracalnie. Mam nadzieję, że nie, ale tego zapewne dowiem się w ostatniej części tetralogii.

„Ale przecież człowiek tak naprawdę jest sam. W związku rodzinie, wśród przyjaciół, którzy znikają wieczorem za drzwiami własnych mieszkań”.

Po skończeniu „Króla” nie spodziewałam się, że ta seria tak mnie wciągnie. „As” dał mi to czego brakowało mi w tomie pierwszym.

„Dama” nie zostawia jeńców!

Trzeci tom tetralogii „Anna Maria Kier” to kolejna odsłona naszej kobiecej agencji detektywistycznej. To też szansa na rozwikłanie życiowych zagadek naszej tytułowej bohaterki. To wręcz niesamowite z jaką lekkością autorka przeplata zawodowe sprawy Anki i Wandy z prywatnym życiem naszych bohaterek.

Agencja dostaje kolejne zlecenie. Sprawa dotyczy zaginięcia czteroletniej dziewczynki, które miało miejsce 6 lat wcześniej. Jeden sygnał, jeden mały trop sprawia, że do naszych detektywów zgłasza się zrozpaczona matka. Sprawa wydaje się nie do rozwiązania…a w tym czasie dochodzi do zniknięcia kolejnego dziecka.

Niesamowicie podoba mi się sposób pracy Anny i Wandy - to w jaki sposób się uzupełniają i jaka przyjaźń zrodziła się między nimi wróży naprawdę świetlaną, zawodową przyszłość. Autorka naprawdę miała konkretny plan tworząc tę tetralogię - spójność w wątku obyczajowym, płynne przejścia pomiędzy kolejnymi tomami i poznawanie tajemnic zatartych przez minione dekady jest idealnym uzupełnieniem działań agencji. Z każdą stroną, z każdym słowem chciałabym więcej. Im dalej w las tym więcej emocji przeszywających na wskroś. Nieuchronnie zbliżamy się do końca tej serii, wyczuwam, że „Walet” będzie idealnym jej zwieńczeniem.

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją trzeciego tomu tetralogii, w której przedstawione zostały losy Anny Marii Kier. Moim zdaniem Dama jest zdecydowanie najlepszą jak na razie częścią serii. W Królu zasygnalizowany został wątek, który nieco rozbudowany został w Asie i nabrał rozpędu w Damie. Przyznaję, że Dagmara Andryka rozpaliła moją ciekawość do czerwoności. Anna Maria Kier z tomu na tom staje mi się coraz bliższa i cieszę się na każde spotkanie z bohaterką. Tym razem autorka zdecydowanie nie oszczędzała emerytowanej policjantki. Kobieta próbuje odkryć tajemnice przeszłości swojej rodziny, czuje się osamotniona po tym jak dowiedziała się prawdy o swoim byłym mężu, ma podejrzenia wobec byłego partnera przez co odstawiła go na boczny tor. Jakby tego było mało okazało się, że Wanda również ukrywa przed nią prawdę na temat zlecenia, które realizuje. Na domiar złego leczenie Tristana nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Chemia zmniejszyła rozmiar guza, ale niezbędna wydaje się interwencja chirurgiczna. Król próbuje wymusić oddanie chłopca pod opiekę kanadyjskich lekarzy. Anna Maria decyduje się jednak na wyjazd z synem do Szwajcarii. Operacja w momencie zakończenia Damy nie przyniosła tak dobrych rezultatów, jakich oczekiwali bliscy Tristana. Dodatkowo ucierpiało zdrowie głównej bohaterki. Stało się to jednak motorem do odkrycia przed nią długo skrywanej tajemnicy. Jak Anna Maria poradzi sobie z tymi wszystkimi problemami? Czy Król daruje sobie w końcu ingerowanie w życie swojej córki i jej syna? Kim jest tytułowa Dama? Odpowiedzi czekają na kartach powieści. Wzorem poprzednich części znajdziecie w niej także zagadkę kryminalną. Tym razem wątek kryminalny nie przeplata się z odkrywaniem przez Annę Marię sekretów skrywanych przez jej ojca. Najpierw odkryta zostaje sprawa, z którą klientka zgłosiła się do biura detektywistycznego, a później następuje wyjazd do Szwajcarii. Zagadka kryminalna jest dobrze skonstruowana i odnosi się do ważnych społecznie tematów. Z wielką niecierpliwością czekam na ostatni tom tetralogii, a Wam Kochani polecam lekturę Damy.

Anna Maria Kier to była policjantka, która aktualnie skupia się na prowadzonej przez siebie agencji detektywistycznej. Współpracują z nią hakerka Wanda i Piach, do którego należą zadania specjalne.

Do agencji zgłasza się kobietą, której córka zaginęła sześć lat temu. Twierdzi, że w końcu nastąpił przełom i dziewczynka się odnalazła, tylko trzeba ustalić miesjce jej pobytu. Wszystko wiąże się z kluczami odnalezionymi przez dzieci na terenie placu zabaw. Klucze należały do matki zaginionej i miała je ona ze sobą w momencie kiedy córka zniknęła sprzed sklepu. Śledztwo nie należy do łatwych. Minęło sporo czasu, a i dowodów na to, że dziewczyna wciąż żyje nie ma zbyt wiele.

Detektywi skłaniają się ku zamknięciu sprawy z powodu braku postępu. Ale wszystko się zmienia, kiedy kolejne dziecko znika bez śladu. Mimo odległości i minionego czasu sprawy wydają się być naprawdę zbliżone. A osoba pracownika opieki społecznej w obu sprawach odgrywa dość istotną rolę. To wszystko sprawia, że Anna wraz z współpracownikami nie może odpuścić tej sprawy.

Prócz ciekawie skonstruowanej zagadki autorka sporo miejsca poświęca życiu osobistemu bohaterów. Jako, że jest to trzeci tom te wątki są już dosyć rozbudowane. Niemniej nieznajomość wcześniejszych tytułów zupełnie nie przeszkadza w odbiorze tego tomu. Było to moje pierwsze spotkanie z autorką, które poskutkowało tym, że nie tylko chętnie nadrobię wcześniejsze tomy, ale także sięgnę po kolejny. Styl pisania bardzo przypadł mi do gustu. Historia nie jest przegadana, a i sporo się dzieje oprócz głównego wątku. Nie tylko zakończenie całej sprawy mocno mnie zaskoczyło, ale też fakt jak potoczyły się prywatne losy głównej bohaterki. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie wszystko się wyjaśni.

Z serią „Anna Maria Kier” spotkałam się po raz pierwszy przy okazji lektury „Damy”. To już trzecia część tetralogii Dagmary Andryki; od razu złapałam bakcyla i polubiłam nieoczywisty duet dwóch pan detektyw, które skupiają się na nieoczywistym śledztwie.



☞ Zrozpaczona matka pragnie odszukać swoją córkę, a ostatnią deską ratunku okazuje się być mała, prywatna agencja detektywistyczna Annę Kier i Wandę Lechicką. Tropienie porywacza jest trudne, a czas nie działa na korzyść bohaterek, jednak tajemnicze zaginięcie kolejnego dziecka dostarcza nowych poszlak.



Muszę przyznać, że „Dama” posiada niezwykle zawiłą, skomplikowaną i wielopłaszczyznową fabułę. Zagadka kryminalna to tylko jedna z wielu składowych; spodobała mi się kreacja głównych bohaterek (dziewczyny są z krwi i kości, nie dają sobie w kaszę dmuchać, a jednocześnie mierzą się z własnymi słabościami. Ale to nie wszystko, ponieważ Autorka mocno kusi drugoplanowymi bohaterami, a to się bardzo chwali). Powieść okazała się niezwykle klimatyczna i nieoczywista, a co za tym idzie - wciągająca! Bawiłam się doskonale; mało! Zamierzam nadrobić dwa poprzednie tomy i niecierpliwie (bardzo!) czekać na kolejną, ostatnią już, czwartą część.

„Dama” to już trzecie spotkanie z Anną Marią Kier i Wandą Lechicką, założycielkami agencji detektywistycznej. Z każdym kolejnym spotkaniem coraz bardziej pragnę wejść do tego teamu. I zazdroszczę Piachowi – Ireneuszowi Piaseckiemu, że mógł dołączyć do tej ekipy. Kolejna sprawa, którą podejmą się detektywi, jest zagmatwana… a to jeszcze bardziej potęguje chęć uczestniczenia w jej rozwiązywaniu.

Mocnym punktem trzeciej części cyklu „Anna Maria Kier” jest nie tylko wspomniana zagadka, lecz tajemnice Kier i Lechickiej. Jeśli chodzi o Annę Marię to jej tajemnice, mają podłoże rodzinne – szemrane interesy ojca na szczeblu gangstersko-politycznym. W tej części była warszawska policjantka, poznając tajemnice zapisane w aktach Tadeusza Księżopolskiego, swoją uwagę skieruje na Podlasie. Czy Anna Maria Kier zdoła rozwiązać zagadkę śmierci swojej matki? Jak poznana prawda zmieni jej życie?

Kolejnym elementem, który sprawił, że nie oderwałem się od lektury jest tajemnica Wandy Lechickciej – specjalistki od cyberprzestępczości. Co takiego ukrywa zawodowa partnerka Anny Marii Kier? Czy tajemnica ta zniszczy relacje między kobietami? Nie ukrywam, że z maksymalnym napięciem śledziłem ten wątek trzeciej części tetralogii.

Wspomniane wątki dotyczące życia prywatnego Kier i Lechickiej to nie jedyne mocne punkty „Damy”. Są one wątkiem, który stopniowo pojawiał się we wcześniejszych częściach („Król”, „As”). W tej części mamy również kolejną zagadkę, której podjęły się panie detektyw.

Tym razem chodzi o sprawę zaginięcia czteroletniej Zosi Szczepanik. Od feralnego wydarzenia minęło już sześć lat, lecz matka dziewczynki – Kinga Szczepanik nie traci nadziei. Zwłaszcza że pojawi się nowy trop. Pewnego dnia Klaudia Margocka wracając z dziećmi z przedszkola, znajduje puszkę, w której ukryte były klucze. Klucze, które w dniu zaginięcia miała przy sobie dziewczynka. Wszystkie tropy wskazują na Szymona Szczepanika - ojca dziewczynki i byłego męża Kingi. Do akcji wkracza Kier, Lechicka i Piach. Co ustalą? Czy odnajdą czterolatkę? Kto ją uprowadził? Dlaczego? Poznajcie prawdę i sięgnijcie po „Damę”.

To, co ważne Dagmara Andryka skupia się również na problemie kobiet, które z rąk mężów, w domowym zaciszu doznają piekła. Autorka ukazuje także zawodność systemu pomocy i opieki dla kobiet, ofiar domowej przemocy.

Nie ukrywam, że „Dama” to najlepsza i najmocniejsza część tetralogii. Jednakże warto podkreślić, że „Król” i „As” również należą do NIK – Najlepszych Interesujących Książek. Fenomen „Damy” polega na tym, że jesteśmy już coraz bliżej finału. Dlatego też z niecierpliwością czekam na czwartą, ostatnią cześć pt. „Walet”.

Książka „Dama” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka