Córeńki

Bardzo dobrze czytało mi się te książkę. Cała akcja jak to kryminał - pozostawia dużo niedopowiedzeń i domaga się wyjaśnień, ale ostatecznie wszystko ma sens i układa się w logiczną całość. Lubię styl Szydeł - tajemniczy, potrafiący wciągnąć czytelnika w wykreowany przez autorkę świat, z drugiej strony oczywisty i taki "swojski", kobiecy, żywy. Myślę też, że sam tekst dużo mówi o życiu Warszawy w pewnych kręgach, niedostępnych na co dzień dla zwykłego człowieka. Polecam "Córeńki" na długie, spokojne wieczory.

Książka "Córeńki" swoją premierę miała w czerwcu tego roku i jest to drugi tom serii Złe miasta, której autorką jest Magdalena Szydeł. Co ciekawe, jest o niej dość cicho, tylko czy słusznie?

Osobiście pierwszy tom, czyli "Krawiec" czytałam w zeszłym roku i to dość długo po premierze, bo wpadła mi w oko na Legimi lub Empik Go, już nie pamiętam. Nigdzie wcześniej nie widziałam o niej opinii czy zdjęć na Instagramie, a uważam, że była to świetna lektura. U mnie wpływ na wybór tego co czytać ma często też fakt, że w danych wydawnictwach, jak w Dolnośląskim, niektóre ich serie są oznaczane jak właśnie ta wyżej, czyli jako ślady zbrodni. Wtedy wiem, że to są moje klimaty czytelnicze i muszę koniecznie sprawdzić co tam się kryje za okładką, a ta jest również genialna.

Zanim opowiem o niej nieco, to wspomnę jeszcze, że trzeba czytać w kolejności, bo naprawdę można odebrać sobie przyjemność z odkrywania pewnych smaczków w treści.

Więc o czym jest ta książka? Przede wszystkim, patrząc na początek fabuły zdecydowanie powiedziałabym aby czytać ją tuż przed świętami, dlaczego? Otóż akcja rozpoczyna się właśnie przed Bożym Narodzenie, gdy dwie aktorki z warszawskiego teatru nagle znikają. I jak na kryminał przystało, niedługo zostaje znalezione ciało jednej z nich. W całe zamieszanie wplątuje się nasza główna bohaterka, którą znamy już z części pierwszej, czyli Alicja. Pędzi czym prędzej do stolicy aby zagłębić się teatralny świat i zagadkę zniknięcia kobiet. Nie jest to śledcza, a dziennikarka, co jest właśnie też niezwykle intrygujące, bo z reguły w tego typu powieściach jako głównych bohaterów dostajemy policjantów, detektywów, a tu mamy osobę, dla której święta nie mają znaczenia, nie jest na służbie (lub jest na swojej własnej, dziennikarskiej), a jednak usiłuje odkryć kto jest mordercą.

I tak, jak nazwa serii zapowiada, złe miasta, Warszawa okazuje się być pełna osób, które mają coś na sumieniu. Śledztwo nie jest proste, mnożą się poszlaki i pytania, a odpowiedzi o dowodów brak. Czy Alicji uda się dojść do prawdy?

Jak dla mnie, to bardzo dobry, typowy kryminał, gdzie dostajemy trupa, rzetelne śledztwo i zostajemy okręceni wokół palca przez autorkę. Mąci i kręci w głowie, by na koniec zaskoczyć czytelnika. I to są właśnie cechy dobrej powieści kryminalnej.

Na plus i jednocześnie na minus główna bohaterka, ponieważ mam wrażenie, że na siłę została wciśnięta kobieta i jej sposób patrzenia na zbrodnię oraz zagadkę. Bardzo ciekawa osobowość, wręcz czuć jak by się ją znało od lat, a jednak gdzieś z tyłu głowy stuka, że to nieco niefajne zagranie, a w ekranizacji byłaby pewnie czarnoskóra. To dla mnie na minus.

Żeby nie być krytyczną, to przyznam, że Szydeł nie skupiła się jedynie na wątku śledztwa, ale całe tło, ludzie, społeczeństwo, zawiłe relacje między ludźmi także zostały przez nią dopieszczone, Dzięki temu czyta się naprawdę dobrze i można się zagłębić mocno w fabułę.

Tak, jak na początku wspomniałam, jest bardzo cicho o tej autorce, a uważam, że to wielka szkoda, bo ta seria zaczyna się rozwijać w dobrym kierunku i nie pozostaje mi nic, tylko czekać na kolejny tom.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Dolnośląskim.

Zbliżający się okres Świąt Bożego Narodzenia to nie tylko pyszne zapachy wydobywające się z kuchni babci Wandy i ogromna choinka przywieziona przez Stanisława.

Alicja Rudzka zostaje poproszona o pomoc przez dyrektora warszawskiego teatru w odnalezieniu dwóch aktorek. W tym celu opuszcza okryty białym puchem poznański Łazarz i wyjeżdża do Warszawy.

Wkrótce w parku zostają odnalezione zwłoki jednej z zaginionych kobiet.

Alicja trafia pod dach przebojowej Zuzy, aktorki w teatrze i pozytywnie zakręconej ekolożki, której nie straszne manifestacje w folii bąbelkowej.

Śledztwa nie ułatwia, że podejrzani żyją głównie z gry aktorskiej, więc ciężko rozszyfrować komu wierzyć.

Wraz z Rudzką wkraczamy na deski teatru, w którym bierzemy udział w spektaklu pełnym intryg, niedomówień i prowokacji.

Uwielbiam talent autorki w tworzeniu niepowtarzalnych kreacji bohaterów. Już podczas czytania "Krawca" przywiązałam się do postaci szczególnie moje serce skradła babcia Wanda.

Wielkim plusem jest wprowadzony temat ekologii i dbania o środowisko.

Znacznie rozbudowana warstwa obyczajowa idealnie komponuje się kryminalną, a wszystko okraszone jest nutką humoru.

"Córeńki" to drugi tom świetnego cyklu "Złe miasta". Kontynuację przygód dziennikarki można czytać bez znajomości poprzedniego tomu, jednak zachęcam do rozpoczęcia od "Krawca", by bliżej poznać bohaterów.

Pozostaje tylko wypatrywać zapowiedzi kolejnej części na którą będę czekać z niecierpliwością.

Gdy sięga się po kolejną część serii, nie da się uniknąć porównań, nawet wtedy, gdy kolejne książki łączą tylko bohaterowie. „Krawca” i „Córeńki” można czytać nienależnie, chociaż nie zaszkodzi gdy zachowa się chronologię, bo wiadomo, że losy głównej bohaterki to ciąg dalszy tego co przeczytało się wcześniej. Akcja tym razem jest znacznie bardziej dynamiczna, natomiast historia równie ciekawa jak poprzednio. „Krawiec” mnie zafascynował, a „Córeńki” oczarowały. Występują ci sami bohaterowie, ale pojawiają się także nowi. Tłem akcji jest kolejna metropolia, która ukrywa swoje zbrodnie, ale to jest tylko kwestią czasu, że wszystkie tajemnice wypłyną na powierzchnię. Do akcji wkracza bowiem Alicja, dziennikarka śledcza, uparta kobieta z ciętym językiem niczym brzytwa, która konsekwentnie krok po kroku będzie dążyć, żeby prawda w końcu wyszła na jaw. Alicja nie wierzy w intuicję, przeczucia ani inne tego typu sprawy, natomiast świetnie kojarzy fakty, bo potrafi dostrzec to, czego nie widzą inni. Opiera się tylko na tym co jest realne i namacalne, bo uważa, że przeczucia nie pomogą jej w logicznym rozumowaniu, ani kojarzeniu faktów. Alicja zresztą nie ma w tym sobie równych, doskonale niczym pies tropiący potrafi iść po śladach i trafić do celu znacznie szybciej niż doświadczeni przedstawiciele prawa.

Wydaje mi się, że akcja w tej części jest bardziej dynamiczna i absorbująca, bo trochę mniej jest warstwy obyczajowej, na rzecz wątku kryminalnego. Zmienia się także klimat w powieści z upalnego lata w poznańskim Łazarzu i katowickim Nikiszowcu, na mroźną zimę w Warszawie tuż przed Bożym Narodzeniem. Tym razem Alicja angażuje się w śledztwo dotyczące zaginięć, a potem jak się okazuje zabójstw dwóch aktorek z warszawskiego teatru. Alicję Rucką do wyjaśnienia tych spraw zatrudnia zaniepokojony dyrektor teatru, który jest pod wielkim wrażeniem umiejętności dziennikarki, po rozwiązaniu tajemniczego morderstwa Anny Tabioły, natomiast razi go opieszałość organów ścigania. W wyjaśnieniu tej sprawy pomaga jej doświadczony dziennikarz Dawid z warszawskiego „Codziennika”, który za bardzo nie jest zachwycony obecnością swojej koleżanki z Poznania. Tym razem policja jest może bardziej zaangażowana w sprawę zabójstw, ale nie na tyle, by w śledztwie wyprzedzić Alicję. Dziennikarka spotyka w Warszawie, służbowo przeniesionego nadkomisarza Norberta Jańczaka, poznanego przy rozwiązywaniu poprzedniej sprawy, ale jego pojawienie się w tej części jest zaledwie epizodem i za wiele do sprawy nie wnosi.

Pomimo że charakter „Córeniek” odbiega lekko od „Krawca”, to kreacja głównej bohaterki, jest podobna do tej z pierwszej części, to Alicja podobnie jak poprzednio wiedzie prym w śledztwie, ale tym razem w kojarzeniu faktów przeszkadza jej pewien przystojny stolarz. To dobrze, bo dzięki temu wiadomo, że jest człowiekiem. Kobietą z krwi i kości, która ulega namiętnościom i popełnia błędy, jak każdy. Nie jest przedstawiona jako superman w spódnicy, bo po ludzku nie jest w stanie wszystkiego przewidzieć, często zaskakują ją nieprzewidziane przeszkody. Oprócz Alicji Magdalena Szydeł zaprezentowała mnóstwo postaci związanych z teatrem, a zarazem, jak to środowisko działa od wewnątrz. Układy, układziki, sympatie i animozje. Przyjaźnie, związki oraz zwyczajna zazdrość i konkurencja, ale przecież nie tylko aktorzy zakładają maski i grają. Może to zemsta, albo zadawnione krzywdy są motywem zbrodni. To jest nie lada wyzwanie dla Alicji i musi szybko dotrzeć do sedna prawdy, bo znika kolejna aktorka. Czy coś je łączy?

Tak jak poprzednio autorka nie koncentruje się tylko na szukaniu sprawcy, ale przedstawia także problemy, z jakimi w codziennym życiu borykają się nie tylko bohaterowie, ale także przeciętny Kowalski. Jak piękna ideologia może łatwo przekształcić się w fanatyzm, a pozornie niewinna zabawa z narkotykami zmienić się w uzależnienie. Kolejny raz zachwyciła mnie postać babci Wandy, która jak nikt inny wspaniale radzi sobie w życiu. Jak trzeba to poskromi gromadę kociambrów, bo niesforna kocica Mielonka postarała się o potomstwo, gdy zapomni o galaretkach śledziowych, to zleci ich zorganizowanie zaskoczonemu proboszczowi, nie ma z nią także szans jej adorator Stanisław, którego wzięła pod pantofel, ale jest to nad wyraz życzliwa i dobra kobieta, którą pokochałam całym sercem. Taka prawdziwa babcia, pełna entuzjazmu, empatii i mądrości życiowej, którą każdy chciałby mieć.

„Córeńki” to interesująca opowieść o codziennym życiu w dużym mieście widziane oczami bystrego obserwatora, jakim jest niewątpliwie Magda Szydeł. Jak sadzę jeszcze nie jeden raz będę miała okazję spotkać się z Alicją, tym bardziej że otwarte zakończenie dotyczące jej życia osobistego to sugeruje, więc nie pozostaje mi nic innego, niż na to czekać.

Mimo że Córeńki to druga część serii, można czytać tę książkę bez znajomości pierwszej. Jest to bardzo ciekawy kryminał, któremu warto poświęcić czas. Bardzo dobrze mi się go czytało – przystępny język, miejscami może zbyt malowniczy. Niektóre fragmenty według mnie były zbędne, rozpraszały i nudziły, ale ogólnie fabuła wciągająca, a akcja dynamiczna.

Zagadka kryminalna intrygująca, jednak po części domyśliłam się zakończenia. Było dość przewidywalne i troszkę słabe w porównaniu do całości. Myślałam, że autorka zaskoczy mnie czymś naprawdę ekstra. Było poprawne, ale po jego przeczytaniu nie czułam się zszokowana, a tak lubię najbardziej 😊