Pas szahida. Cienie w mroku

„Pas Szahida” to ostatnia część z serii „Cienie w mroku” Wojciecha Kulawskiego. To grube tomiszcze zakończyło spektakularne przygody komisarza Mateusza Dafnera i informatyka Tomasza Wetlińskiego. Było mnóstwo akcji, brudnej przeszłości oraz sensacyjnych zwrotów akcji.

Historia rozpoczyna się w momencie wybuchu trującego gazu. Na szczęście naszym głównym bohaterom udaje się przeżyć. Ich spokój nie trwa jednak długo, bo za sprawą dziwnych okoliczności panowie zostają wplątani w kolejne, tym razem terrorystyczne potyczki. Mateusz i Tomek bez wahania działają, by powstrzymać złych ludzi, którzy są zagrożeniem dla ludzkości.

Akcja, akcja i jeszcze raz akcja — to słowo idealnie określa ten tom. Działo się dużo, momentami dla mnie za dużo. W połączeniu z zagranicznymi lokalizacjami i bohaterami historia odebrała mi realność, dlatego czytanie trochę mi się dłużyło. Czułam, że te wszystkie wydarzenia to mocna fikcja. Wiem, że to książka, ale lubię czuć, że to, co się dzieje w fabule, miałoby szansę wydarzyć się naprawdę.

Jak pierwsza część mnie oczarowała, druga intrygowała, to ta trochę mnie przystopowała. Nie lubię wątków terrorystycznych, mafijnych i politycznych. Tu trochę tego było, dlatego moje zainteresowanie lekturą spadło. Zabrakło mi też logicznych zagadek, w których znów mógłby brylować Sroka. Finałowa część podążyła ku sensacji. Nie jest to złe, z pewnością spodoba się to poszukiwaczom mocnych wrażeń. Ja jednak wolałam ten pierwszy tajemniczo-kryminalny klimat.

Jeśli chodzi o zakończeniu, to autor pozamykał wszystkie wątki, dosłownie wszystkie, nawet te najmniejsze, więc za to należą się wielkie brawa, bo cała historia była naprawdę mocno rozbudowana. Było pełno akcji, emocji i działania. Gdyby zekranizować całą serię to wyszedłby z tego świetny film sensacyjny. Moim rodzicom z pewnością, by się podobał, bo są miłośnikami brawurowej akcji i zaskakujących plot twistów. Jeśli też lubicie takie klimaty, to polecam całą serię.

Moja ocena: 7/10.

Współpraca barterowa/reklamowa z autorem.

Kiedy poznałam twórczość Wojciecha Kulawskiego nie przechodzę obojętnie wobec jego książek. Trylogia „Cienie w mroku” już od pierwszego tomu sprawiła, że nie mogłam się od niej oderwać i z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnych części! Trzymając w rękach jej zakończenie byłam mocno podekscytowana tym jak autor dokończył wszystkie wątki.

Nasi bohaterowie tym razem zmierzają się ze śmiercionośną bronią chemiczną. Wybuch, który ich uwięził doprowadził do śmierci kilkudziesięciu osób. Szybko okazuje się, że wszystko zostało skrupulatnie zaplanowane. Niebawem akcja przenosi się do Wielkiej Brytanii, gdzie bohaterowie mierzą się z kolejnymi problemami. Czy uda im się uchronić świat przed zagładą?

Powiedzieć, że to było dobre to jak nie powiedzieć nic! Cała trylogia jest genialna! Wciągająca, zaskakująca, szokująca. Świetnie wykreowani bohaterowie, pomysł na fabułę wyśmienity. A wisienką na torcie jest na pewno akcja, która przez całą trylogię nie zwalnia ani na moment!

„Pas szahida” to idealne zwieńczenie cyklu „Cienie w mroku”. Thriller sensacyjny, który już od pierwszych stron szokuje. Atak bronią chemiczną można porównać do trzęsienia ziemi, które jest szokujące i niespodziewane. Rozpoczęcie tej powieści tak mocnym akcentem sprawia, że jako czytelnicy już na samym starcie zostajemy mocno wciągnięci i nie jesteśmy w stanie odłożyć książki dopóki nie poznamy zakończenia.

Jednym z mocniejszych wątków tej powieści jest historia. A dokładniej chodzi o czasy PRL-u i nielegalnych badań prowadzonych w tamtym okresie. Autor świetnie pokazuje nam, że przeszłość nie zniknie. Może zostać uśpiona, wyparta, ale wystarczy właściwy impuls, żeby powróciła. To nadaje powieści wyjątkowego charakteru.

Ogromną zaletą jest przedstawienie głównych bohaterów. Są to osoby z własnymi problemami, z którymi nie koniecznie umieją sobie poradzić. Nie są wyidealizowani, wręcz przeciwnie są bardzo ludzcy. Bohaterowie z krwi i kości, popełniający błędy, mierzący się z konsekwencjami własnych wyborów, kiedy często ich decyzje są podejmowane pod presją czasu.

W tej części napięcie jest wyczuwalne najbardziej! Otóż cała akcja wykracza za granicę Polski i szybko okazuje się, że zagrożone są inne państwa. To dodaje powieści rozmachu. Każda kolejną odpowiedź przynosi nowe pytania, a każdy nowo odkryty trop odkrywa coraz mroczniejsze tajemnice. Widzimy też jaki wpływ na człowieka ma ideologia wpajaną mu od najmłodszych lat.

Styl powieści jest bardzo dynamiczny, wciągający, chociaż momentami może wydawać się dość surowy. Jednak od tej powieści oderwać się nie sposób! Akcja już od pierwszych stron jest mocno rozkręcona, więc na nudę nie możemy tutaj narzekać. Dzięki bardzo szybkiej akcji i zaskakującym zwrotom tutaj występujących książkę czyta się bardzo szybko pomimo jej objętości.

Reasumując, „Pas szahida” to idealne zwieńczenie całej trylogii „Cienie w mroku”. Autor wykorzystał potencjał narzucony w tomie pierwszym i skrupulatnie go kontynuował, aby po mistrzowsku zakończyć całość! Jestem zachwycona, że było mi dane poznać tę historię i na pewno do niej jeszcze powrócę! Jeżeli lubicie powieści sensacyjne, z polityką, spiskami i mroczną historią w tle to ta seria na pewno przypadnie wam do gustu! Z całego serca polecam!

IG: libresunn

Kiedy poznawałam twórczość Wojciecha Kulawskiego we wcześniejszych przeczytanych książkach należących do gatunku literackiego kryminałów czułam, że Cykl: Cienie w mroku będzie ciągiem interesujących zdarzeń, które spowodują, że zaprzyjaźnię się z podkomisarzem Mateuszem Dafnerem, informatykiem Tomaszem Wietlińskim wraz z jego partnerką Kasią. Jest to wyjątkowa chwila, gdy trzeba zmierzyć się tym osobnikiem, co krzywdzi, pozostawiając po sobie ślady i wiele odpowiedzi na nowe pytania, które pojawiają się podczas ponownego powrotu do tego, co wydarzyło się nieco wcześniej w I części tomu -''Rzeźbiarz kości'', II części tomu -''Projekt 1002''z Cyklu: Cienie w mroku, zanim rozpoczęłam, czytać III część tomu -''Pas Szahida'' mając skrycie nadzieję, że odnajdę w niej rozwiązanie, z jakich to przyczyn historia PRL nie da o sobie tak łatwo i szybko zapomnieć.

Czy pojawiający się nowi bohaterowie, a może znajdzie się wśród nich ktoś, kto będzie zainteresowany, co wydarzyło się kiedyś i non stop przypomina, że należy zakończyć z przeszłością?

Historia z czasów pierwszej i drugiej wojny światowej tych, co ją dzielnie przeżyli mocnym ciosem zmieniającym ich dotychczasowe życie i walcząc dzielnie, aby nie ujawniły się ich ślady, gdyż nie chcą o niej rozmawiać. Jedynie zostaje ukryty zarys gdzieś tego, co miało miejsce sprzed lat.

Emocji nie zabraknie w czytanym przeze mnie kryminale pt. ''Pas Szahida'', ponieważ nie jest, do końca wiadomo, co tutaj ma większe znaczenie walka z czasem o życie, czy pokazanie kto kim jest naprawdę, ratunek koleżanki z pracy pełniącą funkcję naczelnik, czy jeszcze coś, o czym nikt nie ma o tym pojęcia, co ukrywa się sprytnie w dalekiej zagranicznej podróży.

Podziwiam, z jakim wytrwałym i ogromnym zaangażowaniem autor zbudował charaktery dla wszystkich pozytywnych, jak i tych negatywnych występujących bohaterów oraz rozwój toczącej się akcji współcześnie, z początkiem lat 80,90.

Czy matematyka okaże się tutaj kluczem do rozwiązania zagadek, czy warto pozostać w ciemności, czy jednak w cieniu w pogoni tego, co może być sukcesem, który ujrzy światło dzienne?

Uważam, że spędziłam, mile czas czytając Cyklem: Cienie w mroku ze względu na to, że można wyciągnąć wnioski, że niezależne od czasu i miejsca, w którym się znajduję, pojawi się ktoś, kto wyciągnie do mnie pomocną dłoń, lecz tylko należy tylko to delikatnie i czujnie dostrzec oraz należy być uważnym na tego, kto czai się za rogiem i wyczuć, czy ma dobre intencje, aby nie utracić na nich życia.

Polecam przeczytać ten kryminał.