Aurora

Prokurator Nina Kermel i komisarz Aleksander Aresowicz otrzymują sprawę morderstwa w kopalni Guido. Trupem okazuje się syn wpływowego człowieka na Śląsku. Jednak całe śledztwo będzie musiało odnieść się do głębokiej przeszłości.

„Aurora” to powieść z gęstą atmosferą, interesującymi wątkami i charakternymi bohaterami. Czyta się szybko, więc to dobra lektura na nadchodzący wakacyjny czas.

Wyobraźcie sobie lepką, gęstą atmosferę, kilkaset metrów pod ziemią, ciemne, wijące się kilometrami korytarze, mroczne zaułki... a jednocześnie zamkniętą przestrzeń, jak pułapkę, z której nie jest łatwo się wydostać. Czyż to nie jest doskonała sceneria do osadzenia akcji książki? W takim właśnie otoczeniu odnalezione zostają ludzkie zwłøki... i człowiek ten na pewno nie zmarł śmiercią naturalną.

Książki Pauliny Świst działają na mnie jak dobry reset po trudnym dniu. Człowiek po prostu dobrze się przy nich bawi, uśmiecha pod nosem i nawet nie zauważa, kiedy mija kolejnych kilkadziesiąt stron. Niezwykle krótkie rozdziały sprawiają, że całość książki umyka niepostrzeżenie.

Początkowo "Aurora" bardzo kojarzyła mi się z "Wyrobiskiem", ale różni ją charakter i ton całej opowieści. Klaustrofobiczna sceneria kopalni jako miejsce akcji mocno podziałała na moją wyobraźnię. Nie mogłam rozgryźć jakie może być rozwiązanie zagadki odnalezionego ciała.

Prawda jest jednak taka, że w książkach Pauliny Świst nie chodzi wyłącznie o samą zagadkę kryminalną. Największą siłą jej powieści są dla mnie bohaterowie i dialogi - pełne ciętego humoru, sarkazmu i tej charakterystycznej energii, którą albo się uwielbia, albo która kompletnie do człowieka nie trafia. Ja zdecydowanie należę do tej pierwszej grupy. Lubię ten luz, słowne przepychanki i lekkość, z jaką autorka balansuje między kryminałem, humorem i bardziej pikantnymi momentami. Dla mnie to trochę taki czytelniczy komfort — wiem, czego mogę się spodziewać, i jeszcze nigdy się na tym nie zawiodłam.

Jeśli więc lubicie kryminały z pazurem, wyrazistych bohaterów, sporą dawkę sarkastycznego humoru i historie, które czyta się błyskawicznie, myślę, że „Aurora” ma spore szanse przypaść Wam do gustu. 🙂

Zabytkowa Kopalnia Guido w Zabrzu. A tam denat. Pentagram. Wydłubane oczy przyklejone klejem do podłoża. W ręku nieboszczyk trzyma sporo niemieckich marek w drugiej natomiast zdjęcie młodej kobiety, które wskazuje, że zostało zrobione w latach 90-tych XX wieku. Mężczyzna został znaleziony podczas firmowej imprezy. „Szczęśliwy” znalazca trafił do szpitala przez co policja ma problem aby go przesłuchać w formie świadka, a przewodnik z Kopalni obsługujący przyjęcie twierdzi, że liczba zjeżdżających co wyjeżdżających zgadzała się co do joty. Aleksander Aresowicz to komisarz przydzielony do tej sprawy a Nina Kermel - Pani prokurator. Czytelnik wie, że są parą. Ich przełożeni i współpracownicy już nie...

Trudna sprawa, która sama się nie rozwiąże. Bo jak czas pokaże, z tym morderstwem będzie powiązane inne, i konkluzja Aresowicza: „Oko za oko, ząb za ząb”. A z tymi zbrodniami w toku śledztwa powoli wypływają brudne sprawy z lat 90-tych XX wieku, kiedy następowały przemiany. Nowy sprzęt kopalniany był sprzedawany jako złom do państw ościennych. Pokazany upadek kopalnictwa i jego nierentowność. To zdjęcie, marki, oczy, zęby i pentagramy, które de facto różnią się od siebie, śledczy muszą połączyć w jedną całość. Zadanie nie jest łatwe. Bo dlaczego cały czas „odbijają się” od czasów przemian? Czy dobrną do brzegu? A może tuż przy nim zostaną pochłonięci przez fale? Czytelniku, wszystko przed Tobą.

Książkę czytało mi się szybko. Sarkazm, słowne utarczki i specyficzny humor jak najbardziej do mnie przemówiły, tym bardziej, że to moja pierwsza książka Pani Pauliny. Zanim po nią sięgnęłam próbowałam się zorientować czy nie jest kontynuacją serii. Nie chciałam znowu czytać „od końca”. Takiej informacji nie znalazłam. Niemniej jednak cały czas „uwierało” mnie przekonanie, że wierni czytelnicy znają większą część bohaterów a ja się czuję jak dziecko we mgle. I za to uczucie * mniej. Koniec książki według mnie sugeruje, że będzie ciąg dalszy. Zatem jeśli będzie, to przeczytam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Muza.

„Pani prokurator mi przypomni, to jej potem opowiem pewną teorię o możliwej korelacji między rozmiarem buta faceta a rozmiarem… innych rzeczy. Jestem żywym przykładem, że tak to działa w przyrodzie. Albo pokaże, jeśli będzie pani nalegać.”

Paulina Świst znowu to zrobiła! "Aurora" to prawdziwa jazda bez trzymanki, która przyciąga czytelnika niczym magnes. Nie będziecie umieli odłożyć jej ani na chwilę. Tak jak ja. Tutaj emocje wybuchają z każdej kartki jak dynamit.

„Szybko wyskoczyłam z piżamki i upchnęłam ją pod poduszką. Zaspana, naga nimfa dla pana komisarz – raz.”

Tym razem zostałam wciągnięta w mrok i duszność kopalnianego szybu, gdzie zbrodnie z przeszłości zamierzają ujrzeć światło dzienne. Już na pierwszych kartkach czeka na nas makabryczna uczta. Trup, wydłubane oczy, pentagram na ścianie, zagadka, tajemnice przeszłości i ślady znikające w ciemności. Stare układy, brudne sekrety elit, przekręty to wszystko jest mocne, przerażające i działające na wyobraźnię. Przeszłość miesza się z teraźniejszością. Obok tego nie da się przejść obojętnie, a potem pojawiają się oni…

Aleksander i Nina, pan komisarz i pani prokurator to duet, który raz rozśmiesza, a raz doprowadza do łez. Ich chemia mogłaby zasilić niejedną kopalnię. Ich dialogi to majstersztyk, a humor i sarkazm są idealne i kąśliwe. To wszystko sprawia, że chciałam jeszcze i jeszcze! Ci bohaterowie mają charaktery z pieprzykiem i cięte języki, co sprawia, że nie sposób ich nie pokochać i im nie kibicować. Ich relacja jest genialna, a oprócz tego, że będą chcieli złapać zabójców to jeszcze będą musieli się zmierzyć ze swoimi emocjami i strachem. Do tego będą współpracować z równie szalonym i pokręconym duetem, a mowa o Arturze ”Cień” Cieniowskim i Szczepanie. Więc jest moc, szaleństwo i niebezpieczeństwo. Paulina jak nikt potrafi połączyć mroczną zagadkę z rozbrajającym humorem z pikantnymi i pobudzającymi wyobraźnię scenami. To jest kolejna idealna książka Pauliny, którą czyta się jednym tchem, a emocje wylewają się z każdej strony, gwarantując niezapomniane chwilę. Tu jest wszystko strach, napięcie, niedowierzanie i śmiech. Fabuła pędzi, a zwroty akcji sprawiają, że siedzi się w emocjonalnym rollercoasterze. Znowu udowodniła, że jest królową kryminałów i nieszablonowych bohaterów. Gorąco polecam i już z niecierpliwością czekam na kolejną książkę.

Dwoje śledczych, którzy muszą razem współpracować, starają się usilnie, by prywatne relacje nie miały wpływu na ich zawodowy profesjonalizm. Od samego początku główni bohaterowie są dla mnie trzonem tej powieści. Drocząca się para sprawia, że aż iskrzy od soczystych spojrzeń, ale i od rzetelności prowadzonego dochodzenia, którą przekładają nade wszystko. Nina Kermel – silna kobieta, pani prokurator z jajami i mózgiem wzbudza sympatię, skutecznie poruszając się w świecie brutalnych zbrodni. Bohaterowie nie szczędzą sobie uszczypliwości, ciętej riposty, przekleństw. Pokręcona relacja romantyczna, dialogi epatujących napięciem seksualnym, dodają pikanterii. Fabuła prowadzona jest z perspektywy kobiety, jak i mężczyzny, co daje pełen obraz ich relacji.

„Aurora” to kryminał łączący w sobie przeszłość z lat dziewięćdziesiątych ze zbrodnią, która jest nierozerwalna z nimi związana. Sceneria kopalni, Zabrze, Śląsk, gwara, którą posługują się bohaterowie, tworzą oryginalną całość, nadając niepowtarzalnego charakteru historii. Legenda, sprzed lat, krążąca w kopalnianych czeluściach, nadaje sprawie kryminalnej dodatkowych efektów. Ognista relacja damsko-męska przeplata się ze śledztwem, dając przyjemne tło obyczajowe. Bardzo dobrym zabiegiem fabularnym był powrót do przeszłości, ściąga uwagę, zamykając klamrą wszystkie wydarzenia. Spaja intensywnie tropy, którymi raczy nas autorka.

Maski. Wszyscy je noszą, jedni lepiej, drudzy gorzej, ale są i tacy, którzy są w tym mistrzami. Nikt nie domyśla się co kryją pod maską zwyczajności, czy jeszcze pamiętają jacy byli kiedyś? Człowieczeństwo jest dla nich jedynie jedną z ról i to, co wcale nie najważniejszą, ale bardzo użyteczną. Dzięki niej wtapiają się w tłum i pozostają nierozpoznani, a to pozwala im być bezkarnymi i to na oczach tych, którzy chcą odkryć ich prawdziwe oblicza…

Spokój bywa pozorny, a znalezienie odpowiedzi na trudne pytania może uśpić czujność. W końcu nadchodzi moment kiedy okazuje się, że przeszłość właśnie otwarła jedynie przymknięte drzwi, a to, co właśnie weszło przez do teraźniejszości jest najnowszą sprawą, jaką prowadzi prokurator Nina Kermel i komisarz Aleksander Aresowicz. Już od samego początku wiedzą, że przed nimi wymagające śledztwo, starannie zaplanowana zbrodnia, w jakiej ślady są wielką niewiadomą. W swojej karierze zawodowej zetknęli się z brutalnością, z jaką większość policjantów nigdy nie miało do czynienia. Morderstwo z Kopalni Guido wpisuje się właśnie w ten gatunek, natomiast schemat wskazuje, iż ten, kto stoi za nim nie działa przypadkowo i ma swój cel. Co skrywa motyw i gdzie zaprowadzą jego poszukiwania? Kierunek okazuje się zaskakujący i przede wszystkim wymagający wejścia daleko w mrok, gdzie zło pochłonęło zbyt wielu, lecz wciąż szuka nowych ofiar, a niebezpieczeństwo istnieje nie tylko w teorii. Tym razem każdy błąd oznacza jedno. Śmierć!

Niektóre zbrodnie tworzone są jak swoiste dzieła zabójczej sztuki. Mają przyciągać uwagę oraz niosą z sobą przekaz, nie dla wszystkich, ale tylko, którzy go potrafią dostrzec. Niestety jedno i drugie wcale nie ułatwia śledztwa, kluczem jest motyw, ukryty gdzieś pomiędzy tym, co widoczne i niedopowiedziane. Mrok, odór śmierci, metaliczny zapach krwi, pociągający za sznurki oraz widownia, nie do końca świadoma, w jakim przedstawieniu bierze udział. Do tego jeszcze dodajmy przeszłość, gdzie obecne wydarzenia miały swój początek i ciemność, zupełną, w jakiej światło ginie po paru krokach. Rozwikłanie tej morderczej zagadki oznacza zejście do piekła, stworzonego przez człowieka dla ludzi i gdzie niewinność została z premedytacją wyrwana wraz z korzeniami. „Aurora” to historia kryminalna, w jakiej prawda okazuje się być całkowicie inna niż bohaterowie sądzą i dużo bardziej skomplikowana. Jej korzenie sięgają wcześniejszych dekad, łącznikiem jest zło, to wyrządzone przed laty i te, jakie właśnie pokazuje na co stać tych, którzy zostali przez nie stworzeni. Tu zależności pomiędzy zbrodnią i sprawcą nie szuka się w prostych powiązaniach, one są starannie zamaskowane, a pozostawione znaki czytelne dla nielicznych. Paulina Świst nie daje czytelnikom prostej zagadki do rozwiązania, nie pierwszy raz, lecz tym razem to mroczniejsza wersja, w jakiej jak zawsze liczą się nie tylko detale, ale także intuicja i cienie, rzucane przez fakty, jakie zostały starannie zatarte. W „Aurorze” pytania i odpowiedzi stanowią zaklęty krąg sekretów, a prawda staje się bombą z bardzo krótkim lontem, jej wybuch odsłania kolejny fragment rzeczywistości daleki od tej, jaką uważano za znaną. Oczywiście nie zabrakło humoru, czarnego i pełnego ironii, ostrej, niebiorącej jeńców oraz oczywiście w punkt. A na końcu jako wisienka na torcie bohaterowie, jak zawsze potrafiący uchwycić koniec nitki i po niej odszukać sedno zbrodni, wbrew wszystkim oraz wszystkiemu, grając przy okazji w życiową i zawodową rosyjską ruletkę.

Lubicie książki, przy których człowiek mówi sobie „jeszcze jeden rozdział”, a potem orientuje się, że jest druga w nocy i absolutnie nie ma szans odłożyć tej historii?

Ja tak właśnie miałam z „Aurorą” Pauliny Świst.

I powiem Wam, że Paulina Świst chyba naprawdę nie potrafi pisać „spokojnych” książek. Tu od pierwszych stron wszystko jedzie na pełnej prędkości. Jest trup. Jest kopalnia. Jest pentagram namalowany na ścianie. Są wydłubane oczy i atmosfera tak gęsta, że momentami miałam wrażenie, że ten zabrzański pył osiada mi na skórze podczas czytania.

A później jest już tylko gorzej. Oczywiście w najlepszym możliwym sensie.

Bo „Aurora” to nie jest zwykły kryminał. To historia, która wciąga człowieka w brudne układy, tajemnice z lat dziewięćdziesiątych, wpływy ludzi, którzy od dawna powinni siedzieć, a zamiast tego dalej pociągają za sznurki. I im głębiej wchodzimy w tę historię razem z Niną i Aresem, tym bardziej czułam, że tu nie chodzi tylko o znalezienie mordercy. Tu chodzi o coś znacznie większego. Coś, co od lat było zamiatane pod dywan. I właśnie to podobało mi się najbardziej - poczucie, że wszystko jest częścią większej układanki.

Uwielbiam w książkach moment, kiedy zaczynam coś podejrzewać, układać w głowie i nagle bam! Okazuje się, że wszystko jest totalnie inaczej. Paulina Świst robi mistrzowsko podrzuca tropy, myli kierunki, łączy stare sprawy z nowymi. I jeszcze robi to w takim tempie, że człowiek nie ma czasu złapać oddechu.

Ale wiadomo - nawet najbardziej pokręcona sprawa kryminalna schodzi trochę na drugi plan, kiedy na scenę wchodzą Nina i Ares. I serio… jak ja kocham ten duet.

Ich dialogi to jest złoto. Sarkazm, docinki, wzajemne wkurzanie się i jednocześnie to napięcie między nimi, które praktycznie wychodzi ze stron. Świst ma niesamowity talent do tworzenia bohaterów, którzy są totalnie irytujący, impulsywni, czasem wręcz absurdalni w swoich decyzjach… a mimo to nie da się ich nie uwielbiać.

Ares? Nadal chodzi po tej cienkiej granicy między gliniarzem a człowiekiem, który za chwilę rozwali komuś szczękę. Nina? Jak zawsze o dwa kroki przed wszystkimi i z ciętym językiem, którego lepiej nie prowokować. I właśnie dlatego oni działają tak dobrze razem. To jest chaos. Ale taki kontrolowany chaos, od którego trudno się oderwać.

I jeszcze ten klimat Śląska… Kopalnia Guido okazała się tutaj genialnym tłem dla całej historii. Podziemia, ciemność, wilgoć, echo kroków i poczucie, że coś czai się tuż obok. Momentami bardziej czułam klimat thrillera psychologicznego niż klasycznego kryminału. Zwłaszcza kiedy zaczynają wychodzić na jaw powiązania z przeszłością i robi się naprawdę niewygodnie.

Bardzo podobało mi się też to, że autorka nie próbuje na siłę wszystkiego wyjaśnić od razu. Wręcz przeciwnie - im dalej w historię, tym więcej pojawia się pytań. I miałam dokładnie to samo uczucie co przy poprzednich książkach Świst: ekscytację zmieszaną z frustracją, bo wiem, że jeszcze nie dostałam wszystkich odpowiedzi. I chyba właśnie dlatego książki autorki tak uzależniają.

Bo „Aurora” nie kończy się w głowie razem z ostatnią stroną. Ona dalej tam siedzi. Człowiek analizuje, łączy fakty, przypomina sobie wcześniejsze wydarzenia i nagle zaczyna rozumieć, że pewne rzeczy były budowane od dawna.

Mam też wrażenie, że Paulina Świst coraz mocniej skręca w stronę mroczniejszych thrillerów i szczerze? Bardzo mi to odpowiada. Nadal jest charakterystyczny humor i dynamiczne dialogi, ale pod tym wszystkim siedzi naprawdę ciężka, brutalna historia o władzy, manipulacji i ludziach, którzy przez lata czuli się nietykalni.

To zdecydowanie jedna z tych książek, które czyta się z wypiekami na twarzy i jednocześnie z myślą: „o nie, zaraz będzie koniec”.

A ja po tym zakończeniu potrzebuję natychmiast kolejnej książki autorki.

Ocena 9/10

OMG!

Żałuję, och jak bardzo żałuję, że tak szybko „wciągnęłam" tego ebooka!

Na szczęście książka i audiobook jeszcze przede mną!

No bo tego nie da się „wciągnąć" tylko raz, bo przecież książki Pauliny Świst tak mocno uzależniają, że chciałoby się do nich wejść i chociaż kawę zaparzyć bohaterom!