Czerwień kości. Seria szetlandzka. Tom 3

"Czerwień kości" to powieść pisana w bardzo specyficznym stylu. Osadzona na tajemniczych, deszczowych Szetlandach. Akcja toczy się jakby w zwolnionym tempie, śledztwo błądzi we mgle, bohaterowie bronią swojej lokalnej prywatności. Brzmi świetnie prawda? Ja jednak mam problem z jej oceną. Z jednej strony jest napisana poprawnie i dobrze się ją czyta, ale z drugiej strony... Mówiąc kolokwialnie "nie zaiskrzyło" między nami. Czegoś mi zabrakło i nie porwała mnie tak, jakbym chciała

"Czerwień kości" to trzeci tom przygód detektywa Jimmy'ego Pereza. Ann Cleeves kolejny raz zabiera nas w niesamowitą podróż na Szetlandy.

I ja mogę powiedzieć po raz trzeci, że ja jestem na tak!

Dwie młode angielki przyjeżdżają prowadzić prace archeologiczne na Whalsay. Wkrótce na wykopaliskach zostają odnalezione części szkieletu. Wzbudza to ogromne emocje wśród mieszkańców.

Jednak to nie jedyna niespodzianka, która czeka na miejscu. Na wykopaliskach dochodzi do nieszczęśliwego wypadku i zastrzelona zostaje Mima, babka Sandy'ego Wilsona, policjanta, który pracuje z detektywem Perezem.

I to właśnie ON przyjeżdża na Whalsay sprawdzić czy faktycznie tak było i śmierć kobiety jest tylko zbiegiem okoliczności.

Dociekliwość detektywa skłania go jednak ku wersji morderstwa. Po odnalezieniu kolejnych zwłok, tym razem jednej z pracujących na wykopaliskach angielek Perez jest pewny, że doszło do dwóch zabójstw.

Czy detektywowi uda się znaleźć dowody na to iż te dwie śmierci nie były przypadkowe?

Czy złapie mordercę?

"Czerwień kości" różni się od dwóch poprzednich. Co oczywiście nie oznacza iż jest gorsza. Absolutnie nie! Autorka cały czas wysoko utrzymuje poprzeczkę. Ogromnym plusem tej części jest mocniej rozbudowany wątek obyczajowy i bardzo wnikliwe opisy psychiki bohaterów.

Ten tom jest spokojniejszy i nieśpiesznie napisany, ale intrygująca fabuła i mroczny klimat Szetlandów wciąga czytelnika od pierwszych stron.

Klaustrofobiczny, wyspiarski klimat, mała, hermetycznie zamknięta społeczność, rodzinne tajemnice, konflikty i przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. Wszystko to sprawia, że "Czerwień kości" zaliczam do naprawdę dobrych kryminałów.

Mnie pozostaje tylko czekać na kolejny, czwarty tom Kwartetu szetlandzkiego.

Polecam!

Przyznaję się bez bicia, że pierwsza część serii nie zrobiła na mnie oszałamiającego wrażenia. I nie dlatego, że jest zła. Wręcz przeciwnie! Po lekturze kolejnych dwóch części wiem, że po prostu źle do niej podeszłam, i teraz w pełni mogłam rozkoszować się tajemniczym klimatem Szetlandów, tym razem spowitych gęstą mgłą.

Ann Cleeves po raz kolejny uraczyła nas bardzo dobrym kryminałem. Jest morderstwo, jest gęsta atmosfera, są tajemnice, które dodatkowo utrudniają śledztwo detektywowi Jimmiemu Perezowi. W tej części dość mocno zostało nakreślone tło obyczajowe. Poznajemy kolejnych mieszkańców wyspy, a wkrótce okazuje się, że skrywają oni mroczne sekrety, które sięgają dalekiej przeszłości.

Zapewniam Was, że do samego konca ciężko Wam będzie wytypować sprawcę, bo autorka bardzo sprawnie potrafi wodzić za nos czytelnika, a Wy dacie się wciągnąć w tę pełną tajemnic historię.

Z przyjemnością zanurzyłam się ponownie w mglistym klimacie szetlandzkich wysp. I mogę stwierdzić, że kolejny tom cyklu w niczym nie ustępuje poprzednim.

Mała miejscowość na Szetlandach, Whalsay, gdzie wszyscy się znają, a życie płynie wolnym, determinowanym pogodą trybem.

Dwie młode Angielki przyjeżdżają prowadzić wykopaliska w zagrodzie starszej kobiety, Mimy. Niedługo potem odnajdują ludzkie kości, które mogą pochodzić z zamierzchłej przeszłości. Jednak, czy na pewno? Wkrótce ginie Mima zastrzelona przypadkowo podczas polowania na króliki, później jedna z kobiet prowadzących wykopaliska popełnia samobójstwo. Detektyw Jimmy Perez jest przekonany, że śmierci obu kobiet mają drugie dno. Komu mogłoby zależeć żeby wyglądało to na wypadek i samobójstwo? Czy odnalezione kości były zapalnikiem dalszych mrocznych wydarzeń na wyspie?

Z czasem na światło dzienne zaczynają wychodzić rodzinne niesnaski i zadawnione żale. Okazuje się, że z pozoru dobroduszni i prostolinijni mieszkańcy skrywają swoje brudne sekrety.

Intrygująca fabuła przykuła mnie do fotela na ładnych kilka godzin. Jeżeli lubicie niespieszne kryminały z mrocznym, wręcz klaustrofobicznym klimatem, to z pewnością i Wam książka dostarczy wielu mocnych wrażeń.

Młoda kobieta, pracując na wykopaliskach w Whalsay znajduje ludzkie szczątki. Ta wieść burzy spokój mieszkańców Szetlandów. Nie wiadomo bowiem, ile leżały w ziemi. Wkrótce dochodzi do morderstwa. Wkrótce dochodzi do kolejnej spowitej tajemnicą śmierci. Co dzieje się na wyspie?

Moim zdaniem ta część jest nieco spokojniejsza od dwóch poprzednich, ale nie chcę, żebyście pomyśleli, że to jest z mojej strony zarzut. Nic z tych rzeczy. Właśnie w tym tkwi siła tej powieści. W trakcie lektury z napięciem czekałam na kolejny zwrot akcji. I nie wiedziałam, kiedy ON nastąpi.

W tej części autorka kładzie nacisk na rozwój obyczajowej strony tego cyklu. I nie myślcie, że przez to ten tom jest nudny, choć przyznaję, że nieco się tego obawiałam, rozpoczynając lekturę. Nie. Czytelnik skupia się na czymś innym i w pewnym momencie jak grom z jasnego nieba spada na niego zwrot akcji. Lubię tak skonstruowane historie. Są nieprzewidywalne. Zakończenie czytałam, siedząc na szpilkach. Szczękę zbieram do tej pory.

Pojawiają się dobrze znani z poprzednich części bohaterowie, ale autorka również przedstawia nowe postacie. I o ile jestem daleka od czytania cyklów od środka, lecz myślę, że na upartego tę część można przeczytać w oderwaniu od dwóch wcześniejszych, jednak ta seria jest na tyle dobra, że warto zapoznać się z całością.

Nieco obawiałam się tego, że trzecia część będzie nieco słabsza, ale autorka trzyma wysoki poziom. Plusem na pewno jest to, że nie poszła po najmniejszej linii oporu i nie powtórzyła dobrze znanych schematów. Postawiła na coś innego. To był dość ryzykowny zabieg, ale według mnie się udał. Napięcie narastało z każdym czytanym przeze mnie rozdziałem. Więcej tego typu powieści poproszę.