Bal szalonych kobiet

Okres Belle Epoque, najbardziej spokojny i rozwojowy okres w historii. To wtedy wybudowano wieżę Eiffla, powstały pierwsze automobile, wynaleziona została żarówka, Pasteur po raz pierwszy podał szczepionkę przeciw wściekliźnie, a obrazoburczy Zola tworzył swoje dzieła. Epoka rozwoju, a jednocześnie czasu, gdy w dalszym ciągu rola kobiety w zależności od poziomu społecznego ograniczona była do bycia żoną, kucharką lub po prostu ozdobą domu. Bez praw, bez głosu, bez zdania. Czas, gdy to mężczyzna decydował o losie żony, córki, ciotki. Często jedno nie takie słowo wystarczyło, by trafić do szpitala dla obłąkanych.

Paryski szpital Salpetriere to miejsce którego nazwę wymawia się półgłosem. Tu trafiają obłąkane, czyli kobiety, których często jedynym objawem "choroby" jest sprzeciw jaki okazują mężczyźnie. Do tego miejsca trafia także Eugenie, córka paryskiego notariusza. Dziewczyna często sprzeciwiała się ojcu, nie chcąc być jedynie bezwolną lalką na wydaniu, ale do szpitala trafia z powodu daru jaki posiada i z którego zwierzyła się nieopatrznie babce. Eugenie wie, że to miejsce ją zniszczy, więc stara się przekonać pracującą w szpitalu pielęgniarkę Genevieve by jej pomogła. Okazją ma być zbliżający się doroczny bal szalonych kobiet.

Duszna atmosfera szpitala, historie opowiadane przez pacjentki, podniecenie jedyną atrakcją roku, to wszystko powoduje, że "Bal..." czyta się nie tylko z ogromnym zainteresowaniem ale i ściśniętym sercem. Naprawdę warto! Dodam że niedawno miejsce miała premiera filmu opartego na tej książce.

Historia piękna, choć przepełniona smutkiem i niesprawiedliwością.

Paryż, rok 1885. Salpêtrière, szpital dla obłąkanych kobiet. Eugénie znalazła się tam, choć jest to najmniej odpowiednie dla niej miejsce. Tylko Geneviève, pielęgniarka oddziałowa, może jej pomóc odzyskać wolność. Przy okazji historii Eugénie, poznamy losy kilku innych pacjentek, o każdej z nich przeczytałam ze ściśniętym sercem. "Wyrzuca się na margines każdą, która narusza porządek społeczny. Szpital dla umysłowo chorych jest przeznaczeniem wszystkich, których wrażliwość nie odpowiada otoczeniu. Więzienie czeka każdą, która zawiniła w tym, że miała swoje zdanie."

Kto tak naprawdę jest chory a kto nie, kto skrzywdzony przez swoją wrażliwość? Pacjentki, czy ci, którzy mieli prawo zgotować im taki los? "większość obłąkanych znalazła się tu za sprawą mężczyzn, których nazwisko nosiły. I to jest najgorszy los: bez męża, bez ojca nie ma już żadnego oparcia - życie takiej osoby przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie." Może dlatego, wolność wydaje się większa wśród pensjonariuszek, w otoczeniu murów niż poza nimi?

I ten kulminacyjny Bal! "ktoś się przepycha, by z bliska obejrzeć te egzotyczne stworzenia, bo to jest tak, jakby wszyscy się znaleźli w Ogrodzie Botanicznym, w bezpośrednim kontakcie z osobliwymi zwierzętami." Naprawdę, niepojęte co człowiek człowiekowi potrafi uczynić. Smutne czasy, ale czy jest nam do nich daleko? Teraz zamiast ojca, decydują o nas politycy. Czym jeszcze nas zaskoczą?

Książka niby pozbawiona akcji, tocząca się podczas kilku marcowych dni, na kilku metrach kwadratowych a pochłonęłam ją w dwa wieczory. Ma w sobie takie pokłady emocji, tyle prawdy, jest tak przejmująca, że trudno ją odłożyć. Ładnym językiem napisana, nieprzegadana, spójna, przemyślana (tłumaczyła Bożena Sęk). Aż trudno uwierzyć, że to debiut literacki Victorii Mas.

„Bal szalonych kobiet” to książka, która bardzo mnie zaskoczyła. Jej akcja dzieje się w XIX-wiecznej Francji, gdzie kobiety były szanowane tylko wtedy, gdy żyły według przyjętych przez mężczyzn norm. Sprzeciwienie się im kończy się umieszczeniem kobiety w szpitalu Salpetriere. Jednak nie jest to zwykły szpital. Szpital Salpetriere jest miejscem dla obłąkanych i chorych umysłowo.

Książka napisana jest bardzo ciekawie, a język używany przez autorkę jest nie tylko plastyczny, ale i prosty. Tak naprawdę już od pierwszych stron przenosimy się do Paryża i jesteśmy w stanie odczuć to całymi sobą.

Fabuła „Balu szalonych kobiet” jest nie tylko ciekawa, ale na swój sposób urzekająca. Porusza wiele wątków i powala nam poznać traktowanie kobiet w tamtych czasach. Momentami odnosiłam wrażenie, że nawet w XXI wieku wiele się nie zmieniło, a wnioski jakie wyciągnęłam z książki są nie tylko intrygujące, ale i na swój sposób przerażające.

W pierwszych rozdziałach poznajemy sylwetki trzech głównych bohaterek, a następnie śledzimy ich losy. Postacie kobiet są złożone i nie sposób się z nimi nie zżyć. Najbardziej rozczulił mnie los Louise, która trafiła do szpitala teoretycznie w celu badań naukowych. Jednak zagłębiając się w całą historię uważam, że trafiła ona tam wyłącznie dla rozrywki. Czyjej? Przekonajcie się sami czytając „Bal szalonych kobiet”.

Wiecie do czego tak naprawdę mogę się jedynie doczepić? Do długości książki. Żałuję, że jej lektura zakończyła się tak szybko, ponieważ spędziłam z nią bardzo ciekawy czas. Zdecydowanie polecam.

"[...] czas jest największym wrogiem. Sprawia, że na powierzchnię wychodzą ukryte dotąd myśli, ożywia wspomnienia, wzbudza lęki, przywołuje żale".

Rok 1885. Wielkie oczekiwanie na bal, na którym spotka się paryska śmietanka towarzyska i "obłąkane" ze szpitala psychiatrycznego Salpêtrière. Nad wszystkim czuwa neurolog Charcot - gwiazda medycyny francuskiej, od lat kierujący szpitalem. Szpitalem, gdzie diagnozy stawiają wyłącznie mężczyźni, a który kobiety uważają za przedsionek piekła.

"Bal szalonych kobiet" to porywający od pierwszych stron debiut literacki. Niezwykle poruszająca powieść, wzbudzająca poczucie bezsilności i ogromu niesprawiedliwości.

Wątek szpitala psychiatrycznego, ale w zupełnie innym świetle, w innych czasach.., gdzie każdą kobietę można było uznać za obłąkaną.

Przedstawia losy kobiet, które w pewnym momencie przestały być przydatne, a wręcz okazały się niepotrzebne, czy kłopotliwe, nie chciały się podporządkować, więc niezależnie od słuszności takiej decyzji, zostały odstawione do przerażającego gmachu przez swoich mężów, ojców, synów...

Głównymi bohaterkami są: Eugènie - oszukana i zdradzona przez najbliższych, niedawno dołączyła do grona pacjentek oraz Geneviève surowa oddziałowa pielęgniarek. Ciekawe postaci o wyrazistych charakterach, choć nie rozwinę tematu, żeby uniknąć spoilerów.

Akcja książki dzieje się w marcu w 1885 roku, odbiciem od tego czasu, są tylko retrospekcje, które pokazują sposób i koleje losu, które sprawiły, że pacjentki trafiły do tego miejsca. Największe emocje wzbudziła we mnie poboczna postać - Louise. To, co spotkało tą bardzo młodą dziewczynę... przed szpitalem, czego w nim doświadczała i ostatecznie... okrucieństwo, którego doznała w dzień balu - totalnie mnie wzburzyło...

Mamy też kierującego szpitalem - Charcota gwiazdę francuskiej medycyny i tak... "gwiazda", to dobre słowo, gdyż jak inaczej określić kogoś, kto poprzez hipnozę celowo wywołuje u pacjentek stan głębokiej histerii (której konsekwencje bywają tragiczne), na oczach spragnionej atrakcji paryskiej śmietanki towarzyskiej, a to wszystko w imię nauki... 😡

Wciągająca książka, napisana pięknym językiem literackim, ale utrzymana w napięciu i budząca emocje. Trudno pozostać obojętnym na jej treść. Mamy tu przesłanie feministyczne, ale też takie poczucie niesprawiedliwości, podłości i okrucieństwa, także z rąk osób najbliższych, których obdarzyło się zaufaniem. Powieść niewielkiej objętości i trochę szkoda, myślę że można było się pokusić o jej rozszerzenie, a tytułowy bal, gdzie spodziewałam się wielkiego punktu kulminacyjnego, cóż trochę przygasił budowane wcześniej napięcie. Mimo to całościowo... długo nie zapomnę tej pozycji...

Szaleństwo, histeria i melancholia kojarzone są z kobietą. Jako słaba płeć potrzebowała wsparcia i dominacji mężczyzn. Końcówka XIX wieku to czas szczególnie niesprzyjający kobietą, które wykazywał inne potrzeby, niż pielęgnowanie domowego ogniska i rodzenie dzieci. Zbyt wielki smutek, zbyt mały smutek, chęć pracy, chęć bycia niezależną – to wszystko kwalifikowało się do zamkniętych zakładów leczniczych, które nie cieszyły się dobrą opinią. W takich czasach rozpoczyna się fabuła Bal szalonych kobiet pióra Victorii Mas. Zapraszam na kilka słów o książce, którą otrzymałam z T[Adres usunięty].

Salpêtrière – szpital psychiatryczny w Paryżu, gdzie poznajemy większość bohaterek. Trzeba podkreślić, że autorka zadbała o stworzenie klimatu dziewiętnastowiecznych warunków życia. Ujęcie postrzegania powinności kobiet jest idealnym odzwierciedleniem nadużyć, które były stosowane przez męską część rodziny.

„Szpital dla umysłowo chorych jest przeznaczeniem wszystkich, których wrażliwość nie odpowiada otoczeniu. Więzienie czeka każdą, która zawiniła w tym, że miała swoje zdanie.”

Dlatego w szpitalu oprócz pacjentek wymagających wsparcia, było całe mnóstwo kobiet przeżywających swój własny dramat. Ta część historii była dla mnie szczególnie ważna. Jako psycholog zwróciłam uwagę na ówczesne sposoby „leczenia”, jak np. hipnoza. Lekarz Jean-Martin Charcot – męski bohater Balu szalonych kobiet – był bardziej showmanem niż lekarzem i z chęcią publicznie dawał spektakl hipnozy.

Damskimi bohaterkami są trzy kobiety których losy splotły się w szpitalu dla umysłowo chorych – Louise, Geneviève oraz Eugénie. Wiedza nie uwzględniała klasyfikacji chorób psychicznych, dlatego większość trudności kobiet nazywano histerią. Pierwsza z wymienionych kobiet trafiła na „oddział histeryczek” z powodu doświadczenia przemocy seksualnej. Druga jest pielęgniarką dającą z siebie wszystko na rzecz pracy. Trzecia to dziewczyna, która nie chce poddać się ciasnym konwenansom i pragnie zaznać niezależności.

W dzisiejszych czasach to wszystko brzmi absurdalnie, ale i przerażająco. Jednak Victoria Mas bardzo dobrze oddaje prawdę historyczną tamtych lat. Pomimo tego, że bohaterki są fikcyjne, dzięki przybliżeniu ich postaw, pragnień i potrzeb wyłania się obraz udręki kobiet XIX wieku.

Jest to niezwykle ważna książka na tle aktualnych wydarzeń politycznych w naszym kraju. Ukazuje problem jarzma kobiet na przestrzeni tysiącleci. Pokazuje czasy przed emancypacją i skłania do przemyślenia, obdzierając patriarchat na części pierwsze. Dodatkowo Victoria Mas ma lekkość pióra i cudowny styl, dzięki któremu książkę czyta się bez tchu. Bardzo polecam kobietom, szczególnie polecam mężczyznom!

Zacznę od tego, że uwielbiam książki osadzone w XIX wiecznym mieście, najlepiej w Paryżu. Victoria Mos zabrała mnie właśnie w fascynującą podróż do tego miasta. Klimat, narracja, piękne operowanie słowem - wszystko to doskonale trafiło w mój gust.

Rok 1855, Paryż. Paryska śmietanka towarzyska oraz pacjentki szpitala psychiatrycznego Salpêtrière przygotowują się do wielkiego balu. To szczególne wydarzenie w roku, na które wszyscy czekają. Opiekę nad pacjentami sprawuje gwiazda francuskiej medycyny, doktor Charcot. "Szpital dla umysłowo chorych jest przeznaczeniem wszystkich, których wrażliwość nie odpowiada otoczeniu. Więzienie czeka każdą, która zawiniła w tym, że miała swoje zdanie." Do pacjentek szpitala dołącza młoda dziewczyna Eugénie. Jej ojciec przywiózł ją do tego miejsca, ponieważ uznał córkę za obłąkaną i nie chciał trzymać pod jednym dachem osoby widzącej i komunikacjącej się ze zmarłymi. Eugénie po przeczytaniu "Księgi duchów" Kardeca jeszcze bardziej utwierdza się w przekonaniu, że posiada wyjątkowy dar.

Dziewczyna obmyśla plan ucieczki ze szpitala.

Maskarada jest ku temu doskonałą okazją. Pomóc ma jej w tym pielęgniarka Geneviève, która dla Eugénie będzie musiała złamać wszelkie zasady.

"Bal szalonych kobiet" to książka z ogromnym potencjałem. Gdyby bardziej rozwinąć pewne wątki powstała by piękne monumentalne dzieło, może nie na miarę "Paryża" Rutherfurd'a, ale równie fascynujace. Ta książka przeniosła mnie w cudowny klimat minionej epoki. Porusza tematy feminizmu, różnicy przekonań, zaufania i potrzeby sprawiedliwości. Żałuję tylko, że była taka krótka 😉

Trafiłam na perełkę! Tak wypada mi napisać o "Balu szalonych kobiet".

W tej krótkiej ale jakże treściwej książce znalazłam piękny język i melancholijny klimat. Od pierwszych stron wyczułam, że mam do czynienia z powieścią wyjątkową ...

Genevieve, Eugenie, Louise - te trzy kobiety łączy jedno miejsce: szpital Salpêtrièr.

"To szpital, w którym same mury mogą doprowadzić do szaleństwa tę, która nie była szalona, gdy tu przybyła.

To szpital, w którym z każdego okna ktoś wygląda, ktoś widzi albo widział."

W tym szpitalu zamykane są kobiety obłąkane, tamtejsi lekarze prowadzą eksperymentalne metody leczenia, to właśnie tam, co roku odbywa się bal kostiumowy dla pacjentek, na który zapraszana jest śmietanka towarzyska Paryża.

Genevieve jest wieloletnią pielęgniarką, surową i oddaną swojej pracy.

Louise została skrzywdzona przez mężczyznę i doznała tak silnego szoku, który spowodował, że zamknięto ją w szpitalu.

Natomiast Eugenie widzi duchy i słyszy głos zmarłych. Nikt nie wierzy w to, że jest zdrowa i całkowicie normalna.

Czy ktoś im pomoże? Gdzie tak w ogóle przebiega granica między normalnością a szaleństwem?

"Bal szalonych kobiet" jest smutną opowieścią ale tak dobrze napisaną! Temat szaleństwa i chorób psychicznych został potraktowany z niezwykłą delikatnością. Każda z bohaterek ma w sobie coś interesującego. Ich losy poruszają serce. Dowiadujemy się dlaczego trafiły do Salpêtrièr, poznajemy ich tragiczne historie. I choć bohaterki bardzo różnią się od siebie, możemy zauważyć jak niesprawiedliwie zostały potraktowane przez mężczyzn. Jak to właśnie oni - mężczyźni, którzy mają władzę czy to w szpitalu, czy w rodzinie, decydują o ich losie.

Victoria Mas swoją powieścią, notabene DEBIUTEM zdołała mnie złapać i zatrzymać do ostatniej strony. Porwała mnie, miałam trudności z opuszczeniem bohaterek. Chciałabym spędzić z nimi więcej czasu, nie chciałam kończyć tej historii. Dlatego bardzo ale to bardzo polecam Wam "Bal szalonych kobiet" - koniecznie poznajcie te kobiety! ❤️

O literaturze pięknej chciałabym wam dziś opowiedzieć. O literaturze, którą cechuje niebanalna intryga fabularna, wierne oddanie realiów XIX-wiecznego Paryża, niepowtarzalny klimat oraz piękno słowa. Nie trzymając was dłużej w napięciu zdradzę, iż pozycją tą jest powieść Victorii Mais pt. "Bal szalonych kobiet", którą miałam przyjemność poznać za sprawą Księgarni TaniaK[Adres usunięty]. Powieść ta ukazała się w naszym kraju nakładem Wydawnictwa Mova.

Paryż, rok 1885. Pensjonariusze i pracownicy szpitala dla umysłowo chorych - Salpêtrière, przygotowują się do udziału w wielkim balu w połączeniu z maskaradą, w którym mają wziąć udział również zdrowi ludzie z zewnątrz. Wydarzenie to ma być elementem nowatorskiej metody leczenia, którą propaguje profesor neurologii Jean-Martin Charcot. Na tę chwilę czeka również młoda pacjentka szpitala - Eugénie, która chce wykorzystać ów zamieszanie do swej ucieczki. By tak się jednak stało, musi ona liczyć na pomoc siostry oddziałowej - Geneviève, która w ten sposób złamałaby swoje wszystkie zasady...

Niniejsze dzieło francuskiej autorki zabiera nas w fascynującą podróż w czasie do miejsca, w którym nikt nie chciałby się znaleźć. Okrutny, przerażający i wypełniony ludzką krzywdą szpital dla obłąkanych kobiet, a w nim młoda dziewczyna, której jedyną przewiną jest to, że wyróżnia się z ogółu. To właśnie o jej losie opowiada ta piękna i zarazem dramatyczna historia spod znaku literatury pięknej, kryminału i sensacji w jednym. Historia, która poruszy serca i nie pozwoli przejść obok niej zupełnie obojętnym...

Na fabułę książki składa się relacja o kolejnych losach młodej dziewczyny - Eugénie, która została umieszczona w szpitalu przez własnego ojca. Poznawanie okrutnych praw i reguł tego miejsca, uczestniczenie w przerażającej terapii, poznawanie innych pacjentek oraz rodzący się plan na ucieczkę, którego centralnym punktem ma okazać się przychylność surowej siostry oddziałowej - to wszystko wypełnia kolejne strony powieści, zmierzając do kulminacyjnego punktu, jakim to ma być maskowy bal. To barwna, dobrze poprowadzona i niezwykle emocjonująca relacja, która trzyma w napięciu do samego końca.

Nie zaskoczę nikogo stwierdzeniem, iż największa siłą tej książki jest wykreowany tu obraz świata, w jakim rozgrywa się jej akcja. To Paryż schyłku XIX stulecia, ukazany w niezwykle realistyczny, czasami wręcz szokujący, ale przy tym jakże przekonujący sposób. Na tym jednak zachwyt się nie kończy, gdyż mamy tu wszakże również ówczesny szpital dla obłąkanych kobiet - piekielne miejsce, które poraża swoją surowością, bezwzględnością w traktowaniu pacjentów i mimo wszystko wciąż obecnym zacofaniem. To piękny, ale też i straszny obraz...

Tytuł tej książki wskazuje na to, że jest to opowieść przede wszystkim o kobietach - i to prawda. O kobietach chorych, ale też i zupełnie zdrowych na umyśle, które znalazły się w szpitalu z nie własnej woli, ale też i które po prostu tam pracują. Największe emocje budzi w nas oczywiście postać głównej bohaterki - Eugénie, którą cechuje wielka inteligencja, spryt i zaradność, ale też i coś na podobieństwo bardzo specyficznego daru... Lubimy tę postać, darzymy sympatią i kibicujemy w tym, by powiódł się plan jej ucieczki. Równie silnymi emocjami - pozytywnymi i negatywnymi, obdarzamy także bohaterów z drugiego planu, co również warto docenić.

Lektura tej powieści jest dla nas wielką przygodą, nie mniejszą przyjemnością, ale też i przeświadczeniem, że oto mamy do czynienia z literaturą piękną, właśnie. A myśl ta bierze się stąd, że pasjonujemy się tu nie tylko samą akcją i fabularnym rozwojem wydarzeń, ale również pięknem słowa, pięknem opisów codzienności i pięknem analizy ludzkich zachowań, które zostały ukazane tu w iście perfekcyjny sposób. W efekcie spotkanie z tą książką jest dla nas wspaniałym i niezwykłym doświadczeniem.

Powieść Victorii Mais pt. "Bal szalonych kobiet", to jedna z tych odsłon współczesnej literatury, które nawiązuje do ducha dawnej epoki – tak na polu fabuły, ale też i samego pisarstwa. To intrygująca historia, wyraziste postacie odważnych kobiet, piękno dawnego Paryża i emocje, które pozostają na długo w naszej pamięci. Z tych względów polecam i zachęcam was gorąco do sięgnięcia po ten tytuł.

Niesamowita książka. Niesamowita, ale przerażająca.

Z taką historią jeszcze się nie spotkałam.

Przeczytana jednym tchem.

Paryż, XIX wiek, śmietanka towarzyska, bal, obłąkanie...

Nie raz czułam złość i niesprawiedliwość dla tego co się działo. Kobiety są traktowane jak gorszy sort - coś jest nie tak? Zbyt długo opłakuje śmierć męża? Jest odważna? Jedna diagnoza - obłąkanie, szpital psychiatryczny.

Ojcowie sami odsyłają tam swoje córki i żyją dalej, jak gdyby nigdy nic. Tylko jedną kobietę w domu mniej...

W końcu trafia tam Eugenie. Została zdradzona przez osobę, której w domu ufała najbardziej. Poza nią w ośrodku znajduje się 100 innych kobiet. Surowa oddziałowa, której boi się każdy. Neurolog wykonujący hipnozy i wywołujący ataki histerii przy udziale publiki. Wszystkim zarządzają mężczyźni, kobiety nie mają prawa głosu.

Obłąkanie... Tylko czy Eugenie taka jest?

Zdecydowanie zostanie w sercu na dłużej.

Jeżeli szukacie książki z zakresu literatury pięknej, która wciągnie Was od pierwszych stron to bardzo dobrze trafiliście! Powieść Victorii Mas opowiada o szpitalu psychiatrycznym Salpêtrière, a tytułowy bal dotyczy wielkiego wydarzenia towarzyskiego, w ramach którego mieszkańcy Paryża mogą wziąć udział w przyjęciu wraz z mieszkankami ośrodka. Wiedzeni ciekawością i pewnego rodzaju wścibstwem uczestniczą w balu, którego główną atrakcją są histeryczki, wariatki i inne pacjentki szpitala.

Głównym wątkiem jednak tej historii jest przejaw wyższości mężczyzn nad kobietami, które same nie mogą o sobie decydować. Wbrew własnej woli są umieszczane w zakładzie, często bez możliwości jego opuszczenia do końca życia, o czym doskonale świadczą słowa "... większość obłąkanych znalazła się tu za sprawą mężczyzn, których nazwisko nosiły. I to jest najgorszy los: bez męża, bez ojca nie ma już żadnego oparcia - życie takiej osoby przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie."

Autora w swojej powieści znalazła także miejsce na pewne refleksje dotyczące religii, co bardzo dobrze widać w postawie i słowach Genevieve, przełożonej pielęgniarek. Postać tej bohaterki zdecydowanie wybija się pośród innych postaci, którym także nie można niczego zarzucić.

„Bal szalonych kobiet” jest krótką historią to wciąga czytelnika i nie pozwala mu się oderwać od lektury, aż do ostatnich stron. Nie można się więc dziwić temu, że powstała już ekranizacja tej historii.

W szpitalu Salpêtrière, który specjalizuje się w leczeniu obłąkanych kobiet.  Przebywające tam kobiety są całkowicie odcięte od świata i nie maja kontaktu z bliskimi, zresztą to często bliscy je tam umieścili. Większość z nich jest zdrowa ale przez swoje przeciwstawienie się mężowi lub ojcu trafiła do szpitala na resztę swojego życia. To właśnie tu pewnego dnia trafia Eugénie. Umieszcza ją tu ojciec gdyż córką twierdzi, że widzi duchy oraz słyszy głosy. Gdy trafia do szpitala to wie że musi się z stamtąd jak najszybciej wydostać. Jedynym ratunkiem jest nakłonienie do pomocy oddziałowej pielęgniarek, Geneviève. Szansą na ucieczkę  jest doroczny bal kostiumowy dla pacjentek szpitala, na który zapraszana jest śmietanka towarzyska Paryża.

"Bal szalonych kobiet" to porywająca powieść pokazująca sytuację kobiet w dziewiętnastym wieku. Muszę przyznać że był to wyborna uczta literacka. Podczas lektury trudno nie czuć bezsilności czy ogromu niesprawiedliwości jakiego doświadczają kobiety. Siła książki tkwi w przedstawieniu kobiet i szokującej prawdzie o tym, jak łatwo mężczyźnie umieścić kobietę w zakładzie psychiatrycznym.  Unaocznia jak kobiety były karane za posiadanie swojego zdania, jak podporządkowane były całkowicie kontroli męża czy ojca, jak nie dane było im żyć wedle własnych przekonań czy na własnych warunkach. To niezwykle mroczne przypomnienie co oznaczało bycie kobieta w tamtych czasach. Element zjawisk paranormalnych, który pojawił się w całej historii został naprawdę dobrze wpleciony i tworzy niesamowity klimat. Zdecydowanie to jedna z książek, która skłania do refleksji i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Tańczę i tańczę, kręcę się w szalonym tłumie wirujących par, a przed oczami przelatują mi błyski kolorowych świateł. Elegancka orkiestra gra żywiołowo i bez wytchnienia. Z każdej strony czuję zapach drogich perfum, słyszę pobrzękiwanie kryształowych kieliszków i szelest wytwornych sukien, przeplatany dźwiękiem odpalanej zapalniczki. Jestem wariatką, tak zadecydowali inni. Dziś mi to nie przeszkadza. Dziś chcę tylko, by w moich żyłach płynęła melodia, w uszach rozbrzmiewał śmiech, a na ustach gościł uśmiech. W końcu to bal szalonych kobiet!

Debiutancka powieść Victorii Mas to doskonała okazja do tego, by poznać ciemniejszą stronę XIX-wiecznego Paryża. Jest nią wspomniany szpital psychiatryczny Salpêtrière, w którym rządzą mężczyźni, a pacjentki poddawane są eksperymentalnym terapiom. Szpital budzi grozę, a także fascynację tym przedziwnym miejscem, w którym pod jednym dachem zbierane są odstępstwa od zdrowia psychicznego. Jednocześnie historie pacjentek bezlitośnie obnażają fatalną sytuację kobiet w tamtym okresie.

Muszę przyznać, że czuję niedosyt po lekturze. Losy trzech głównych bohaterek są naprawdę fascynujące i angażujące emocjonalnie. Aż się prosiły o to, by pociągnąć je dalej lub mocniej rozbudować. Mam silne poczucie, że temat nie został wyczerpany, a to wielka szkoda, bo na przykładzie Eugenie, Genevieve i Louise autorka bezbłędnie ukazała najczęstsze mechanizmy uprzedmiotowienia kobiet, z którymi się w zasadzie nie liczono.

"Bal szalonych kobiet" to zręcznie i płynnie napisana powieść, która trzyma w napięciu. Pomimo małej liczby stron autorce udało się przykuć moją uwagę od samego początku i utrzymać ją do końca. Co prawda mroczniejszy i bardziej niepokojący klimat szpitala znajdziecie w książce Very Buck "Runa", ale to nie sam szpital jako instytucja i tytułowy bal są w tej powieści najważniejsze. Jej clue to zwrócenie uwagi na dyskryminację, wykluczenie i łatwość z jaką ludzie potrafią zmienić życie innych ludzi w koszmar. Bardzo żałuję, że Pani Mas nie stworzyła z tej historii bardziej rozbudowanej, pełniejszej powieści. Pomimo tego i tak ją Wam polecam.

"Bal szalonych kobiet" Victorii Mass to niedługa, ale treściwa i pochłaniająca historia. Wartość książki tworzy nie sama akcja, ale jej tło.

Autorka pokazuje sytuację kobiet w XIX wieku. Te, które nie dostosowują się do norm społecznych trafiają do szpitala psychiatrycznego. Tak zadecydowali mężczyźni – kobiety są całkowicie zależne od ich woli i przez nich leczone.

Ambicja, nieposłuszeństwo, pragnienie innego życia – to one stają się chorobą psychiczną. Trafiają tam także prostytutki, ofiary gwałtu czy epileptyczki.

Poza historią pacjentek szpitala Salpêtrière książka pokazuje Paryż i zwyczaje panujące w społeczeństwie. Widzimy obłudę wyższych klas społecznych. Bal, który miał integrować je z chorymi, w rzeczywistości stał się widowiskiem. Pokazy organizowane przez znanego lekarza miały otoczkę naukową, a de facto były swoistym przedstawieniem dla mężczyzn.

"Bal szalonych kobiet" Victorii Mas to fenomenalna, budząca wiele emocji powieść. Fabuła nie jest skomplikowana, nie ma tu zawrotnej akcji. Autorka jednak w bardzo obrazowy sposób pokazuje sytuację kobiet, ich sposób myślenia całkowicie podporządkowany mężczyznom. Traktowanie je jak bezmyślne kukiełki budzi w czytelniku oburzenie i sprzeciw, przez co od lektury nie sposób się oderwać. .

To lektura nie tylko dla kobiet. Oddadzą się jej bez reszty czytelnicy, którzy oczekują od literatury wartościowego przekazu. Książka skłania do refleksji i długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

Dziś recenzja książki, debiutu Victorii Mas, “Bal szalonych kobiet”.

Końcówka XIX wieku, Paryż, szpital psychiatryczny Salpetriere. Wielkimi krokami zbliża się bal w śródpościu, na którym obłąkane prezentują się śmietance towarzyskiej, zapewniając im sensacji, a sobie namiastki normalności i rozrywki przerywającej monotonną egzystencję w murach szpitalnych. W tej atmosferze krzyżują się losy surowej siostry oddziałowej Genevieve oraz niezwykle obdarzonej Eugenie, damy z rodziny notariuszy. Cała akcja rozgrywa się w “.. Szpitalu, w którym diagnozy stawiają wyłącznie mężczyźni, a który koiety uważają za przedsionek piekła”.

Więcej fabuły zdradzać nie będę, bo książka jest bardzo króciutka (niestety). I nie radzę Wam również czytać opisu z tyłu książki, lepiej w tak skondensowaną historię wskoczyć bez choćby najmniejszej podpowiedzi :D

Bardzo mi się ta opowieść podobała. Rzuciła światło na problem jakim było oddawanie niewygodnych matek, córek, synowych w mury szpitalne, aby tylko nie splamić imienia rodziny, nie tolerować sprzeciwów czy inteligencji ponad średnią. Mury szpitalne, w których władzę sprawowali mężczyźni, kiedy psychiatria raczkowała, większość badań odbywała się na pokaz, godność pacjenta nie była w ogóle tematem rozmyślań. Mimo tego historia ta dotyczy dwóch silnych na swój sposób kobiet, odważnych i nieszablonowych, które od życia pragną więcej niż ramy społeczne im mogą zaoferować. Niestety dla naszych głównych bohaterek, a także wielu postaci pobocznych zderzenie z rzeczywistością jest gwałtowne i okrutne. Akcja rozgrywa się na przestrzeni kilku tygodni (może nawet krócej :p), upakowana w wydarzenia, trzyma w napięciu, nie jest niepotrzebnie rozwleczona. Klimat historii jak najbardziej jest jednym z większych plusów, tajemnicze zdolności, mroczny szpital z okrutnymi historiami pacjentek, niepokój obłąkanych, obojętność mężczyzn. Jedynym mankamentem tej historii jest tak naprawdę to, że jest tak krótka. A to co Mas chciała tu przekazać jest materiałem na opasłe tomiszcze, w które chętnie wczytywałabym się znacznie dłużej niż te dwa popołudnia.

Niemniej jednak bardzo ją Wam polecam!

Victoria Mas "Bal szalonych kobiet",

"Bal szalonych kobiet" jest idealnym scenariuszem na niezły film, umiejscowiony w XIX wiecznym klimacie Paryża, za murami będącego kiedyś składnicą prochu, potem przytułkiem dla ubogich, w końcu zaś więzieniem, szpitala psychiatrycznego Salpêtrière, prowadzonego przez znanego w świecie medycyny neurologa Jean-Martina Charcota, w którym diagnozowane i leczone są jedynie kobiety. Szpital, którego pacjentką niezwykle łatwo można zostać, a gdy za doprowadzoną do niego kobietą zamkną się drzwi, ogromnie trudno z niego się wydostać. Nie dziwi mnie zatem, że na podstawie "Balu szalonych kobiet" powstał już film, bo licząca tylko nieco ponad dwieście stron powieść, daje możliwość przeżycia naprawdę interesującej historii.

Szpital Salpêtrière dla części pacjentek jest symbolem odebrania wolności. Choroba psychiczna, ale również nieposłuszeństwo, chęć aktywnego uczestnictwa w życiu publicznym, osobliwe zachowanie, wygórowana ambicja, charyzmatyczny charakter, to tylko niektóre przesłanki mogące doprowadzić kobietę do przymusowego zamknięcia. Jednak dla wielu z nich szpital Salpêtrière jest jak przystań, przy której mogą wreszcie doznać spokoju, poczuć się bezpiecznie, wyrwać z rąk mężów oprawców.

W tym okrytym złą sławą gmachu skrzyżują się drogi i historie dwóch kobiet, Eugénie jednej z nowych pacjentek zamkniętej z powodu dość osobliwej przypadłości oraz Geneviève, wieloletniej pielęgniarki szpitala. Co połączy obie kobiety? Czy Geneviève będzie gotowa pomóc dziewczynie?

"Bal szalonych kobiet" wypełniają filmowe wręcz kadry, podsycane atmosferą tajemnicy, pełne metafizycznych zjawisk. Dziewiętnastowieczny Paryż jest na wyciągnięcie ręki, słychać jego głosy, czuć zapach, szelest kobiecych sukni czy stukot końskich kopyt i oczekiwanie na doroczny bal, którego uczestniczkami będą także pacjentki. Czy możliwe jest, że są tak samo normalne jak inni zaproszeni uczestnicy balu? Wyraziste bohaterki, osnute nimbem tajemniczości historie i głosy z zaświatów. Mnie się podobało.

"Bal szalonych kobiet" Victoria Mas

Eugénie posiada dar widzenia dusz bliskich zmarłych. Pewnego razu ujawnia swoją moc przed babcią, która o wszystkim donosi ojcu dziewczyny. Zostaje ona uznana za obłąkaną, chorą psychicznie i zamknięta w szpitalu psychiatrycznym Salpêtrière, w którym trwają przygotowania do corocznego balu. Wkrótce Eugénie i pielęgniarkę Geneviève połączy pewna nić porozumienia...

"Bal szalonych kobiet" to powieść francuska, która odniosła sukces na tamtejszym rynku wydawniczym. Wiele sprzedanych egzemplarzy, krocie pozytywnych recenzji. Dodam tylko, że niesamowicie rzadkim zjawiskiem jest to, by debiut cieszył się tak nieposzlakowaną opinią. A jak jest ze mną?

Victoria Mas utkała opowieść pełną wzruszeń, łez, bólu, brutalności XIX wieku, ale także przepełnioną nadzieją, wytrwałością i odwagą. Genialnie zarysowane zostało tło społeczno-obyczajowe, które nakładało na kobiety bardzo sztywny gorset moralny, a którego widmo unosiło się nieustannie nie tylko nad Francją, lecz nad resztą Europy, a nawet świata. Autorka fabułę powieści osadziła w czasach niełatwych dla kobiet. Na każdym kroku kobietom czegoś zakazywano, nakazywano, liczyło się jedynie zachowanie dobrego nazwiska, takiego, które nie ma na sobie żadnej skazy, co było przyczyną tego, że wiele kobiet uznano za obłąkane, chore psychicznie i umieszczono w szpitalach dla chorych umysłowo. Tym samym w historii Eugénie dopatrzyć się można silnie wybijającego się wobec innych aspektu feministycznego.

Książka Victorii Mas była dla mnie dużym zaskoczeniem już od samego początku. Spodziewałem się prostej, zgodnej ze wszystkimi stereotypami powieści o szpitalu psychiatrycznym, a dostałem zupełnie coś innego. Fabuła została poprowadzona w sposób, który bardzo mi odpowiada — na świat przedstawiony patrzymy z kilku perspektyw, bardzo różniących się od siebie. Do tego jest, choć krótka, to bardzo wciągająca, ukazująca wydarzenia z najdrobniejszymi szczególikami. Zachwycający jest także język, jakim Mas opowiada czytelnikowi o losach Eugénie — wyrazisty, wyrafinowany, a jednocześnie subtelny i delikatny.

Autorka skonstruowała historię dosadną, pełną niesprawiedliwości, jaką niesie za sobą życie, ukazującą bezmiar patriarchalnej władzy.

"Bal szalonych kobiet" nie jest lekturą długą, ale treściwą i zapadającą w pamięć jak żadna inna.

⭐8,75/10

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu Mova.