Katarzyna Michalak powraca... Tym razem zabiera czytelników do przytulnego domu w środku lasu. To właśnie tam mieszka nietypowa "Panna z bajki"!
Kilka lat temu Hannę spotkała tragedia, która boleśnie naznaczyła jej życie. Miłośniczka filmu zaszywa się w lesie, w którym znajduje piękny domek niczym z dawnych opowieści. Hanna realizuje w nim swoją największą pasję - pisanie scenariuszy filmowych - ale i oddaje się rozmyślaniom o swojej przeszłości. Pragnie zapomnieć o dawnych tragediach i na nowo nauczyć się patrzeć odważnie w przyszłość.
Leśne schronienie Hanny często odwiedzają jej najlepsze przyjaciółki. Magda również jest związana z światem filmu i od lat współpracuje z pewnym reżyserem, w którym sekretnie się kocha. Lena tymczasem udaje, że nie dba o miłość, ale w tajemnicy marzy o mężczyźnie, który zawróci jej w głowie i skradnie serce. Obie kobiety postanawiają połączyć siły i pomóc Hannie. Chcą sprawić, że jeden z jej scenariuszy zostanie zauważony i zrealizowany. Nie będzie łatwo... Z takimi przyjaciółkami wszystko jest jednak możliwe! Hanna nie tylko staje przed nowymi wyzwaniami, ale i spotyka kogoś, kto sprawia, że jej serce zaczyna bić szybciej. Co się stanie, gdy kobietę ponownie dopadną cienie przeszłości?
Fragment 1
– Chciałabym takiego Olgierda – odezwała się nagle Hania rozmarzonym głosem. – Pal sześć moje uprzedzenia do facetów. Jego bym chciała…
– Nic prostszego. Wyjdź za swoje szczelne ogrodzenie i go poszukaj. – Magda w ciemnościach wzruszyła ramionami. – Przypominam, że w domku na kurzej nóżce takiego Olgierda nie znajdziesz.
– W ogóle go nie znajdzie, bo to facet z jej scenariusza. On nie istnieje – zauważyła trzeźwo Lenka.
– Gdzieś tam jest – upierała się Magda. – Ja bym znalazła.
– To wyczaruj go Hani.
– A wiesz co? Właśnie że to zrobię.
Lenka uniosła się na łokciu i wyciągnęła do Magdy dłoń.
– Zakład, że nie?
– Zakład.
– Daję ci miesiąc…
– Miesiąc? – jęknęła tamta. – W miesiąc dla siebie bym nie znalazła! A co dopiero dla naszej wybrednej kumpeli!
– Nie jestem wybredna – wtrąciła Hania. – Po prostu mam uraz do mężczyzn.
– To co? – Magda poderwała się nagle. – Idziemy go szukać!
– Teraz? W środku nocy?
– Zegar tyka: tik-tak, tik-tak. Jeśli przegram? – zwróciła się w stronę Lenki.
– Sprzedajesz swojego rzęcha i kupujesz coś fajnego.
– Ale ja kocham swoją oploidę!
– Złom na czterech łysych oponach…
– Okej, sprzedam ją. – Magda uśmiechnęła się nagle. – Jeśli zaś wygram… – zawiesiła głos dla lepszego efektu – ty, Lenoido droga, w ciągu pół roku wychodzisz za mąż.
– Nie!
– Tak, tak. Twój mąż za mojego opla. To uczciwa wymiana.
– No chyba żartujesz! – Lenka zamachała rękami. – Porównuje rozpadający się samochód do żywego człowieka i twierdzi, że to uczciwe? Hanka, powiedz coś jej!
Hania pokręciła tylko głową. Była coraz bardziej ciekawa, czym skończy się ten zakład. Kto wyjdzie za mąż, kto znajdzie miłość, a kto miłość – do opla, wypłowiałego niczym gatki babci – utraci…
Fragment 2
– A jeśli ktoś zna powód, dla którego to małżeństwo nie może być zawarte, niech powie teraz albo zamilknie na wieki – rzekł z powagą ksiądz.
Po jego słowach zapadła zwyczajowa cisza. I nagle w tej ciszy rozległ się dźwięczny, męski głos:
– Ja znam.
Brwi księdza pofrunęły do góry. Uśmiech na twarzy pana młodego zgasł. Panna młoda wyszarpnęła ręce z jego uścisku i, jak wszyscy, zwróciła się w stronę drzwi kościoła, teraz szeroko otwartych.
Stał w nich młody, diabelnie przystojny mężczyzna. Nagle zrobił krok na przód i powtórzył:
– Ja znam. Czy pan młody wie, że jego urocza oblubienica spodziewa się dziecka? – Zrobił chwilę przerwy, dorzucił: – Mojego dziecka? – i… uśmiechnął się.
Patrzyli na niego w milczeniu przez trzy, może cztery uderzenia serca. Jedni mieli wymalowany na twarzy szok, inni konsternację. Cisza nabrzmiewała…
Przerwał ją wreszcie czyjś zirytowany głos:
– Co to ma być, do jasnej cholery?! Kim jest ten koleś?!
A potem padło rozbawione:
– Cięcie! To się nazywa wejście!
Goście siedzący w ławach ożyli jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zaczęli między sobą komentować pojawienie się nieznajomego, ale już bez zbytniej ciekawości. Ot, reżyser znów wyciął im numer i wprowadził do obsady nowego amanta, całkiem, całkiem zresztą.
– Znasz go? – Anka, grająca pannę młodą, zwróciła się półgłosem do Marka, swojego „narzeczonego”.
– Na oczy faceta nie widziałem. Skąd szef wytrzasnął takiego…? – Obciął mężczyznę nieprzyjaznym spojrzeniem.
Ten, nic sobie nie robiąc z wywołanego zamieszania, zmierzał pewnym krokiem do miejsca, gdzie zasiadał reżyser.
– Piętnaście minut przerwy! – zakrzyknął gromkim głosem ten ostatni, co ekipa przyjęła ze słabo skrywaną ulgą.
Fragment 3
Hania Ruczaj miała dwie wielkie miłości: seriale oraz domek letniskowy taty. Ociepliła go – domek, rzecz jasna, nie tatę. Położyła nowy dach, doprowadziła wodę, gaz i szybki internet. Uprzytulniła zasłonami w bratki, plecionymi ręcznie dywanikami, stertą poduszek oraz najrozmaitszymi kurzołapkami. W godnym miejscu postawiła wygodną kanapę, w jeszcze godniejszym spory telewizor. Na koniec ochrzciła chałupkę Bajką i przeprowadziła się do niej z centrum Warszawy, gdzie dotąd mieszkała w zabytkowej kamienicy razem z tatą.
Ani przez chwilę nie żałowała tego kroku. W Bajce była szczęśliwa.
Gdy dom był gotowy, ściągała do Bajki swoje dwie ukochane psiapsióły, a znały się od piaskownicy, i czytała im swój scenariusz. Wieczorem wykładały na kawowy stolik co tam która przyniosła pysznego, włączały telewizor, podpinały go do kompa i z zapartym tchem śledziły ciąg dalszy serialu. Cóż to były za emocje, gdy Hania rozwinęła akcję lepiej niż uznani scenarzyści! Ile było radości i triumfalnych okrzyków, gdy udało jej się trafić w fabułę serialu.
– Hanuś, jesteś genialna! – wrzeszczała Lenka Maryś, młodsza od Hani o rok drobna blondynka. – Ja bym tego nie wymyśliła! ONI tego nie wymyślili! Pisz dalej, dokończ, a potem ślemy do producentów i zrobisz karierę w telewizji. Gdzie tam w telewizji, w Netfliksie! Cały świat będzie z zapartym tchem oglądał twoje seriale. Oscara dostaniesz! – Lenka nigdy nie poprzestawała na małym. Rozkręcała się dotąd, aż osiągała górny pułap. W tym przypadku Oscara, w innym papieża.
Opinie czytelniczek
Długo wyczekiwana powieść Katarzyny Michalak zachwyca! „Panna z Bajki” to cudowny powrót autorki. Co więcej, dostałam dokładnie to, za czym się stęskniłam. Mnóstwo emocji, garść humoru, wyjątkowe relacje między bohaterami, przyjaźń na dobre i na złe, poruszające serce emocje! Cudo! Jestem zakochana w tej powieści.
Anna1989
Katarzyna Michalak, jaką znamy i kochamy! Urocza, zachwycająca, wrażliwa i nie przebierająca w słowach. Książka z humorem i pazurem! Nie mam pojęcia, jak autorce udało się połączyć wszystkie te cechy, ale gwarantuję, że będziecie zachwycone! Ja byłam!
MonikaS
No i bach. Mam trzy przyjaciółki! Czuję się, jakbym z Hanią, Magdą i Lenką przyjaźniła się od lat. Fantastyczne dziewczyny, od pierwszej strony bardzo im kibicowałam. Pozostaje mi podziękować za szczery uśmiech i łzy wzruszenia. Bardzo wam polecam! „Panna z Bajki” to powieść, którą musicie przeczytać!
Daria Kosik
O autorce
Katarzyna Michalak jest cenioną polską powieściopisarką, która zachwyciła czytelników swoimi romantycznymi historiami. Znana jest m.in. z wzruszającej "Serii mazurskiej" i powieści kryminalno-erotycznej pt. "Drań".
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Jaki jest główny klimat powieści "Panna z Bajki"?
"Panna z Bajki" to połączenie ciepłej powieści obyczajowej z elementami humoru i nastrojowego romantyzmu. Historia skupia się na poszukiwaniu spokoju po trudnych przejściach, oferując czytelnikowi bezpieczną przystań w leśnym domku głównej bohaterki. Autorka umiejętnie balansuje między lekkimi dialogami trzech przyjaciółek a głębszymi emocjami związanymi z tajemnicami z przeszłości. To idealna lektura dla osób szukających wzruszającej, a jednocześnie napawającej optymizmem opowieści o nowych początkach.
Czy wątek produkcji filmowej odgrywa istotną rolę w tej historii?
Tak, świat pisania scenariuszy i kulisy branży filmowej stanowią kluczowe tło dla rozwoju wydarzeń. Główna bohaterka, Hania, zawodowo zajmuje się tworzeniem fabuł, a cała intryga zawiązuje się wokół ambitnego planu jej przyjaciółek dotyczącego ekranizacji jej tekstu. Czytelnik ma okazję obserwować dynamiczne środowisko pracy na planie, co dodaje opowieści nowoczesnego charakteru i tempa. Wątek ten sprawnie łączy marzenia o karierze z osobistymi dylematami bohaterek, tworząc wielowymiarową narrację.
Dla kogo książka "Panna z Bajki" może nie być odpowiednim wyborem?
Powieść ta nie spełni oczekiwań osób poszukujących mrocznych thrillerów, brutalnych kryminałów lub literatury faktu. Jest to publikacja osadzona w nurcie literatury kobiecej i obyczajowej, gdzie priorytetem są relacje międzyludzkie, uczucia oraz wewnętrzne przemiany postaci. Czytelnicy preferujący wyłącznie szybką akcję pozbawioną wątków romantycznych mogą uznać tempo tej nastrojowej historii za zbyt spokojne. Książka jest skierowana przede wszystkim do miłośników prozy pełnej wrażliwości i życiowej mądrości.
Jak przedstawiona jest relacja między trzema głównymi bohaterkami?
Więź łącząca Hanię, Magdę i Lenę opiera się na bezwarunkowym wsparciu i lojalności znanej z najlepszych przyjaźni. Autorka wykreowała zróżnicowane portrety psychologiczne kobiet, które mimo odmiennych charakterów i celów życiowych, zawsze mogą na siebie liczyć w trudnych chwilach. Dynamika ich relacji wprowadza do książki mnóstwo energii oraz naturalnego, często przewrotnego humoru sytuacyjnego. Lektura pozwala poczuć się częścią tej zgranej grupy, co buduje silne zaangażowanie emocjonalne u czytelnika.
Czego można spodziewać się po stylu narracji Katarzyny Michalak w tej pozycji?
Autorka posługuje się stylem, który łączy dużą dawkę wrażliwości z odważnym, bezpośrednim językiem i humorem. Narracja jest prowadzona w sposób płynny i obrazowy, co sprawia, że opisane wydarzenia łatwo wyświetlają się w wyobraźni niczym kadry filmowe. Tekst zawiera liczne emocjonalne opisy przyrody i wnętrz, które budują przytulny klimat, kontrastujący z dynamicznymi dialogami. To proza pisana z myślą o szybkim czytaniu, dostarczająca szerokiego wachlarza uczuć, od śmiechu po wzruszenie.
