Daphne Du Maurier

Daphne Du Maurier była angielską pisarką, biografką i dramatopisarką. Nazywana jest muzą Alfreda Hitchcocka. W pełni zasłużyła sobie na miano mistrzyni suspensu. Urodziła się w 1907 roku w Londynie w rodzinie o artystycznych tradycjach. Jej ojciec był aktorem i menedżerem teatralnym, matka aktorką, a dziadek pisarzem i karykaturzystą. Pisarka zadebiutowała w 1931 roku powieścią "Dobry duch" (The Loving Spirit). Książka opowiadała o losach czterech pokoleń rodziny żeglarzy z Kornwalii. Właśnie w Kornwalii spędziła większość życia i tam też umieściła akcję wielu swoich utworów.

Sławę i uznanie zyskała dzięki swoim powieściom i opowiadaniom, które łączyły elementy romansu, sensacji, horroru i fantastyki. Jej najsłynniejsza powieść "Rebeka" (Rebecca) z 1938 roku to historia młodej kobiety, która poślubia bogatego wdowca i musi zmierzyć się z cieniem jego zmarłej żony. Powieść ta zdobyła Nagrodę Pulitzera i została zekranizowana przez Alfreda Hitchcocka w 1940 roku. Hitchcock nakręcił także film na podstawie opowiadania "Ptaki" (The Birds) z 1952 roku, które ukazywało wizję niewyjaśnionego, mającego coś z Apokalipsy ataku ptaków na ludzi. Inne znane powieści Du Maurier to m.in. "Moja kuzynka Rachela" (My Cousin Rachel), "Oberża na pustkowiu" (Jamaica Inn), "Kozioł ofiarny" (The Scapegoat) i "Zatoka Francuza" (Frenchman's Creek). Pisała także biografie historyczne, m.in. o królowej Elżbiecie I czy o generałach Oliverze Cromwellu i Richardzie Grenville'u.

Du Maurier poślubiła w 1932 roku majora Fredericka Browninga, z którym miała troje dzieci. Mimo to utrzymywała podobno intymne relacje z kilkoma kobietami, co było źródłem spekulacji na temat jej orientacji seksualnej. Zmarła w 1989 roku w swoim domu w Kornwalii.