Generał i panna

Obstawiałam, że będzie to typowe, obyczajowe romansidło, jednak tak bardzo się myliłam! Autorka stworzyła dla nas piękną historię osadzoną na wojennej kanwie z charakterystycznymi cechami romansu gotyckiego. Bardzo serdecznie polecam, nie pożałujecie!

Jest to jedna z najlepszych książek, jakie kiedykolwiek przeczytałam. Ukazana w niej historia miłości, sprawia, że nie można oderwać się od lektury. Cieszę się, że ta historia została ukazana w XVII wieku, co sprawia, że można przenieść się w tak historyczne czasy. 

Klasyka. Romans z najwyższej półki, no ale tego można było spodziewać się po autorce.

Dużo wątków, ale wszystkie bardzo ciekawe. Miłość, wojna, niejednoznaczni bohaterowie. A wszystko w gotyckim, niepowtarzalnym świecie. Rozkręca się powoli, ale warto dotrwać do końca. 

Świetny wybór dla wszystkich, którzy lubią romanse, ale takie przeniesione w zupełnie inne czasy. Można naprawdę zapomnieć o codzienności, przenieść się do dawnej Kornwalii i wczuć w sercowe problemy doskonale wykreowanych bohaterów. Autorka trzyma klasę!

Jedna z tych książek, po przeczytaniu której zaczynasz snuć szereg przemyśleń. Historia o prawdziwej, nierozerwalnej miłości w świecie pełnym niebezpieczeństw, mrożącym czasem krew w żyłach. Przepełniona ukrytymi znaczeniami, więc skupia uwagę do końca i na długo pozostaje w głowie.

Kiedy pierwszy raz spotkałam się z twórczością Daphne du Maurier, nie spodziewałam się, że ta przygoda będzie miała dalszy ciąg. „Rebeka”, klasyczna, piękna i zaskakująca historia, okazała się jedynie fragmentem tego, co autorka ma swoim czytelnikom do zaoferowania. Zauroczona tym tytułem szukałam dalej i czytałam kolejne powieści autorki, nie mogąc nadziwić się i nasycić jej stylem i pomysłem.

„Generał i panna” to następna wspaniała opowieść w dorobku autorki. Bardzo łatwo byłoby powiedzieć, że to historia o toczonej w Anglii wojnie domowej w XVII wieku, o strachu, ofiarach i konsekwencjach, ale także o odwadze, wojennych bohaterach i dojrzewaniu. I po części rzeczywiście takie podsumowanie oddawałoby charakter fabuły. Stanowiłoby natomiast duże uproszczenie, bowiem „Generał i panna” kryje w sobie o wiele więcej, istotnych tematów i cennych emocji.

Choć wątek wojenny przedstawiony w powieści niekoniecznie do mnie przemówił, Du Maurier przedstawiła go w tak interesujący sposób, że nawet przez moment nie zastanawiałam się nad przerwaniem lektury. Duże znaczenie miał dla mnie fakt, jak wzbogaciła i upiększyła trudne wydarzenia za sprawą dodatkowych wątków oraz znanych i lubianych przez czytelników motywów. Wydaje się, że to jedna z tych historii, którą mogłoby napisać samo życie, tyle w niej życiowej prawdy i przekonującej autentyczności.

Książkowi bohaterzy zmagają się nie tylko z wojną domową. Oni walczą na wielu frontach. Przede wszystkim ścierają się z własnymi demonami i przeciwnościami losu. Autorka znakomicie przedstawiła i zarysowała skomplikowany klimat damsko męskich relacji, które przed kilkoma wiekami miały zupełnie inne oblicze. Niewiele wówczas było miejsca na gwałtowne romanse, porywy serca, wielkie uczucia. Kobiety kierowało się na drogę rozsądku, a moralność i dobre obyczaje miały olbrzymie znaczenie.

Tym większe wrażenie robi ta uczuciowa kronika „Generała i panny”. Można by powiedzieć, że to miłość, która nie powinna się wydarzyć. Intensywna, porywcza, głęboka, raniąca i zdecydowanie wbrew dobrym obyczajom. Przewrotnie i odważnie du Maurier daje jednak swoim bohaterom maleńką szansę na szczęście, iskierkę nadziei, chwilę zapomnienia.

Śledząc rozwój fabuły i przyglądając się powieściowym wydarzeniom mamy okazję lepiej poznać tytułowe postacie. Choć nie są to lekkie i przyjemne charaktery, a nabranie do nich sympatii wymaga trochę czasu, nieco cierpliwości i odrobiny dobrej woli, to zdecydowanie nie sposób przejść obok nich obojętnie. Pewni siebie, podobni za sprawą ognistych temperamentów, naznaczeni przeszłością, gotowi na wszystko. Niezbyt często sięgam po historie miłosne, ale dla „Generała i panny” nie wahałam się nawet przez moment. To książka, której warto poświęcić czas i uwagę.

Du Maurier kojarzy mi się również ze wspaniałym stylem. Trudne książkowe tematy zostały przedstawione w możliwie lekki i przyjemny sposób. Autorka dobrze wie, co chce przekazać i z przekonaniem przelewa myśli na papier. Swoje historie nie tylko naznacza dużymi emocjami, ona nimi pisze, każdy fragment książki wzbogacając silnymi uczuciami.

„Generał i panna” to wartościowa, mądra, poruszająca i pouczająca książka, która łączy w sobie elementy charakterystyczne dla powieści historycznej oraz literatury obyczajowej. Zdecydowanie zasługuje na Wasz czas. Na pewno nie pożałujecie tego spotkania.

XVII wiek, malownicza Kornwalia. Honor Harris to piękna, osiemnastoletnia panienka – córka dziedzica Lanrest. W dniu swoich urodzin poznaje Richarda Grenville'a, generała wojsk królewskich. Honor i nowo poznany żołnierz poddają się namiętności i chemii, która jest między nimi. Ostatecznie romans, w który się wdali, ma mieć swoje zakończenie na ślubnym kobiercu. Honor ulega jednak wypadkowi, przez co losy zakochanych rozdzielają się na lata. Trwająca wojna i doświadczenia życiowe na pewno ich zmienią, a ponowne spotkanie po kilkunastu latach rozłąki obudzi w nich dawne uczucia.

"General i panna" to niezwykła książka. Niezwykła pod wieloma względami. Przede wszystkim ma to, co lubię w takich powieściach — wielowymiarowość i wydarzenia rozgrywające się na przestrzeni lat.

Richard – wielki żołnierz i wybitny taktyk, jednocześnie brutalny i oschły, nie może poszczycić się dobrą sławą, nienawiść potrafi zaprowadzić go w najciemniejsze miejsca jego duszy. Hope – rozsądna, opanowana, mądra i ciepła kobieta. Tylko ona zna prawdziwe oblicze Richarda, człowieka troskliwego, umiejącego bezgranicznie kochać.

W tej książce sporą część fabuły zgarniają wątki związane z wojną, trwającymi walkami, przemieszczaniem się wojsk, zagrabianiem terenów, wkraczaniem na ziemie wroga. Przyznam, że z braku możliwości ciągłego czytania, odsłuchałam wiele rozdziałów i audiobook jest tak dobrze nagrany, że wspomniane sceny chłonie się z ciekawością i zaangażowaniem.

Miłość Hope i Richarda uznałabym za połowicznie spełnioną. Zaczęło się z przytupem, gorący romans, potajemne schadzki i planowany ślub. Mimo wieloletniej rozłąki uczucia tych dwojga nie przygasły, a ponowne spotkanie tylko utwierdziło ich w miłości, którą obdarzyli się przed laty. Miłości, która przy ponownym połączeniu się tej pary była podparta trudnymi doświadczeniami, a romans sprzed lat został już jedynie wspomnieniem, które zarówno Hope, jak i Richard mogli pielęgnować w swoich sercach.

Poza wątkami wojennymi i miłosnym mamy w tej historii również tajemnice skrywane za murami posiadłości w Menabilly — domu, w którym Hope znalazła schronienie podczas toczącej się wojny.

Daphne du Maurier namalowała słowem wspaniały literacki portret, na którym wojna i miłość stoją ramię w ramię. Ta pierwsza jest pełna grozy i okrucieństwa, ta druga z sentymentem patrzy w przeszłość i z trwogą spogląda w przyszłość.

Tę książkę pochłania się z niezwykłym zaangażowaniem. Piękny język, którego dbałość o szczegóły porównać można do ręcznie rzeźbionej ramy, gdzie każdy zawijas i każdy ozdobnik mają znaczenie dla całościowego odbioru, sprawiają, że przez treść się płynie i tapla w basenie słownych cudowności.

Książka ta to bardzo ciekawy romans historyczny, który porusza wiele problemów podłoża psychologicznego. W mojej opinii pozycja ta powinna zainteresować każdego, kto lubi miłosne opowieści. Sądzę, że jest to jedna z ciekawszych książek, które miałem okazję czytać w ostatnim czasie. 

Powieści Daphne du Maurier z Serii Butikowej zbieram niczym drogocenne klejnoty i dokładam do mojej kolekcji, a najnowszą jej perełką jest wznowione wydanie „Generała i panny” z wielką miłością i wojną w tle. Warto wspomnieć, że inspiracją do napisania tej romantycznej, ale też tajemniczej i melancholijnej opowieści było makabryczne odkrycie w jednej z kornwalijskiej posiadłości i historia uczucia autentycznie żyjących postaci - panny Honor Harris i generała Richarda Grenville’a.

Autorka po mistrzowsku odtwarza atmosferę targanej wojną domową XVII-wiecznej Anglii malując obraz codziennego życia, obyczajów i wartości ówczesnej społeczności. Barwnym strojom, balom i polowaniom przeciwstawia brutalność wojny i jej szeroko zakrojone konsekwencje. W ten klimat politycznego napięcia wplata historię namiętnego romansu, który za sprawą tragicznego zrządzenia losu zostaje przerwany, by po latach znów rozpalić serca dwojga bohaterów.

Główna bohaterka i narratorka powieści, Honor Harris, opowiada nam o wydarzeniach, jakich była świadkiem w tych burzliwych czasach, o tajemnicy, która okazała się zarówno ratunkiem, jak i zgubą, o tym, jak musiała nauczyć się żyć na nowo, ale przede wszystkim o mężczyźnie, którego kochała. Poświęciła temu uczuciu całe życie, trwając przy Richardzie mimo jego słabości i okrucieństwa. Ich związek okazał się szczególną, intymną podróżą spajającą dwa serca i umysły i rzucającą światło na złożoność ludzkich charakterów i relacji międzyludzkich.

Akcji nie można nazwać porywającą, ale jej tajemniczy, czasem melancholijny innym razem mroczny klimat potrafi zaintrygować podobnie jak autentyczni i na wskroś wyraziści bohaterowie z ich słabościami, pragnieniami i sekretami. Rozstania i powroty, walki i zdrady, intrygi i akty honoru nadają rytm tej powieści prowadząc czytelnika przez niespokojny i niebezpieczny czas.

I choć ta powieść Autorki nie stanie się moją ulubioną – tu niezmiennie króluje „Rebeka” – to jej gotycki klimat, rys historyczny Kornwalii i romans tak inny od tych, o których dotychczas czytałam, przekonał mnie do niej w zupełności.

Dotychczas miałam okazję sięgnąć po wiele utworów Daphne du Maurier. I to co mi utkwiło na lata, to zawsze gęsty i przenikliwy, pełen niedopowiedzeń klimat jej powieści. I tym razem jest podobnie …

Fabuła najnowszej powieści autorki słynnej Rebeki toczy się w XVIII – wiecznej Anglii, targanej wewnętrznymi walkami i sporami. Na tle walk rodzi się romans młodej, bo zaledwie osiemnastoletniej Honor Harris i starszego od niej, sir Richarda Grenville’a. Rodzina dziewczyny nie akceptuje jej zauroczenia mężczyzną, nie są im przychylni. Zresztą mężczyzna ma złą sławę, jest arogancki i butny, ale ma powodzenie u kobiet, niejedno serce już złamał. Mimo sprzeciwu rodziny para szykuje się do ślubu. Jednak los nie jest dla nich łaskawy i przychylny. Nieszczęśliwy wypadek sprawia, że do ślubu nie dochodzi i młodzi rozstają się na wiele lat. Dziewczyna przenosi się do dworu w Menabilly, gdzie wśród bliskich koi ból. Musi się nauczyć żyć na nowo, musi poradzić sobie z traumatycznymi wydarzeniami, które ją dotknęły. Mija wiele lat i Richard, generał wojsk królewskich, odnajduje ukochaną. Są razem, cieszą się swoją obecnością i miłością. Czy teraz będzie im dane cieszyć się wspólnym szczęściem przez długie lata? Czy los będzie dla nich łaskawy? A może zdarzenia sprzed lat winny być znakiem, że oni jednak nie powinny być razem?

Generał i panna to subtelny romans na tle wydarzeń historycznych. Odnoszę jednak ważenie, że wojna domowa i wewnętrzne spory są ważniejsze niż tło obyczajowe. Uważam, że te relacje między ukochanymi są wtłoczone w historię i trochę przesunięte na drugi plan. Mimo tego, ta powieść to ciekawa i intrygująca historia, której końca nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Trudno czasami zrozumieć zachowania i postępowania bohaterów, ich motywacje i plany na przyszłość. Może się wydawać, że nic nie jest w stanie im stanąć na drodze, jednak życie często jest nieprzewidywalne i potrafi pisać nieoczekiwane scenariusze.

Trzeba przyznać, że autorka potrafi budować napięcie i kreować określone sytuacje. Jest w tym znakomita i niedościgniona. Spokojna aura, stopniowane emocje i nieustanne oczekiwanie na rozwój wydarzeń nie pozwalają ani na chwilę odetchnąć. A do tego przenikliwy i mroczny klimat snujący się między bohaterami i budujący napięcie. Autorka nie szczędzi nam długich i obszernych opisów, zwłaszcza przyrody. Trochę to spowalnia fabułę i chwilami wprowadza marazm. Jak dla mnie to jest tego za dużo jak na jedną powieść.

Historia niebanalna, ciekawa i wysublimowana. Bohaterowie normalni, z przywarami i wadami, nie wszystkich da się lubić. Główny męski bohater trochę mnie do siebie zraził, bezczelny i arogancki, zwłaszcza jako ojciec nie popisał się swoich zachowaniem. Nie jest to wzór godny do naśladowania. Ale ta jego buta i władczość dodawała mu uroku osobistego i widać sprzyjała miłosnym podbojom. I niektóre kobiety te przymioty akceptowały.

Lektura z ciekawym zakończeniem, pełna emocji i refleksji. Jeżeli kibicujecie temu związkowi to koniecznie musicie po nią sięgnąć, aby się przekonać, czy kochankowie będą razem … Polecam, opowieść idealna na jeszcze zimowe wiosenne wieczory, na pewno rozgrzeje atmosferę i okryje dreszczykiem emocji …

Proza Daphne du Maurier jest jedyna w swoim rodzaju. Zauroczona historią "Rebeki" zdecydowałam się poznać pozostałe powieści autorki i muszę przyznać, że każda z nich trzyma najwyższy poziom. To w pełni dopracowane opowiadania pełne ukrytych znaczeń, które fascynują czytelnika i wprowadzają go w świat niebezpieczeństw oraz wielkich namiętności.

"Generał i panna" to pierwsza powieść napisana przez autorkę rezydującą w Menabilly, posiadłości w Konwalii, która była inspiracją Manderlay z „Rebeki”. Dzięki temu autorka okraszyła swoją powieść mroczną atmosferą, niepowtarzalnym klimatem a także gęstą, duszącą aurą niepewności, ponieważ połączyła w fabule mnóstwo gatunków – z jednej strony mamy na pierwszym planie powieść historyczną, w tle obyczajową a tuż nad nimi gotycki thriller, w którym wszystko może się wydarzyć. I gdyby to było mało mogę zachwalać bez końca kreacje bohaterów, których rozłożenie na czynniki pierwsze było dla mnie wspaniałą analizą portretów psychologicznych jakich nigdy wcześniej nie poznałam w żadnej czytanej do tej pory książce.

Przenosimy się do XVII wieku, do czasów targanych wojną domową, w których nikt nie był pewny tego co czeka ich w kolejnych dniach. Młoda bohaterka będzie musiała odnaleźć w sobie siłę i nauczyć się żyć na nowo, walcząc o swoje miejsce w świecie. Zaledwie 18-letnia Honor Harris, najmłodsza córka dziedzica Lanrest poznała Richarda Grenville'a, generała wojsk królewskich, który z miejsca ją oczarował i podbił serce. Jednak ich namiętny romans nie był akceptowany przez rodzinę Harrisów a jak się szybko okazało los rozdzielił kochanków na długie lata. Kiedy Richard walczył o bezpieczeństwo ukochanej ta zamknięta w tajemniczym dworze w Menabilly stała się świadkiem mrożących krew w żyłach wypadków.

To wspaniała historia, pełna ukrytych znaczeń, która inspiruje i fascynuje a dodatkowo pobudza naszą wyobraźnię, ponieważ pojawiające się na kartach tej powieści postacie są jak najbardziej autentyczne. To wspaniale móc czytać sfabularyzowaną opowieść o tak nieszablonowych postaciach, które wykraczają poza wszelkie schematy i wychodzą dalej, poza ramy przyjętych w ówczesnych czasach zasad. Z zapartym tchem przerzucałam kolejne strony, nie mogłam doczekać się nadchodzącego finału, jednocześnie starając się jak najwolniej czytać opowieść o Honor Harris, by ta przyjemność trwała bez końca. To wyjątkowa książka, która skupia pełną uwagę i nie pozwala się odłożyć do ostatniej strony, daje do myślenia, otula skrajnymi emocjami i jednocześnie otwiera serce na wielką namiętność, by tuż za rogiem zmrozić naszą krew przejmującymi wydarzeniami.

"Generał i panna" pozostanie w mojej głowie na długo i myślę, że jeszcze niejednokrotnie do niej powrócę. Ze wszystkich powieści Daphne du Maurier myślę, że ta najmocniej trafiła do mojego serca. Może za sprawą autentycznych postaci, może za sprawą klimatu, który nieustannie mi towarzyszył, ale muszę przyznać, że to jedna z piękniejszych historii jakie miałam okazję przeczytać. Hasła z okładki głoszą, że to jeden z najpiękniejszych romansów w historii literatury i w pełni się z tym zgadzam. Takie historie są nam potrzebne i właśnie takich powieści nam potrzeba, by dać wiarę w prawdziwą, nierozerwalną przez czas miłość.

Seria butikowa od Albatrosa niezmiennie zachwyca pięknymi wydaniami. I pięknymi historiami, które może nie zawsze trafiają w moje mało wysublimowane gusta, ale zawsze mają niewątpliwy urok i klimat.

Jest to powieść historyczna, z rozbudowanym tłem, i chociaż fikcyjna to bohaterowie są prawdziwi. Spodziewałam się historii miłosnej, romansu czy też może obyczajówki, tak to jest dla mnie opowieść o wojnie, sile, honorze. I jest to powieść bardzo stateczna, żeby nie powiedzieć nudna w swojej monotematyczności. Jednak jak już zaczniemy czytać, ciężko jest się oderwać. To już zasługa autorki, która czaruje czytelnika swoim piórem.

Zaskoczenie, bo nie tego się spodziewałam. Dla fanów literatury pięknej, ale również dla książkowych srok okładkowych.

„Generał i panna” autorstwa Daphne du Maurier to romans utrzymany w stylu gotyckim, który przenosi nas w malownicze tereny XVII-wiecznej Kornwalii.

Jak na Maurier przystało jej powieść płynie nieśpiesznie. Autorka pomału buduje napięcie, raczy czytelnika czasami nawet wielostronnicowymi opisami miejsc oraz przyrody, a także emocjami i zmiennymi nastrojami, które nadają książce dość barwnego klimatu. Wątek miłosny, który tutaj się pojawia jest dość oryginalny i wyszukany. Dostajemy uczucie głębokie, nieupudrowane i skomplikowane. Sprawia to wszystko, że książka taje się bardzo wyjątkowa.

Samych bohaterów Maurier przedstawia nam krok po kroczku. Strona za stroną zagłębia się w ich psychice, kieruje ich ku przeżyciom i wyborom momentami niełatwym, a wręcz destrukcyjnym. Są to postacie niezwykle charyzmatyczne i bardzo dobrze dopracowane. To dzięki temu odnosi się wrażenie jakoby czytało się o postaciach z krwi i kości.

Warto zaznaczyć, że a łamach powieści przyglądamy się czasom niezwykle trudnym politycznie i społecznie. W Anglii trwa wojna domowa, w polityce wrze, dochodzi do bratobójczych walk, a gdzieś obok tego rodzi się uczucie. Dużo tutaj smutku i silnych wydarzeń oraz przeżyć, które Czytelnik mocno skuoiony na lekturze odbiera całym sobą.

„Generał i panna” to kolejny dowód na to jak wybitną Autorką jest Daphne du Maurier. Powieść gotycka w jej wykonaniu nabiera zupełnie nowego znaczenia. Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!

Daphne du Maurier, to angielska pisarka pochodząca z arystokratycznej rodziny, tworząca powieści nieszablonowe, które ciężko zakwalifikować do jednego gatunku literackiego. Utwory łączą w sobie grozę, psychologię, romans i thriller. Jest autorką powieści „Rebeka”, która została sfilmowana [Adres usunięty]. w 2020 r. przez popularną platformę.

W pierwszym momencie można spodziewać się, typowego romansu przeplecionego chwilami grozy spowodowanymi sytuacją polityczną w XVII wieku w Anglii, jednak „Generał i panna" to wielowymiarowa i trudna powieść w stylu gotyckim, prezentująca historię losów miłości panny Honor Harris i Sir Richarda Grenville'a. Autorka w sposób bardzo dokładny przedstawia czas wojny domowej, który nie sprzyja bohaterom, napiętnowany grozą, strachem i walką o przyszłość. Opowieść rozwija się bardzo powoli, wydaje się monotonna, zostaje przedstawionych wiele postaci, aby wychwycić relacje pomiędzy nimi, należy czytać w szczególnym skupieniu. Wyczerpujące opisy zachwycającej i nietuzinkowej fauny i flory umożliwiają stworzenie w wyobraźni bardzo dokładnej wizualizacji otoczenia towarzyszącego akcji. Jednak, w pewnym momencie wydarzenia następujące po sobie przyspieszają i z napięciem czyta się kolejne rozdziały.

Honor Harris to silna kobieta pochodzi z bogatej rodziny. Jest niepełnosprawna na skutek wypadku, któremu uległa w młodości. Wierna w miłości i przekonaniach. Odrzuca uczucia, twierdząc, że osoba z problemami zdrowotnymi nie zasługuje na miłość. Richard Grenville - szorstki, stanowczy i niesprawiedliwy generał w wojsku królewskim. Nigdy nie zapomina wyrządzonej krzywdy i mści się na wrogach. Jest złym ojcem, pomimo wielkiej miłości, którą darzy Honor, jest niewierny, romansuje z innymi. Zarys psychologiczny bohaterów pozwala poznać każdą postać, co umożliwia zrozumienie zachowania i podejmowanych decyzji. W przypadku tych dwojga, osiągnięcie spokoju jest trudne, a na przeszkodzie do szczęścia stoi wojna domowa i duma bohaterki...

Czy łatwo można zrezygnować z prawdziwego uczucia? Jakie tajemnice kryje w sobie dwór w Menabilly? I jak wyglądało życie w czasach wojny domowej w Anglii?

Książka łączy autentyczne wydarzenia i postacie, z fikcją literacką.

Wyszukani bohaterowie.

Romans inny niż wszystkie.

Doskonała lekcja historii.

P.R.

Szkolny Klub Recenzenta

O tym, że Daphne du Maurier była pisarką doskonałą wiedzą jej oddani czytelnicy. A na przestrzeni dziesiątek lat przybywa ich coraz więcej, bowiem kto raz zachwycił się jej kunsztem pisarskim, ten przepadł na zawsze.

"Generał i panna" to romans, który autorka osadziła w czasie szalenie trudnym dla Anglii, w momencie, kiedy politycznie wrze jak w ulu i dochodzi do bratobójczych walk w czasie wojny domowej. Nie spodziewajcie się jednak powieści w stylu "Północy i Południa", a gotyckiej, nieco przyciężkawej acz wielowymiarowej powieści w stylu gotyckim, której zadaniem jest by pokazać i walory przyrodnicze, i polityczne i dopiero na samym końcu ludzkie uczucia.

Jest to powieść monumentalna, wspaniała w każdym szczególe, poczynając od drobiazgowych, wielostronicowych czasem opisów miejsc i przyrody, poprzez pieczołowicie zbudowane postaci, aż do historii Anglii w połowie XVII wieku.

Jak to u Maurier bywa, historia toczy się niespiesznie. Autorka nie spieszy się, by pokazać clou powieści. Rozpoczyna niespiesznie, sunie powoli wśród opisów i wyjaśnień, pomalutku buduje napięcie, przedstawia swoich bohaterów, tłumaczy ich zachowania, zagląda do ich życia, knuje, podburza i dyskutuje, kieruje ich na ścieżki niełatwe i w wielu przypadkach dążące do zagłady.

Ta powieść hipnotyzuje nie tylko pięknym, lotnym i plastycznym językiem, ale też zmiennymi nastrojami, które autorka poprzetykała jakby pracowała nad wyjątkowo barwnym kilimem. Świetnie też dobierała panującą na zewnątrz aurę i komponowała ją z nastrojami towarzyszącymi głównym bohaterom.

Daphne du Maurier to niekwestionowana mistrzyni dwuznaczności i suspensu, która bez skrupułów pakuje czytelnika na łódź, kołysze go raz w lewo, raz w prawo i skłania do myślenia nad teoriami, wątpliwościami i podejrzeniami. Doskonała powieść!