Zatoka Francuza

Z każdą kolejną przeczytaną książką spod pióra Daphne du Maurier umacniam się w tym, że jest ona jedną z moich ulubionych autorek. Jej kreacja bohaterów, a już szczególnie głównych bohaterek bardzo do mnie trafia i sprawia, że chociaż dzielą nas pokolenia to czuję, że tyle nas łączy.

„Zatoka Francuza” myślę, że jest skategoryzowana jako romans, ale autorka nie byłaby sobą, gdy w całości nie unosił się suspensowy klimat, który na celu ma utrzymanie napięcia do samego końca. Jest tutaj nie o tyle groza ile bardziej sensacja.

Jest połowa XVII wieku, lady Dona Saint Columb jest żoną szanowanego baroneta i matką dwójki dzieci. Będąc w londyńskim kręgu towarzyskim coraz bardziej przeszkadza jej świat, w którym się obraca i małżeństwo, które coraz bardziej uświadamia jej pochopność jego zawarcia. Udaje jej się przekonać męża i wyjechać tylko z dziećmi do nadmorskiej posiadłości w Kornwalii. Może się wydawać po tym lekkim zarysie, że jest to historia znudzonej dziedziczki, które nie wie czego chce, ale nic bardziej mylnego. Autorka przedstawiła Donę jako kobietę, która wie czego się od niej wymaga, a jednocześnie wie jakie to obłudne i że jej prawdziwe szczęście nie jest tam, gdzie myślała. Dona najlepiej czuje się na łonie natury, jest pełna ciekawości świata i nie boi się szalonych wyzwań. Gdy na jej drodze pojawia się poszukiwany i uznawany za niebezpiecznego francuski pirat Jean-Benoit Aubéry udaje jej się odnaleźć wszystko to czego w życiu jej brakowało.

Doceniam w tym wszystkim to, że autorka poruszyła wokół całego romansu wątek ogromnej rozterki, który towarzyszył bohaterce w związku z byciem matką i miłością w stosunku do dzieci. W tej historii znajdziecie pirackie przygody, czystą radość ze znalezienia swojego szczęścia, obłudę arystokracji i dobre serce tam, gdzie inni widzą podłość, zwroty akcji przyprawiające o przyspieszone bicie serca i słodko-gorzkie zakończenie.

Daphne du Maurier w całej swojej krasie, która daje mi tyle satysfakcji z lektury.

Chyba każdy potwierdzi, że niebezpieczeństwo pociąga, ekscytuje, nawet jeśli jest tylko w książkach. Jest ono bowiem tym, co – z różnych względów – wykracza poza przyjęte normy społeczne. Zwykle staramy się dopasować do przyjętych wzorców zachowań, wkładamy sztywny gorset, co więcej, spełniamy oczekiwania innych co do naszej osoby. Ale bardzo często, szczególnie w przypadku osób tzw. temperamentnych, tak naprawdę dusimy się w tej klatce stworzonej z norm i zasad nawet wówczas, kiedy jest ona złota. Niewielu jednak decyduje się na bunt, na zerwanie krępujących więzów, bowiem to wiąże się z określonymi konsekwencjami, których nie zawsze jesteśmy w stanie zaakceptować.

Taką właśnie osobą, która pragnie wolności, ale jednak tkwi w przyjętych ramach, jest Lady Dona Saint Columb. Zbliża się do trzydziestki, jest matką dwójki wspaniałych dzieci i od sześciu lat żoną ospałego Harry`ego, który ją uwielbia. Mieszka we wspaniałym domu w Londynie, wiedzie bogate życie towarzyskie i … wewnętrznie umiera. Nienawidzi zgiełku miasta, pustych rozmów, nienawidzi nudy, która opanowała jej życie i ciągłych wizyt towarzyskich przerywanych premierami i balami. Powoli nienawiść wkrada się też do małżeństwa. Pijany i nieporadny mąż budzi jej niechęć, która obejmuje całe jej życie. Dlatego Lady Dona szuka podniet flirtując z kolegą męża, wywołuje skandale przebierając się w spodnie i pijąc w karczmach czy napadając stateczne damy. W końcu, nabierając wstrętu do swojego zachowania, postanawia zabrać dzieci i uciec do swojego domu na wsi, w Kornwalii, by nabrać dystansu do wszystkiego i nareszcie poczuć się wolnym. Nie spodziewa się jednak, że ta wolność może być nie tylko ekscytująca, ale i bardzo niebezpieczna…

O tym, czym dla Lady Dony St.Columb jest wolność, kim jest przystojny Francuz, postrzegany jako pirat i jaką cenę kobieta zapłaci za uczucie do niego, przeczytamy w niezwykle frapującej powieści pt. „Zatoka Francuza”, autorstwa Daphne du Maurier. Opublikowana nakładem wydawnictwa Albatros książka to romans historyczny, ale z silnym wątkiem obyczajowym i psychologicznym. Mimo swojej lekkości, mamy tu dylematy moralne związane z rolami społecznymi, mamy XVII-wieczne konwenanse dość silnie pokazujące rolę kobiety, mamy wreszcie działanie poza prawem i konsekwencje z tym związane.

Frapująca fabuła zapiera nam dech w piersiach, porusza bowiem naszą wyobraźnię. Wyobrażamy sobie bohaterkę, która wkracza na piracki statek, przystępuje do jego załogi i z rozwianym włosem siedzi na dziobie statku czy steruje nim z ukochanym piratem u boku. Jednocześnie boleśnie odczuwamy dylematy, z którymi zmagają się główni bohaterowie. Dla niej porzucenie dotychczasowego życia oznaczałoby społeczny ostracyzm i porzucenie dzieci, chociaż byłaby w stanie to zrobić. Dla niego, znów utratę wolności, o którą tak walczył, porzucając dotychczasowe, bogate życie. On świadomie wybrał wolność wiedząc, że rodzina byłaby dla niego ciężarem, który by go unieszczęśliwił. Nie wziął jednak pod uwagę tego, że się zakocha.

Romans pomiędzy piękną Lady i piratem kwitnie, ale pod znakiem zapytania stoi nie tylko ich przyszłość, ale i życie. Oto bowiem do posiadłości przybywa z Londynu mąż, wezwany przez sąsiadów, zaniepokojonych nie tylko samotną kobietą przebywającą w ogromnej posiadłości, co ogromnym niebezpieczeństwem związanym z pirackimi napaściami. Zbulwersowani panoszącym się w Kornwalii Francuzem, który pozbawia ich majątku i wystawia na pośmiewisko, który wymyka się nawet wojsku, postanawiają zastawić na niego pułapkę. Czy uda im się schwytać pirata? Czy zorientują się, jaką rolę w sprawie odgrywa Lady Dona i jej służący? Co lady St.Columb będzie w stanie poświecić, by go ocalić?

Sięgając po lekturę decydujemy się na wyjątkową, historyczną podróż pełną niebezpiecznych przygód. Podróż, która kończy się stanowczo zbyt szybko, pozostawiając nas rozmarzonych, ale i pełnych odwagi, by walczyć o siebie!

Rzecz dzieje się w przepięknej, malowniczej Kornwalii. Autorka przenosi nas tutaj, z hucznego, głośnego, pełnego przepychu, mrocznego i deszczowego Londynu. Dona St.Columb, główna bohaterka powieści, uznaje że dość ma hulaszczego, pełnego intryg i banalnych rozrywek dworu. Chce odzyskać wewnętrzny spokój, odnaleźć siebie. Postanawia więc zaszyć się z dziećmi w starej posiadłości męża, gdzie liczy na chwile w samotności. Pakuje więc walizki i kufry i wyrusza w podróż. W zapomnianej i zaniedbanej posiadłości w Navron kobieta szybko się aklimatyzuje, a co więcej daje się porwać krążącym wokół plotkom na temat francuskiego pirata plądrującym tamtejsze wybrzeże. Kiedy tych dwoje poznaje się, budzi się między nimi nić porozumienia, która z upływem czasu i każdą koleją rozmową, przeradza się w coś większego. Ich długie dysputy pozwalają Czytelnikowi poznać prawdę o czym marzy ta dwójka.

Zakazana miłość lady Dony i francuskiego korsarza jest tym bardziej ciekawa, że są to ludzie z dwóch różnych światów. I chociaż z pozoru dzieli ich wszystko, to ostatecznie wiele łączy. Oboje odważni, zachłanni życia, żądni przygód, marzący o prawdziwej miłości.

Najnowsza powieść Daphne du Maurier należy do tych, w których łatwo się rozczytać. Piękny, lekki i bardzo plastyczny styl pisarki sprawia, że czytanie jest czystą przyjemnością. Strony umykają jedna za drugą.

Historia szaleńczej miłości wywołuje burzę emocji, rozpala wyobraźnię, przenika do serca i pozostawia Czytelnika z mnóstwem pytań w głowie. Pięknie opisane krajobrazy Kornwalii sprawiają, że choć przez chwilę możemy poczuć bryzę na skórze i pobiegać po wzgórzach.

Daphne du Maurier pisze powieści, w których gotycki mrok można wręcz kroić nożem, jak w przypadku „Rebeki” i nieco lżejsze, do których z pewnością zalicza się wznowiona w cudownym wydaniu serii butikowej „Zatoka Francuza”. Czy można powiedzieć, że jest to romans w klimatycznej XVII-wiecznej scenerii? Z pewnością tak, ale powieść ta jest przede wszystkim pochwałą życia wbrew powszechnym oczekiwaniom i konwenansom, wolności wyboru i sięgania po chwile szczęścia nawet jeśli są obarczone ryzykiem.

"Zatoka najpierw była kryjówką, a potem stała się symbolem ucieczki".

Nie każdy ma odwagę podobnie jak jedna z pierwszych dam dworu na dworze Karola II Stuarta, lady Dona St. Columb zmienić diametralnie swoje życie sprzeciwiając się oczekiwaniom społecznym. Zniesmaczona i znudzona londyńskim życiem z jego pozami i pozorami, ale i samą sobą za uleganie i dostosowywanie się do narzuconych ram wyjeżdża wraz z dziećmi do odległej Kornwalii.

Tu jej marzenia o przygodzie, szczęściu i miłości ziszczają się za sprawą tajemniczego Francuza, pirata budzącego postrach w okolicy, ale są okupione ryzykiem i koniecznością dokonania trudnego wyboru. Wiele łączy tę dwójkę splecioną nicią porozumienia, którego Dona nigdy nie zaznała przy swoim mężu. Zwycięży powinność wobec rodziny czy miłość do wolności pokona wszelkie granice?

Wspaniałą bohaterką jest Dona, inspirującą i budzącą ogrom sympatii. Jej odwaga, by żyć w zgodzie z samą sobą i oczekiwać od życia więcej niż zostało jej narzucone przez sztywne ramy konwenansów budzi podziw i zachęca do spojrzenia na własne życie. Czy jestem zadowolona z tego co mam? Czy coś chciałabym zmienić w swoim życiu? Oczywiście nikogo nie zachęcam do rewolucji, ale czasem warto zatrzymać się na chwilę i pomyśleć, a do tego skłania ta powieść.

Oczywiście piękno języka i odrobina magii, której szczyptę znajdziemy w stylu Autorki sprawiają, że tę opowieść tak dobrze się czyta. Przyznam, że już po dość mrocznym wstępie wiedziałam, że ta historia skradnie moje serce i tak było. To kolejna powieść Autorki, którą jestem oczarowana.

Daphne du Maurier zdobywa nasze serca i na długo w nich zostaje. Sprawia, że każdy kto chwyci jej powieść, ma zapewnienie, że przeżyje kolejną przygodę … Czy i tym razem mistrzyni angielskiej prozy stanęła na wysokości zadania i uwikłała nas w kolejne mroczne odmęty ludzkich przeżyć i wzruszeń? Już niebawem sami się przekonamy …

Udajemy się do Londynu, mamy II połowę XVII stulecia. Na dworze Karola Stuarta II mieszka znudzona życiem i codziennością jedna z jego dam, Lady Dona St. Columb. Codzienne intrygi, bale i liczne spotkania męczą ją, oczekuje czegoś innego od życia. Swobody i luzu, chce żyć pełną piersią, kochać i być kochaną. Pragnie poczuć nutkę szaleństwa i adrenaliny. Aby zaspokoić swoje pragnienia wyjeżdża z dziećmi do odległej Kornwalii. Tam zamieszkuje w nieużywanej od lat posiadłości męża, zapomnianej przez wszystkich. To jest właśnie miejsce na ziemi, za którym tak bardzo tęskniła i którego pragnęła. W ciszy i spokoju, w malowniczym zakątku świata, poznaje siejącego grozę nieokrzesanego pirata. Mężczyzna od pierwszego spojrzenia skrada jej serce, mimo, iż każdy napomina ją, aby go unikała, że jest niebezpieczny. Ale ją podnieca niebezpieczeństwo, emocje i szaleństwo. Czy pirat okaże się tym jedynym i wymarzonym? Przecież w Londynie zostawiła męża, który oczekuje na jej powrót. Czy znajdą z nić porozumienia z francuskim piratem, okrytym złą sławą?

Zatoka Francuza to zdecydowania inna lektura od dotychczasowych historii autorki, mamy przed sobą subtelny romans. Ona wyniosła i chłodna, ale pragnąca miłości, on buntownik z wyboru, ale z klasą i elokwencją. Nie wyobrażajcie sobie, że autorka narzuci wam nachalne sceny pełne namiętności i upojenia. Nic z tego, ten romans bazuje na pokrewieństwie dusz, symbiozie przemyśleń i jest pełen gestów i niedopowiedzeń. Jest bardzo delikatny, a przez to wzruszający, pełen nadziei i ciągłego oczekiwania. Na kolejny krok, na coś, co spowoduje wybuch namiętności. Jak długo przyjdzie nam czekać?

To powieść o pragnieniu wyrwania się z więzów nieudanego związku, zakosztowaniu chwili szaleństwa i poszukiwaniu miłości. Tej jedynej i upragnionej, takiej, która pozwoli na moment zapomnieć o otaczającym świecie. Warto się bliżej przyjrzeć bohaterce, może warto się porwać na przebłysk szaleństwa i zerwać z dotychczasowym ułożonym życiem i poszukać swojego pirata?

Nie mogę nie wspomnieć, że wydanie powieści jest piękne. Twarda złocona oprawa, oczywiście zachwycająca wzrok. Wydawnictwo Albatros w tej dziedzinie nie ma odpowiedniego konkurenta, bardzo się cieszę, że tak dużą wagę przykładają do szaty graficznej. Nie tylko coś dla ducha, ale i wzroku.

Może ta historia mnie nie porwała absolutnie, ale warto się wybrać w nadmorską przygodę u boku szaleńca. Czegoś mi w niej zabrakło, takiej iskierki, która wznieciłaby ogień podniecenia i nie pozwoliła szybko go ugasić.

Mimo to polecam na długie letnie wieczory, gdy wiatr smaga rozwichrzone włosy, a promienie słoneczne rozświetlają pąsowe lica … A z oddali zbliża się statek piracki z szalonym bohaterem na pokładzie. To oczekiwanie na tę chwilę, która zaraz nastąpi wzmaga napięcie i nie pozwala siedzieć spokojnie …