Rodzina Delaneyów

Czy czujesz się czasem nierozumiany? Ja… szczególnie wtedy, gdy staję naprzeciw ludzi, którzy nie wiedzą , jak naprawdę wygląda świat muzyków. Widzą w nim beztroskę, wieczną zabawę, brak odpowiedzialności. Nie widzą lat pracy, wyrzeczeń, cichej walki o każdy krok naprzód i wiarę w siebie…

…dlatego tak mocno poruszyła mnie historia z książki Rodzina Delaneyów autorstwa Daphne du Maurier. Słowa, które uderzają w bohaterów, artystów, kiedy ktoś nazywa ich pasożytami, bolą. Mam wrażenie, że niestety często tak właśnie postrzega się ludzi sztuki. Może nikt nie powie tego dosłownie, jak zrobił to bohater książki, ale to się czuje…

Ta opowieść pokazuje, jak różni potrafią być artyści, wrażliwi do granic, czasem egoistyczni, czasem zagubieni. Są też tacy, którzy boją się pokazać światu swój talent, bo wiedzą, że wraz z nim przyjdzie ocena. A publiczność bywa bezlitosna.

Z tej historii aż wylewa się smutek i nostalgia. To opowieść o byciu wśród ludzi, a jednocześnie o głębokiej samotności. Każdy z bohaterów niesie swój ciężar, myśli, bólu, rozczarowań. Jak każdy z nas.

Autorka po raz kolejny trafiła prosto w moje serce, tym razem jeszcze mocniej, bo opowiedziała o świecie, który jest mi tak bliski. Najbliżej mi do Nialla… zapewne przez muzykę, a może przez coś więcej… O Delaneyach będę myśleć jeszcze długo.

„Rodzina Delaneyów” autorstwa Daphne du Maurier to historia, która na pierwszy rzut oka wydaje się pełna uroku, sztuki i wolności — ale bardzo szybko pokazuje swoją drugą, znacznie bardziej niepokojącą twarz.

Poznajemy troje rodzeństwa — Marię, Nialla i Celię — wychowywanych w świecie teatru, podróży i artystycznej bohemy. Ich dzieciństwo jest nietypowe: pełne swobody, ale jednocześnie pozbawione stabilności i zasad. Hotelowe korytarze i zakamarki teatralnych kulis stają się dla nich przestrzenią zabawy i wolności, miejscem, w którym czują się najlepiej.

Ten świat, choć fascynujący i barwny, okazuje się jednak kruchy. Tragiczna śmierć matki burzy wszystko, co znali, a dzieci zostają zmuszone do zbyt szybkiego wejścia w dorosłość. Rozdzieleni, muszą odnaleźć się w rzeczywistości, na którą nie byli przygotowani.

To zdecydowanie nie jest książka, przez którą „się płynie”. Powieść została wydana w 1957 roku, co czuć zarówno w języku, jak i w sposobie prowadzenia narracji — jest bardziej wymagająca, momentami mniej oczywista, a przez to zmusza czytelnika do większego zaangażowania.

To literatura piękna, pełna niedopowiedzeń i niejednoznaczności. Szczególnie zakończenie pozostawia czytelnika z otwartą interpretacją — wiele rzeczy nie zostaje powiedzianych wprost, ale raczej zasugerowanych. I właśnie w tym tkwi jej siła — w przestrzeni, którą autorka zostawia dla naszej własnej refleksji.

Na koniec warto wspomnieć, że powieść ma wyraźne wątki autobiograficzne. Daphne du Maurier, córka aktora teatralnego, sama dorastała w artystycznym świecie, co nadaje tej historii bardziej osobisty wymiar. Można odnieść wrażenie, że autorka przemyciła w niej własne doświadczenia i emocje.

Autorka nie prowadzi czytelnika za rękę.

Ona daje Ci historię i mówi: „teraz sama zdecyduj, co tu się naprawdę wydarzyło.

Współpraca: Wydawnictwo Albatros

Można świat mieć u stóp. Można dotykać sławy i duszę artysty w sobie nosić. Można wielbionym być przez tłumy. Można też gubić się, szukać dróg i poświęcić swoje życie. Rodzina Delaneyów. Celia, Niall i Maria. Przyrodnie rodzeństwo, które dorastało na fundamentach artystycznej drogi ich rodziców i więź toksycznie rozlana w ich krwi.

Scena. Oklaski. Kaprysy. Brawa i duma. Droga do sławy, a wokół mgła, która przysłania wszystko, co istotne. Między nimi tak wiele. Między nimi połączenie dusz. Uzależniające i prowokujące. Smak niewypowiedzianych rzeczy. Kruche ściany pozorów. Półszepty myśli urwanych. Niewypowiedzianych. Nieuchwytne gesty i myśli, które na usta się cisną. Niall i Maria. Rodzeństwo bez więzów krwi, czy dusze, które przylegają do sobie bardziej niż powinny?

Autorka pięknie ukazuje w tej powieści brytyjski artystyczny świat. Przed i powojenny. Z wszystkim, co mogło zachwycić i z wszystkim, co mogło budzić uczucia sprzeczne. Jest scena i sztuka, a dzieci dorastają w cieniu. Jest duma na twarzy, a dzieciństwo pozbawione jest korzeni. Jest tyle miejsc, a żadne nie jest domem.

Emocje tutaj nie wybuchają. Zostają gdzieś głębiej. Siłą tej książki jest psychologiczna głębia postaci. Autorka rozcina pozory idealnej rodziny i ukazuje to, co ukryte jest pod spodem - przemilczenia, tęsknoty, słowa, które boją się być wypowiedziane i uczucia, która nie scalają, a kruszą.

Daphne du Maurier. Autorka, która moje czytelnicze serce zdobyła tym, jak pięknie obleka mrok i suspens w pozorny spokój. Pięknie się to splata w jej stylu. Spod powierzchni tej ciszy zawsze wyłania się z jej słów pisanych coś lepkiego. Ta książka nieco odbiega stylem od poprzednich. Jest „delikatniejsza” w emocjach i napięciu, choć bywają momenty, że coś chce się dostać pod skórę. Nie do końca to Daphne jaką uwielbiam, ale nadal tkwi tutaj ta jej wyjątkowość, która mnie satysfakcjonuje. Polecam Wam tę książkę jako refleksję o międzyludzkich relacjach. Ile można wydobyć z nich prawdy, a jak wiele dostrzec podtrzymywanej iluzji. Czytajcie.

 Na przemian zabawna i niepokojąca, Daphne du Maurier wciąga czytelnika w magiczny świat, który sama doskonale znała… 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Seria Butikowa od Wydawnictwa Albatros to absolutnie przewspaniałe książki, które zachwycają nie tylko samym wydaniem, ale i treścią. Jak tylko zaczęłam czytać „Rodzinę Delaneyów” wiedziałam, że będzie to niezwykle zachwycająca opowieść! Daphne du Maurier słynie z historii które trzymają w napięciu do ostatniej strony i tak też było w przypadku tej książki.

💜 Rodzina Delaneyów żyje w świecie pełnym blasku fleszy, sztuki i skandali: pięknym na zewnątrz, ale skrywającym znacznie więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Maria, Niall i Celia to trójka rodzeństwa, którzy dorastali w cieniu utalentowanych rodziców i w chwili gdy ich poznają oni próbują odnaleźć własną drogę, jednak przeszłość wciąż daje o sobie znać. Zwłaszcza że Maria i Niall dzielą sekret, który może zmienić wszystko… 💜

Doceniłam tę historię przede wszystkim za jej tajemniczą atmosferę , która nie pozwoliła mi odłożyć tej książki na później. W żadnym momencie nie miałam ochoty na odrobinę przerwy, na odłożenie tej lektury na inną chwilę, wspaniale mi się ją czytało. Jak pewnie możecie się domyślać tematyka tej książki w całości przekłada się na panującą w niej atmosferę, a ta totalnie mnie wciągnęła w swe sidła. Skłania do refleksji i rozważań nad tym, czym tak naprawdę jest wolność i jak często sami ograniczamy się przez własne wybory, wygodę czy oczekiwania innych. Ta historia uderza też w czułe miejsca, pokazując, jak łatwo można zagubić się w tym, co powinno być naszym atutem: czyli talent, relacje rodzinne, czy nasze własne życie.

Jednym z najmocniejszych elementów tej książki jest sposób przedstawienia relacji rodzinnych. Autorka skupia się na różnych punktach widzenia bohaterów, dzięki czemu każdy z nich wnosi do historii własne emocje, wspomnienia i ukryte sekrety. Narracja rozwija się stopniowo, odsłaniając kolejne warstwy i pozwalając czytelnikowi lepiej zrozumieć zarówno postacie, jak i wydarzenia. W efekcie powstaje opowieść, która koncentruje się przede wszystkim na postaciach i ich przeżyciach, a nie wyłącznie na rozwikłaniu zagadki, co czyni ją szczególnie angażującą i zapadającą w pamięć.

Największą siłą tej powieści jest niezwykły klimat, jaki tworzy autorka. Świat Europy dwudziestolecia międzywojennego, tętni tu elegancją i artystycznym życiem, ale podszyty jest też samotnością i cieniem okrucieństwa. Kontrasty, jakie zastosowała Daphne wybrzmiewają bardzo mocno: blask sceny i cisza za kulisami, zachwyt publiczności i wewnętrzna pustka, według mnie nadają tej historii wyjątkowej głębi.

Co ciekawe oryginalny tytuł „Rodziny Delaneyów” to „The Parasites” czyli pasożyty, tak właśnie zostali określeni Niall, Maria i Celia.

„Rodzina Delaneyów” to absolutnie zachwycająca historia o cieniach dzieciństwa w blasku fleszy. Skłania do refleksji i sprawia, że czytelnik zanurza się w tych emocjach na całego. 💜

„Rodzina, ach rodzina”… ten przewrotny cytat z Kabaretu Starszych Panów idealnie oddaje klimat powieści Daphne du Maurier. Historia Delaneyów przypomina kalejdoskop - pełen barw talentu, sławy i artystycznego blichtru, ale też ostrych krawędzi, które ranią. Autorka ponownie zabiera nas w duszny, magnetyczny świat, gdzie granica między miłością a egoizmem zaciera się w oparach teatralnego pudru.

Maria, Niall i Celia to rodzeństwo nierozerwalnie ze sobą splecione - silni wspólnotą, a jednocześnie odizolowani od świata. Maria nieustannie gra, Niall tonie w melancholii, a cicha Celia zdaje się jedyną osobą zdolną do prawdziwej empatii. Gdy Charles nazywa ich „pasożytami”, ich uporządkowana rzeczywistość zaczyna pękać, zmuszając ich do bolesnego spojrzenia w głąb siebie.

Dla mnie to przede wszystkim opowieść o dorastaniu w cieniu wielkich rodziców - o dziedziczeniu nie tylko talentu, ale i egocentryzmu. Wspomnienia bohaterów powracają falami, odsłaniając zarówno piękno, jak i emocjonalną pustkę. Jeden dzień staje się tu pretekstem do rozliczenia z całym życiem, z brakiem uwagi, z potrzebą bliskości i więzią, która potrafi zarówno ocalać, jak i ciągnąć na dno.

Choć narracja bywa spokojna, to psychologiczna głębia sprawia, że trudno się od tej historii oderwać. Pod sarkazmem kryje się smutek, a pod pięknem, samotność. To książka, która zostaje w środku i każe zadać sobie pytanie: co tak naprawdę buduje rodzinę, wspólna krew czy obecność dla drugiego człowieka?

Wydanie z Serii Butikowej pięknie dopełnia całość, czyniąc tę lekturę jeszcze bardziej zmysłowym doświadczeniem. Jeśli szukacie historii niełatwej, ale prawdziwej - ta opowieść Was poruszy.