Złe miejsce

Z racji tego, że dawno nie czytałam nic z gatunku horroru z przyjemnością postanowiłam to zmienić. Na pewno było się czym zainteresować z tego powodu, iż ,,Złe miejsce" Tomasza Tomaszewskiego okazało się być wydaniem bardzo wartym uwagi. Bez wątpienia warto więc zwrócić uwagę na to wydanie, które jest nowością na polskim rynku wydawniczym.

Głównymi bohaterami zostało małżeństwo. Sebastian i Weronika. Mężczyźnie wydawało się, że z kobietą układa mu się dobrze, jednak czy sytuacja naprawdę tak wyglądała? Narracja prowadzona jest najpierw z punktu widzenia Sebastiana, a następnie Weroniki. Fabuła z kolei toczy się na terenie górzystej Chorwacji, kiedy to niekoniecznie miejskie legendy musiały mieć pokrycie w rzeczywistości, jednak czy na pewno?

,,Złe miejsce" Tomasza Tomaszewskiego to jedno z tych wydań, z którym przyjemnie można spędzić czas. Jeśli odbiorca ma ochotę na ciekawy debiut z gatunku horroru, którego fabuła osadzona jest poza Polską to ,,Złe miejsce" Tomasza Tomaszewskiego jest idealnym rozwiązaniem, by skusić się właśnie na ten tytuł. Zapoznanie się z tym tytułem na pewno nie będzie czasem straconym.

Sebastian i Weronika Borowscy, małżeństwo z problemami spod Krakowa, wynajmują dom wakacyjny w chorwackiej wiosce Vielki Godinji. Pobyt w tym bezludnym zakątku, w liczącej sobie przeszło sto osiemdziesiąt lat kamiennej willi z basenem, sąsiadującej ze skupiskiem zrujnowanych budynków, w teorii ma im pomóc w odbudowaniu związku i początkowo faktycznie wszystko wydaje się iść ku lepszemu. Sebastian z radością odnotowuje, że zmiana scenerii służy jego małżonce, a i ich jedenastoletnia córka Julia z łatwością aklimatyzuje się w tym malowniczym miejscu. Sielanka nie trwa jednak długo, a przynajmniej nie z perspektywy Sebastiana, jak wszystko na to wskazuje, jedynej osoby w tym wąskim gronie świadkującej trudnym do wyjaśnienia, niepokojącym zjawiskom. Niewiarygodna historia nastoletniej autostopowiczki, przestroga przed podobno przeklętą osadą skierowana do Borowskiego, wbrew wszelkiej logice, znajduje potwierdzenie w osobistych obserwacjach coraz bardziej spanikowanego mężczyzny, który bynajmniej nie znajduje wsparcia u swojej najwyraźniej kompletnie nieświadomej zagrożenia małżonki.

Pierwsza opublikowana (druga napisana) powieść Tomasza Tomaszewskiego, urodzonego w Nowym Sączu absolwenta Akademii Ekonomicznej w Krakowie, menedżera sprzedaży w firmie ubezpieczeniowej, od dzieciństwa namiętnego czytelnika, najchętniej celującego w literaturę grozy. Premierową edycję „Złego miejsca”, przewrotnego horroru o potencjalnie nawiedzonej przez duchy czy jakieś inne nadnaturalne istoty opuszczonej osadzie w Chorwacji, przygotowało wydawnictwo Novae Res na rok 2022 w miękkiej okładce zaprojektowanej przez Grzegorza Araszewskiego, a na pierwszy kwartał roku 2023 Wydawnictwo Phantom Books zaplanowało wpuszczenie na polski rynek kolejnej powieści zdolnego Tomaszewskiego, która ma nosić tytuł „Przysługa”. Autor „Złego miejsca”, zapalony podróżnik, na główne miejsce akcji swojej w gruncie rzeczy fikcyjnej opowieści z dreszczykiem wybrał autentyczny kawałek chorwackiej ziemi, który jednak, jak zaznaczył w posłowiu rzeczonej publikacji, w rzeczywistości jest bardziej przyjazny śmiertelnikom.

Niepospolita ghost story z domieszką gore. Niestandardowa forma i zaskakująca treść. Trzy segmenty – plus prolog i epilog – w pewnym sensie na podstawie jednego scenariusza. Parę lipcowych dni z trzech perspektyw (narracja trzecioosobowa): Sebastiana Borowskiego właściciela wyśmienicie prosperującej firmy zajmującej się dystrybucją i montażem oświetlenia ledowego na terenie Europy, jego małżonki Weroniki, wykładającej zasady rządzące światem polityki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Borjany Jakovic zarządczyni Villi Jakovic, wakacyjnej nader niepewnej przystani w Vielkim Godinji. Przytulna nieruchomość z kamienia jest jedynym nadającym się do zamieszkania obiektem w tej porzuconej chorwackiej osadzie. Stojąca w pobliżu okrutnie zaniedbanych, niemal do szczętu zrujnowanych budynków, willa z basenem przeznaczona na wynajem dla urlopowiczów z różnych stron świata. Najnowszymi nieszczęśliwymi „zdobywcami” tego chwilowego lokum są państwo Borowscy, mieszkające gdzieś pod Krakowem zamożne małżeństwo w kryzysie, czterdziestodwuletni Sebastian i trzydziestodziewięcioletnia Weronika. Wspaniale zapowiadające się zagraniczne rodzinne wakacje – zabierają ze sobą swoje jedyne dziecko, uroczą jedenastoletnią dziewczynkę imieniem Julia – które, jak to w horrorze, okrutnie zawiodą ich oczekiwania. Oczekiwania mężczyzny, który trochę wbrew regułom gatunkowym (twardsza, ale oczywiście niejedyna konwencja), jako pierwszy zwietrzy niebezpieczeństwo. Intuicja, której nie powstydziłaby się modelowa final girl? Nie, to raczej efekt starań jakiejś mrocznej obecności. Uporczywe nękanie przez możliwe że niejedną istotę z zaświatów w osadzie widmo. Pechowym azylu, przed którym przestrzegała małoletnia mieszkanka okolicznej miejscowości. Zdecydowanie zbyt młoda na samotne podróże z obcymi ludźmi, dziewczynka, którą drugiego dnia pobytu w Vielkim Godinji, Sebastian zabrał z pobocza rzadko uczęszczanej drogi. Za podwózkę młodziutka Chorwatka odwdzięczyła mu się niewiarygodną opowieścią o miejscu, w którym dumnie stoi wymarzona letnia kwatera Borowskich. Kult Beliala i inne nietypowe zdarzenia, do których jakoby doszło w tej wiosce w dość odległej przeszłości. Rzecz jasna, przedsiębiorca z Polski, nie wierzy swojej małej pasażerce. Wybujała wyobraźnia, może nawet objaw jakiejś choroby psychicznej. Albo czysta złośliwość, jak widać, niemającego należytej opieki dzieciaka, który z sobie tylko znanego powodu postanowił nastraszyć turystę, jak by nie patrzeć, robiącego mu uprzejmość. Pewnie wydawało się jej, że ma przed sobą pierwszego lepszego naiwniaka. W takim wypadku ta dziwna dziewczyneczka trafiła pod niewłaściwy adres. Sebastian jest twardo stąpającym po ziemi, poważnym człowiekiem sukcesu... który niedługo zmieni swoje nastawienie do sfery nadprzyrodzonej. Diametralna zmiana poglądów, wymuszona irracjonalnymi zjawiskami, które równie dobrze mogą świadczyć o drastycznym pogorszeniu jego stanu zdrowotnego. Omamy wzrokowe i słuchowe? A wśród nich pełne napięcia nocne zmagania z potencjalnym intruzem, niewidzialnym, ale doskonale słyszalnym wyłącznie przez Sebastiana natrętem; agresywnie wytrącające ze strefy komfortu, upiorne incydenty z obrazami w Villi Jakovic oraz nienaturalne, przeczące twardym prawom fizyki, pożądanie nieprzyjemne, nazwijmy to, komplikacje terytorialne (Witamy w Strefie Mroku!). I wreszcie dwudziestoletnia femme fatale(?), urodziwa Chorwatka kusząca swoimi wdziękami zdezorientowanego Sebastiana. Niebezpieczne żądze świadomie obudzone przez enigmatyczną dużo młodszą istotę, która pojawia się i znika, jakby rozpływa w powietrzu. Alarmujące jest już pierwsze spotkanie z tą śmiałą, żeby nie powiedzieć bezczelną, niewiastą. Rodzinny wypad na przepiękną, kameralną, nieobleganą przez amatorów słońca plażę, w który bezpardonowo wcina się ta tajemnicza naguska. Dosłownie pod nosem zastanawiająco obojętnej (niewidzącej?) żony, daje obcemu mężczyźnie jakże miły dla jego oka, zabarwiony erotycznie pokaz. A to tylko nieśmiały wstęp do seksualnych igraszek na tytułowym odludziu. Pikanteria jak choćby u Grahama Mastertona – dokładny wgląd w intymną sferę niektórych obywateli tego naprawdę mrocznego świata przedstawionego.

Przetasowanie wyświechtanej gatunkowej talii. Frapująca zabawa konwencją, zręczne pogrywanie na oczekiwaniach czytelników mających jakieś, choćby minimalne, rozeznanie w przepastnej, nieskończenie długiej gardzieli horroru. Zaczyna się jak klasyczna ghost story, którą wyraźnie ciągnie w stronę folk horroru. W każdym razie miałam przeczucia graniczące z pewnością, że Tomasz Tomaszewski właśnie w tych ramach w końcu twardo osadzi swoją opowieść o dręczycielach z zaświatów. Zemsta upadłych. Nieważne co, ważne jak – dla mnie „Złe miejsce” jest kolejnym dowodem na to, że nawet z najbardziej ogranych motywów można ulepić nietuzinkowe fabularne pałacyki. Wyróżniające się zamki ze stosownie odrażającego piasku. W każdym razie do takiego finału może zmierzać ta niezaplanowana wakacyjna przygoda. Miało być tak pięknie, a wyszło... nie jest zwykle. Sebastian i Weronika Borowscy przeżyli już wiele wzlotów i zapewne jeszcze więcej upadków, ale takiego koszmaru, jaki czeka na nich w słonecznej Chorwacji z całą pewnością nie zaliczyli nigdy. Upalne lato z duchami. Niezamierzone zaostrzenie małżeńskiego kryzysu w zwodniczo zachwycającej scenerii. Sebastian niewątpliwie zgoła inaczej zapatrywał się na ten lipcowy urlop. Wierzył, że dziesięciodniowy pobyt w wynajętej Villi Jakovic, jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, naprawi jego stosunki z żoną. Weronika też tego chce, ale zdaniem Sebastiana mogłaby się bardziej postarać. On dwoi się i troi, by uratować ten długoletni związek, ale z jej strony nie widać podobnego zaangażowania. Punkt widzenia zależy od punku siedzenia - co swoją drogą autor „Złego miejsca” dobitnie unaoczni - a zatem w oczach Weroniki ta sytuacja może przedstawiać się zupełnie odwrotnie. W końcu to jego zachowanie jest, delikatnie mówiąc, problematyczne. Nadużywa alkoholu, uparcie wyrywa ze snu swoją małżonkę i opowiada jakieś niestworzone historie. Poza tym ugania się za spódniczką, ale o tym Weronika może nie wiedzieć. O wakacyjnym romansie swojego „psychicznego” mężulka. Tak, Borowska nawet nie stara się ukryć, że ma go za osobę niespełna rozumu. I chyba nie zamierza wywiązać się z tej części przysięgi małżeńskiej, która mówi o zdrowiu i chorobie. Rzekomo wariackie poczynania męża już prędzej są dla niej kolejnym, może nawet ostatecznym, powodem do wykaraskania się z tego niesatysfakcjonującego związku. Kropla, która niechybnie przeleje czarę goryczy, o ile niezwyczajni stalkerzy Sebastiana nie wciągną też Weroniki w swój nieskromny proceder. Akcja straszenia turystów. Tutejszych pewnie też by nie oszczędzili, gdyby ci mieli w zwyczaju zapuszczać się w tę diabelską okolicę. Dobrze, są tacy odważni(?), ale na przenocowanie w tej osamotnionej nieruchomości chyba żaden z okolicznych mieszkańców by się nie zdecydował. Za żadne skarby świata lokalsi nie spędziliby nocy w tym nawiedzonym domiszczu? Przejażdżka z młodą autostopowiczką dość głośno przemawia za tą teorią. Coś mi mówiło, że Sebastian powinien zaufać swojej przygodnej, jednorazowej pasażerce. Nie coś, tylko inne opowieści grozy z mniej czy bardziej uczciwymi wieszczami rychłych nieszczęść. Przestrogi w tym gatunku trzeba traktować śmiertelnie poważnie, ale w rzeczywistości takie rzeczy częściej puszcza się mimo uszu. Wkłada między bajki, co też czyni wątpliwy bohater tego literackiego przedsięwzięcia. Gdyby tylko wiedział, że żyje na kartach, bądź co bądź, nieklasycznego horroru, gdyby miał tę świadomość... pewnie i tak nie uniknąłby arcypoważnych kłopotów;) Wydawać by się mogło, że trzykrotne przeprowadzenie czytelnika przez poniekąd tę samą trasę prędzej czy później doprowadzi do kolizji. Ryzykowny zabieg, z którego Tomaszewski moim zdaniem wyszedł całkowicie obronną ręką. Spektakularne przewrotki, zdumiewająco nienużące powtarzanie materiału - a piać od nowa, tyle że innym głosem, własnymi słowami, ze „swojego niekoniecznie wygodniejszego fotela” - swego rodzaju pętla czasu, w którą z niesamowitą siłą, zręcznością urodzonego prestidigitatora wciągnął mnie ten przebiegły debiutant. Wschodząca gwiazda polskiej sceny literackiej, niemały spryciarz, który – i myślę, że to jest w „Złym miejscu” najwspanialsze – nie tyle wprowadza soczyście świeżutkie motywy w wiadome gatunkowe ramy, ile przekształca je twórczo. Przetwarza, reinterpretuje, czyta po swojemu. Językowi puryści mogą nie być zadowoleni z szyku co poniektórych zdań (niektóre słowa „pewno” przydałoby się poprzestawiać), ale moim skromnym zdaniem, takiego zasobu słów, tak solidnego (nie po łebkach) warsztatu, mógłby początkującemu Tomaszowi Tomaszewskiemu pozazdrościć niejeden doświadczony, obsypany nagrodami pisarz i, żeby nie było, niejedna pisarka. Uwaga z marginesu: w posłowiu autor „Złego miejsca” pisze, że „przyszła tak zwana pandemia, politycy zwariowali”. Może się czepiam, ale to oni nie zwariowali już wcześniej? Tak tylko pytam, nie stwierdzam, bo naprawdę nie wiem.

Bombowy debiut na polskiej scenie epickiej! Pierwsza wydana powieść Tomasza Tomaszewskiego, widać, że częstego bywalca w najmroczniejszym gatunkowym barze. Człowieka rozeznanego w szeroko pojętym horrorze. Dar od fana nie tylko dla fanów. Szkaradne „Złe miejsce”, które warto było odwiedzić. Och, jak warto! Magiczna kraina ektoplazmą i krwią płynąca. Seks, przemoc i duchy. Dzikie żądze w wymarłej osadzie, okrutne zabawy na przeklętej ziemi, perwersyjne gierki możliwe, że chorobliwie splątanego umysłu. Strach, desperacja, agresja w ciężkiej mgle nie z tego świata. Przepysznie ponura, umiarkowanie makabryczna, depresyjna, uzależniająca, zaskakująca, po prostu rewelacyjna wakacyjna przygoda dla amatorów dosłownie zabójczych wrażeń, czyli dla prawdziwych hardcorowców:)

Piękna urokliwa Chorwacja. Mała miejscowość. Dom pośrodku niczego. Jeden jedyny. Z dala od zgiełku i ludzi. Miejsce idealne by spędzić urlop.

Sebastian i Weronika wybierają właśnie to miejsce. Ich wyjazd ma być nie tylko czasem wypoczynku, ale też czasem na przepracowanie pewnych spraw i naprawieniem ich relacji. To ostatnia deska ratunku przed rozstaniem.

Docierając na miejsce są zachwyceni ciszą i spokojem jaki tam panuje. Sielsko spędzają pierwsze dni przy basenie sącząc chłodne winko. Jednak każda kolejną noc wzbudza w Sebastianie coraz większy lęk. Odgłosy kroków. Otwierane i zamykane drzwi. Obrazy, z których zdaje się, że postacie znikają i znów się pojawiają. Mężczyzna wpada w obłęd. Weronika nie wierzy w żadną z historyjek opowiedzianą przez męża i stwierdza, że stał się psychicznym.

Wiele głoszonych legend na temat tego miejsca mówi o dziwnych zjawiskach. Sama też spodziewałam się, że cała fabuła pójdzie właśnie w tę stronę. Ale to co autor zapewnił mi w całej tej historii to istny rollercoaster. Zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Z każdym kolejnym rozdziałem uświadamiałam sobie jak bardzo myliłam się w swoich przypuszczeniach. To naprawdę świetnie skonstruowana powieść, pełna zwrotów akcji i momentów grozy. Najbardziej zaskoczyli mnie jednak bohaterowie. Początkowo moją sympatię wzbudził Sebastian. Zupełnie za to nie rozumiałam zachowań Weroniki i to mnie od niej odrzucało. Ale! To wszystko do czasu aż na jaw wychodziły kolejne fakty z życia tej dwójki i nie tylko. Zakończenie całej historii i sielskich wakacji autor zafundował dosyć krwawe. Ale tak naprawdę dopiero w końcowych rozdziałach wszystko układało się w całość. Chociaż pewne zjawiska i to kto za nimi stoi nadal wydają się być niewyjaśnione..

Książka jest świetna, nie można oderwać się od czytania!

Zaskakujące zwroty akcji trzymające w napięciu, sex, zdrada, zbrodnia i kara oraz tragedia która to wszystko rozpoczęła...

Czekam na kolejne książki 💪💪💪🥰📖📖

"Złe miejsce" Tomasza Tomaszewskiego, to historia, która jest przerażająca i intrygująca jednocześnie.

Weronika i Sebastian Borkowscy przechodzą kryzys w związku i wraz z córką wybierają się do Chrowacji. Wyjazd ma "naprawić" małżeństwo. Decydują się na wynajem starego domu, na pustkowiu. Wkrótce okazuje się, że spokojna okolica to tylko złudzenie, a oni sami mają tajemnice.

Pewnego dnia, Sebastian zabiera autostopowiczke. Dziewczyna ostrzega go, żeby nie zbliżali się do ruin nawiedzonej wioski. Mężczyzna początkowo nie bierze na powaznie słów dziewczyny, ale zaczyna zauważać i słyszeć niepokojące rzeczy... Kroki na schodach, poruszające się postaci na obrazie czy też tajemnicze głosy.

Sytuacja jest o tyle skomplikowana, że

Co to mogło być? Duchy? Potwory? A może coś innego?

Weronika nie doświadcza tego co mąż...

.

Ksiazka podzielona jest na 3 części (+ epilog) : historia z perspektywy Sebastiana, z perspektywy Weroniki i kobiety od której wynajmują dom, dzięki czemu możemy dokładniej poznać każdego bohatera.

Opowieść jest mocno zaskakująca, nic nie jest takie, jakie się wydaje. Strach, zemsta, nienawiść i piękne, malownicze wręcz krajobrazy Chorwacji.

Genialnie poprowadzona,pełna zagadek fabuła, zaskakujące zakończenie. Historię czyta się jednym tchem, zwroty akcji nie pozwalają jej odłożyć. To pierwsza książka autora i zdecydowanie czekam na kolejną 😍

Jedyne co mi przeszkadzało to pikantne sceny i przyznaje, że ominelam te opisy.

Genialnie poprowadzona,pełna zagadek fabuła, zaskakujące zakończenie. Historię czyta się jednym tchem, zwroty akcji nie pozwalają jej odłożyć. To pierwsza książka autora i zdecydowanie czekam na kolejną 😍

Jedyne co mi przeszkadzało to pikantne sceny i przyznaje, że ominelam te opisy.

Uwielbiam horrory, ale w książkach bardzo trudno jest mi znaleźć motyw, który mnie przestraszy. Zazwyczaj ekranizacje mają większe pole do popisu, ponieważ działa element zaskoczenia a w literaturze, nawet jeśli rośnie napięcie to łatwiej jest mi przewidzieć potencjalne strachy wyłaniające się z ciemności. Jest jednak kilku autorów, w tym również polskich, których doceniam za starania, więc wciąż szukam i próbuję mierzyć się z kolejnymi książkami w tym gatunku. Tak trafiłam na dobrze zapowiadające się "Złe miejsce", które obiecywało mi moc strasznych atrakcji.

Już na wstępie przyciągnął mnie klimat. Było mrocznie, odrobinę dusząco a w tle przewijało się poczucie nadchodzącej tragedii. Autor całkiem dobrze poradził sobie ze stopniowaniem napięcia, zachęcając czytelników do przerzucania kolejnych stron. W kameralnym gronie, mając za tło malownicze obrazy, śledziłam przebieg wypadków i zastanawiałam się w którą stronę to wszystko ostatecznie się potoczy, czyli dałam się wciągnąć historii i nawet zaczęłam kibicować bohaterom. Pytanie jednak czy faktycznie się wystarczyłam podczas lektury chociaż raz? Nie, ale nie uważam tego jednocześnie za wadę, bo były takie momenty, w których robiło się mrocznie co wpływało na moją wyobraźnię z odpowiednim naciskiem.

Sebastian i Weronika, małżeństwo w kryzysie, chcieli tylko spróbować uratować to co przez wszystkich zostało spisane na straty. Przenieśli się więc do nowego domu w nadziei, że zmiana otoczenia pozwoli im z dystansem spojrzeć na problemy. Tylko czy wakacje w malutkiej chorwackiej wiosce faktycznie okażą się odpowiednią scenerią do romantycznych wyznań? A może będzie to wstęp do zbliżającej się tragedii? Nie dostrzegają, że dookoła nich niewiele jest innych ludzi, że z godziny na godzinę gęstnieje atmosfera a niepokojące zdarzenia zacieśniają wokół nich swoje ramiona.

Fabuła porusza się dość klasycznym torem horroru, czyli mamy starą posiadłość, na pół wyludnioną wioskę oraz małą dziewczynkę opowiadającą miejscową legendę. Wszystko idealnie pasuje, by zbudować odpowiedni klimat, ale z drugiej strony łatwo też przewidzieć co wydarzy się dalej. To jednak nie było dla mnie dużym problemem, ponieważ lektura idealnie wpasowała się w pogodę za oknem a czytana przy wieczornej lampce zbudowała odpowiedni klimat. Bawiłam się więc naprawdę dobrze podczas czytania, byłam ciekawa w którą stronę potoczą się wydarzenia, bo rozwiązania były dwa: nadnaturalne i bardziej przyziemne.

"Złe miejsce" wpływa na wyobraźnię, pobudza nasze szare komórki i sprawdza zdolność logicznego myślenia. Autor przyłożył się do swojej pracy co widać od samego początku i gdyby historia była odrobinę bardziej straszna, mogłabym nawet napisać, że to jeden z ciekawszych horrorów jakie czytałam. Wciąż jednak pozostaję przy zdaniu, że książka broni się przygodą i dynamiczną akcją a nawet kreacja bohaterów utrzymana była na wysokim poziomie, ponieważ Sebastian i Weronika reprezentowali sobą wartości, które znamy na co dzień. Cieszę się więc, że miałam okazję poznać twórczość Tomasza Tomaszewskiego i liczę, że autor jeszcze nie raz mnie zaskoczy.

Ten wyjazd do Chorwacji ma pomóc Sebastianowi i Weronice naprawić ich sypiące się małżeństwo. Wydaje się, że oboje tego pragną- szczególnie widać to po mężczyźnie. Niemal dwustuletni dom ma stać się dla nich miejscem, w którym ich miłość odżyje na nowo. I wiedzą, że nikt w owym procesie nie będzie im przeszkadzał- wioska, w której znajduje się domostwo, jest całkowicie opuszczona. Sebastian pragnie, by ich córeczka wychowywała się w pełnej rodzinie; oczywiście kocha także swoją żonę i nie może dopuścić do rozwodu. Szybko jednak okazuje się, że pod romantyczną scenerią chorwackiego domu kryje się coś o wiele więcej...

Zaczyna się niepozornie; wracając ze sklepu, Sebastian zabiera młodą autostopowiczkę. Dziewczynka opowiada mu o nawiedzonej wiosce, ostrzegając mężczyznę przed zbliżaniem się do ruin. I choć nasz bohater nie wierzy w tego typu rzeczy, to z godziny na godzinę dom budzi w nim zupełnie inne, dalekie od ulgi uczucia. Słyszy niepokojące głosy, kroki na schodach, a postacie na obrazie w ich sypialni zdają się... żyć.

Czy Sebastian oszalał? Jego żona zdaje się nie zauważać żadnych dziwnych rzeczy, co prowadzi do coraz gorętszych kłótni między małżonkami. A może coś (lub ktoś) nie chce ich obecności w domu... ?

Kolejna książka z mojego ulubionego gatunku -horroru- którą dane mi było przeczytać w ostatnim czasie. Po opisie wydawcy zdawała się być ciekawa, nie musiałam się więc zbyt długo zastanawiać nad sięgnięciem. I tym razem mam mieszane uczucia.

Kto nigdy nie musiał naprawiać chwiejącego się coraz bardziej u podstaw związku ten nie wie, że najlepszą opcją jest oderwanie się od codzienności i wyjazd gdzieś daleko. Najlepiej do jakiegoś urokliwego miejsca. Wybór Sebastiana i Weroniki padł na Chorwację, gdzie znaleźli przepiękny budynek, otoczony tylko naturą. Nie spodziewali się, że niedaleko wynajmowanego domu znajdują się ruiny starej wioski, a Sebastian przez swoją decyzję trafi w sam środek koszmaru. I pociągnie za sobą bliskie mu osoby.

Zacznę od tego, że pan Tomaszewski miał bardzo dobry pomysł na fabułę. Zaczyna się dość przewidywalnie, aczkolwiek ja uwielbiam historie o nawiedzonych miejscach właśnie. Myślałam, że ta historia pójdzie właśnie w tym kierunku, zważywszy na wielość dziwnych wydarzeń w murach budynku. A jednak nie, i tu czekało na mnie kompletne zaskoczenie- to nie duchy ani nawet potwory! Za dużo nie mogę Wam wyjaśnić, by nie spoilerować. W każdym razie czeka tam na Was totalne zaskoczenie. A może i nie do końca, bo chorwacki dom naprawdę zdaje się mieć swoje własne, demoniczne tajemnice...

W przypadku Złego miejsca rzecz się ma tak- książka podzielona jest na trzy części: z perspektywy Sebastiana, Weroniki i wynajmującej dom małżeństwu kobiety. Fragment, gdy na jaw wychodzą powody, dla których małżeństwo dwójki głównych postaci się sypie, są zaskakujące. Widzimy Sebastiana w zupełnie innym świetle (dosłownie). Relacje między małżonkami od początku były napięte, a dzięki części Weroniki wiemy już, o co chodzi, a z drugiej strony wszelakie dziwne wydarzenia w domu łatwo byłoby teraz przypisać rozchwianej psychice Sebastiana, niczemu innemu.

Właśnie przez te odmienne perspektywy mam trochę mieszane uczucia. Z jednej strony dobrze, że mamy możliwość poznać odmienny obraz sytuacji, z drugiej- czytanie po raz drugi o tych samych wydarzeniach (tylko lekko zmienionych przez subiektywne odbieranie ich przez daną postać) jest zwyczajnie nużące. A już zupełnie zbiła mnie z tropu część poświęcona kobiecie wynajmującej dom Sebastianowi i Weronice, bowiem jej powody zemsty (lekki spoiler, wybaczcie) wydawały mi się kompletnie nieracjonalne. I tutaj mogę powiedzieć, że chyba nie do końca dobrze znała własne dziecko. Rozumiem, że do pewnych spraw mamy różne podejścia, ale akurat to, które przedstawiła nam ta kobieta jest dla mnie troszkę... śmieszne.

Pomysł jak najbardziej na plus, szczególnie, że zdaje mi się dość oryginalny- a przynajmniej nie przypominam sobie nic podobnego na przestrzeni kilku ostatnich lat. Szkopuł w tym, że całkiem niezła idea zazwyczaj nie daje rady, by obronić się sama. W zestawie z nią muszą iść także m. in. ciekawi bohaterowie, dobry styl pisarski, że o magicznym "czymś" w lekturze, którego poszukuje każdy czytelnik nie wspomnę. Tutaj bohaterowie byli raczej trudni do zapamiętania, zlewali się w jedno, mimo że była ich zaledwie garstka. Wydarzenia niemożliwie rozciągały się w czasie, a niektóre dialogi były bardzo sztywne. Już nie wspominając o tym, że niektóre sceny tylko pogarszały odbiór lektury.

Choć zapewne nie zapamiętam Złego miejsca na długo, to uważam, że warto śledzić ścieżkę pisarską autora. Tutaj zaserwował nam całkiem dobry pomysł, lecz delikatnie zawiodło wykonanie- kto wie, może kolejny jego utwór zwali nas z nóg?

Z czym może Wam się kojarzyć złe miejsce? Może w dzieciństwie baliście się ciemnego pomieszczenia? Spania samemu we własnym pokoju czy wyjścia na cmentarz wieczorową porą? A może przerażały Was całkiem inne rzeczy niekoniecznie związane z ciemnością? Czy w takim razie rodzinny wyjazd na wakacje w gronie najbliższej rodziny, z żoną i córką mógłby kojarzyć się z horrorem? Oczywiście sam tytuł może sugerować, że chorwacka ponad stuosiemdziesięcioletnia willa może być i nawet będzie tym złym miejscem, ale przecież jak upragniony odpoczynek nad ciepłym morzem w otoczeniu gór, może kojarzyć się z czymś złym?

Autorem Złego miejsca jest Tomasz Tomaszewski, dla którego niniejsza książka jest drugą napisaną przez niego, a pierwszą, która została wydana przez Wydawnictwo Novae Res, o czym możecie się dowiedzieć na skrzydełku lektury. Pasjonuje się literaturą, a w młodości nie przechodził obojętnie koło książek takich autorów jak: Dean R. Koontz czy Graham Masterton i czy Stephen King. Czytanie dla niego było wielką pasją. Postanowił, że sam mógłby napisać książkę. I tak też się stało, choć pierwsza jego powieść nie została jeszcze wydana, bo wydawnictwo, do którego się zgłosił, zamknęło się. Dodam, że autor lubi góry, podróże, które sam organizuje, nie pogardzi szklaneczką dobrej whisky i ma wspaniałą rodzinę. To tak jak ja! Wszystko się zgadza!

Okładka prezentuje się niesamowicie, ponieważ na pierwszym planie możemy od razu podziwiać miejsce pobytu bohaterów powieści. Od razu budzi ono pewien niepokój. Wygląda dosyć staro, jakby budynek był opuszczony i zapuszczony, a przecież przeszedł, jak się potem okaże w treści, gruntowny remont, by idealnie spełniał rolę miejsca wypoczynkowe dla wymagających turystów. Jak pisałem wcześniej okładka książki ma skrzydełka, to dobrze! Książka dzięki nim nie niszczy się tak szybko.

Przejdźmy zatem do meritum, czyli do tego, czym nas autor uraczył. Dawno nie czytałem książki z tego gatunku, tym bardziej byłem ciekawy treści, fabuły, postaci wykreowanych przez pana Tomasza. Na myśl o horrorze oczywiście i ja gustowałem w powieściach Koontza, który był moim ulubionym swego czasu autorem (później się popsuł) ... Powieść jest bardzo ciekawie skonstruowana, można to zauważyć już po spisie treści. Widzimy tę samą historię opowiedzianą przez trzy różne osoby. Pierwszą z nich jest Sebastian Borowski, który wydaje się na początku głównym bohaterem horroru. Jednak po zakończeniu rozdziału stery przejmuje jego żona Weronika i historia zaczyna się od nowa. Zdecydowanie ciekawej, i to jest dla mnie znakomite zaskoczenie, robi się w trzeciej części, gdy do głosu dochodzi Borjana Jakowic, zarządzająca willą, położoną w niewielkiej wiosce Vielky Godinji. Wioska ta istnieje naprawdę i autor poleca ją szczególnie na letni wypoczynek (oj nie wie, nie wiem, czy ja chciałbym po lekturze?!).

Co takiego się tam wydarzyło? Po co Borowscy wybrali się do Chorwacji na letni wypoczynek? Jakie koszmary będą ich męczyć? A może to co oboje przeżywają nie jest do końca realne i rzeczywiste i co ma z tym wspólnego Borjana? Dzieje się, oj dzieje w tej powieści grozy. Fani literatury grozy powinni być ukontentowani. Ja jestem i polecam.