Dolina Cieni

Zapewne wielu z nas chociaż raz miało w życiu taki etap, że chciało po prostu zniknąć. I to w taki sposób, by nigdy nie zostać odnalezionym. Pozostawić za sobą kłopoty dnia codziennego, złe spojrzenia, długi czy choroby i po prostu zacząć od nowa, w miejscu, gdzie nikt nas nie zna. Niestety w praktyce nie jest to takie proste. Pomijając już sferę emocjonalną i porzucenie również tych, na których naprawdę nam zależy, nie jest łatwo schować się w Polsce w taki sposób, by nie zostać znalezionym. A przynajmniej nie jest to tanie…

Wie o tym doskonale Tomasz Rach, a właściwie Michał Wawrzyniec. Kiedyś mężczyzna był rzutkim przedsiębiorcą z głową nabitą marzeniami, gotów zaryzykować nawet konszachty z nieciekawymi osobnikami, by tylko móc ruszyć z firmą. Tyle tylko, że prowadzenie biznesu w kraju wymaga naprawdę wielkiej wiedzy, również tej dotyczącej kreatywności, jeśli chodzi o kwestie finansowe. Nic zatem dziwnego, że firma transportowa, niezwykle kosztochłonna, bardzo szybko znalazła się w finansowych tarapatach, podobnie zresztą jak Michał. Jednak, o ile firmie groziło co najwyżej, że położy na niej łapę syndyk masy upadłościowej, to przedsiębiorca mógł stracić znacznie więcej. Zresztą, wszyscy robiący interesy z niejakim Grzegorzem Marczyńskim mogliby to potwierdzić. Gdyby żyli, oczywiście.

Konieczność spłaty długów znika, kiedy ciało Michała zostaje znalezione we wraku samochodu. Jego żona Agnieszka przeżyła wypadek, Wawrzyniec niestety nie… Ta rzekoma śmierć dała przedsiębiorcy nie tylko możliwość uniknięcia zemsty, ale i rozpoczęcia nowego życia. Z dala od blichtru i zbędnych przedmiotów, z nadzieją uzbierania odpowiedniej sumy, by porzucić rodzimy kraj i resztę życia spędzić w ciepłych krajach. Dla pewności często zmienia miejsce zamieszkania, poruszając się raczej w szarej strefie, łapiąc różnego rodzaju mniej lub bardziej legalne prace. Tak jak te, zlecane przez Martę, dzięki którym jego oszczędności znacznie się powiększyły. Tyle tylko, że większe pieniądze oznaczają większe ryzyko, ale Tomasz w pełni akceptuje tę zależność. Zatem zlecenia w stylu transportu narkotyków nie budzą w nim obaw, inaczej jest jednak, jeśli chodzi o handel ludźmi.

To zlecenie od początku wydawało się nietypowe, ale duże pieniądze zaślepiły i jego i Martę. Miał przetransportować kobiety z Polski do Poczdamu, tyle tylko, że kobiety okazały się … martwe. Tak, jak funkcjonariusze straży granicznej, którzy nagle pojawili się na miescu spotkania z człowiekiem zleceniodawcy i tak jak kierowca wiozący kobiety, którego Tomasz zmuszony był zabić. Na dodatek na miejscu przerzutu pojawiła się również tajemnicza dziewczyna, która rzekomo uzgodniła z Martą wszystko i liczy na pomoc Rocha. I choć już samo to jest dziwne, to jeszcze bardziej zastanawiający wydaje się fakt, że owa Helena pragnie odnaleźć swoją matkę. A jest nią Agnieszka, z którą w poprzednim życiu Tomasz był żonaty, ale o której najwidoczniej niewiele wiedział. Realizacja tych poszukiwań wymaga jednak powrotu do miejsca, gdzie wszystko się zaczęło i obudzenia dawnych demonów.

Jak zakończy się ta fascynująca historia? Przekonamy się o tym dzięki lekturze porywającej powieści kryminalnej pt. „Dolina cieni”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona książka autorstwa Bartosza Szczygielskiego, to niezwykła historia, angażująca czytelnika już od pierwszych stron. Mamy tu do czynienia z dwoma planami czasowymi, a także z wartko toczącą się akcją, która nie pozwala nam się nudzić. Nieoczywisty główny bohater dodatkowo elektryzuje, podobnie zresztą jak sama fabuła, z licznymi wątkami, które jednak splatają się ze sobą w niezwykle przemyślany sposób. To wszystko sprawia, że książkę czytamy z zapartym tchem, a po lekturze z niecierpliwością na kolejną powieść Bartosza Szczygielskiego. Jest ON bowiem specjalistą od historii, które zapadają w pamięć i stanowią prawdziwą łamigłówkę dla tych, którzy lubią zagadki – zarówno te kryminalne, jak i te, które podsuwa nam życie.

Coś w tym pisarstwie @Bartosz Szczygielski – pisarz zdecydowanie jest😊. Coś co mnie przyciąga i nie pozwala odłożyć książki na bok, póki nie dotrwam do ostatniej strony.

Chwaląc się mojej Przyjaciółce, że na półce czeka nowy Szczygielski z książką pt. „Dolina Cieni” usłyszałam w odpowiedzi: „To szybko przeczytasz”. Do szybkiego przeczytania nie byłam w ogóle przekonana. Uwaga mojej Psiapsi wręcz mnie rozdrażniła. Tyle spraw na głowie, tyle tematów, tyle niepokojów, a do tego Dzieci i praca, a tu taka bezczelna pewność w głosie😉. Okazuje się jednak, że inni znają nas o wiele lepiej niż my siebie sami. Wczoraj zaczęłam czytać premierę z 9 lutego br. od Wydawnictwa @Czwarta Strona, a dziś publikuję recenzję. No przyznaję się publicznie, faktycznie miała rację. Szybko przeczytałam. Podobnie jak dwie poprzednie książki Autora: „Nie chcesz wiedzieć” oraz „Winni jesteśmy wszyscy”.

Zdecydowanie coś w tym pisarstwie Szczygielskiego jest….

„Moja matka umarła, próbując zapewnić mi lepsze życie(…) W jakimś ścieku, gdzie nikt się nią nie zainteresował, dopóki nie zaczęłam jej szukać. Miałam dwanaście lat! Dzieci nie robią takich rzeczy, nie znajdują swoich matek martwych z przemęczenia i ogryzionych przez szczury…” – „Dolina Cieni” Bartosz Szczygielski.

„Kiedy umierasz, życie staje się prostsze” – z opisu Wydawcy.

Dwie perspektywy czasowe. Rok 1994, w którym lokalną społecznością wstrząsa wypadek Michała i Agnieszki Wawrzyńców. On młody, ona młoda. On ginie, ona przeżywa będąc w wielkim szoku. Rok 2009 Tomasz Rach przyjmuje od swej współpracowniczki Marty zlecenie przewozu czterech kobiet oraz jednej dodatkowej przez niemiecką granicę. Spotyka się z przedstawicielem zleceniodawcy w umówionym miejscu pod osłoną nocy. Zamiast transportu na miejscu spotyka dwóch strażników straży granicznej oraz tajemniczą Helenę, jedyną żyjącą kobietę, która miała być uczestniczką transportu. Sytuacja staje się tym bardziej skomplikowana, gdy Helena przyznaje, że tak naprawdę Tomasza szukała i o jego pomoc prosiła Martę. Martę, która nie jest w stanie wytłumaczyć Rachowi swojego udziału w przedsięwzięciu. Przedsięwzięciu, którego początki tak naprawdę sięgają piętnastu lat wstecz.

Jako czytelnik lubię dokonywać projekcji moich oczekiwań na przeróżne fabuły. Zauważyłam jednak, że tym bardziej mi się książka podoba, im bardzie fabuła mnie zaskakuje. Jeśli jest przewidująca oceniam ją zwykle słabo. „Dolina Cieni” słaba nie jest i to z wielu powodów. Bardzo podoba mi się konstrukcja książki. Retrospekcje przedstawione w rozdziałach zatytułowanych rokiem 1994, czy chociażby „W cieniu”. Warto wspomnieć, że ten cień bardzo długo nie został nasłoneczniony, praktycznie do samego końca. Akcja jest więc uporządkowana. Grudzień 2009 przenosił mnie co rusz w czasy bieżące, w których Tomasz Rach próbował pomóc Helenie i poskromić duchy przeszłości. Polubiłam i Martę, i Helenę i Agnieszkę. Jako postaci kobiece każda okazała inna, każda naznaczona inną przeszłością. Zabrały mnie w swój świat, bardzo trudny, skomplikowany i niezwykle samotny. Świat, w którym nie ma miejsca na radość, szczęście i długie życie u boku kochanej osoby. Chociaż ostateczne rozstrzygnięcie między Michałem a Agnieszką totalnie mnie zaskoczyło, zmiażdżyło więc. Ale cóż, moja rola ogranicza się do czytania, a Bartosza Szczygielskiego do pisania. Autor miał więc pełne prawo skonstruować wątek w sposób, który wydawał mu się najbardziej właściwy. Sam główny bohater Tomasz Rach przypomina mi jednego z moich ulubionych bohaterów historii kryminalnych. Taki niby amator, ale potrafiący odnaleźć się w każdej sytuacji. Silny w swojej słabości. Jak się okazuje nie do końca totalnie spostrzegawczy. Próbujący odnaleźć się wśród tych wszystkich kobiecych imion z przeszłości i teraźniejszości. Nie do końca mu się to jednak udaje. Postać księdza Jana została wyjątkowo dobrze skonstruowana. Nie do końca zły, nie do końca dobry. Idealny z pewną rysą na charakterze. Uwikłany w lokalne zależności… cóż, który lokalny klecha może tego uniknąć? Jego wątek jest w mojej opinii zaletą tej powieści.

Jako nałogowa czytelniczka thrillerów jestem usatysfakcjonowana. Jeśli poszukujecie mocnych wrażeń, skomplikowanej fabuły, szybkiej akcji, ogromu emocji i ciekawej zagadki z przeszłości „Dolina cieni” jest dla Was książką idealną. Bartosz Szczygielski po raz kolejny udowodnił, że pisarzem thrillerów nie został z przypadku. I mimo, że ilość wątków i splotów akcji jest bardzo duża, polecam lekturę z pełną świadomością. Czytajcie!!!

Są autorzy, którzy „kupili” mnie od pierwszego przeczytania i zawsze na ich książki czekam z niecierpliwoscią. Tak właśnie mam z Bartoszem Szczygielskim, który pisze niesamowite historie i wiem, że każdy miesiąc czekania na kolejną premierę jest warty tego, co otrzymamy w zamian…

Pisarz z ogromnym talentem do tworzenia nietuzinkowych i barwnych historii. Czytanie jego książek to czysta przyjemność. Uwielbiam bohaterów, których tworzy, ponieważ są to postacie, które głęboko zakorzeniają się w naszych głowach. Nie znam osobiście autora, ale czytając jego książki czuję, że ma ON świetne poczucie humoru i niesamowite jest to, jak w mocnych i trudnych historiach, potrafi wpleść go na kartki swoich książek.

Wyobraźcie sobie, że Wasze życie się sypie i macie szansę rozpoczęcia wszystkiego na nowo. Tylko czy ucieczka jest zawsze dobrym rozwiązaniem? Czy można zapomnieć o przeszłości i wymazać z pamięci osoby, które wiele dla nas znaczyły?

„Dolina cieni” pokazuje nam, że nie da się uciec od przeznaczenia, a przeszłość zawsze się o siebie upomni. Prawda, która okazuje się ułudą i osoby, które potrafią doskonale stwarzać pozory. Tutaj nic nie jest jednoznaczne. Lawirujemy między wydarzeniami z teraźniejszości i przeszłości. Dynamiczna akcja i zawiła fabuła intryguje od pierwszej do ostatniej strony zmuszając nas do całkowitego skupienia i analizowania wszystkich faktów, które ostatecznie poprowadzą nas do zaskakującego finału i to właśnie ono sprawia, że mam ochotę popukać się w czoło i zapytać siebie dlaczego na to nie wpadłam?!

Wilk w owczej skórze. Przykre jest, że czasami osoby, którym najbardziej ufamy zawodzą na całej lini. Czy kłamstwo można usprawiedliwić nawet, jeżeli chcemy to zrobić w dobrej wierze?

Rewelacyjna książka! Polecam z całego serca! Mam tylko jedno zastrzeżenie,ponieważ nie zrozumiałam jednego ważnego wątku w książce, który nie został według mnie do końca wyjaśniony,a sprawiał, że z niecierpliwoscią chciałam odkryć kto jest jego głównym bohaterem. Nie dostałam jednoznacznej odpowiedzi, mogę się tylko domyślać…

"Dolina cieni" to wyjątkowa historia dla fanów wartkiej akcji i niespodziewanych zdarzeń. Bartosz Szczygielski wykorzystał to, o czym niejeden z czytelników pewnie by marzył: umożliwił swojemu bohaterowi rozpoczęcie życia na nowo. To stało się doskonałym punktem wyjścia dla emocjonującej fabuły.

Ta historia ani na chwilę nie pozwoliła o sobie zapomnieć. Autor przez cały czas jest w stanie utrzymać odbiorcę w napięciu. Bartosz Szczygielski zaserwował wiele zwrotów akcji, wątków i pełnokrwiste postaci. Można próbować odgadnąć, dokąd zaprowadzi swoich bohaterów, ale gwarantuję – takiego zakończenia czytelnik nie przewidzi.

Dolina cieni to także świetnie wykreowani bohaterowie. Trudno ich ocenić jednoznacznie – na to pozwala dopiero zakończenie. Po drodze jednak Szczygielski nie miał dla nich litości: ilość okrucieństw, z jakimi się spotkali, zadanych im ran i trudnych sytuacji robi wrażenie.

Jestem pod wrażeniem tego, jak Autor wszystko skrupulatnie dopracował, trzymał się logiki wydarzeń oraz nie pozwolił na to, żeby czytelnik się nie pogubił. Ale poza tym jestem wielką fanką stylu Bartosza Szczygielskiego i jego poczucia humoru. Myślę, że wielu z jego czytelników niejednokrotnie uśmiechnie się podczas lektury. Jego styl jednak nie tylko rozbawi, ale nadaje charakteru głównemu bohaterowi oraz rozrzedza już dość gęstą atmosferę.

Fakt – "Dolina cieni" to mnogość wątków i niekoniecznie prawdopodobnych sytuacji. Jednak tu wszystko się zgadza, a dodatkowo książka jest świetną rozrywką. Muszę jednak przyznać, że poprzednim thrillerem Nie chcesz wiedzieć, Bartosz Szczygielski postawił sobie (i nie tylko sobie) poprzeczkę bardzo wysoko i jeszcze jej nie przeskoczył 🙂

Tomasz Rach dostał drugą szansę. Oficjalnie nie żyje. Zaczyna od nowa. Na życie zarabia nie do końca legalnie.

Jego przyjaciółka daje mu nowe zlecenie. Bardzo intratne, co wzbudza w Tomaszu podejrzenia. Mimo złych przeczuć, mężczyzna podejmuje się zadania. Zlecenie ma być proste i za dużą kasę.

Jednak zamiast tego pojawiają się komplikacje. Jedna z nich ma na imię Helena. Tomasz musi wrócić tam skąd uciekł i zmierzyć się przeszłością.

Bartosz Szczygielski po raz kolejny pozytywnie zaskakuje. "Dolina cieni" to rewelacyjny, trzymający w napięciu thriller. Zaczyna się spokojne, ale z każdą stroną akcja nabierała tempa i wciąga czytelnika w wir wydarzeń.

Autor pokazuje małe miasteczko. Wszyscy się znają, ale nikt nie mówi prawdy. Każdy coś ukrywa. Każdy ma coś za uszami. A wszyscy boją się i są zależni od jednego człowieka, który rządzi okolicą.

Pragnienie zemsty jest silniejsze niż wszytko inne. Daje siłę do życia i do działania. Nie zważając na konsekwencje.

Fabuła jest intrygująca, świetnie skonstruowana, pełna skrywanych sekretów i zwrotów akcji. Trudno się od niej oderwać.

"Dolina cieni" jest mroczna i klimatyczna, jak jej okładka. Gorąco polecam.

"Kiedy umierasz, życie staje się prostsze" ...ale czy na pewno?

Tomasz Rach ukrywał się w cieniu przez piętnaście lat. Musiał się do niego usunąć w najlepszych latach swojego życia. Niewłaściwe decyzje, zaburzone poczucie odpowiedzialności, ale także drążący jego umysł strach wykreował całkiem nowy etap w jego życiu. Nauczył się być niewidzialnym. Przewartościował swoje potrzeby i oczekiwania. Niestety cienie przeszłości, mimo usilnych starań, zamiany tożsamości i próby zerwania z dawnym życiem nie dają o sobie zapomnieć. Mężczyzna chcąc nie chcąc musi wrócić i zmierzyć się z błędami młodości. Na jaw wychodzi szereg tajemnic, o których ON sam nie miał pojęcia. Wszystko czego się dopuścił, co starał się zataić, o czym chciał zapomnieć nabiera nowego znaczenia. To co uważał za słuszne, właściwe wcale takie nie było. Ludzie, których darzył miłością, przyjaźnią ukazują drugą twarz, a zaufanie zostaje wystawione na poważną próbę.

Główne atuty tej powieści to dynamiczna akcja, intrygująca, zawiła fabuła i zaskakujące zwroty akcji. Autor umiejętnie wodzi za nos i podsyca napiętą atmosferę, nie pozwala zbyt szybko odkryć wszystkich kart. Bohaterowie są wyraziści, dopracowani pod każdym względem, ale przede wszystkim niejednoznaczni. To co na pierwszy rzut oka wydaje się czarne lub białe nagle nabiera całej palety barw. Nie zabrakło również sporej dawki emocji. Zakończenie zaskakuje, ale jednocześnie jasno wszystko wyjaśnia nie pozostawiając wątpliwości co do słuszności takiego biegu wydarzeń.

Ja ze swojej strony uwielbiam też uszczypliwie poczucie humoru jakim raczy nas Bartosz Szczygielski 😉

Sięgając po tę książkę byłam w 100% pewna, że mi się spodoba. Styl Autora, klimat jaki wprowadza, ale także nietuzinkowa fabuła jest już na starcie gwarantem bardzo dobrej powieści. Gratuluję i do następnego spotkania.

„(…), nie zmieniaj zasad gry, kiedy jesteś już na boisku”.

Czasami w życiu przychodzi taki czas, że człowiek „dochodzi do ściany”. I jest wtedy przekonany, że to kolejny „koniec świata” w jego życiu.

Tomasz Rach, 15 lat temu też przeżył coś takiego. W pewnym krytycznym momencie podjął decyzję, która zmieniła wszystko. Oficjalnie jego ciało spłonęło podczas wypadku samochodowego, a jego szczątki wylądowały trzy metry pod ziemią. Nieoficjalnie – facet zaczął wszystko od nowa. Totalnie odciął się od przeszłości.

Tak Tomasz Rach jest egoistą.

Spalony dla świata stracił wszystko po to, by zacząć żyć bez długów i problemów. I choć jego dobrowolne wygnanie nie było sielanką, zmusiło go do przewartościowania swojego życia, zamieszkania w „dolinie cieni”, takie trwanie w mroku bardzo mu odpowiadało. Miał gdzie mieszkać. Praca, choć nielegalna, dawała mu możliwość odłożenia części środków na wymarzoną przyszłość. Nie rzucał się w oczy, stwarzał pozory, choć mimo upływu czasu nierzadko oglądał się przez ramię.

Gdy pewnego dnia dostał intratne zlecenie gwarantujące mu tzw. czysty zysk, nie miał wątpliwości. Nie spodziewał się jednak, że tym razem zamiast kasy przyjdzie mu zmierzyć się z konsekwencjami decyzji, jakie podjął dawno temu.. Karma – dobra czy zła, wraca i o tym na własnej skórze przyjdzie się przekonać Tomaszowi. Life is brutal.

Bartosz Szczygielski - tego Pana nie trzeba nikomu przedstawiać. Po raz kolejny strzela emocjami, komunikatami, zwrotami akcji, pytaniami, na które sami musimy sobie odpowiedzieć.

Dostajemy dynamiczną historię i przepadamy bez reszty brnąc w jej szczegóły.

Całość to pełen emocji mroczny sensacyjny thriller o konsekwencjach i odpowiedzialności za swoje czyny.

Jest moc🔥.

Polecam.

Są książki, które naszą uwagę przykuwają na rozmaite sposoby: nazwisko znanego autora, ciekawa szata graficzna, interesujący blurb czy też hasło przewodnie całej opowieści. To ostatnie w najnowszej książce autorstwa Bartosza Szczygielskiego brzmi: „Twoja historia nie ma znaczenia. Twoje czyny mają”. Czy aby tak właśnie na pewno jest?

„Dolina cieni” to opowieść, której głównym bohaterem jest Tomasz Rach- mężczyzna starający się na nowo poukładać życie po tym, jak sprytnie sfingował własną śmierć. Żyjący w cieniu własnej przeszłości od piętnastu lat stroni od nadmiernego towarzystwa ludzi z oczywistych powodów. Jednak przeszłość, którą zdawałoby się pogrzebał postanawia się o niego upomnieć w naj mniej oczekiwanym momencie. Jej grzechy za sprawą tajemniczej Heleny wypływają na wierzch, domagając się kolejnych ofiar…

Bartosz Szczygielski to już klasa sama w sobie. „Dolina cieni” to mroczna opowieść o ludzkich konsekwencjach w tle gęstego mroku, który spowija niczym najstraszniejszy koszmar dławiąc swoją ofiarę przy każdym wdechu. To ludzka historia o wielu scenariuszach, z których każdy wydaje się nieunikniony. Rewelacyjny thriller napisany z wielką klasą. Gęsta i mroczna fabuła jest w tym przypadku doskonałym spoiwem tajemniczego bohatera z brutalnością otaczającego świata. Autorowi biję gromkie brawa, kłaniając się nisko, a wydawnictwu Czwarta strona bardzo dziękuję za egzemplarz do recenzji.

Powracając do wcześniej zadanego przeze mnie pytania: uważam, że czyny mają znaczenie, ale to właśnie one piszą historię. A ta nigdy nie jest bez znaczenia, wręcz przeciwnie…

Tytułowa “Dolina cieni” symbolizuje drogę, jaką przeszedł główny bohater, aby ukryć to, co pragnął wyprzeć i wymazać ze swego życiorysu. Jedna zła decyzja, moment nieuwagi i skrywany ludzki upadek trafia w widowiskowy światłocień, z którego nie ma już powrotu. Powieść Bartosza Szczygielskiego to historia o błędach przeszłości i odpowiedzialności, której nie sposób wymazać. Zabierze Cię na spacer szlakami kłamstwa, fałszywej przyjaźni i zemsty, która dojrzewa przez lata.

Cień to nie tylko obszar, do którego nie dociera światło. Jego symbolika jest niezwykle szeroka i różnorodna. Mianem cienia zwykło się określać wszystko, co skrywane i sekretne. Mówiąc o “cieniu wydarzeń lub spraw” odsłaniamy ich prawdziwe oblicze i tajemnice z nimi związane. Cień to również metafora negatywnej osobowości, którą tworzą nasze wstydliwe cechy. Z kolei w psychologii marzeń sennych cień to kompleksy, zapomniane przeżycia i urazy, a także koszmary, ukazujące różne formy upadku, porażki i bezradności.

Tomasz Rach, pierwszoplanowy bohater najnowszego thrillera Bartosza Szczygielskiego, przeżył w cieniu blisko 15 lat. Nauczył się w nim poruszać, zarabiać i być niewidzialnym. Wybierając “życie po śmierci” stał się świadectwem tego, że “jeżeli istniała jakaś siła wyższa, to była niczym więcej jak seryjnym mordercą, a wszyscy na ziemi byli potępieni”. Co skłoniło Tomasza do takiego kroku? Dlaczego wybrał życie w cieniu, zamiast pławić się w jego blasku?

Początki tej decyzji sięgają wcześniejszej odsłony życia bohatera, a jej preludium stanowiło małżeństwo, które zaprzyjaźniony duchowny określił jako: “Pośpieszne, podsycane żarem seksualności i pozbawione bliskości jednocześnie. Kiedy przychodziła proza życia, takie związki pękały, a razem z nimi ludzie”. Punktem przełomowym okazała się sfera zawodowa, na scenie której bohater popełnił nieodwracalne błędy. Świadom swojego położenia dokonał wyboru, po którym świetlane wzgórza życia musiał zamienić na opuszczoną przez szczęście dolinę własnego cienia.

Szczygielski jak zawsze stawia przed czytelnikiem pytania, od których ten nie jest w stanie uciec. Czy byłbyś gotów zacząć wszystko od nowa? Czy przeszłość da się wymazać i zapomnieć? Czy potrafiłbyś porzucić dotychczasowe życie z dnia na dzień? Czy można odciąć się od popełnionych błędów? Czy da się tak po prostu zniknąć?

Miłośnicy twórczości Bartosza Szczygielskiego znajdą w “Dolinie cieni” wszystkie atuty, z których jest znany. Akcja jest prowadzona dynamicznie od pierwszych do ostatnich stron, bohaterowie są przejmująco prawdziwi, fabuła początkowo zaplątana niczym węzeł gordyjski, na końcu rozwiązuje się jak sznurek w rękach iluzjonisty. W moim przypadku Autor potrzebował raptem 113 stron, bym pochylony nad książką powiedział “jakie to jest doskonałe!”. Część z Was pewnie wie, że Bartosz Szczygielski posiada kota. Jeżeli kiedyś doczeka się psa, postuluję by nazwał go Suspens, albowiem potrafi prowadzić go na kartach powieści niczym na smyczy.

W prozie Szczygielskiego szczególnie cenię te fragmenty, w których za pomocą drobnego incydentu, bądź z pozoru nic nie znaczącego zdarzenia podkręca emocje do czerwoności i odwraca logikę, którą do tej pory podążał czytelnik. Takich momentów znajdziecie w najnowszym thrillerze nad wyraz wiele.

“Dolina cieni” to doskonale napisana opowieść o błędach, które na zawsze zmieniają czyjeś życie, a ich reperkusje są jak nieuregulowany rachunek win.

Przy okazji recenzowania poprzedniej powieści Bartosza Szczygielskiego nazwałem Go “wirtuozem gry na emocjach”. Jak to dobrze, że On nadal gra, a w naszych trzewiach mogą pobrzmiewać echa jego kolejnej partytury.

Czytałam już poprzednie książki autora i każdorazowo, kiedy wcześniejsze przypadną mi do gustu to kolejne biorę bez zastanowienia. Tak jest też i w tym przypadku. Czy decyzja okazała się słuszna?

'Jednym trupem nikt się nie zainteresuje. Niemal czuła, jak podgrzewają jej kocioł w piekle za takie słowa. Spojrzała ostatni raz na resztki spalonego samochodu. Śmierć miała dziś dobrą passę.'

Tomasz żyje, mimo iż wszyscy sądzą, że spłonął podczas wypadku samochodowego. Postanowił wykorzystać sytuację, aby zacząć zupełnie nowe życie. Niespodziewanie otrzymuje pewne zlecenie, przy którym poznaje Helenę i splotem przypadków muszą wrócić do wsi, w której przed wypadkiem mieszkał Tomasz. Jakie będą tego konsekwencje?

Historia po wstępie z przeszłości przedstawiona jest z dwóch perspektyw. Od samego początku jest niesamowicie wciągająca, wręcz nie można się od niej oderwać. Główny bohater poza samym wypadkiem ma wiele tajemnic, które odkrywamy stopniowo. Sama Helena również nie jest postacią oczywistą i zdecydowanie namiesza w całej fabule.

'Podejrzewał, że któregoś dnia się obudzi i nagle jego świat nie będzie już taki jak kiedyś. Znikną gdzieś kolory, które teraz, choć przyćmione, dalej potrafił dostrzec.'

Historia naprawdę mnie wciągnęła i nie mogłam się oderwać od książki. Napięcie i mroczny klimat tylko spotęgowały moje odczucia. Z pewnością nie był to typowy kryminał, miał w sobie to coś, co wyróżniło go na tle innych. Mogę polecić każdemu bez zastanowienia!

'Dopiero śmierć pokazała mu, jak wiele rzeczy w jego życiu było tylko ułudą.'