Żelazny Wilk. Vardari. Tom 1

„Żelazny Wilk” to kolejna książka niezwykle popularnej autorki, która zagłębi nas w świat o którym nawet nie mieliśmy pojęcia.

Po udanej premierze trylogii "Kruczych Pierścieni", Siri Pettersen powraca do nas z całkowicie nową, szalenie wciągającą serią "Vardari". Kreacja innego uniwersum przebiegła bardzo pomyślnie, w „Żelaznym Wilku” dostajemy to, czego poniekąd zabrakło w „Dziecku Odyna”. Może ilość mitologii skruszyła się do minimum, jednak nie przeszkadza nam to w zaczytywaniu się w fabułę.

Świat, w którym żyje młoda Juva pełen jest nieśmiertelnych istot, bardzo niebezpiecznych osobowości, którzy trzymają rękę nad całym miastem. Aby przeżyć, bądź zapewnić jako tako spokojny byt mieszkańców, zapotrzebowanie jest na polowanie. I to nie na zwykłą zwierzynę. Wilki to istoty, które zdaniem większości, są narzędziem złego, źródłem choroby, która dotyka ludzi – zwilczenia. Ponadto najzamożniejsza ulica w mieście to ta, gdzie najwięcej jest czytających z krwi. Ród kobiet bardzo stary i niebezpieczny wpół rządzi małym, nadmorskim miasteczkiem, lecz to tylko pozory.

Juva to nastolatka, która wybrała wolność. Wyprowadzając się od matki dziewczyna skazała się na los biedniejszej i stale walczącej o kawałek chleba. Jednak nie bez przyczyny Juva dowodzi grupie na polowaniu, jedna kobieta wśród paru brutalnych mężczyzn już dowodzi faktu, iż dziewiętnastolatka to osoba o stalowych nerwach. Jednak gdzieś w głębi siebie, Juva nie może całkowicie odciąć się od dziedzictwa, jakie otrzymała w spadku po przodkiniach. Szczególnie wtedy, gdy w piersi czuje podwójne bicie serca, jej i kogoś jeszcze.

Nagle sytuacja w mieście staje się rozgrzana do czerwoności, wieczni szukają czegoś bardzo cennego. Juva nagle dowiaduje się, że jej jedyna, niechciana spuścizna zostaje jej przepisana i jest ostatnią ze starożytnego rodu, która mieszka drzwi w drzwi z prawdziwym Diabłem.

Tak jak wcześniej wspomniałam, „Żelazny Wilk” zachwyca swoją fabułą czytelnika. Nie sposób się nudzić podczas czytana, ciągle się coś dzieje, wszechobecna śmierć, wilki, potajemne zabójstwa i ON – tajemniczy Diabeł. Autorka postanowiła nie spuszczać z szybkiego tempa i przez większość fabuły trzymać czytelnika w najwyższym napięciu. Kreacja silnych charakterów, brutalne sceny to czynniki tworzące całą tajemnicę historii. Natomiast świat, który istnieje w „Żelaznym Wilku”, niezwykła dbałość o najmniejszy szczegół czy chociażby polityka, są godne pochwały.

Brutalny świat „Żelaznego Wilka” czeka na Ciebie – Dobre Recenzje

Siri Pettersen i jej "Żelazny wilk" to moje pierwsze spotkanie z motywami nordyckimi w literaturze, a po przeczytaniu wiem, że z pewnością nie ostatnie. Wydarzenia z książki mają miejsce w uniwersum Kruczych pierścieni, choć fabularnie nijak nie są powiązane z tamtą trylogią. Bez problemu więc można poznawać przygody bohaterów tomu otwierającego cykl Vardari. A przynajmniej łudzę taką nadzieję, bo zakończenie wręcz prosi się o kontynuację. :)

"Żelazny wilk" opowiada historię Juvy, która mimo młodego wieku przeszła w życiu już wiele złego. Nie powstrzymuje to jednak nieprzeniknionego losu do rzucania dziewczynie kolejnych kłód pod nogi - najczęściej w postaci dręczących koszmarów i przerażających wspomnień z dzieciństwa. Juva na co dzień zajmuje się polowaniem na dzikie wilki w celu zdobycia zębów i pazurów jako waluty, oraz krwi, która niemal rytualnie spuszczana jest w wyznaczonych do tego terenach Naklavu. Pewnego dnia jednak Juva zostaje poinformowana o chorobie matki, przez co jej na pozór normalne życie zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni. Juva musi wkroczyć do swojego rodzinnego domu. Do miejsca znienawidzonego pełnego osób, jakimi pogardza. Do siedziby czytających z krwi.

W międzyczasie w Naklavie dochodzi do rozprzestrzeniania się wilkowatości, czyli choroby przemieniającej ludzi dosłownie w dzikie zwierzęta, które na swej drodze zabiją każdego. Nawet ukochanego. Wilkowatość roznosi się przez spożywanie nielegalnych perełek krwi, czyli rybiej ikry naszprycowanej krwią wilków.

To oraz inne tragedie sprawią, że Juva będzie zmuszona stanąć twarzą w twarz z najgorszymi koszmarami z dzieciństwa. Z obrazem, przez który nigdy nie mogła poczuć się tak naprawdę wolna i szczęśliwa... Jakby tego było mało, na drodze Juvy staną wieczni, czyli vardari, z którymi najlepiej nie wchodzić w żadne konszachty, a najlepiej to w ogóle unikać ich jak ognia. Bo można wtedy stracić coś więcej niż życie...

"Żelazny wilk" Siri Pettersen jest książką porywającą, zatrważającą i nietuzinkową. Historia prowadzona na kilku płaszczyznach pozostawiła w czytelniku ogromny niedosyt, a kumulujące się tajemnice wzbudzały ogromną ciekawość. Każdą stronę czytało się niemal na jednym wydechu, ponieważ autorka stworzyła niewyobrażalnie wręcz genialny klimat. Nordyckich bogów wyczuwało się w powietrzu, podobnie jak wierzenia oraz z pozoru naturalne zachowania zwykłych ludzi, co wprawiało w nieprawdopodobny nastrój.

Motyw wilkowatości, jaki poniekąd można przyrównać do motywu narodzenia wilkołaków (choć osoby objęte chorobą zachowywały się zupełnie inaczej niż znane do tej pory przypadki wilkołaków w literaturze i nie miało to nic wspólnego z cyklami księżyca), przerażał i jednocześnie zachwycał w swojej prostocie. Każdy przypadek choroby miał w sobie coś wyjątkowego, coś, co sprawiało u czytelnika wzruszenie, gniew albo współczucie.

Siri Pettersen wykreowała niezaprzeczalnie realistycznych bohaterów, z których każdy posiadał indywidualny charakter i własną tajemnicę. Dodam, że tych tajemnic autorka nie zdradzała od razu. Każda była odkrywana w swoim własnym, często niespiesznym, tempie, przez co momentami powstawało napięcie nie do opisania. Zakończenie położyło mnie na łopatki. Dosłownie. Po przeczytaniu książki marzyłam wyłącznie o poznaniu dalszych losów bohaterów - właściwie do tej pory o tym marzę.

Podsumowując, "Żelazny wilk" Siri Pettersen to nie była tandetna historia o wilkołakach, ale wciągająca opowieść o wpadaniu w nałóg powodujący budzenie się w organizmie człowieka cech charakteru przypisywanych z założenia dzikim, nieokrzesanym zwierzętom. Tutaj zachwyca klimat nordyckich wierzeń, a przygody, z jakimi zmagają się bohaterowie, przerosną oczekiwania nawet najbardziej wymagających czytelników. "Żelazny wilk" to książka, którą się po prostu poleca. Dlaczego? Bo jest po prostu wyśmienita. :)

PRZESZŁOŚĆ ZAPISANA W KRWI

Siri Pettersen, autorka bardzo udanej trylogii „Krucze pierścienie”, powraca z nową powieścią. Już samo to byłoby spore wydarzenie, bo to wciąż jedna z najjaśniejszych gwiazd współczesnego fantasy. Ale na dodatek jej najnowsze dzieło to spin-off, dziejący się w tym samym, co „Krucze pierścienie” uniwersum. A, co najważniejsze, jest to powieść udana i warta poznania.

Czytające z krwi to oszustki mamiące ludzi i wykorzystujące ich strach. Pochodząca z zajmującego się tym rodu Juva wie o tym najlepiej i dlatego nigdy nie zamierza się stać taka sama. Niestety jej dziedzictwo upomina się o nią, kiedy jej rodzinie zaczynają zagrażać, vardari. Dziewczyna, wrzucona w sam środek wydarzeń, będzie musiała zmierzyć się z tajemnicami przeszłości, które już raz miały wielki wpływ na świat i mogą mieć znowu. Wydarzeń, które zmusza ją do konfrontacji z przeszłością, jakiej nie chce pamiętać. Wydarzeń, z których może nie ujść z życiem…

Debiutancka powieść Siri Pettersen, która zdobyła kilka nagród i została okrzyknięta tym dla europejskiego, a może lepiej rzec skandynawskiego fantasy tym, czym saga „Millenium” była dla thrillera, okazała się być zaskakująco dobrą historią. Nic dziwnego, że autorka w końcu zdecydowała wrócić się do tego świata i opowiedzieć nam jeszcze jedną opowieść. A właściwie nową trylogię, nadającą się zarówno dla wiernych fanów jej prozy, jak i tych, którzy w tym miejscu chcieliby zacząć swoją z nią przygodą.

Jak „Krucze pierścienie”, tak i „Żelazny Wilk” ma swój urok, klimat i ciekawe wykonanie. Dzięki kolejnym odwołaniom do nordyckich mitów i legend, całość ma swój niepowtarzalny (ale pamiętny z poprzedniej trylogii) charakter. A chociaż Pettersen swoją prozą nie rewolucjonizuje gatunku serwuje nam rzadko spotykaną wśród popularnej literatury fantasy, naprawdę udaną i wartą polecenie lekturę, gdzie niezwykłości i popisy wyobraźni splatają się z naprawdę dobrym stylem i większą powagą w podejściu do tematu.

Poza tym styl, jakim operuje autorka, jest lekki i przyjemny, akcja wartka, a wydarzenia ukazane w ciekawy, czasem nieoczywisty sposób. W zestawieniu „Kruczymi Pierścieni”, „Żelazny Wilk” wydaje się być nieco odmiennaq lekturą, a jednak wciąż pozostaje taką samą, jak to, co znaliśmy do tej pory. I dobrze, bo naprawdę niewiele było w prozie Pettersen do poprawienia.

Podsumowując: warto. „Krucze pierścienie” kupiły rzesze czytelników i nie wątpię, że ta nowa trylogia też to uczyni. Ważniejsze jest jednak to, że zadowoli ona tych, którzy od fantastyki wymagają wyższej, niż spotykana na co dzień jakości. Dlatego zachęcam fanów do poznania tej serii.

Siri Petterson kilka lat temu zasłynęła w Polsce, dzięki swojej serii fantasy „Krucze pierścienie”. Seria zbierała dużo pozytywnych opinii, co spowodowało, że długo się zastanawiałam czy ją przeczytać. W końcu trafiła na moją niekończącą się listę książek do przeczytania i czeka aż w końcu po nią sięgnę. W międzyczasie na polskim rynku ukazała się pierwsza część nowej serii autorki. Tym razem się nie zastanawiałam i od razu sięgnęłam po „Żelaznego wilka”.

Po pierwszą część serii „Vardari”, czyli „Żelaznego wilka” sięgnęłam z wielką ciekawością. Miałam nadzieję otrzymać dobrą historię. Dosyć szybko się przekonałam, że to co czytam jest interesujące. Zaczęłam się zastanawiać, co się zaraz stanie. W momencie, gdy już bardziej poznałam bohaterów i dowiedziałam się o co mniej więcej chodzi w tym świecie, to jeszcze bardziej przywiązałam się do czytanej historii i jeszcze bardziej byłam ciekawa, co stanie się dalej.

Książkę „Żelazny wilk” czytałam z pełnym zaangażowaniem. Opisywany świat okazał się intrygujący i wciągający. Czytanie tej pozycji było tak przyjemne, że od razu zaczęłam poszukiwać w księgarniach poprzednie książki Petterson. Jestem pewna, że sięgnę także po kolejne części serii „Vardari”, gdyż jestem ciekawa, jak dalej potoczy się życie czytającej z krwi. Zapowiada się kolejna bardzo dobra seria fantasy.

W jednej chwili uciekasz od rodziny, życia, które Ci było dane. Przeznaczenie jednak Cię dogania. W pewnym momencie musisz stawić czoło temu przed czym uciekasz, a drobna pomyłka skończyć się może śmiercią. Twoją? Niekoniecznie. Diabeł patrzy i czuwa, a jaką rolę odgrywa w całej tej historii? Jest kluczem do wszystkiego, najbardziej do strachu.

Nie miałam żadnych oczekiwań co do tej książki, bo nie czytałam poprzedniej serii autorki. Co do klimatu nordyckiego od samego początku był i jest cudownie opisany, wykreowany – da się go poczuć. Autorka stworzyła niesamowity klimat, uniwersalny.

Nie wiem, czy można nazwać magią to co autorka opisuje, na pewno ma jej jakieś podwaliny i istnieje choć w trochę innej formie niż powszechnie. Żyjący wiecznie, którzy kontrolują wszystko wokół i czytające z krwi. Baśnie i legendy, które przekazywane z pradziada mają w sobie zalążek prawdy. Jak zostały wypaczone i jak zmienione je na własną korzyść. Kobiety, które miały stać na straży porządku są tłamszone i zostają uzależnione od tych , którzy nie powinni istnieć, a w tym ona niesamowicie silnie kobieta, która nienawidzi wszystkiego co ma związek z krwią, wieszczeniem, czy życiem wiecznym. Wmawiano jej, że jest inna. Jak bardzo? Jaki to ma wpływ na otoczenie i to co się dzieje w mieście? Przeznaczenie ją dogania, a sam diabeł zamieszkał jej w sercu. Brutalność, śmierć i krew, która uzależnia i zmienia ludzi.

Tajemnica goni tajemnice, wiele zaskoczeń, a sama historia niezwykle wciągająca. Jest też dużo pożądania, mrocznych historii, ciemnych zaułków i tak krew tak istotna, a zarazem jest głównym zmartwieniem. Bohaterowie liczni, każdy na swój sposób potrzebny. Wulgarni, nieprzewidywalni, sprośni, nieugięci. Podejmujący decyzję, które mają swoje konsekwencję. Kobieta, która musi wybrać komu wierzyć, wkurzające i irytujące zbiegi akcji oraz miłość, której wszyscy pragną, a tak ciężko jest ją mieć: do siebie, do drugiego człowieka. Wierzenia, które nie są zwykłą bujdą. Żyć wiecznie to przekleństwo, czy dar; a wydarzenia z przeszłości zaczynają mieć konsekwencję. Pokój okupiony krwią, jest wyjątkowa. Bardzo cienka nić dzieli ludzi od zwierząt, a końcówka zostawia więcej pytań niż odpowiedzi. Sprzeczność goni sprzeczność. Zagubienie i frustracja, na koniec siła i wola przetrwania. Tak dużo emocji. Już dawno czegoś takiego nie czytałam: od razu ma się ochotę sięgnąć po drugi tom.

Wobec powieści miałem pewne oczekiwania. Jednak czy zostały one spełnione?

Żelazny Wilk to pierwsza książka z serii Vardari. Akcja toczy się w uniwersum znanym z Kruczych pierścieni. Opowiada historię Juvy, która nienawidzi czytających z krwi. Uważa je za oszustki, które manipulują ludźmi. Główna bohaterka, choć jest jedną z nich, uparcie wypiera to ze świadomości.

Świat stworzony przez Siri Pettersen to nic nowego. Zadziwiające jest to, że wszyscy mają bzika na punkcie wilków. To polowanie na nich nakręca wszystkich ludzi. Niektórzy chorują na wilkowatość i tracą zmysły. Dla mnie nic szczególnego. Przez cały czas liczyłem na coś więcej. Były niekiedy ciekawe zwroty akcji, ale to nic wielkiego. Podczas czytania oczekiwałem, że będzie tylko lepiej… a nie było.

Dla mnie fabuła była trudna do ogarnięcia. Niekiedy nie wiedziałem, co czytam. Nie potrafiłem wciągnąć się w Żelaznego Wilka Siri Pettersen. Mam wrażenie, że autorka nie umiała w odpowiedni sposób dawkować mroku. Było za dużo takich scen. Jak wspomniałem wyżej, ciężko było mi się w tym odnaleźć.

Pierwsza połowa książki to niekończąca się męczarnia, myślałem, że nigdy nie skończę czytać. Ostatecznie zrezygnowałem i zagłębiałem się w powieść tylko wtedy, kiedy naprawdę nie miałem co robić. Nie potrafiłem znaleźć w niej nic ciekawego. Jeszcze niektóre wątki Juvy były interesujące, szczególnie gdy przebywała w swoim rodzinnym domu. Dla mnie akcja okazała się zbyt chaotyczna i nieangażująca czytelnika.

Cała recenzja na: [Adres usunięty]