Zakon

Od lat jestem wielką fanką Pauliny Hendel, od pierwszej serii, którą pochłonęłam na raz wszystkie tomy, po najnowszą o poruczniku Sztormie. Jakiś czas temu pisałam wam o genialnej książce pt “Wzgarda”, która pochłonęła mnie bez reszty. Dlatego, gdy tylko wyszedł kolejny tom “Zakon”, czekałam na wolną chwilę, by móc po nią sięgnąć. Jednak ostatecznie spotkałam się ze ścianą. Książka nie jest obszerna, a czytałam ją blisko tydzień, a jeszcze dłużej zeszło mi na recenzji, ponieważ nie umiałam się wgryźć w historię, ani nie dałam rady pozbierać myśli po niej.

Autorka znana jest z historii z wierzeniami słowiańskimi w tle, jednak “Zakon” zabiera nas w całkiem inny świat. Mamy tu fantastyczny kryminał, a nawet i thriller, który swoją mroczną otoczką wciąga czytelnika w brutalne baśnie. Baśnie, które są narzędziem do zbrodni, a granica między nimi a rzeczywistością zaczyna się po raz kolejny zacierać.

Powrót do Liberii nie miał być tak brutalny, liczyłam na chwilę spokoju, a zaczęliśmy od morderstwa, a może samobójstwa, niczego nie można być pewnym. Naczelnik Sztorm staje przed nowym wyzwaniem, musi rozwikłać zagadkę śmierci redaktora lokalnej gazety. Jednocześnie do Liberii zmierza nowy ogr Argi, który wniesie naprawdę wiele do historii. Pierwsze morderstwo w Kolonii to dopiero początek i wiele nieprzyjemności czeka porucznika Sztorma.

Autorka idealnie odnalazła się splataniu wątków kryminalnych z mrocznymi baśniami i wszechobecnym mrokiem. Nie gubi się w śledztwie, które jest prowadzone przez Kiliana, a wielowątkowa historia nie mąci w głowie. Jednak podkreślam, miałam problem z pełnym wciągnięciem się w historię. Czytałam albo przez 2 godziny bez przerw, albo przez 10 stron nie mogłam się skupić na tekście. I wiem, że nie jestem jedyna, która to samo odczuwała.

Nie mogę przejść obojętnie nad bohaterami. Uwielbiam ich i z każdym się związuje. Przeżywam z nimi ich rozterki, śmieje się z zabawnych dialogów, podziwiam błyskotliwe riposty, jednak cały czas miałam w głowie, że czegoś mi tu brakuje. Sięgnę po kolejny tom, jeśli wyjdzie, nie odpuszczę twórczości autorki, mimo słabszego tomu. Dziękuję wydawnictwu Mięta za możliwość poznania tej historii.

„Zakon” to kontynuacja losów jakże sympatycznych i nietuzinkowych bohaterów, którym przyszło żyć w świecie z jednej strony idealnym, a z drugiej strony stawiającym wciąż nowe, niebezpieczne wyzwania. Ta opowieść pokazuje bardzo popularne mechanizmy, które stosowane przez ludzi ogarniętych chęcią władzy i kontroli, mogą zniszczyć coś naprawdę pięknego. Nie trzeba wojny, nie trzeba magicznych sztuczek, aby niepostrzeżenie zmanipulować opinię publiczną i nastawić sąsiada przeciw sąsiadowi. Czujemy jednak, że coś czai się za rogiem, a zło wciąż próbuje przejąć kontrolę nad miejscem, które jest po prostu nieprzewidywalne. Miejmy nadzieję, że także odporne na zakusy Starego Lądu i Zakonu Wzgardy. Choć ponownie bardzo wiele w tej opowieści wątków, które nie prowadzą do wspólnego mianownika, niezmiennie warto dać się im poprowadzić.

Polecam – to świetna opowieść o manipulacji, prześladowaniu i triumfie dobra nad złem.

"Zakon" jest drugim tomem serii Sztorm. Zdecydowanie trzeba czytać w odpowiedniej kolejności, ponieważ wydarzenia są ze sobą bardzo powiązane. Powiedzieć, że równie dobrze mogłoby to być jedno tomiszcze, które ciężko by było utrzymać w ręku, to jak nic nie powiedzieć. Dlatego nie róbcie sobie tego i nie wpadajcie w tę część jak dzik w szyszki, bo naprawdę nie ogarniecie o co chodzi.

Kolonia przez rok mogła cieszyć się pozornym spokojem, jednak ten czas właśnie dobiega końca. Śmierć redaktora lokalnej gazety zostaje uznana za samobójstwo, ale naczelnik Sztorm nie wierzy, że sprawa jest tak prosta. I te przeczucia szybko znajdują potwierdzenie, gdy dochodzi do kolejnych zbrodni. Sposób działania sprawcy przywodzi na myśl wydarzenia opisane w ponurych „Baśniach sióstr Morose”. Tymczasem coraz większe zagrożenie zaczynają stanowić ogry, których zachowanie niespodziewanie staje się dziwne i niebezpieczne. Sztorm musi więc nie tylko odkryć, kto odpowiada za makabryczne morderstwa, lecz także zmierzyć się z sekretami skrywanymi przez swoich współpracowników oraz przez nią samą. Nad wszystkim unosi się jeszcze jedna zagadka: kim właściwie jest owiana legendami unhora?

Można śmiało powiedzieć, że mamy tu kryminał z fantastyką wymieszany i wyszło to naprawdę genialnie. Kolejny raz z resztą. I jak mamy romantasy, do którego już przywykliśmy jako romansu z elementami fantastycznymi, tak tutaj dostaliśmy od Hendel kryminał w świecie przez nią wykreowanym i wątek z zagadką kryminalną wychodzi na pierwszy plan, co było świetnym pomysłem.

Ponownie wracamy do Kolonii i spotykamy członków Pokojowej Warty, by razem z nimi zanurzyć się w kolejnym dochodzeniu. Szybko okazuje się jednak, że zakończenie jednej historii nie musi oznaczać definitywnego zwycięstwa. Czasami jest jedynie chwilą ciszy, podczas której zło zbiera siły, by uderzyć ponownie. Bohaterowie przekonują się o tym na własnej skórze, bo motyw krwawych baśni powraca i znów staje się częścią niebezpiecznej rozgrywki.

Najważniejsza pozostaje jednak sama opowieść, a pod tym względem „Zakon” ma do zaoferowania naprawdę wiele. Fabuła rozwija się na kilku poziomach, niejednokrotnie zmienia kierunek i potrafi zaskoczyć, ale jej ogromną siłą są przede wszystkim bohaterowie. To postacie wyraziste, obciążone własną przeszłością i doświadczeniami, które nie pozostają bez wpływu na podejmowane przez nie decyzje. Funkcjonują w rzeczywistości z pozoru znajomej, opartej na zasadach, które łatwo zrozumieć, a jednocześnie dalekiej od prostych podziałów i doskonałych rozwiązań. Ten świat może sprawiać wrażenie uporządkowanego, lecz pod jego powierzchnią kryje się znacznie więcej.

Podsumowując: jest mrocznie, jest brutalnie, a przy tym widać, że pomysł na fabułę był od początku do końca i naprawdę nie ma się co bać tych sześciuset stron, bo mknie się przez treść bardzo szybko i czas staje się pojęciem względnym. To naprawdę jedna z lepszych książek jakie miałam okazję w tym roku przeczytać.

Po świetnym pierwszym tomie z dużą przyjemnością wróciłam do Liberii i kapitana Sztorma. Zakon to kolejna książka, która udowadnia, że Paulina Hendel doskonale odnajduje się w mieszaninie fantasy i kryminalnej zagadki, tworząc świat, który z jednej strony zachwyca egzotyką, a z drugiej nie pozwala czytelnikowi ani na chwilę odetchnąć od niebezpieczeństw.

Akcja ponownie przenosi nas do Kolonii, gdzie kolejna pora sucha przynosi ze sobą nowe zagrożenie. Tajemnicze zgony, zapomniane dziecięce baśnie, plotki o bestii z buszu i polityczne intrygi splatają się w historię, od której trudno się oderwać. Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy układanki i prowadząc czytelnika przez pełne zwrotów akcji śledztwo.

Największą siłą tej serii pozostaje jednak jej bohater.

Kapitan Sztorm to postać, za którą zwyczajnie chce się podążać. Jest konsekwentny, opanowany, sprawiedliwy i nieugięty, ale jednocześnie daleko mu do papierowego herosa, który zawsze ma gotową odpowiedź na każde pytanie. To bohater, który po prostu wykonuje swoją pracę najlepiej, jak potrafi, a przy okazji raz po raz ratuje Liberię przed zagrożeniami, o których większość jej mieszkańców nigdy się nie dowie.

Ogromnie podoba mi się również rozwój pozostałych bohaterów. W Zakonie nie tylko spotykamy postacie wprowadzone w poprzednim tomie, ale mamy okazję poznać je znacznie lepiej. Każdy z członków załogi posterunku dostaje swoje miejsce w historii, własne motywacje i przeszłość, dzięki czemu ta drużyna staje się jeszcze bardziej wiarygodna i po prostu budzi sympatię. To jedna z tych serii, w których kibicuje się nie tylko głównemu bohaterowi, ale całemu zespołowi.

Paulina Hendel po raz kolejny udowadnia również, jak świetnie potrafi prowadzić akcję. Historia jest dynamiczna, pełna emocji i zwrotów wydarzeń, ale ani przez moment nie sprawia wrażenia chaotycznej. Wszystko ma swoje miejsce, a kolejne odkrycia naturalnie napędzają fabułę. To jedna z tych książek, które czyta się z rosnącą ciekawością, nieustannie zastanawiając się, dokąd autorka poprowadzi bohaterów tym razem.

Bardzo doceniam także klimat świata przedstawionego. Liberia tętni własnym życiem - pełnym lokalnych wierzeń, legend, politycznych napięć i społecznych konfliktów. Dzięki temu jest czymś znacznie więcej niż tylko tłem dla kryminalnej zagadki. To miejsce, do którego naprawdę chce się wracać.

Zakon to bardzo udana kontynuacja, która nie tylko utrzymuje wysoki poziom pierwszego tomu, ale również rozwija świat i bohaterów, pozostawiając czytelnika z ogromną ochotą na kolejne przygody.

Jeśli lubicie fantasy z dopracowanym światem, nietypową zagadką do rozwikłania i bohaterami, których trudno nie polubić, seria Pauliny Hendel zdecydowanie zasługuje na uwagę. Ja bawiłam się znakomicie i z ogromną przyjemnością będę wypatrywać kolejnych tomów.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Mięta

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Po rocznym względnym spokoju w Kolonii, zło znowu się przebudziło. Zaczęło się od domniemanego samobójstwa redaktora miejscowej gazety, a naczelnik Sztorm podskórnie czuje, że to dopiero początek. Ma rację. Wkrótce pojawiają się nowe zdrodnie, a wszystkie bardzo przypominają sceny z mrocznych opowieści Baśni sióstr Morose. Kto stoi za tymi makabrycznymi morde*rstwami? I dlaczego ogry tak nagle zaczęły się bardzo dziwnie i niebezpiecznie zachowywać? Jakie tajemnice ukrywają współpracownicy Sztorma i ona sam? Kim jest mityczna unhora?

Od czasu do czasu lubię i potrzebuje sięgnąć po powieść z gatunku fantastyki. Zwłaszcza kiedy znam już pierwszą część tej serii i bardzo się mi podobała. Nie inaczej było i tym razem.

Książka ma blisko 600 stron, jednak absolutnie tego nie odczuwałam podczas lektury.

Autorka powoli rozwija przed czytelnikiem świat w jakim żyje naczelnik Sztorm. Dokładnie, ale bez przesady opisuje różne stwory jakie tu występują. Ich miejsce zamieszkania, zwyczaje, posiłki i wszystko co potrzeba by móc sobie bez problemu cały ten świat wyobrazić.

Ponownie trzeba było pożegnać się z jednym z bliskiego otoczenia naczelnika.

Tym razem, dowiadujemy się więcej o przeszłości głównych bohaterów, jednak sporo pozostaje przed czytelnikiem jeszcze zakryte i mam nadzieję,że powstanie kontynuacja tej serii. Bardzo podobały się mi nawiązania do baśni, które jak za czasów mojego dzieciństwa wcale nie były przesłodzone i ugładzone, ale pełne mroku i ludzkich, złych zachowań.

Nie obyło się także bez zagadki kryminalnej, co do której miałam wiele podejrzeń, a i tak koniec mnie zaskoczył. Świetna lektura, taka w sam raz dla rozrywki i przyjemnego spędzenia czasu. Polecam.