Srebrzyste węże. Pozłacane wilki. Tom 2

"Srebrzyste węże" to drugi tom po "Pozłacanych wilkach" i muszę przyznać, że jest to kolejna bardzo dobra powieść fantasy.

Czasami jest tak, że te kolejne tomy już nie są tak dobre, jak by zabrakło Autorowi pomysłu na część dalszą i czytelnik przez to ma odczucie, że pisana książka była na siłę.

Nie tym razem! Tym razem to równie dobra, jak nie lepsza opowieść i szczerze... więcej

Srebrzyste węże - to zdecydowanie lepszy wybór, niż pierwsze część. Aż dziwię się, że aż tak przypadła mi do gustu. Książka pełna jest zawiłych łamigłówek i zagadek. Dlatego tym przyjemniej obserwowałam w jaki sposób bohaterowie krok po kroku dochodzą do rozwiązania. Oczywiście nie obyło się tutaj bez żartobliwych przepychanek Zofii i Enrique za którymi bardzo się stęskniłam! A skoro jesteśmy przy postaciach. Rzadko mi się zdarza żeby polubiła wszystkich bohaterów, a tutaj miałam problem kogo wolę bardziej. Jednak wydaje mi się, że cudowne trio w postaci Hypnosa, Enrique i Zofii (która swoją drogą ma polskie korzenie!) skradło moje serce. Podsumowując: zdecydowanie jest to godna kontynuacja! Po którą nie tyle wypada, co trzeba sięgnąć. Nawet osoby, które mogły nie do końca polubić się z pierwszym tomem, w tym przypadku powinny być usatysfakcjonowane. A zakończenie? Ech… dajcie mi już trzeci tom!!

Srebrzyste węże

Autor: Roshani Chokshi

Drugi tom tajemniczej i pełnej akcji powieści Pozłacane wilki.

Po śmierci Tristana każdy z przyjaciół idzie w swoją stronę. Zofia wraca do Polski by zaopiekować się swoją chorą siostrą, Enrique chce uznania wśród członków Ilustrados i urządza przyjęcie dla nich lecz nikt nie przychodzi, bardzo go to smuci, Laila wyprowadza się z hotelu, a Severin spędza całe dnie na poszukiwaniu księgi, która pomoże mu ochronić jego przyjaciół.

Ocena♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️7/10

Jest na tym samym poziomie jak pierwszy tom. Tak samo mi się podobały.

Tak samo tajemnicza jak w pierwszym tomie. Jest pełno zagadek do rozwiązania i poznajemy wiele innych bohaterów, o których musimy się upewnić czy są po stronie przyjaciół czy wrogami.

Akcja powieści rozgrywa się w mroźniej i zimnej Rosji . Jest to bardzo fajne tło do książki . Podobałmi się ten klimat.

Poznajemy lepiej bohaterów ,ale mimo tak dalej wiemy o nich mało. Widać, że nie byli to prawdziwymi przyjaciółmi ponieważ szybko zdecydowali o odejściu. Mimo, że autorka tak chciała ich pokazać w pierwszym tomie. Chciałabym dostać kilka historia w jaki sposób przyjaciele zaufali sobie i zaczęli wspólnie spędzać czas. Jak ich tą drogą szli i co musieli zrobić by zasuwać sobie.

Jeśli chodzi o Severin ON się bardzo zmienia oo śmierci Tristana. Staje się smutny , odrzuca radość i miłość, jego jedynym celem jest znaleźć księgę by już nikt z jego przyjaciół nie stała się krzywda. Chce stać się bogiem by ich chronić. Lecz nie zauważa, że swoim postępowaniem krzywdzi ich.

Zapraszam na mój blog i Instagram WikaKosczyta

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy

"Srebrzyste Węże" to drugi tom serii. Pierwszy "Pozłacane wilki" pozostawiły spory niedosyt, było tam również kilka niedociągnięć, które momentami przeszkadzały w odbiorze. Jednak ten tom zwala z nóg i mogę spokojnie przyznać, że jest lepszy niż pierwszy a to nie zdarza się często.

"Laila była dla niego jakby baśnią, którą wyjęto prosto ze stronic książki - dziewczyna z klątwą pisaną w bicie jej serca."

Cena jaką zapłacili za pokrzyżowanie planów Upadłemu Domowi, okazała się straszliwa. Poczucie winy wciąż spędza sen z powiek naszych bohaterów. Pragnąć odkupić swoje winy Severin postanawia odnaleźć zagubiony przed wiekami przedmiot, który według opowiadać ma obdarzyć mocą tego kto go posiądzie. Moc bogów zawsze jest kuszącą propozycją. Mroźna Rosja wita grupę to boginie pilnują sekretów a morderstwa pokazują, że mit przestaje być mitem a zaczyna przerażającą prawdą. Gdy na jaw wychodzą dawno skrywane sekrety a przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, nawet przyjaciel może stać się wrogiem. Nieoczekiwanie za zakrętem pojawi się droga, której się nie spodziewali. Czy będą mieli odwagę nią podążyć?

"Miłość mogła przybierać przerażający kształt."

Jestem zachwycona tym tomem, choć są rzeczy, które kładą cień na całość odbioru. Od początku jednak; poprzedni tom tak pełen przepychu, złota i bogactwa zostawiamy w tyle i odkrywamy zakamarki mroźnej Rosji. Tutaj panuje dość surowy klimat, co pozwala lepiej wczuć się w sytuację naszych bohaterów. Opuszczone pałace, niekończące się, mroczne korytarze i przedziwne stwory jako strażnicy. Nie ma tu nic z ciepła i radości a jedynie mrok i zwątpienie.

Niesamowicie się ciesze, że Roshani Chokshi postanowiła pokazać relację Enrique i Zofii z innej strony, bardziej dokładnie, dzięki czemu mogliśmy zrozumieć co nimi kieruje. Czytelnik może dorastać wraz z nimi, czego nie mieliśmy w poprzednim tomie. Odniosłam wrażenie, że "Srebrzyste Węże" są doroślejsze, trochę mniej w nich radości a więcej melancholii.

" Nie stanowiły równania, które musiała za wszelką cenę rozwiązać"

Niestety są tu też drobne niedociągnięcia. Ci którzy czytali poprzednią książkę wiedzą, jak się kończy. To jedno zdanie na samym końcu, które sprawiło, że poderwaliśmy się z miejsca i nie mogliśmy się doczekać premiery kolejnej części. Tutaj jednak... nie ma go. Nie zostało to w żaden sposób pociągnięte dalej ani też wytłumaczone, co budzi mały zawód. Momentami książka staje się również bardzo przewidywalna, choć później następują zwroty akcji. Taki trochę okręt na wzburzonym oceanie. Co mnie jednak najbardziej zdziwiło to praktycznie brak nawiązania do "Pozłacanych Wilków", wydaje mi się, że bez znajomości tamtej części, czytelnik nadal by się odnalazł, choć może trochę wolniej.

"Bądź światłem na tym świecie, Zosieńko, bo bywa na nim bardzo ciemno."

Pomimo tych drobnych błędów, z niecierpliwością czekam na kolejny tom, bo zgodnie z przewidywaniami, koniec tego również zakończył się tak, że miałam ochotę krzyczeć.

Jeśli, ktoś nie zna serii, serdecznie polecam.

Sylwia "Sirroco" Stinia

I w końcu jest! Premiera, której wyczekiwałam!

Pierwszy tom “Pozłacanych wilków” pozostawił moje malutkie serduszko roztrzaskane na tysiąc kawałeczków. Moja czytelnicza dusza była niezaspokojona i pragnęła więcej i więcej. Niezwykle porywający i emocjonujący finał aż fizycznie zmusza, aby natychmiast sięgnąć po kontynuację. Tym bardziej ogromnie się cieszę, że “Srebrzyste węże” ukazały się tak szybko i miałyśmy przyjemność objąć go grupowym patronatem!

Na powrót możemy wyruszyć w niesamowitą podróż wraz z Severinem i jego niepowtarzalną drużyną. Jednak tym razem zostawimy za sobą piękny, magiczny Paryż, aby udać się na odległą i mroźną Rosję. Czy uda się bohaterom zdobyć legendarny artefakt, który może uratować życie jednego z nich?

Choć pierwszy tom mnie oczarował, nie pozostawałam ślepa na pewne niedociągnięcia czy błędy, wynikające najpewniej z debiutu literackiego. Druga część natomiast to już bardziej dopracowany warsztat literacki i powiedzieć, że czytałam powieść z przyjemnością, to zdecydowanie za mało. Wręcz płynęłam w niej. Wszystko to co delikatnie przeszkadzało mi wcześniej, teraz zupełnie zniknęło i nawet gdybym chciała się czegoś doczepić… a lubię się czepiać… to nie mam po prostu czego.

Jednak wiele się zmienia. Zmieniają się nasi bohaterowie, są bardziej dojrzali, poważni, przytłoczeni ciężarem straty i podjętych decyzji. Nie są już rozbawioną grupą młodzieży, ale doświadczonymi przez życie ludźmi, którzy zrozumieli jak kruchy był ich domek z kart. Zmienia się również atmosfera. Z lekkiej, żartobliwej, pełnej psot w bardziej mroczną, nostalgiczną, przesyconą zapachem śmierci i tajemniczości. Bardzo, ale to bardzo odpowiadał mi taki klimat. Momentami czułam aż ciarki, gdy bohaterowie przemieszczali się po mroźnych, skute lodem korytarzach, gdzie każdy, nawet najdrobniejszy błąd, mógł skończyć się ich śmiercią.

“Srebrzyste węże” pełne są zawiłych łamigłówek i zagadek, których mój biedny móżdżek nawet po latach wysiłku nie rozpracowałby. Dlatego tym przyjemniej obserwowałam w jaki sposób bohaterowie krok po kroku dochodzą do rozwiązania. Oczywiście nie obyło się tutaj bez żartobliwych przepychanek Zofii i Enrique za którymi bardzo się stęskniłam!

A skoro jesteśmy przy postaciach. Rzadko mi się zdarza żeby polubiła wszystkich bohaterów, a tutaj miałam problem kogo wolę bardziej. Jednak wydaje mi się, że cudowne trio w postaci Hypnosa, Enrique i Zofii (która swoją drogą ma polskie korzenie!) skradło moje serducho.

Podsumowując: zdecydowanie jest to godna kontynuacja! Po którą nie tyle wypada, co trzeba sięgnąć. Nawet osoby, które mogły nie do końca polubić się z pierwszym tomem, w tym przypadku powinny być usatysfakcjonowane. A zakończenie? Ech… dajcie mi już trzeci tom!!

No i się w końcu doczekałam kontynuacji „Pozłacanych wilków”!

Po wydarzeniach z pierwszej części dręczony wyrzutami sumienia Séverin postanawia odnaleźć przedmiot dający moc równą mocy Boga. Droga do niego prowadzi go wraz z przyjaciółmi do mroźnej Rosji, gdzie czeka na nich wiele niebezpieczeństw. Czy będzie to warte ryzyka?

Tak jak w przypadku większości kontynuacji - „Srebrzyste węże” są tym samym, co „Pozłacane wilki”, ale pomnożone razy kilka. Tym sposobem jest jeszcze więcej akcji, jeszcze więcej zwrotów akcji, jeszcze więcej zagadek, jeszcze więcej niebezpieczeństw, jeszcze więcej emocji. I to właśnie lubię! Tego od tej książki oczekiwałam i dokładnie to dostałam.

Nie będę wszystkiego dokładnie omawiać, bo jestem od zachęcania do sięgnięcia po książkę, a nie po to, by ją spoilerować. No ale o finalnym zwrocie akcji MUSZĘ wspomnieć. NO WOW! Jestem pod ogromnym jego wrażeniem. Byłam niesamowicie zaskoczona, przez cały kolejny dzień tylko o tym myślałam. No po prostu niesamowite.

Ogromnym plusem książki jest też klimat. On także bardzo przypadł mi do gustu. Zimy samej w sobie nie lubię, ale mroźny klimat idealnie pasował do tej książki. Mogłabym tylko czytać i czytać. Świetnie nadaje się do czytania w długie jesienno-zimowe wieczory pod kocykiem i z kubkiem cieplutkiej herbaty.

No i nie zapominajmy o bohaterach. Jak ja się za nimi stęskniłam! Uwielbiam to, w jaki sposób autorka kreuje (a właściwie powinnam powiedzieć „formuje”) bohaterów. Widać przemianę postaci – a to właśnie w książkach lubię. Jedynie trochę gorzej czytało mi się fragmenty, gdzie występował Séverin, który zmienił się najbardziej – to już nie jest ten Séverin, którego pokochałam (odgłos płaczu). Pomimo to i tak jestem pod wrażeniem kreacji wszystkich bohaterów.

Minusem książki jest jedynie zakończenie – przychodzi się ono za szybko. Tę serię mogłabym czytać i czytać, a tu nagle pojawia się końcówka, mocny zwrot akcji i koniec książki. No tak się nie robi!

Chyba nie muszę mówić, że polecam „Srebrzyste węże”? Daję tylko radę, by zacząć przygodę z tą serią od pierwszej części, czyli od „Pozłacanych wilków”, bo kilka rzeczy może w drugim tomie być niezrozumiałych.

Roshani Chokshi znów przeszła samą siebie. Rzadko zdarza się by kolejny tom serii był lepszy od pierwszego, a tym razem zdecydowanie tak jest. Z wypiekami na twarzy śledziłam losy bohaterów, sposób w jaki rozwiązują zagadki, niecodzienne poczucie humoru. Właśnie zaczynam czytać książkę po raz drugi, choć niezbyt często postępuję w ten sposób.