Zaklinaczka kości. Ród Umarłych. Tom 1

"Zaklinaczka kości" to młodzieżowe fantasy, które skusiło mnie swoim wątkiem magii nekromancji i do którego podeszłam z otwartą głową. Główna bohaterka, Wren, zostaje wplątana w wir wydarzeń, które odsłaniają przed nią coraz to nowe sekrety i tajemnice, niosące z sobą niebezpieczną wiedzę. Sojusznik może okazać się w każdej chwili wrogiem, ale czy wróg jest w stanie zostać sojusznikiem?

Nie ukrywam, że do tej książki skusiła mnie właśnie nekromancja, którą uwielbiam i która faktycznie w tym tytule gra dużą rolę. Choć nie jest to może typowe przedstawienie tego typu magii, to system stworzony przez autorkę mnie zaintrygował.

Wren to specyficzna postać, jest impulsywna, zadziorna, ciekawska, skora do przechwałek, a czasem naiwna czy irytująca, choć to można też zrzucić na jej młody wiek. Mimo wszystko stanowi spójną bohaterkę, którą polubiłam i której szczerze kibicowałam. Dobrze mi się o niej czytało.

Pozostałe postaci, nawet jak zajmują trochę miejsca w książce, to nie zostały szczególnie mocno rozwinięte, nad czym ubolewam, ale może zmieni się to w kolejnych częściach?

Sama historia jest bardzo prosta, całkiem łatwa do przewidzenia i nie prezentuje się oryginalnie na tle innych młodzieżówek. Ale ma świetny klimat, mniej typowy system magiczny, fajnie stworzony świat oraz czyta się tę książkę szybko i przyjemnie.

Zdarzały się drobne zgrzyty czy luki, ale jak na młodzieżówkę to wypada całkiem nieźle. Myślę, że to tytuł idealny dla fanów mroczniejszych klimatów, bez romansu na pierwszym planie, którzy mają ochotę na lekką i odprężającą historię. Jeśli ktoś podejdzie do niej ze zbyt wysokimi oczekiwaniami, to może się rozczarować, jednak jeśli spodziewa się nastrojowej rozrywki, to myślę, że dobrze trafił 😁

Ja z "Zaklinaczką" bawiłam się dobrze i będę ją pozytywnie wspominać, mam nadzieję, że na kolejny tom nie przyjdzie nam długo czekać, bo atmosfera na sam koniec całkiem fajnie się zagęściła 😁 mój apetyt na nekromancję nie został całkowicie zaspokojony, ale cieszę się, że powieść w takich klimatach została u nas wydana 😍

W „Zaklinaczce Kości” poznajemy Wren, wojowniczkę, którą chce zostać Walkyrą. Jej moc połączona jest z kośćmi umarłych. Kiedy dziewczynie nie udaje się przejść tradycyjnej próby, zostaje wygnana za Mur Graniczny, gdzie zostanie narażona na ataki nieumarłych. Los daje jej jedyną szansę na odzyskanie honoru i szacunku ojca – musi uratować porwanego księcia Rodu Złota. Do tego jednak potrzebna i będzie sojusz z jedną z porywaczy.

To pełna intryg historia, z którą spędziłam niezwykle ciekawy czas. Fantasy pełną gębą, z mrocznymi zjawami, bohaterami o szarej moralności, wielkimi magicznymi mocami i odkrywaniem własnych możliwości. Pełna zaciętości główna bohaterka, która chce udowodnić swoją wartość, gburowaty porywacz i książę o niezwykłym uroku i poczuciu humoru. Delikatny wątek miłosny enemies to lovers z jest jedynie dodatkiem do tej fantastycznej historii, a wędrówka zbliża ich do siebie.

Postać Wren to uosobienie odważnej, silnej kobiety, która wykazuje się sprytem, ale potrafi również zaskoczyć. Julian natomiast to taki zły typ, jednak bardzo intrygujący. Ciekawy fantastyczny świat, połączony z Wartka akcją. Tylko czekać na kolejny tom.

„Zaklinaczka kości” intryguje czytelnika oryginalnym pomysłem i połączeniem zaklinaczy z różnymi profesjami – od kości po duchy! Jednakże czytając tę historię miałam problem ze zrozumieniem fabuły, zasad magii i innych aspektów historii… Chociaż myślę, że za wszystkim stoi tłumaczenie – zdarzały się błędy, braki w dialogach, a także dziwnie skonstruowane zdania. Uważam też, że to jeden z problemów, który odebrał mi zrozumienie i wciągnięcie się w lekturę. Aczkolwiek proszę się nie martwić! W tej opowieści drzemie naprawdę ciekawy potencjał i zamierzam Wam go przedstawić.

Zaczynając od dobrych stron, to jak zaznaczyłam „Zaklinaczka kości” zaskakuje pomysłem na system magiczny. Wszelkiej maści zaklinacze kości, złota czy żelaza są naprawdę ciekawą rzeczą kontrolującą świat, w którym żyje Wren i przyznam, że chętnie poczytałabym więcej na temat innych rodów parających się „magią”. Dodatkowo fabuła to jedna wielka intryga polityczna, w której przemykają sekrety, zdrady i niepewne sojusze. Można też dostrzec zawiązki romansu, ale autorka na bierze go za główny wątek – co dla mnie jest nawet na plus. Nie uszło mi jednak uwadze, że motyw Muru, odgrodzenia świata przed „nieumarłymi” i motyw bękartów… Już gdzieś to widziałam i przyznam, że przez te podobieństwa, mogłam dość dobrze przewidzieć fabułę. Aczkolwiek, aż tak bardzo mi to nie przeszkadzało.

Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę na bohaterów. Wren, pełna frustracji i chęci zdobycia uwagi rodziny, bywa początkowo irytująca i pełna arogancji. Jednakże z nowymi rozdziałami i faktami, które poznaje na temat otaczającego ją świata, zaczyna się zmieniać i wydobywa na powierzchnię dziewczynę, którą trzymała szczelnie zamkniętą w sercu. Ta jest pełna obaw, strachu, ale też walki o siebie i ludzi, których kocha – bo czasami więzi krwi nie wystarczą, aby czuć do kogoś zaufanie i lojalność. Podobała mi się ta transformacja i przebudzenie Wren, więc bardzo czekam na jej dalszą historię! To samo tyczy się Juliana, który akurat zdobył moją sympatię już od samego początku. Przyznam, że był jednym z najjaśniejszych punktów mojej lektury.

Podsumowując, „Zaklinaczka kości” to naprawdę dobre fantasy z motywem walki, nieumarłych i intryg politycznych. Jednakże cierpi z powodu błędów redakcyjnych w tłumaczeniu, które wprowadzają zamieszanie i zamęt podczas czytania. Dodatkowo niektóre początkowe sekwencje mogą powodować poczucie irytacji, ale myślę, że warto poznać tę historię. Zwłaszcza, że kryje się w niej coś ciekawego! Z pewnością sięgnę po drugi tom i zobaczę, dokąd zmierza historia Wren.

Współpraca reklamowa @wydawnictwonowestrony

Nie czytam zbyt wielu książek z gatunku fantastyki, chociaż co roku obiecuje sobie, że będę ich czytała znacznie więcej niż w poprzednim, dlatego też nieczęsto zgłaszam się do ich recenzji. Tym razem propozycja przyszła z góry i aż żal byłoby odmówić, szczególnie że opis publikacji naprawdę mnie zachwycił. Czy zatem faktyczna historia okazała się równie interesująca? Muszę przyznać, że tak, chociaż zdarzały się w niej momenty, które trochę wiały nudą.

Bardzo podobała mi się kreacja głównej bohaterki. Wren poznajemy w momencie, gdy ma przejść próbę, dzięki której stanie się pełnoprawną walkyrą. Oczywiście nie wszystko idzie po jej myśli, ponieważ nie miałoby to sensu dla dalszego rozwoju fabuły, ale byłam naprawdę pod wrażeniem jej umiejętności i tego, jak śpiewająco wyszła z opresji, chociaż nie zostało to docenione przez komisję oceniającą, co doprowadziło do tego, że została oddelegowana do najgorszej możliwej pracy. Czy była z tego powodu rozżalona? A i owszem, ale dało to początek naprawdę świetnej przygodzie, chociaż zanim do niej doszło, czytelnik musiał uzbroić się w cierpliwość.

Polubiłam również dwóch męskich bohaterów. Zarówno Julian, jak i Leo, mają w sobie to coś, co sprawia, że czytelnik chce dowiedzieć się o nich jak najwięcej. Czy któryś z nich okaże się wybrankiem Wren? Tego oczywiście nie zdradzę, ale przyznam, że wątek romantyczny również był dość ciekawie poprowadzony.

W „Zaklinaczce kości” występuje wiele motywów literackich, które lubię, jednak tym razem to nie one mnie urzekły. Zatem, co najbardziej przypadło mi do gustu? Zdecydowanie był to wykreowany przez autorkę świat oraz to, że Wren była zaklinaczką kości, która walczyła z nieumarłymi. Oczywiście w literackim świecie można znaleźć wiele książek, w których występują przeróżni nieumarli, jak chociażby zombie, ale tutaj mamy do czynienia z czymś zupełnie innym, z czym osobiście nie miałam jeszcze styczności. Dlatego myślę, że była to miła odmiana.

Największym minusem całej historii było jej zakończenie. I nie zrozumcie mnie źle, bo odkrycie części tajemnic zrobiło na mnie naprawdę dobre wrażenie, tylko po raz kolejny trafiłam na to, czego nienawidzę najbardziej na świecie, czyli na urwanie historii w połowie. Drodzy autorzy, tak się po prostu nie robi! I jak mam teraz wytrzymać do polskiej premiery kolejnej odsłony, szczególnie że nie zdamy jeszcze jej daty? Cóż chyba będzie trzeba sięgnąć po oryginał.