Księżniczka Popiołu. Tom 1

„Księżniczka popiołu” to książka, która swego czasu dzięki przepięknej okładce podbiła zagraniczny bookstagram. W Polsce wydawnictwo Zysk i Ska postanowiło pozostać przy tej cudnej grafice, jednak od razu rodzi się pytanie – czy zawartość jest równie urzekająca? I tutaj pojawiają się pierwsze zgrzyty. Teoretycznie książka wydaje się być w porządku, ale jednak stale – w trakcie lektury, jak i teraz – towarzyszyło mi uczucie, że coś tutaj nie gra. Coś jest nie tak. Czegoś brakuje. Czy uda mi się w trakcie tej recenzji dojść do tego, co to za braki?

W ostatecznym rozrachunku z przykrością muszę stwierdzić, że piękna okładka nie idzie w parze z równie piękną zawartością. Nie napiszę, że książka jest tragiczna, ale zdecydowanie nie porywa. Być może dlatego szał na nią przeminął za granicą tak szybko. To lektura dobra dla osób, które dopiero raczkują w motywach rebelii i dworskich intryg, ale wymagający czytelnik znajdzie sporo irytujących elementów, które raczej nie wpłyną zbyt pozytywnie na jego odbiór całości.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Ponieważ moja siostra, jest miłująca fantastykę czytelniczkom, podarowałam jej książkę "Księżniczka Popiołu". Przeczytała ją w kilka dni i stwierdziła, że dawno, żadna lektura tak jej nie wciągnęła. Mocno zaintrygowana sięgnęłam po tytuł i przyznam się szczerze, że jestem pozytywnie zaskoczona. Fenomenalna fabuła, rewelacyjnie przygotowane postacie, świetne dialogi i niezwykły klimat fantasy, odczuwalny na każdym kroku. W pełni podpisuje się pod opinią mojej siostry. Polecam wszystkim.

Czaiłam się od dawna na "Księżniczkę popiołów". Chociażby ze względu na tą piękną okładkę. Środek książki oczywiście też jest ciekawy. Choć taki schemat jaki zastosowano tutaj pojawiał się w kilku innych przeze mnie czytanych powieściach - kompletnie mi to nie przeszkadzało. Nawet fakt, że potrafiłam przewidzieć zakończenie. Nie ujęło to dobrego odbioru książki. Bardzo mi się podobało i niecierpliwe czekam na dalsze losy bohaterów.

Podoba mi się również styl autorki. Jest taki lekki i przejrzysty. Do tego magia - tutaj jej zdecydowanie nie brakuje, a ja tak jej zawsze wypatruję.

Zastanawiam się na co stać jeszcze naszą główną bohaterkę? Bo to, że jest silna, odważna i inteligenta już wiemy. Mam cichą nadzieję, że w kolejnym tomie będziemy mogli zobaczyć jak używa swych mocy, może to być baaaardzo ciekawe doświadczenie.

A zatem pozostaje tylko wypatrywać nowej części. :)

To powieść fantastyczna, czyli gatunek który ostanimi czasy pokochałam najbardziej. Cieszę się, że sięgnęłam po ten tytuł, ponieważ poznałam nową, wspaniałą serię w której po prostu zakochałam się od pierwszego wejrzenia.

Już od początku byłam zachwycona postacią Theodosi. To naprawdę genialna postać, od pierwszych stron urzekła mnie swoją postawą, pewnością siebie. To bardzo dzielna i poukładana dziewczyna. Tyle co ona w życiu przeszła, tyle się nacierpiała, straciła matkę, potem została zmuszona do zabicia swojego ojca, ale to nic! Theodosia nadal walczyła o swój tron i o swoją godność, niezależnie od tego co się jej przytrafiało.

Akcja z początku jest powolna, poznajemy po kolei wszystkie postacie, wciągamy się w akcję, w to co dzieje się na dworze. Poznajemy brutalnego tyrana - króla, który zabił matkę Theodosi, zaś ją oszczędził, ale stale mścił się na niej, niemal na każdym kroku, stale wyrządzając ją krzywdę. Może troszkę denerwowało mnie to, że cała fabuła i akcja nie wychodziła poza mury pałacu. Stale coś działo się niby poza murami, ale jednak chyba nie miało to większego znaczenia, ponieważ nigdy te wydarzenia nie zostawały przedstawiane wprost. Chociaż może to i lepiej, ponieważ mogłam w stu procentach skupić się na wydarzeniach związane z Theodosią. Może w kolejnych tomach będe mogła zaznajomić się z losami rebeliantów i będziemy mogli poznać świat poza murami.

Odnośnie postaci, bardzo ciekawiła mnie postać Cress (była to ,,niby" przyjaciółka Theodosi). Z początku cicha, nieśmiała, udawała, że nie dostrzega co się dzieje wokół niej. A pod koniec, wielkie zaskoczenie!

Ta książka ma czterysta stron, a tu słuchajcie tyle się dzieje! Jest śmierć, jest miłość, jest kara, jest bunt rebeliantów, ah, no szok. Dzieje się tu tyle jakby normalnie byla to książka, która posiadałaby przeszło tysiąc stron. A wracając do wątku miłosnego, to również uważam, że był ON ciekawie przedstawiony. Podobał mi się sposób myślenia Thoeodosi w tej sprawie. Na szczęście nie była głupiutką, młodą kobietą, która ulegała emocjom!

Według mnie, ta ksiązka miała ogromny potencjał, idealną fabułę, akcję, bohaterów. I wiecie co? Autorka wykorzystała to wszystko w stu procentach! Szczerze, nie rozumiem większości negatywnych opinii, ponieważ jest to naprawdę bardzo mocna i dobra książka fantastyczna, trochę podobna do serii Szklanego tronu.

Opis fabuły

Dom Theodosi, jej zamek zostaje zaatakowany. Theodosia wiele przeżyła, ponieważ jej wróg atakuje zamek, dobiera się do jej matki i zabija ją i to na jej oczach, a nasza bohaterka ma wtedy jedynie sześć lat! Nie dość, że traumatyczne przeżycia, to jeszcze strata ukochanej matki! Kaiser - jej wróg i nowy król, jest okrutny, jego rządzenie jest brutalne. Kaiser pozbawia Theodosię wszystkiego, jej imienia, jej tytuły, jej godności, na każdym kroku za każde, najmniejsze przewinienie karze ją i wymierza tragiczne kary.

Za tytułową Księżniczką popiołu stale ktoś krąży. Ma swoje tak zwane ,,cienie", które na każdym kroku ją pilnują, aby przypadkiem nie dopuściła się jakiegoś występku. Niby ma przyjaciółkę, Cress ale prawda jest taka, że nigdy nie może jej wyjawić swoich prawdziwych uczuć i myśli, bo wie, że ta mogłaby donieść królowi. Theorosia stale marzy o tym, aby jakoś wyrwać się, ocalić resztkę swojego ludu, którą Kaiser stale zabija.

Nie jest to jednak takie proste, nie ma nikogo zaufanego, kogoś kto mógłby jej pomóc. Z czasem jednak okazuje się, że na zamku znajdują się ludzie, którzy byliby w stanie jej pomóc i oddaliby życie za swoją królową.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

„Theodosia miała sześć lat, kiedy jej kraj został zaatakowany, a jej matkę, Królową Ognia, zamordowano na jej oczach. Tego dnia Kaiser odebrał jej rodzinę, kraj i imię. Theo została koronowana na Księżniczkę Popiołów, otrzymując hańbiący tytuł, miała się wstydzić w nowym życiu spędzonym jako więzień.

Przez dekadę była niewolnicą we własnym pałacu. Znosiła niezliczone akty przemocy i kpiny ze strony Kaisera i jego dworu. Była bezsilna, a przeżyć w nowym świecie udało jej się tylko dzięki zakopaniu głęboko w swoim wnętrzu dziewczyny, którą była wcześniej.

Pewnej nocy Kaiser zmusza ją do zrobienia czegoś niewyobrażalnego. Z krwią na rękach i nadzieją na odzyskanie utraconego tronu, Theo zdaje sobie sprawę, że przetrwanie już jej nie wystarczy. Posiada przy tym broń – umysł ostrzejszy niż jakikolwiek miecz. Przez dziesięć lat Księżniczka Popiołów patrzyła, jak plądrowano jej kraj i niewolono naród. Teraz to wszystko ma się jednak skończyć…”

„Księżniczka popiołu” to powieść, która wywarła na mnie ogromne wrażenie i świetnie spędziłam przy niej czas. To książka przepełniona emocjami, które dla czytelnika stają się wręcz namacalne. Odczuwamy ból, cierpienie i zmagamy się z wszystkimi dylematami bohaterów. Autorka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła i już teraz niecierpliwie czekam na kolejny tom.

Akcja książki jest według mnie taka w sam raz. Nie wlecze się zbytnio, ale też nie pędzi na łeb na szyję, bombardując czytelnika wydarzeniami i informacjami. Autorka wszystko wyważyła i rozłożyła w czasie, a to bardzo przypadło mi do gustu. Poza tym nie liczcie na jakieś spektakularne zwroty akcji, bo ich tutaj nie znajdziecie. Nie jest to żadnym minusem, gdyż autorka położyła nacisk na działania wedle planu i akurat tutaj bardzo się to sprawdziło.

W książce pojawia się także wątek miłosny, który jednym przypadnie do gustu, a innym niestety nie. Dlaczego tak piszę? Ponieważ będzie to trójkąt miłosny, który nie wszystkim zawsze odpowiada. Sama czasami mam z tym problem, jednak do tej opowieści pasował mi ON idealnie. Jak możecie się domyślić, to Theo będzie miała dylemat, bo poczuje uczucie do dwóch niesamowicie różnych od siebie młodych mężczyzn. Jeden z nich to przyjaciel z dzieciństwa, który stoi po tej samej stronie co dziewczyna, a drugi to syn jej największego wroga. Ten wątek okazał się dość nieprzewidywalny i z chęcią zabrałabym się już za kolejny tom, by przekonać się, jak dalej autorka to wszystko pociągnęła.

Bardzo spodobała się mi kreacja głównych bohaterów i każdego z nich obdarzyłam sympatią, choć nie ukrywam, że Theo nie raz irytowała mnie swoim niezdecydowaniem.

Myślę, że Księżniczka popiołu przypadnie do gustu fanom powieści młodzieżowych, w których pojawiają się elementy fantastyki. Zdecydowanie jest to książka, która dostarcza wielu emocji i wrażeń. Przepadłam w tej historii z kretesem i już teraz chcę więcej.

Gorąco polecam!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Zysk i Ska.

Po pierwsze, sama nigdy nie sięgnęłabym po tę książkę. Oczywiście przyciągnęłaby ona mnie swoją przepiękną okładką (zresztą wydaje mi się, że nawiązuje ona do ognia w Igrzyskach śmierci), ale sama raczej nie zdecydowałabym się na jej kupno ze względu na ubogi opis z tyłu. Po drugie, jak bardzo cieszę się, że wzięłam udział w konkursie i ta młodzieżówka z wątkiem fantastycznym trafia w moje ręce. Zawsze lubiłam fantastykę, ale myślałam, że skoro jest ona przeznaczona dla młodzieży więcej będzie w niej wątków miłosnych niż samej akcji. I w Księżniczce popiołu, owszem występują małe romanse - ale jednak to akcja gra główną rolę. Tytułowa księżniczka Thora (a właściwie to Theodosia) nie jest słodką dziewczyną w balowej sukni chociaż każdego dnia próbowano ją złamać i podporządkować. Jest silna, rozważna, oddana swojemu prawowitemu ludowi i piękna, co zdecydowanie ułatwia jej zadanie. Musi ona bowiem wyzwolić swój lud spod niewoli wykorzystując do tego Prinza - syna swojego największego wroga, który zamordował jej matkę i wiele bliskich osób. Nie jest to jednak tak łatwe jak mogłoby się wydawać, bo przecież Prinz powinien być jej obojętny, ale jak to w życiu bywa - przeciwieństwa się przyciągają - i mają się oni ku sobie. Pomyślałam, że pewnie nasza księżniczka ulegnie zauroczeniu i wtedy byłabym rozczarowana, jednak zachowała ona emocje na wodzy. Tym właśnie główna bohaterka przekonała mnie do siebie. Cenieniem przyjaźni i rodziny ponad chwilowe miłości. Opis wizualny bohaterów przyniósł mi skojarzenia dotyczące II wojny światowej. Nie wiem czy to trafne porównanie czy nie, ale jeden lud cechował się jasnymi włosami i cerą, natomiast drugi - ciemnymi włosami i cerą. Skojarzenia nasuwają się same, tym bardziej, że wszystko wyglądało podobnie, lud o ciemniejszej karnacji podbito i albo zabito albo zmuszono do ciężkiej pracy, która także najczęściej kończyła się śmiercią. Ciekawa jestem czy wy również tak na to spojrzeliście. Zakończenie wywołało na mojej tworzy efekt: jak to?! I to jedno po drugim, gdyż najpierw pomyślałam coś innego, ale za chwile zdziwiłam się jeszcze bardziej. Całość nie jest nudna, co chwilę coś się dzieje. Morderstw także nie brakuje. Zdecydowanie przeczytam kolejną część, która ma się ukazać w przyszłym roku i chętnie poznam dalsze losy Księżniczki popiołu. Teraz zorientowałam się, że nie napisałam żadnej negatywnej rzeczy o tej książce, jednak nie dam pełnych dziesięciu punktów, gdyż podczas czytania nie wwiercało mnie w fotel, ale był to po prostu miły relaks z książką.

Bardzo lubię otrzymywać maile z nowościami od Wydawnictw, zawsze potrafią mnie zaskoczyć czymś zupełnie nowym, ciekawym opisem powieści, finezyjnie wykonaną okładką, która ma za zadanie zwabić ku sobie okładkowe sroczki. Nie powinno się oceniać książki po estetyce okładki, ale dla każdego miłośnika książek, im jest bardziej dopracowana, tym większy wywołuje zachwyt. Niejednokrotnie słuchałam na bookstagramach zachwyty nad zagranicznymi wydaniami książki, które będą ozdobą każdego regału, tymczasem nasze polskie niczemu nie odstają, co wskazują modne ostatnio bitwy okładek. Oczywiście Wydawnictwa także pozostają przy szacie graficznej pierwowzoru, tak jest i w tym przypadku, a ja nie mam nic przeciwko. Wyszło finezyjnie, podziałało na moją wyobraźnie, która lubi szaleć, kiedy nadarza się, ku temu okazja. Książkę otrzymałam do recenzji od Wydawnictwa Zysk i S-ka, za co bardzo dziękuję.

„Jestem prostą dziewczyną, która potrafi myśleć tylko o prostych rzeczach”.

O czym jest „Księżniczka Popiołów”? Opowiada o losach Theo, kiedy miała zaledwie sześć lat jej kraj nie tylko został podbity przez Kaisera, ale także został pozbawiony królowej. Matka Theodosi została zamordowana, co uczyniło z dziewczynki więźnia, którego życie trwało jedynie dlatego, aby utwierdzać zniewolony naród w tym, że rządzi nim wyjątkowo twarda ręka. Ciemiężca dbał o to, aby nic się nie wymknęło spod kontroli obecnego układu. Tytuł powieści stał się przydomkiem królewny, który jedyne, co za sobą niósł to upokorzenie ugaszonego przed dziesięciu laty ognia. Została pozbawiona korony, zniewolona i wypalona, niezdolna do wzniecenia dostojnego płomienia. Odebrano jej wszystko sprowadzając do pozycji łupu wojennego, zmuszona zrozumieć, że ratunek nie nadejdzie, została pozbawiona bliskich. W życiu nic nie przychodzi samo, jeśli nie sięgniemy po to sami, nie zaczniemy działać. Theo ma dość bycia więźniem, kiedy jej lud cierpi, nadszedł czas, aby zacząć walczyć o lepszą przyszłość dla kraju, rodaków, dla samej siebie. Coś pękło w Księżniczce Popiołu w chwili, kiedy miecz gwardzisty w jej dłoniach przebił serce jej ojca, jedynej osoby, dzięki której miała nadzieję na ratunek, umarła, by odrodzić się na nowo.

„Coś się we mnie budzi. To nie jest mój dom. Nie jestem ich nagrodą. Nie jestem zadowolona z życia, które tak łaskawie oszczędzili”.

Theo zamierza doprowadzić do rebelii, pomaga jej w tym niewielka grupa buntowników, która pragnie pozbyć się syna ich obecnego władcy Kaisera, co ma wywołać zamieszki na królewskim dworze. Plan może się wydawać prosty, jednak taki nie jest, bowiem nasza bohaterka zaczyna szczerze lubić Prinza Sorena, z czasem to uczucie staje się silniejsze, ewoluuje będąc, czymś poważniejszym niż przyjaźń. Czy jej się powiedzie? Czy tak po prostu zapomni o bliznach na plecach, które regularnie były zadawane z rozkazu władcy? Czy nie jest już zbyt późno na działania militarne?

„Strach owija się wokół mojego żołądka niczym głodny pyton, zaciskając się coraz mocniej, aż nie mogę złapać tchu. Narasta we mnie pragnienie, by rzucić się do ucieczki, a ja walczę o to, by utrzymać nogi w bezruchu”.

W powieści dostrzegamy przemianę głównej bohaterki, to właśnie z jej perspektywy śledzimy wszystkie wydarzenia. Zastajemy wchłonięci przez uniwersum pełne intryg, brutalizmu i zniewolenia, w takiej rzeczywistości nie można nikomu ufać, może właśnie zaufanie jest słabością? Czy można egzystować w tak trudnych warunkach nie mogąc liczyć na nikogo? Skąd brać na to wszystko siłę? Poczucie niesprawiedliwości, wewnętrznego buntu, przelewanej śmierci napędza Theodosię, aby z użyciem kłamstw i podstępu, krok po kroku pozbawiła Kaisera władzy. Czy jej się to uda? Jaki los spotka Prinza? Kto zasiądzie na tronie Królestwa Ognia? Kogo strawi popiół, a kto odrodzi się niczym ognisty feniks?

„Księżniczka Popiołów” jest pierwszym tomem trylogii, łączy ze sobą historię Theo, która po dziesięciu latach znoszenia poniżenia, spoglądania na cierpienie jej ludu, bólu decyduje się na to, aby stanąć do walki. Co jeszcze może jej odebrać? Jak wiele można znieść, aby się nie złamać? Pozbawieni domu, rodzinnego języka buntownicy dalej walczą stawiając opór, mimo, że cena, którą płacą jest najwyższa.

Fabuła książki jest ciekawa, być może odrobinę schematyczna, jednak w niczym to nie przeszkadza, aby cieszyć się lekturą. Kreacja głównej bohaterki jest interesująca, jako więzień czuje wewnętrzny cichy sprzeciw i strach przed imperatorem Kaiserem, w kontaktach z nim waży na każde wypowiadane słowo obserwując mimikę, gesty i nastrój. Porusza się po pałacu swobodnie, chociaż nigdy się tak nie czuje, tak naprawdę wiele ją kosztuje bycie pod stałą obserwacją, zapłata za każdy przejaw buntu. Nie mogła być pewna dnia, ani godziny, kiedy władca uzna, że jej żywot stał się zbędny. Krótka rozmowa z ojcem, w którym pokładała nadzieję na swoje ocalenie i jego śmierć sprawiają, że budzi się w niej chęć walki. Następuje przemiana.

Autorka bardzo dobrze rozrysowała fabułę książki i wszystkie intrygi, nie jest książką idealną, każda ma swoje mankamenty, ale w przypadku tej powieści potrafiłam przymknąć na nie oko, brak przełomowych momentów i rozwiązań nie przeszkadzała mi zbyt mocno. Bohaterów darzę sympatią, dlatego łatwiej mi było wczuć się w ich sytuację i dać porwać książce.

Styl autorki jest łatwy w odbiorze, brnie się w kolejne warstwy tekstu tracąc poczucie rzeczywistości i upływ czasu. Z chęcią sięgnę po kontynuację „Księżniczki Popiołu”, gdyby nie fakt, że jeszcze nie została wydana zrobiłabym to od razu. Książka może się podobać fanom powieści młodzieżowych o wątkach fantastycznych, ja bardzo lubię magię, dlatego dałam się porwać dworskim manipulacjom, intrygom i charakternym bohaterom.

WŁADCA TYRAN I REBELIANCKA KSIĘŻNICZKA

Kraj ciemiężony przez władcę tyrana i samotna, tłamszona księżniczka, która musi zakasać rękawy i stanąć na czele odradzającej się w podziemiach armii. Temat może nie do końca już oryginalny, bo przecież podobne historie zdążyły na dobre zagościć na naszym rynku wydawniczym, ale wdzięczny i dający spore pole do popisu poprzez pociągnięcie kilku wątków. Na czele tej historii stoi walka o tron, wcale niepodyktowana pragnieniem władzy, ale sprawiedliwości. Wszak narodem rządzi człowiek uciekający się do zastraszania i zabijania za najmniejsze przewinienia. W królestwie Kaisera życie można stracić o wiele łatwiej aniżeli jest to w przypadku upierdliwej, latającej nam koło ucha muchy. Nic dziwnego, że zdziesiątkowani, ale sprytnie kamuflowani rebelianci wciąż napawają się nadzieją odwetu. I to Theodosia będzie musiała stanąć na ich czele. Czy przyjdzie jej to łatwo? Z pewnością nie.

NIE JEST TAK ŁATWO, PONIEWAŻ…

Po pierwsze, na dworze króla Kaisera nie brakuje szpiegów. Jak zatem dziewczyna ma zakradać się do podziemi na potajemne spotkania? Jest więc w powieści nutka napięcia. Po drugie, w grę wchodzi podstępne i nieczyste wykorzystanie syna władcy, walecznego Sorena, który zdaje się czuć do Theodosii coś prawdziwego i to prawdopodobnie z wzajemnością. Do tego wątku jednak wrócimy. Po trzecie, główna bohaterka lubi czekać i przez długi czas pozostaje raczej bierna, godząc się na krzywdy i żyjąc wedle dyktowanych warunków. A może to ostrożność i może taktyka? Będzie jeszcze dziewczyna miała okazję się wykazać przy okazji kolejnego tomu. Bo na taki niewątpliwie się zanosi.

MIŁOSNY TRÓJKĄT, NIESTETY CZY STETY?

Niedobra informacja dla przeciwników miłosnych trójkątów – tutaj bez niego się nie obeszło. Akurat ja nad tym faktem nie ubolewam, choć męczyło mnie niezdecydowanie bohaterki, która raz po raz targana jest odmiennymi emocjami. Przez to oczywiście rośnie element niepewności, czytelnik ma okazję wybrać swojego faworyta i mu kibicować, a sytuacja jest nieprzewidywalna do samego końca. Stary przyjaciel z dzieciństwa stojący po tej samej stronie barykady i syn wroga, książę, który być może wcale nie jest taki zły. Jestem ogromnie ciekawa tego, jak autorka dalej pociągnie ten wątek.

NIE ZA SZYBKO, NIE ZA WOLNO – TO DOPIERO POCZĄTEK

Akcja powieści nie należy ani do tych rozwlekłych i monotonnych, ani też do nader dynamicznych. Nie nudziłam się, wręcz dotarłam do końca bardzo szybko, jednak nie ma tutaj co liczyć na spektakularne zwroty, bo raczej wszystko przebiega wedle planu, z uprzednim wyprzedzeniem (oprócz wątku miłosnego). Łagodne fantasy, świat wielu bogów, opisów okrutnej niesprawiedliwości i szykująca się wojna. Chętnie zabrałabym się za kontynuację od razu, żeby nie pozapominać kolejnych wątków, ale cóż, ponoć czekanie wzmaga apetyt, więc będę musiała się uzbroić w cierpliwość. Myślę, że „Księżniczka Popiołu” to dobra pozycja dla fanów takich lektur jak: „Czerwona królowa” Victorii Aveyard, „Słowo i miecz” Amy Harmon czy „Ember In the Ashes. Pochodnia w mroku” Sabay Tahir.

[Adres usunięty]

Ta mroczna powieść fantasy to debiut Laury Sebastian, pierwsza z zaplanowanej trylogii. 16-letni Teodozja Houzzara od 10 lat cierpi koszmar więźnia Kalovaksjan i tyrana króla Kaisera. Jej matka, Królowa, została zamordowana na oczach, gdy miała 6 lat, kraj został zdobyty, zabrano ziemię i pochwycono zasoby. Theo jest haniebnie znana jako Księżniczka popiołu, a jej lud został zniewolony, wszelkie szmery lub akty, które rzucają wyzwanie ponurym nieszczęściom rządów Kaisera powodują okrutne ukaranie Theo, tortury pozostawiają jej ciało z masą blizn. Theo pogodziła się ze zgrozą, jaką jest jej życie, ale kiedy zostaje zmuszona przez Kaiser do uczynienia czego niegodziwego top rzepowate czarę goryczy. Ma już dość, musi być w życiu więcej, mimo, że wie, że może umrzeć, znajduje sposób, by stawić opór i walczyć. Jest inteligentna i ta inteligencja zabierze ją daleko, nie jest sama, są też inni, którzy zrobią wszystko, aby usunąć brutalny ucisk, w którym żyją.

Jest to historia intryg, zdrad, brutalnego okrucieństwa, przyjaźni, magii, wojny, skomplikowanych romantycznych powiązań i nieznośnej niesprawiedliwości. Narracja przemierza dobrze wydeptaną ścieżkę z ustalonymi punktami fantasy, ale opowieść jest dobrze napisana, dobrze nakreślona i pełna zwrotów akcji

atii_monster.