Z głową w chmurach

@kilka_slow_o_ksiazkach

Teresa jest weterynarzem. Razem ze swoim synem mieszka w małej wsi Jeziorany, gdzie wszyscy się znają. Kobieta kilka lat temu rozwiodła się ze swoim mężem, który okazał się być największym kobieciarzem we wsi. Pewnego dnia do Jezioran przyjeżdża Roman, architekt z Warszawy, który szuka spokoju i chce poznać swoje korzenie. Teresa coraz więcej czasu zaczyna spędzać z Romanem.

Jak potoczą się dalsze losy Teresy?

Czy Roman stanie się dla niej kimś więcej niż nowym znajomym?

„Z głową w chmurach” to lekka i przyjemna powieść obyczajowa, idealna na jeden wieczór. Akcja toczy się w małej wsi, której klimat został bardzo dobrze oddany. Poznajemy codzienne życie bohaterów, ich troski i radości. Znajdziemy tutaj pierwsze zauroczenie, powoli rodzące się uczucie, małżeństwo z 50-letnim stażem oraz rodzinną tajemnicę do rozwiązania. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Muszę przyznać, że jej styl pisania przypadł mi do gustu. Książkę czyta się szybko, jednym tchem. Jest to naprawdę ciepła i przyjemna opowieść, idealna na zastój czytelniczy.

Mirosława Kubiak i jej najnowszą powieść „Z głową w chmurach” zabiera czytelnika do Jezioran. Wioski w której mieszka i pracuje pani weterynarz Tereska. Z racji zawodu znana i lubiana w okolicy. Chociaż przyjezdna Warszawianka to już od ponad czternastu lat idealnie wtapia się w tło tejże urokliwej miejscowości. Co ją skłoniło do zmiany otoczenia? Raczej nie zawód a mężczyzna. Uwodziciel pierwsza klasa, Wojciech, już nie mąż od dwóch lat bo za bardzo lubi wszystkie kobiety. Dlaczego Tereska nie wraca do miasta? Ze względu na ich wspólnego syna, któremu mimo wszystko nie chce ograniczyć kontaktu z ojcem, dziadkami ani też nie zamierza na siłę zmieniać Krzyśkowi szkoły. Kobieta nie może narzekać na swoje życie, bo mimo braku opoki w postaci mężczyzny ma kochających teściów. Wiedzą jaki z ich syna ancymon i mimo, że miał w domu przykładnych, kochających się rodziców to jednak jego natura jest nieco inna. Ale nowa młodsza o dwadzieścia lat kobieta - Ewelina pragnie go usidlić..

We wsi zaczyna pojawiać się Roman, warszawski architekt. Pragnie kupić dom do remontu, któremu mógłby dać nowe życie. Niepokojąco często kręci się wokół starszego mężczyzny, Pana Henryka, który cierpi na demencję. Te niby przypadkowe wizyty czy pomoc zaczynają denerwować Tereskę. Czy słusznie?

Muszę przyznać, że książkę przeczytała w dwa wieczory. Kartki same sie przewracały. Historia może banalna jakich wiele ale jednak ma w sobie to coś. Bo to nie zwykła powieść w której możemy poczuć sielski klimat o który coraz trudniej. To powieść o miłości, jakże różnej bo pokazanej z kilku perspektyw kilku par, z różnorakim doświadczeniem życiowym. to powieść o przemijaniu, godzeniu się z losem, trwałości uczuć, wierności i zrozumieniu.

Nie brakuje w niej i wielu zabawnych momentów zatem można się również pośmiać.

Powieść można odebrać jako lekką, łatwą i przyjemną ale jeśli ktoś pochyli się nad nią i dokładniej przeanalizuje jej treść i postępowanie bohaterów to odnajdzie w niej wiele cennych rad na dziś i na kiedyś. Polecam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Filia.

Jejku, nie wiedziałam, że to będzie taka wspaniała książka:-) Przeczytałam ją jednym tchem, a wszystko przez kilka rzeczy. Po pierwsze druk jest tutaj duży. Po drugie opowieść naprawdę wciąga, gdyż jest opisane małe miasteczko, gdzie wszyscy wiedzą o sobie wszystko. Tutaj ludzie żyją tak, aby sąsiad im zazdrościł, aby jeśli już plotkują, to robili to o rzeczach dobrych. Nie chcą skandali i momentami żyją tak, by inni widzieli ich z jak najlepszej strony. Po trzecie autorka nie unika tematów typowo związanych z wsią. Tutaj trzeba zajmować się zwierzętami, oprzątać je oraz leczyć, jeśli tego wymagają. Najbardziej rozbroiła mnie sytuacja, kiedy pani weterynarz musiała przyjąć mężczyznę, któremu sposób zbliżenia zaszkodził na tyle, że trzeba było zająć się jego osobistym sprzętem:-) W tym momencie osoby młode mogą poczuć zażenowanie, ale właśnie tak kiedyś ludzie sobie radzili. Weterynarz skoro leczy zwierzęta, to i ludzi również może:-) Takich typowo wiejskich sytuacji było tutaj sporo, więc ci, którzy mieszkają w mieście, czy też mało znają wiejskie obyczaje, to mogę mniej zrozumieć zabawne sytuacje tutaj występujące. Postacie są tutaj naprawdę różne. Oprócz głównej postaci, która jest weterynarzem, mamy ukazanego też jej byłego męża. Ogromnego flirciarza, który zakochuje się wraz z zakwitem każdego rodzaju kwiatu. Po skoku w bok oddała mu wolność pozostając sama z jego synkiem. Obecnie zakochany na zabój w Ewelinie, próbuje ją zdobyć i omotać, lecz po pierwszych większych czułościach ponownie uderza do swojej byłej żony. Jego słowom się nie wierzy jak letniej pogodzie. Był ukazany z bardzo niedojrzałej strony i jak znam życie, ta osobowość jest odwzorowaniem wielu innych prawdziwych mężczyzn. On był tutaj taką pomyłką, którą ona musiała przeboleć. Dzięki tej rozłące zaczęła bardziej skupiać się na sobie. Powstawała na nowo kształtując się od podstaw. Uważam, że autorki zamiarem było pokazanie, że nawet po upadku mamy prawo wstać. Po przewrocie otrzepujemy kolana, strzepujemy łzy i uczymy się gdzie i w jaki sposób stąpać, aby ponownie nie upaść. Uwielbiam takie budujące książki, które płynął czasem normalnego życia. Nie da się z chwili na chwilę przestawić trybiki w głowie. Tutaj też postać dorastała w swoim czasie. Bardzo spodobało mi się przesłanie jakie za sobą niosła. Uważam, że warto po nią sięgnąć choćby po to, aby znaleźć miejsce na myśli o sobie i iść tam, gdzie kieruje nas serce:-)

Czy życie po rozpadzie małżeństwa to już tylko cień przeszłości, czy może szansa na coś świeżego, własnego, pełnego oddechu?

Sięgając po „Z głową w chmurach” Mirosławy Kubiak, nie spodziewałam się, że ta historia tak bardzo wejdzie mi pod skórę. Teresa - kobieta po przejściach, opuszcza małżeństwo z mężczyzną emocjonalnie niedojrzałym, którego zachowania z czasem przybierają wręcz groteskowy wymiar. Absurdalność jego słów i działań budzi nie tylko irytację, ale i gorzki uśmiech - jakby był on nie tyle partnerem, co nieodrośniętym chłopcem zagubionym we własnym ego.

Po tej relacji Teresa nie szuka wielkich fajerwerków. Wybiera Jeziorany, które stają się dla niej przestrzenią do oddychania. Do budowania siebie od nowa, na własnych zasadach. I choć na zewnątrz wszystko wydaje się zwyczajne, wewnątrz toczy się cicha rewolucja - kobieta odzyskuje siebie, krok po kroku. Pragnienie pójścia do przodu, współistnieje z mentalnymi powrotami do przeszłości.

To nie jest historia o wielkich zwrotach akcji. To historia o czułości wobec samej siebie. O tym, że dojrzałość bywa najpiękniejszą formą wolności. I że czasem trzeba zaryzykować… by znów poczuć, że się żyje.

💭 A Ty - uwierzyłabyś, że nowy początek może być lepszy niż wszystko, co było przedtem?

"Z głową w chmurach" autorstwa Mirosławy Kubiak to ciepła, refleksyjna powieść obyczajowa, która przenosi czytelnika do malowniczych Jezioran – miejsca, gdzie codzienność, choć spokojna, skrywa emocjonalne zawirowania i rodzinne sekrety. To książka o ludziach z krwi i kości, którzy – jak każdy z nas – szukają miłości, zrozumienia i swojego miejsca na ziemi.

Główną bohaterką powieści jest Teresa – weterynarka z powołania, kobieta silna, choć poraniona przez przeszłość. Życie na wsi daje jej ukojenie, a pomoc zwierzętom i relacje z sąsiadami stają się źródłem codziennej radości. Jednak spokój ten burzy przyjazd Romana – eleganckiego, nieco tajemniczego architekta, który przyjeżdża do Jezioran, by rozwikłać własne rodzinne zagadki. Ich spotkanie nie jest przypadkowe – staje się początkiem czegoś głębszego, delikatnego, ale i niepewnego.

Kubiak zręcznie splata ze sobą kilka wątków – historię miłosną, relacje rodzinne, cienie przeszłości i pytania o przyszłość. Uwagę przyciąga także wątek teściów Teresy, którzy świętują złote gody. Autorka z empatią pokazuje, że nawet długoletnie małżeństwa skrywają niedopowiedzenia i ból. Obok nich pojawia się także Wojtek – były mąż Teresy, uwikłany w nową relację, która wystawia na próbę jego niedojrzałość i życiowe wybory.

"Z głową w chmurach" to opowieść o tym, że nawet po trudnych doświadczeniach można odnaleźć spokój i miłość. To historia o nadziei, dojrzewaniu do zmian i o tym, że czasem najważniejsze rzeczy dzieją się wtedy, gdy się ich najmniej spodziewamy.