Wioska wdów. Szokująca historia morderczyń z wioski Nagyrév

„Wioska Wdów” to historia mocna, szokująca ale przede wszystkim ujawniająca zgony blisko 160 mężczyzn i dzieci. Zgony, za którymi stały kobiety, w celu pozbycia się niewygodnych mężów, niechcianych dzieci czy nawet członków najbliższej rodziny w walce o spadek. A wszystko to za sprawą miejscowej akuszerki destylującej arszenik…

Patti McCracken na kartach tej książki przedstawia fakty, autorka daleka jest od moralizowania, przyspieszania akcji czy prezentowania brutalnych scen.

Nastawić się musicie, że „Wioska wdów” to opowieść snująca się na pograniczu literatury pięknej, literatury faktu i reportażu. To historia gdzie autorka ujawnia to, co miało miejsce w węgierskiej wiosce splamionej krwią mężczyzn uwypuklając tym samym obraz społeczeństwa i rozgrywających się cichych zabójstw trwających blisko 15 lat. I choć skupia się głównie na odtworzeniu tego co miło miejsce w przeszłości w wiosce Nagyrév, ukazuje ciemną stronę człowieczej egzystencji. Tej często pozbawionej skrupułów, ale kryjącej się gdzieś pod skórą i czyhającej na odpowiedni moment, by pozbyć się chorych, okaleczonych przez wojnę, czy brutalnych mężczyzn.

I choć treść momentami przytłacza, choć wydaje się nierealna to historia kryminalna, która wstrząsa. Nieprawdopodobne jest to, że proceder został ujawniony dopiero w chwili przejęcia stanowiska przez młodego lekarza, który skrupulatnie rozwijał kłębek zwinięty z nici kłamstw doprowadzając tym samym policję na pewien trop.

„Wioska wdów” to opowieść o ludzkiej naturze, którą uniesposób poznać dogłębnie. To wyrodny i niegodziwy proceder trwając zdecydowanie zbyt długo. To w końcu pozycja dla fanów true crime, poszukujących reporterskich opisów sprokurowanych z nieprawdopodobną dokładnością.

Do przeczytania książki zachęcił mnie dość ciekawy opis i to, że wydarzenia są oparte na faktach - to dodatkowo dodaje książce dreszczyku.

Wszystko dzieje się na Węgrzech w małej wiosce Nagyrév i okolicach. Kiedyś tak zwane akuszerki, pełniły na wioskach rolę zastępcy lekarza, który zjawiał się tam tylko raz w tygodniu (a wiadomo, ludzie chorują codziennie). Z książki wywnioskowałam, że akuszerki parały się głównie ziołolecznictwem (dodając do tego czary i przesądy). Były na tamten czas swego rodzaju "czarownicami". W podanym okresie czasu w wiosce Nagyrév funkcję tę pełniła Ciotka Suzy, która pomagała głównie kobietom, którym życie dało męża przemocowca, alkoholika, niepełnosprawne dziecko, bądź kiedy położnica rodziła na wpół żywe dziecko i niestety nie mogła go wykarmić. Pozyskiwała arszenik z lepiku na muchy i rozdawała je kobietom. Jest to przerażające na nasze czasy, ale jestem w stanie zrozumieć, że w tamtym wieku kobiety nie mogły liczyć na sprawiedliwość, często ich status społeczny im na to nie pozwalał, więc wedle powiedzenia "tonący brzytwy się chwyta" robiły wszystko aby pozbyć się krzyża ze swoich barków. Nie mnie oceniać czy było to poprawne i usprawiedliwiające, lecz była to naprawdę interesująca powieść i przedstawiona w dość ciekawy sposób. Jednak główny minusem było to, że znalazły się w niej nic nie wnoszące informacje, które momentami blokowały czytelnika i nie pozwalały iść dalej. W moim odczuciu książka mogłaby być lepsza, dlatego tak niska ocena, lecz muszę przyznać, że autorka wykonała kawał dobrej roboty pozyskując te wszystkie dane i tworząc z tego kryminalny reportaż.

Reasumując - powieść nie była łatwa, czytało się ją topornie, lecz nie można jej odjąć tego, że przedstawia dość dramatyczne wydarzenia XIX i XX wieku, które w dzisiejszych czasach również się zdarzają, tylko że ludzie działają innymi sposobami (jak np nielegalna aborcja). Choćby też taka przemoc domowa, gdzie kobieta boi się swojego męża oprawcy, który ją gwałci i bije, wszystkiemu przyglądają się dzieci. Wszelka próba pomocy z zewnątrz zawodzi... Gdyby współczesne kobiety miały możliwość "załatwienia" problemu jak dawniej myślę, że nie należałoby ich piętnować. Takie jest moje zdanie w tym temacie, choć jest ono kontrowersyjne.

IG: book_szpanerka

"Wioska wdów" to opowieść o mrocznej stronie ludzkiej natury,

O brutalności, która kipiła z każdej strony,

O bezkarności, która dodała odwagi do zbrodni,

O społeczeństwie, które wierzyło w przesądy, a jego moralność była ograniczona.

"Wioska wdów" to poruszająca opowieść o życiu Węgrów zamieszkujących małą wieś w latach 20-tych. Autorka przedstawia historię społeczeństwa, które zmagało się z ubóstwem i brakiem perspektyw. To właśnie tło sprzyjało rozwojowi różnych patologii.

W centrum opowieści znajduje się wiejska akuszerka, nazywana Cioteczką, która tworzyła zabójcze roztwory z arszeniku i przekazywała je kobietom, które były ofiarami przemocy ze strony mężów. Dawało to kobietom możliwość rozwiązania swoich problemów na własną rękę. Kobiety pozbywały się nie tylko swoich mężów, ale również niechcianych dzieci czy starców.

"Wioska wdów" to nie tylko fascynująca opowieść o kobiecej bezwzględności i wyrachowaniu, ale również poruszający obraz realiów życia na wsi. Autorka, dzięki rzetelnej pracy nad rekonstrukcją wydarzeń, stworzyła zwartą i interesującą fabułę, która czytelnika wciąga od pierwszych stron.

Warto podkreślić, że ta książka nie jest dla osób o słabych nerwach. Opisy morderstw i tortur są bardzo szczegółowe i realistyczne. Jednakże, jeśli ktoś interesuje się prawdziwymi zbrodniami, to ta książka z pewnością wciągnie go na długo. To bardzo mocna i poruszająca lektura, która pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu. To niezwykle ważna lektura, która ukazuje mało znane fakty, fascynujące i przerażające.

Wioska wdów istniała naprawdę, to w tej fabularyzowanej opowieści znajdziecie cytaty, daty, imiona i nazwiska osób wioski Nagyrév na Węgrzech, w której mieszkanki otruły co najmniej 160 mężczyzn oraz dzieci w latach 1914– 1929. Morderczynie? Dzieciobójczynie? A może ofiary, które postanowiły wystąpić o swoją wolność? Fani true crime i zbrodni z pierwszych stron gazet o to książka, którą powinniście dodać na swoją półkę!

„Cioteczka Zsuzsa lubiła powtarzać, że nawet stu dochtorów nie wykryłoby obecności jej zabójczego eliksiru w zwłokach tych wieśniaków, którzy padli jej ofiarą.”

Czytelnik od razu zostaje złapany za ramiona, gdy zdaje sobie sprawę, że Wioska wdów mogła wydarzyć się tuż obok niego. Wszystko zaczęło się od cioci, wiejskiej akuszerki, która dawała i… zabierała życie. To matki, siostry, kochanki, babcie – kobiety, strażniczki domowego ogniska, jak zwykło się je nazywać w tamtych czasach – dodawały pewien eliksir, aby ukrócić swoje cierpienia. To właśnie wtedy padało pytanie, „dlaczego zawracasz sobie nim głowę?”. Zalecone dawkowanie, a później oczekiwanie na ukojenie. Ów eliksir, arszenik pozyskiwany z lepu na muchy, był lekiem na wiele problemów społecznych – niewierny mąż, spadek, dziecko, które nigdy nie powinno zostać spłodzone. Wystarczyło tylko odwiedzić Cioteczkę Zsuzsa, szepnąć jej na uszko swoje problemy i rozpocząć „terapię.” Koszmar otulił wioskę Nagyrév i trwał przez piętnaście lat.

„Ostatnimi czasy było tyle zgonów, że młodzicy zaczęli się gubić w tym, kto jeszcze żyje, a kto już umarł. Zaśmiali się smutno, gdy jeden z nich opowiedział anegdotę o tym, jak wybrał się na stypę po przyjacielu rodziny i po drodze minął go na ulicy”.

To naprawdę szokująca historia, która szuka wytłumaczenia zbrodni. Zmusza czytelnika do podziału zbrodni na tę wybaczalną i niewybaczalną. Bo męża, to można? A własnego syna? To nie jest książka, którą czyta się jak rasowy kryminał, byleby poznać prawdę i przekonać się na własnej skórze, czym kierowały się te kobiety. Wioskę wdów się dawkuję, czuje się uścisk na klatce piersiowej i ten bagaż emocjonalny na swoich barkach. To bezapelacyjna mocna, bezkompromisowa lektura.

Czy po lekturze książki mieszanki Nagyrév wciąż można nazywać kobietami, czy trzeba już potworami?

„Policja tknęła osobę nietykalną, czarownicę. Czy jej zbrodnia była tak wielka, by funkcjonariusze ryzykowali rzuconą przez nią klątwę? Czy chodziło martwe urodzenia, czy o coś więcej, o czym mieszkańcy Nagyréva nie zostali poinformowani? Może, zastanawiali się co poniektórzy w najczarniejszych chwilach, Cioteczka Zsuzsa rzuciła zaklęcie na miejscowe kobiety. Byli tacy, co powiadali, że to jedyne wytłumaczenie rosnącej liczbie zgonów wśród zdrowych jak koń mężczyzn.”

Ten przerażający obraz upadku społeczeństwa jest historią, której nie czyta się łatwo. Mnogość bohaterów początkowo mieszała mi się w głowie, jednak wydawnictwo pokazało na początku książki spis. Wielokrotnie musiałam do niego wracać, aby poukładać sobie kolejne wątki. Olbrzymi kaliber zbrodni i nieludzkiej przemocy (o ile ta może być ludzka…) uniemożliwiał mi płynne czytanie książki. Wrażliwość brała w górę, musiałam sobie ją dawkować i próbować zrozumieć pobudki bohaterek oraz innych mieszkańców wioski, którzy praktycznie nie reagowali. Zbrodnia działa się w białych rękawiczkach, tylko towarzyszył jej smród arszeniku. Wioska wdów to przede wszystkim bardzo skrupulatne przedstawienie historii, którą żył świat. Tylko jedna wskazówka sprawiła, że w 1929 roku do „bram” Nagyrév zaczęła pukać sprawiedliwość. W mojej głowie tlił się jeden wniosek: najgorsze potwory to my… ludzie.

„Tak, jestem dzieciobójczynią – pomyślała. – Skoro chcecie tak to nazwać”.

Osobiście wolała inne określenie.

- Tak, tworzę aniołki”.

Wioska wdów to połączenie gatunków: fabularyzowanego reportażu i powieści true crime, która wbija w fotel. Przygniata czytelnika złem, szarpie go za ramiona i sprawia, że otwieramy szerzej oczy. Najbardziej przeraża to, że zbrodnia z małej wioski Nagyrév wydarzyła się naprawdę, bo to właśnie tam morderstwo było sposobem na pozbycie się problemów. To właśnie tam matki zabijały własnych synów, mężów, kochanków. Przyjrzyjcie się portretowi zbrodniarek, poczynając od pierwszego morderstwa aż do końca tej historii.

Książki z gatunku true crime mają w mojej domowej biblioteczce specjalne miejsce. Jako detektyw z zamiłowania 😉 chętnie przyglądam się różnym sprawom kryminalnym, a te który faktycznie się wydarzyły sprawiają, że podczas lektury czuję jeszcze większy dreszczyk emocji.

Tym razem przyszło mi się zmierzyć ze zbrodniami w wiosce wdów.

Przenosimy się do roku 1916 i małej węgierskiej wioski Nagyrév leżącej nad brzegiem rzeki CIsy. To właśnie tu dokonano wielu morderstw, a oprawczyniami były kobiety, często nieszczęśliwe, uciskane przez swoich mężów, utrapione. Prowodyrką stała się cioteczka Zsuzsa, starsza pani, akuszerka i lokalna znachorka, a jej tajemną zabójczą bronią był arszenik, który sama wytwarzała. Mogłoby się wydawać, że to trucizna idealna, bezwonna, bezbarwna, którą bardzo trudno wykryć…

Nie tylko mężczyźni padali ofiarami owej cioteczki i innych kobiet, ale również maleńkie dzieci. W wielu artykułach i w samej książce nazywano je fabrykantkami aniołków.

Jaki miały w tym cel? Wiele zyskiwały, posiadłości, spadki, dobra materialne. Przez ponad piętnaście lat działały bez żadnych konsekwencji…. do czasu, kiedy wszczęto dochodzenie, wtedy to ze śmiercią musiały się zmierzyć i one.

Maleńka wioska, w której wydarzyło się tyle zła. Na samą myśl o wszystkich ofiarach i sposobie ich zamordowania czuję wewnętrzny niepokój. Nie chciałabym nigdy na swojej drodze spotkać tak wyrachowanej i okrutnej osoby, jak cioteczka Zsuzsa.

Przyznaję, że miałam duże oczekiwania co do tej książki i nie zostały one w pełni spełnione. Momentami ciężko było mi przebrnąć przez kolejne strony, nie ze względu na historię i przedstawione fakty, ale na sposób przekazu. Dopiero część druga, w której to autorka opisuje jak wyglądało dochodzenie sprawiła, że wsiąknęłam w tą społeczność i klimat tego miejsca.

Kto z was odważy się poznać mordercze tajemnice wioski Nagyrév?

Jeśli szukacie książek, o których teraz głośno się mówi w blogosferze, to zajrzyjcie na regały TaniaK[Adres usunięty]. W dziale nowości znajdziecie [Adres usunięty]. "Wioskę wdów" – historię wzbudzającą wielkie emocje!

W podtytule powieści Patti McCracken czytamy: "Szokująca historia morderczyń z wioski Nagyrév". I faktycznie, opisywane praktyki węgierskich kobiet wywołują dreszcze. W moim przekonaniu Wioska wdów to literacka rekonstrukcja tamtych wydarzeń, oparta na faktach, ale z dużą dozą wyobraźni autorki, która na podstawie zebranych materiałów skrupulatnie odtwarza najbardziej prawdopodobny scenariusz. Absolutnie nie klasyfikowałabym tej pozycji jako reportażu, czego też unika wydawca.

Węgry. Początek XX wieku. Wieś Nagyrév. W części pierwszej, w "Morderstwach (1916-1925)", poznajemy „osoby dramatu” i ich makabryczne występki. „Wielka wojna zabrała niemal wszystkich mężczyzn we wsi”. Reszty zniszczenia dokonały kobiety. Prym niewątpliwie wiodła we wsi Nagyrév akuszerka, Zsuzsa

Była prawą ręką starego doktora – on jednak częściej niż do pacjentów wolał zaglądać do kieliszka. Toteż Cioteczka Zsuzsa miała wolną rękę. I nie tylko przyjmowała porody, ale i potwierdzała zgony, leczyła ziołami czy wspomagała mieszkańców w ich rozmaitych bolączkach. Kobieta znała wiele tajemnic. Ba! Sama sporo ich generowała. „Była osobą, której wszyscy się chętnie zwierzali”. Nie dziwi zatem, że bohaterka Wioski wdów czuła się odpowiedzialna za pozostałe kobiety. Wymierzała zatem „sprawiedliwość”, zajmowała się niechcianymi ciążami, a nawet i dziećmi (!).

Druga część książki, "Dochodzenie (1929)", skupia się przede wszystkim na ustaleniu co tak naprawdę zaszło, dlaczego i kto jest za to odpowiedzialny. To tu dowiemy się ile zbrodni popełniono, w jaki sposób, kto jest winny oraz jakie wyroki zapadły w sprawie kobiet z Nagyrév. McCracken pokazuje tu też, jak ta historia wpłynęła na mieszańców wioski, jaki miała wydźwięk lokalny, ale i ogólnokrajowy, a nawet światowy. Sporo tu o pracy „żurnalistów”, bacznie śledzących sprawę i systemie pracy ówczesnych organów ścigania.

Poza porażającym motywem zbrodniarek McCracken umieszcza w tle bardzo ważne i ciekawe tematy, jak choćby kwestię koszmaru wojny i tragedii weteranów (oraz ich rodzin), przemoc domowa, ubóstwo i problemy z higieną w życiu codziennym, a także różne wierzenia (zabobony) i tradycje ([Adres usunięty]. zwyczaje pogrzebowe) dawnych Węgier.

Dla mnie "Wioska wdów," poza kryminalnym wątkiem, to również opowieść o kobietach w ogóle. Kobietach, które musiały sobie radzić w określonych okolicznościach i konkretnym miejscu. Zdane tylko na siebie radziły sobie jak umiały. Wytworzyła się między nimi pewna siostrzana więź, dzięki jakiej łatwiej było im także zawiązywać makabryczne intrygi, rzecz jasna – w ich mniemaniu – w celu wzajemnej pomocy.

McCracken zrobiła wszystko, co mogła, by zbadać sprawę „morderczyń z Nagyrév”. Odbyła liczne podróże, spędziła miesiące w węgierskich (i nie tylko) archiwach, spotkała się z mieszkańcami, wyszperała dużo ciekawych informacji i dotarła do notek prasowych. A i to pewnie tylko część jej pracy. Wydaje się, że podzieliła się całą swoją wiedzą. Poza opowieścią główną, mamy tu jeszcze rozpisane drzewa rodowe – pomagają się zorientować w relacjach, są też dodatki – zbiór informacji i ciekawostek okołokulturowych.

Podobał mi się też przekład Urszuli Gardner, dzięki której ta opowieść nabrała takiego dawnego sznytu. Sporo ciekawych słów zaproponowała tłumaczka, dziś już praktycznie nieużywanych, choć bez problemu zrozumiałych dla współczesnego odbiorcy. Taki manewr z pewnością sprawił, że narracja nabrała wymiaru realnego, naturalnego i bliskiego czytelnikowi.

Zachęcam do lektury "Wioski wdów", do spojrzenia na te mroczne historie własnym okiem. Z czysto ludzkiego oraz czytelniczego punktu widzenia – naprawdę warto! Patti McCracken solidnie się przygotowała i niewątpliwie ma dar opowieści. Plastyczny język, skupienie na detalu, refleksje i opisy ([Adres usunięty]. rozedrgania w „węgierskich duszach”) z pogranicza języka liryki, umiejętne umieszczanie konkretnych zjawisk w różnych kontekstach – to tylko niektóre walory tej prozy.

"Wioska wdów" to książka przedstawiająca wstrząsającą historię o kobietach, które dopuszczały się zbrodni, by ich życie mogło wyglądać lepiej. Problem jest bardziej złożony, ponieważ z jednej strony kobiety miały ważny powód, by "pozbywać się" mężów, teściów, wujków, czy dzieci. Jednak nadal ten czyn jest traktowany jako morderstwo.

Mieszkańcy węgierskiej wioski Nagyrev (i nie tylko) nie mieli łatwego życia. Panowała bieda, trudna sytuacja polityczna i gospodarcza, kobiety były bardzo źle traktowane przez mężczyzn. Właśnie to złe traktowanie i pojawianie się co rusz kolejnych dzieci stawiało kobiety w takiej sytuacji. Musiały wybierać "lepsze zło". Ale czy faktycznie?

Cioteczka Zsuzsa, bo tak nazywała się prowokatorka zbrodni, mimo swoich czynów jest dość intrygującą postacią. Chęć wzbogacania się, lepszego życia, możliwość zaciągania u niej przez klientów długów i upominania się o nie w sytuacji, kiedy tego potrzebowała, to najbardziej widoczne pobudki jej zachowania. Czytając książkę zastanawiałam się, co siedziało w głowie kobiety, która nie miała problemu z pozbywaniem się problemów wszelakich. Lecz nie tylko ona.

Historia "Wioski wdów" płynie powolnym tempem, ale niech Was to nie zniechęci. Jeśli lubicie "true crime" to ten tytuł będzie jak najbardziej odpowiedni. Ukazane są sytuacje, które doprowadzały do konkretnej zbrodni i niełatwe śledztwo dające się we znaki funkcjonariuszom i osobom, którym zależało, by kobiety dosięgła sprawiedliwość. Przedstawiony przez autorkę obraz społeczeństwa zasługuje na uznanie i prowokuje do dyskusji.

Myślę, że pod wieloma względami będziecie zaskoczeni tak jak ja. Z drugiej zaś strony zło nie opuszcza naszego świata, więc taka historia powinna dziwić? Coś czuję, że nie tylko w węgierskich wioskach działy się tak koszmarne rzeczy, ale to nieodpowiedni moment na dywagacje.

"Wioska wdów" przeraża rozwijającą się na większą skalę "pomocą" w radzeniu sobie z niewygodnymi problemami. Można potępiać te kobiety, ale z drugiej strony były to czasy, kiedy trudno było uzyskać pomoc "bo mąż mnie bije" czy "nie mam czym wykarmić dzieci". Jednak nikt nie daje prawa odbierać drugiemu człowiekowi życia.

Patti McCracken stworzyła wstrząsającą historię opartą na faktach, która zostanie z czytelnikiem na długo. Skłania do refleksji, stawiania pytania: "co bym zrobił/a na ich miejscu?", "ile warte jest życie drugiego człowieka?" i wiele innych. Jeśli zainteresowałam Was tą książką, nie zastanawiajcie się długo. Będziecie jednocześnie przerażeni i zafascynowani lekturą. Z czystym sumieniem mogę polecić ten tytuł.

 Przerażająca, oparta na faktach historia kobiet o bezwzględnych duszach, które morderstwo traktowały jako najprostszy sposób na pozbycie się problemu. 

"Wioska wdów” to powieść z kategorii true crime opisująca wydarzenia z wioski Nagyrév na Węgrzech, której mieszkanki otruły co najmniej 160 mężczyzn oraz dzieci w latach 1914– 1929.

Wiejskie żony, matki i córki. To właśnie one posuwały się do najgorszych czynów. Jednak głównym prowoderem była wiejska akuszerka, znana jaka ciocia Suze. Kobieta destylowała arszenik z lepiku na muchy i rozdawała kobietom z Nagyrév i zachęcała do pozbycia się niechcianych dzieci czy okrutnych małżonków. Liczba zmarłych stale rosła. Ten koszmar trwał przez ponad piętnaście lat, aż pewna wskazówka ujawniła zbrodnie w 1929 roku...

Odczuwalny przeze mnie niepokój był wystarczająco wysoki, abym mogła nazwać „Wioskę wdów” naprawdę dobrą historią.

Sięgając po tę książkę liczyłam na naprawdę porywającą historie, z dynamiczną akcją, która będzie trzymała mnie w napięciu do ostatniej strony, jedynie od czasu do czasu pozwalając na złapanie oddechu. Brakowało mi jedynie drobnych zwrotów akcji, nieoczekiwanych, zaskakujących rozwiązań, które nie byłyby przewidywalne. Niestety pojawiały się tutaj bowiem momenty dosyć nużące, które starałam się czytać dosyć uważnie, a jednak co chwilę przyłapywałam się na tym, iż myślami odpływałam gdzieś daleko, poza wydarzenia tej książki. Nie zdarzało się to na szczęście często. Autorka o wszystkich wydarzeniach pisze z niezwykłym zaangażowaniem. W książce znalazło się wiele fragmentów artykułów z gazet z tamtych czasów.

Historia ta wydarzyla się naprawdę. Autorka spisała ją, robiąc porządny reaserch. „Wioska wdów” to niezwykle trudna w odbiorze lektura – czego innego bowiem spodziewać się po książce poruszającej tak przerażające aspekty? Z pewnością nie tego, że będzie ona lekką i przyjemną książką, którą pochłonie się w mgnieniu oka i równie szybko zapomni, że kiedykolwiek miało się ją w rękach. Już od pierwszych stron poczułam się maksymalnie zainteresowana tą historią i nie mogłam się doczekać tego, aby dowiedzieć się jak potoczy się cała fabuła. To historia, w której brak jest jakichkolwiek zasad.

Jeśli szukacie fascynującej, a zarazem przerażającej i co najgorsze prawdziwej opowieści to „Wioska wdów” będzie tutaj idealnym wyborem! 🖤

„Wioska wdów” to jedna z cięższych lektur jakie ostatnio czytałam. Nie ma tutaj żadnych zasad, a brutalność kipi prawie z każdej strony. Jest to naprawdę mocna historia Cioteczki Zsuzsa, która na długo zapadnie w mojej pamięci.

Nie wiem jak to się stało, że wcześniej nie słyszałam o historii, którą autorka spróbowała nam zrekonstruować w swojej książce. Tym bardziej, że wydarzyła się ona NAPRAWDĘ!

Zsuzsa była początkowo ”fabrykantką aniołków" i pomagała pozbywać się niechcianych dzieci. Jednak brak jakichkolwiek konsekwencji dodał jej odwagi do posunięcia się o krok dalej i zabijania mężów czy starców. Wystarczyło szepnąć jej słówko, a problem dało się rozwiązać. A żeby było ciekawiej to to „mordercza działalność” dotyczyła nie tylko Cioteczki, ale i kilku innych kobiet, a mordercza pajęczyna dosięgała także sąsiednich wiosek.

Bardzo mi się podobało jak autorka przedstawiła społeczeństwo, które wierzyło w przesądy, a jego mentalność była powiedzmy, że lekko ograniczona. Ich życie pozbawione było jakiejkolwiek moralności o czym możemy się przekonać niejednokrotnie.

Autorka o wszystkich wydarzeniach pisze z niezwykłym zaangażowaniem. W książce znalazło się wiele fragmentów artykułów z gazet z tamtych czasów. Chociaż i tak według mnie tych przypisów było zbyt mało. Na szczególny plus zasługuje także fakt, że pomimo ciężkiej tematyki autorce udało się pisać wręcz pięknie i ciekawie. Brutalność nie odpycha, a wręcz skłania nas do dalszej lektury, ponieważ jak najszybciej chcemy się dowiedzieć co stanie się z trucicielkami i przede wszystkim Cioteczką. Uwierzcie, że takiego finału się nie spodziewacie. Sama odczułam ogromne rozczarowanie ze sprawiedliwości i tego jakie wyroki otrzymały niektóre z kobiet…

„Wioska wdów” to idealny przykład, że najbardziej wstrząsające scenariusze pisze życie. Nawet nie chcę myśleć ile jeszcze by wszystko trwało gdyby nie zainteresowanie lekarza. Jest to przerażająca, ale i zarazem fascynująca historia, która potrafi wzbudzić w czytelniku emocje. Zdecydowanie polecam.

Historia kobiet momentami napawa przerażeniem. To z czym musiały się mierzyć, jak były traktowane. Nie wszystkie godziły się na zły los. Nie wszystkie też były ofiarami i nie wszystkie musiały się bronić. Niektóre były po prostu wyrachowane.

Na początku ubiegłego wieku w węgierskiej wiosce Nagyrév kobiety miały sposób, by pozbyć się oprawcy. Ale nie tylko jego. Na ich czele stała akuszerka, cioteczka Zsuzsa, która potrafiła rozwiązywać problemy. Ze sprzedaży arszeniku miała spory majątek. A później wioska spore problemy....

Historia ta wydarzyla się naprawdę. Autorka spisała ją robiąc porzadny reaserch. Wyobraźnia zapełniła jedynie luki w historii.

Powieść utrzymana jest w odpowiednim klimacie. Język oddaje epokę, ale jest też bardzo rzeczowy. Trochę to powieść trochę reportaż. Pierwsza część to opowieść o tym, co działo się w wiosce przez wiele lat. Opowieść o morderstwach, zmowie milczenia, tajemnicy poliszynela. Opowieść o dramatach w domu, chciwości, czasem bezwzgledności. Druga część to proces oraz losy kobiet morderczyń. Jeśli czytaliście "Wiedźmy z Manningtree" to w "Wiosce wdow" znajdziecie dokładnie te elementy. Prawdziwą historię, dawną atmosferę i mrok. Jednak po obu tych tytułach spodziewałam się wielkiego wow. Miałam duże oczekiwania względem tych książek i w obu przypadkach czegoś mi zabrakło. Nie umiałam wejść w pełni w te historie. Nie czułam obiecywanej grozy. Obie te powieści są dobre, obie mają doskonałe tło, jednak brakuje im emocjonalności.

Jeśli wspomniane Wiedźmy Was zachwyciły albo chcecie poznać ciekawą historię to "Wioska wdów" jest Waszym must read.

Polecam ciekawym!