Wiemy, że pamiętasz

Kawał porządnej, skandynawskiej literatury. A ja skandynawską literaturę lubię, cenię nade wszystko. W związku z tym lektura Wiemy, że pamiętasz była prawdziwą przyjemnością.

Olof Hagström po ponad dwudziestu latach odwiedza rodzinne strony. Pragnie spotkać się z dawno niewidzianym ojcem.

Niestety, ale do spotkania nie dochodzi. Olof zamiast rozmowy z ojcem, pojednania otrzymuje makabryczną śmierć rodzica. Ojciec został brutalnie zamordowany, a pierwszym i długo jedynym podejrzanym o dokonanie tej okrutnej zbrodni jest właśnie Olof.

Dlaczego? Jak to wszystko się potoczy? Tego wam nie zdradzę. Zachęcam za to do lektury tej doskonale napisane książki.

Alsterdal napisała bardzo dobrą, mocną, klimatyczną i ciekawą książkę. Jak to bywa w skandynawskiej literaturze sporo tu zagłębiania się w ludzką psychikę, badanie zarówno relacji międzyludzkich, jak i zachowań okolicznych mieszkańców oraz odkrywania tajemnic sprzed lat. Trzeba przyznać, iż przeszłość autorka doskonale wymieszała z terażniejszością.To jej znak rozpoznawczy. Podróż w czasie, retrospekcje, krok po kroku odkrywanie mrocznych, głęboko skrywanych sekretów.

Dodatkowo sporo tu elementów zaskoczenia, nagłych zwrotów akcji.

Wielkim atutem tej oraz innych książek Tove Alsterdal są bohaterowie. Świetnie nakreślona sylwetka i charakter Olofa. Jego relacje z ojcem oraz otoczeniem. Wzajemne interakcje. Skrywane głęboko demony.

Każdy z bohaterów, nawet ten drugoplanowy, pojawiający się w historii na moment, jest wyrazisty, pełnokrwisty, na długo zapadający w pamięć.

Do tego doskonale prowadzone dochodzenie, którym kieruje bardzo dobra policjantka Eira Sjödin. Ona także ma głęboko skrywane problemy i demony, które wzajemnie się przenikają i które poznajemy. Razem ze śledczą próbujemy sobie z nimi poradzić.

Całość bardzo dobra, ciekawa, mocna. Czyta się świetnie choć nie ukrywam początek jest trudny. Trzeba autorce dać chwilę, wczytać się w jej styl, polubić go. Póżniej lektura będzie przyjemnością. Polecam. Bardzo dobra książka.

Skandynawskie kryminały biorę w ciemno, więc oczywistym dla mnie okazał się wybór najnowszej powieści Tove Alsterdal "Wiemy, że pamiętasz", rozpoczynający serię z policjantką Eirą Sjödin, która swą premierę miał 8 września, a wydany została przez Wydawnictwo Sonia Draga.

Na wiadomość o tym, że autorka sięga po prawdziwe wydarzenia z przeszłości, które zapoczątkowały w Szwecji zmiany w prawie dotyczącym gwałtu i wpłynęły na sposób postępowania z nieletnimi podejrzanymi, moje zainteresowanie wzrasta dziesięciokrotnie.

Olof Hagström miał zaledwie czternaście lat, kiedy przyznał się do gwałtu i zabójstwa nastoletniej Liny Stavred.

Dwadzieścia trzy lata później Olof znajduje w domu ciało ojca. Mężczyzna został zamordowany nożem myśliwskim, a syn od razu staje się głównym podejrzanym.

Do śledztwa zostaje przydzielona Eira Sjödin, policjantka, która wróciła do rodzinnej miejscowości, by zaopiekować się chorą na demencję matką. Badając sprawę śmierci Svena Hagströma, coraz bardziej zagłębia się w mroki przeszłości i… swoje prywatne życie.

Eira miała dziewięć lat, kiedy zginęła Lina, a Olof był postacią z jej dziecięcych koszmarów.

Ten mroczny i specyficzny klimat Skandynawii czaruje i wciąga mnie od pierwszych stron. Intrygująca zagadka kryminalna i nie mniej interesujące tło społeczno-obyczajowe, prowadzą nas ku przeszłości, bowiem tam tkwi klucz do rozwiązania wszelkich zagadek. Małe miasteczka dają szerokie pole popisu pisarskiej wyobraźni. Z pozoru sielskie i leniwe, a w środku pełne brudnych tajemnic. Z zapartym tchem śledziłam rozgrywające się wydarzenia, a toczące się nieśpiesznie śledztwo odsłaniało coraz paskudniejsze oblicze, sprawiając, że jeszcze długo nie mogłam dojść do siebie.

"Wiemy, że pamiętasz" to trzymająca w napięciu powieść o winie i pamięci, w której na każdej stronie splatają się teraźniejszość z przeszłością.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa.

Skandynawskie kryminały to jakość sama w sobie. Trudno jest przejść obok nich obojętnie. Dla mnie to niemożliwe, nawet nie próbuję, bo wiem jak to się skończy. Moją sromotną porażką. Specyficzny i mroczny klimat, szerokie tło obyczajowe, hermetyczne miejscowości i tajemnica … Również najnowsza powieść Tove Alsterdal Wiemy, że pamiętasz należy do zacnego grona takich perełek.

Olof Hagström po ponad dwudziestu latach nieobecności powraca w rodzinne strony z zamiarem odwiedzenia ojca. Co zastaje w domu? Ciało ojca, mężczyzna został zamordowany, o czym świadczą ślady na ciele. Syn od razu staje się głównym podejrzanym. Dlaczego? Trudna przeszłość nie przemawia na jego korzyść. Olof, mając czternaście lat, został skazany za gwałt i zabójstwo nastoletniej Liny Stavred. To wydarzenie odcisnęło piętno nie tylko na życiu nastolatka, ale również całej lokalnej społeczności, w tym jego rodziny.

Śledztwo prowadzi policjantka Eira Sjödin, która również powróciła w rodzinne strony, aby zaopiekować się chorą matką. Dziewczyna wzięła sobie do serce przydzieloną jej sprawę, głęboko wnika w przeszłość zamordowanego Svena Hagströma. To sprawia, że odkrywa wiele tajemnic, które najlepiej, gdyby pozostały nieznane. Przy okazji robi rozrachunek ze swoim życiem prywatnym, które podporządkowane jest opiece nad matką. Jej potrzeby i marzenia gdzieś po drodze się gubią i znikają w gąszczu spraw.

Wiemy, że pamiętasz to elektryzujący i mroczny skandynawski thriller. Przyznam, że początek był dość łagodny i spokojny, momentami przypływała chwilowa nuda. Ale im dalej brnęłam w głębię tajemnic, tym akcja się rozkręcała w niesamowitym tempie. Pojawiały się nowe informacje z przeszłości, które zamiast przybliżać mnie do rozwiązania zagadki, to mnie z każdą chwilą od niego oddalały. Zamiast wiedzieć coraz więcej, byłam coraz bardziej skołowana i zakręcona. Nic nie było oczywiste i proste. Pojawiło się kilku potencjalnych sprawców, każdy miał motyw, aby zamordować Svena, ale wiadomo, że co niektórych należało eliminować z tego grona. I jak się okazało w finale, sprawca był niewidoczny do samego końca, jego ujawnienie oczywiście wprawiło mnie w osłupienie. Nie przewidywałam takiego biegu wydarzeń. Jeden zero dla autorki, udało jej się mnie zmylić. Szacunek.

Ta historia uwodzi od pierwszego zdania i wywołuje lawinę wydarzeń, które mkną jak w magicznym kalejdoskopie. W mrocznym i okrytym mgłą skandynawskim klimacie, wśród uroczych leśnych krajobrazów. W zamkniętym szwedzkim miasteczku, gdzie wszystko nie ma prawa wyjść poza obręb jego granic. Nieufność, izolacja i życie w kręgu tylko najbliższych sprzyjają zachowaniu niepewności do samego końca.

Obok wątku kryminalnego i pokazania pracy szwedzkiej policji, autorka wiele miejsca poświęca ukazaniu tła obyczajowego i relacji międzyludzkich. Widać to wyraźnie na przykładzie Eiry, gdzie jej życie osobiste przenika w życie zawodowe i niej jest mu obojętne. Policjantka postanowibła przy okazji rozprawić się z przeszłością swojej rodziny, nawiązać ponowne relacje z bratem i zbliżyć się do niego. Wyjaśnienia wymaga wiele spraw z ich rodzinnej przeszłości i ona ma zamiar do niej dotrzeć, niezależnie od tego, co sądzi o tym jej rodzina. A często poznanie przeszłości wywołuje niepokój i obawy, jak sprawy potoczą się dalej. W jej przypadku jest podobnie, nie wie, czego do końca może się spodziewać i oczekiwać, ale odważnie próbuje … Jaki będzie efekt? Zaskakujący …

Zapraszam do tajemniczej Szwecji, aby w przenikliwej atmosferze odkryć mroczne strony i sekrety ludzkiej psychiki. Aby spróbować zrozumieć motywy ludzkich zachowań i nauczyć się nie oceniać ludzi po pierwszym spotkaniu. Aby przekonać się, jakie wartości są w życiu najważniejsze i czy przeszłość może w istotny sposób zmienić nasze życie.

Uwielbiam to uczucie, gdy szkoda mi czasu na sen, bo kryminał sam się nie przeczyta, a morderca sam nie ujmie. To jedna z takich książek, które czyta się zachłannie i z wielką satysfakcją. O czym każdy może się sam przekonać!

"Wiemy, że pamiętasz" na początku przyciąga do siebie niesamowicie klimatyczną okładką. Gdybym miała wskazać taką, którą złapię w księgarni na półce, by chociaż sprawdzić cóż to w ogóle jest, to byłaby właśnie ta. Jestem okładkową sroką i, jak już wspominałam wiele razy, chętnie łapię za książkę tylko ze względu na to, że spodobała mi się okładka i nie, nie oceniam po niej, ale również nie czytam opisu, nie czytam recenzji, opinii, tylko zaczynam czytać i pozwalam się zaskoczyć tym, co znajdę w środku. Ale nie tym razem!

Tym razem było tak, że jak tylko zobaczyłam w zapowiedziach Tove Alsterdal, to wiedziała, że to kryminał i wiedziałam od razu, czego mniej więcej mogę się po niej spodziewać i nie miałam nic przeciwko, mimo że z kryminałami szwedzkimi mam problem, bo są długie, ciągną się bardzo powoli i, mimo że faktycznie trzymają w napięciu, to osobiście wolę jazdę bez trzymanki. Któż by się spodziewał, że wśród tych spokojniejszych, ale o wiele bardziej niepokojących znajdą się książki tej autorki, na które będę czekać?

O czym zatem tym razem opowiada nam autorka? Wpadamy z impetem do małego miasteczka, małej społeczności i od razu wiemy, że będzie mrocznie, będą tajemnice i sekrety, a ludzie zakonserwowani na swoich i niechcący dopuścić obcych, nowych twarzy. W tym wszystkim poznajemy głównego bohatera, Olofa. Chłopak w wieku czternastu lat przyznaje się do morderstwa, a po ponad dwudziestu latach znajduje martwego ojca w miejscowości, do której postanowił wrócić, mimo że wiedział jak ludzie na to zareagują. Wszak uważany za mordercę jest z góry podejrzany również o to, że zabił własnego ojca. Małe społeczności nie wybaczają i nie zapominają, więc oczywiście od razu Olof jest z góry skazany na nieprzychylne spojrzenia, szepty za plecami i przypominanie, że nie jest ani odrobinę mile widziany w rodzinnej, zapyziałej mieścinie.

Sprawę morderstwa prowadzi Eira, która ma również własne problemy, a jednym z nich jest jej matka, która ma zaniki pamięci. Kobieta lata temu Olofa wyobrażała sobie jako koszmar i, jak pewnie wielu dzieciom wtedy, wmawiano, że jest ON potworem. Czy to wpływa na jej obiektywizm wobec mężczyzny? I przede wszystkim czy jest ON winny?

Ostatnio można spotkać wiele powieści kryminalnych, także tych w nurcie domestic noir, które są napisane znanym schematem, ale niezwykle ciężko być przy tym oryginalnym i zaskoczyć czytelników. Alsterdal poszła ścieżką znaną, czyli osadziła akcję w małym miasteczku, w społeczności, która jest zamknięta, wręcz hermetyczna i nie dopuszcza innych do siebie, a przy tym ma swoje na sumieniu. Sekrety, kłamstwa, tajemnice, szepty, plotki, strach i żal w tych ludziach powoduje, że czytelnik się zastanawia czy ktokolwiek mówi prawdę.

I główny bohater. Czy można zapomnieć o przeszłości, o złych rzeczach, jakie się uczyniło? No i przede wszystkim, czy jest ON winny zabójstwa ojca... ale także tego sprzed dwudziestu lat? Mieszkańcy są o tym przekonani.

Niespieszny, mroczny, niepokojący kryminał, a przy tym zaskakujący i sprawiający, że czytelnik sam już nie wie kto kłamie, kto jest dobry, a kto zły. Do tego przesiąka się podczas czytania zapyziałością miasteczka i jego mieszkańców jednocześnie im współczując i dziwiąc się ich zachowaniu.

To jedna z tych książek, które idealnie nadają się na jesienne wieczory przy kominku z kubkiem herbaty w ręku, kotem i kocem na kolanach!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Olof Hagstrom miał tylko 14 kiedy przyznał się do zabójstwa nastolatki Liny Stavred. Ciała dziewczyny nigdy nie odnaleziono.

Ponad 20 lat później Olof zbacza z trasy i odwiedza rodzinny dom. Znajduje ciało swojego ojca. Mężczyzna został zamordowany, a jego syn od razu staje się podejrzanym.

Po małym miasteczku od razu rozchodzi się wieść o powrocie mordercy i zabójstwie. Jak można się domyśleć nie jest ON mile widziany w tych stronach.

Śledztwo prowadzi między innymi Eira Sjodin, która niedawno wróciła w rodzinne strony, aby zaopiekować się matką.

Próbując znaleźć mordercę Svena Hagstroma, cofa się w przyszłość. Odkrywa tajemnice nie tylko dotyczące Liny, ale i własnej rodziny.

"Wiemy, że pamiętasz" to wciągający, duszny i mroczny skandynawski kryminał. Jak to w skandynawskich kryminałach nie ma tu pędzącej akcji. Wydarzenia toczą się swoim tempem. Krok po kroku odkrywamy kolejne tropy, trafiamy na nowych podejrzanych.

Od początku można się domyśleć, że ze zbrodnią z przeszłości jest coś nie tak. Jednak wyjaśnienie tej zagadki zaskakuje. Trudno przy tym nie współczuć Olofowi. Sceny przesłuchań młodego chłopaka, traktowanie go po powrocie chwytają za serce.

Autorka stworzyła świetna historię, gdzie przeszłość nie daje o sobie zapomnieć i ma ogromny wpływ na teraźniejszość. A mała społeczność nie zapomina i nie wybacza. W bardzo okrutny sposób potrafi też to pokazać.

Tove Alsterdal inspirowała się prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce w Szwecji. Wydarzenia te zapoczątkowały zmiany w prawie [Adres usunięty]. dotyczące postępowania z nieletnimi podejrzanymi.

"Wiemy, że pamiętasz" to początek serii z policjantką Eirą Sjodin. Czekam już na kolejne tomy. Książka zdobyła też nagrodę Szklanego Klucza za najlepszą nordycką powieść kryminalną 2021.

Ja tą książkę przyrównała bym do obliczenia matematycznego metodą zero jedynkową. Początek książki jest na zero, bo w sumie po dłuższym wstępie nic nie wiemy. Następnie historia brnie do przodu ukazując nam ułamek zagadek i tajemnic z przeszłości. W momencie, kiedy czytam wspomnienia bohatera jestem na zero, bo choć ciekawe, to jednak jeszcze nic nie wnoszą. Później ponownie moje zainteresowanie jest spotęgowane i tak do samego końca. Nawet druczek jest malutki, czyli na zero, ale treść, tematy w niej poruszane, zawiła historia i dreszczyk emocji są na jeden.

Teraz, żeby już dokładniej wam ją opisać, powiem, że pozycja mi się podobała. Dość ciekawy sposób łączenia faktów, przy czym zawsze pozostawiona jedna furtka, która była dla zmyłki. Urywki z czasu przeszłego i teraźniejszego. Prawdziwa trauma dziecka, który został posądzony o morderstwo, następnie przypisuje mu się kolejne, choć nie ma żadnych dowodów. Kolejne wydarzenia wzbudzają nasz niepokój, bo nic nie układa się tak, jak byśmy tego chcieli. Wydaje się, że nieszczęścia nie mają końca, a im bliżej końca, tym dalej rozwiązania zagadki. Kiedy jednak dochodzimy do ostateczności... jest szok!

Niby mamy jednego głównego bohatera, jednak sprawa w dużej mierze dotyczy kogoś jeszcze, kto ponownie będzie się tu przewijał. Postać będzie snuła domysły, aczkolwiek osobiście uważam ją za bardzo inteligentną.

Pytanie brzmi, kto tak naprawdę mordował i czy była to jedna i ta sama osoba? Co na tym zyskała? Zwykłe morderstwo, czy zacieranie śladów? A może, to tylko nasza pamięć jest zawodna i gdy chce się coś ukryć wystarczy to wyprzeć?

Chciałabym się do czegoś tutaj przyczepić, lecz jedyne, co mi przychodzi do głowy, to właśnie mały druczek, za którym nie przepadam. Bohaterzy czasem przeklinają, choć powieść nie należy do wulgarnych. Wszyscy fani tajemnic, dwojenia faktów i niecodziennych wydarzeń będą nią zachwyceni. Dodatkowo jest inteligentnie napisana i zaplanowana w najdrobniejszych szczegółach. Emocje bohaterów przechodzą nas pochłaniając całe nasze skupienie. Czytając sami możemy łączyć fakty. Jesteście zainteresowani?