Maski pośmiertne. David Redfern. Tom 1

Czasami musimy podjąć w ułamku sekundy decyzje, które mogą zaważyć o całym naszym życiu. Czasami nie mamy okazji, czasu ani siły, by analizować sytuacje, by rozważać argumenty za i przeciw, a jedyną drogą jest działanie. Czasami też płacimy długie lata za swoje wybory, borykając się z konsekwencjami tych decyzji. Co więcej, przeszłość może powrócić, by wziąć na nas odwet.

Czy tak właśnie stało się w przypadku inspektora David Redfern? Kilka miesięcy wcześniej udało mu się udaremnić działania szaleńca w katedrze w Guildford i prawdopodobnie uratować wiele ludzi. Tyle tylko, że zamiast blasku chwały pojawiły się wyrzuty sumienia oraz społeczny ostracyzm, przynajmniej wśród kolegów. Okazało się bowiem, że napastnikiem był wieloletni przyjaciel Davida, również funkcjonariusz policji. Mężczyzna wobec faktu, iż Adrian Bones wymachuje bronią i mierzy w niego musi podjąć natychmiastową decyzję. Oddaje strzał, który okazuje się być śmiertelnym.

W efekcie tej interwencji David nie tylko tłumaczy się przez pracownikowi kontroli wewnętrznej, ale zostaje zesłany z Guildford do Woking. Tu jednak nie tylko nękają go wspomnienia, ale i postawa kolegów jest dowodem na to, że śmierci jednego z nich nie można wybaczyć. Mimo tego wszyscy muszą się zmobilizować, bowiem przed nimi trudne i międzynarodowe śledztwo. Otóż w pobliżu tego niewielkiego miasteczka blisko Londynu, na polanie, zostają znalezione zwłoki kobiety, ułożone w nienaturalnej pozycji. Kobieta przed śmiercią klęczała, nie wiadomo czy błagając o litość czy na rozkaz swojego oprawcy. Zamordowaną jest polska turystka, zaś David szybko odkrywa jej tożsamość. Okazuje się, że wraz z mężem zameldowała się ona pobliskim hotelu, występując jako Bożena i Mariusz Sokolińscy. Ona, choć Polka, posiadała obywatelstwo brytyjskie, zaś mąż był Polakiem, co czyni sprawę jeszcze bardziej skomplikowaną tym bardziej, że mężczyzna zaginał.

Śledczy nie dysponują praktycznie żadnym tropem prowadzącym do osoby mordercy Bożeny, a także do miejsca pobytu jej męża. Na dodatek David, jako oficjalnie prowadzący śledztwo, nie za bardzo może się nad nim skontaktować. Okazuje się bowiem, że czeka go pilna wyprawa do Dover, gdzie wyłowiono zwłoki topielca. Znaleziono przy ciele rzecz, która należy do Davida, stąd to wezwanie. Ale nikt, a już na pewno nie David, nie spodziewał się tego, kim jest wyłowiona osoba…

Jak zakończy się ta historia, a właściwie historie, które splatają się ze sobą w misterny sposób, zmuszając jednocześnie bohatera do uporządkowania swojej przeszłości i ruszenia do przodu? Przekonamy się o tym dzięki debiutanckiej powieści autorstwa Anny Rozenberg – Polski mieszkającej (podobnie jak ofiara) na Wyspach Brytyjskich. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona książka pt. „Maski pośmiertne”, to znakomity kryminał, który nie tylko zmusza nas do intelektualnego wysiłku, ale też pokazuje mechanizm zbrodni, a także … niszczącą siłę poczucia winy.

Po powieść sięgnąć mogą nie tylko wielbiciele kryminalnych opowieści, ale wszyscy, którzy cenią sobie dobrze skonstruowane zagadki, do rozwiązania których jesteśmy wręcz zobligowani. Od pierwszych stron bowiem angażujemy się emocjonalnie, rozumiejąc trudną sytuację Davida, a także sprzeciwiając się mimowolnie postawie funkcjonariuszy policji w Woking. Wartka akcja nie pozwala nam się nudzić, a mimo iż w książce brak mi wyczuwalnego napięcia związanego z dążeniem do prawdy, to jednak jest to niezwykle udana publikacja, nie tylko z uwagi na kreację bohaterów, ale sam sposób prowadzenia akcji. Dlatego też, po skończeniu lektury, nie pozostaje nam nic innego, jak tylko wyczekiwać z niecierpliwością na kolejną publikację autorki.

"Maski pośmiertne" to debiut kryminalny naszej rodaczki Anny Rozenberg, którą to jednak klimat brytyjskiej wyspy natchnął do tworzenia.

Targany poczuciem winy z powodu zastrzelenia w akcji swego przyjaciela i partnera, inspektor David Redfern opuszcza swe dotychczasowe miejsce życia i rozpoczyna służbę w Woking. W nowym miejscu pracy ciężko mu się zaaklimatyzować. Niedługo potem zostają tam znalezione zmasakrowane zwłoki polskiej turystki, której mąż zaginął bez śladu. To dopiero początek niezwykle zagmatwanego śledztwa.

"Śledztwo to nie film sensacyjny. Nie przeczę, że zdarzają się spektakularne zwroty akcji, ale bardzo sporadycznie. Zwykle to żmudna, mrówcza praca, a najczęściej irytujące czekanie".

Ta kobieta pisze tak dobrze, że ani przez moment nie miałam wrażenia, że mam do czynienia z debiutem, wprost przeciwnie, wydawało mi się, że autorka to "stara wyjadaczka", która na niejednym kryminale zęby zjadła.

Wspominałam o tym nie raz, że bardzo lubię lektury naszych pisarzy, którzy wychodzą poza rodzime podwórko i umiejscawiają akcję w szerokim świecie. Najlepszym tego przykładem jest Arnold Płaczek, znany szerzej jako Thomas Arnold. Tutaj wydarzenia rozgrywają się w Anglii, a niezwykła plastyczność opisów, bez trudu pozwoli naszej wyobraźni pracować na najwyższych obrotach.

Dostajemy tutaj aż dwa śledztwa, oficjalne pierwszoplanowe, dotyczące zamordowanej Polki, które w pewnym momencie zahacza o wydarzenia z drugiej wojny światowej, oraz prywatne, którym David Redfern zajmuje się po godzinach, a dotyczy ono jego przyjaciela. Tajemnice sprzed lat w połączeniu z mrocznym klimatem małego miasteczka, wywoływały pewną iskrę niepokoju, a nawet zagrożenia.

Autorka cały czas podsycała moją ciekawość, umiejętnie stopniując napięcie, a akcja rozwijała się nader dynamicznie. Bez wątpienia był to jeden z lepszych debiutów, a ja z niecierpliwością oczekuję kontynuacji.

„Całe śledztwo składało się z cieniutkich niteczek, wątłych i trudnych do złapania jak babie lato”.

Ciężkie, ołowiane chmury zbierają się nad Woking, małym miasteczkiem nieopodal Londynu. Inspektor Redfern nawet nie przeczuwa, jaki będzie miała przebieg nadchodząca burza.

„(…) wiele razy widziałem, jak zupełnie niewielkie rzeczy mogą prowadzić do niewyobrażalnych zbrodni”

Odnalezione na uboczu zwłoki Bożeny Sokolińskiej budzą niedowierzanie i lęk. Poderżnięte gardło, zainscenizowane miejsce zbrodni, zaginiony mąż i brak śladów mogących wskazywać na winnego oznacza dla lokalnej policji tylko jedno. Długie i mozolne śledztwo, w którym albo ktoś zabłyśnie, albo raz na zawsze pogrzebie swoją karierę. Tym razem trafiło na inspektora Redferna, który od niedawna pracuje w policji w Woking. Nie jest policyjnym świeżakiem - wręcz przeciwnie - ma doświadczenie godne pozazdroszczenia, intuicję i… sporą rysę w zawodowym CV, o której współpracownicy szepczą po kątach.

Nie tylko śmierć Sokolińskiej okaże się zmorą dla Redferna. Wydarzenia z przeszłości, od których tak ucieka, powracają w zmienionej wersji. Komu będzie mógł zaufać a kto życzy mu najgorszego? Czy ciekawość i dążenie do prawdy nie będą miały zbyt wysokiej ceny?

„(…) wszystko w tej sprawie wyglądało na mało prawdopodobne, a mimo to się wydarzyło”

Po debiuty książkowe sięgamy z różnych pobudek. Ze względu na osobę autora, oryginalną fabułę, zwykłą ciekawość albo z nadzieją na coś nowego. Po „Maski pośmiertne” sięgnęłam z ciekawości i ta ciekawość została ze mną już do końca książki. W „Maskach pośmiertnych” po prostu chce się wiedzieć, chce się dociekać, chce się analizować i odrzucać mylne tropy.

Autorce należą się brawa za odwagę, bo nie poszła na skróty. Próżno szukać dłużyzn, oczywistości bijących po oczach, łatwych motywów i banalnego policjanta. Dostaliśmy za to historię kryminalną, w której przeplata się ze sobą wiele wątków, zarówno współczesnych, jak i historycznych, które łączy ze sobą tylko albo aż postać Bożeny Sokolińskiej.

Anna Rozenberg lubi gmatwać, pokazywać drugie a nawet trzecie dno danej historii. Trzeba nieźle wysilić szare komórki, by temu sprostać. Jeśli lubicie, tak jak ja, główkować na wielu frontach wraz z policjantami, to dobrze trafiliście. Tłem dla tej historii kryminalnej z polskim wątkiem historycznym jest małe, brytyjskie miasteczko. Woking ma swój klimat, ciężki od tajemnic, z rzadko pojawiającymi się promykami nadziei. Ludzka nieufność, skrytość i ciężar dnia codziennego dają nieźle w kość mieszkańcom, a co dopiero Redfernowi, który usiłuje się tutaj zadomowić.

„Samotność, David, to nie tarcza, ale biała flaga”

Pisałam wcześniej, że Redfern nie jest sztampowym policjantem. Nie ma problemów z alkoholem ani z byłą żoną; nie ma też nietypowego hobby. Ma za to kochającego dziadka Bohdana, oryginalne pochodzenie i mnóstwo wspomnień z przeszłości, które nie napawają optymizmem. W mieszkaniu kartony wciąż jeszcze czekają na rozpakowanie a koledzy z pracy nie traktują go jako swojego. Wolą zajmować się plotkowaniem, dlaczego Redfern przeniósł się do Woking i co tak naprawdę stało się w katedrze w Guildford.

Redfern jest typem samotnika, szukającego swojego miejsca i nade wszystko szukającego siebie. Mam wrażenie, że jeszcze nie wszystko zostało o nim napisane, że jeszcze jakieś elementy życiorysu czekają na odkrycie i to momencie, w którym się najmniej tego spodziewamy.

„Maski pośmiertne” zostawiły po sobie pewną nutę niedopowiedzenia a zarazem obietnicy, że Redfern nie podda się tak łatwo, chociaż przeciwnik zawiesił wysoko poprzeczkę.

"Maski pośmiertne" to kolejny debiut kryminalny, obok którego dnie mogłam przejść obojętnie. Mroczny i tajemniczy klimat powieści, której akcja rozgrywa się w angielskim miasteczku, wciągnął mnie od pierwszych stron.

W lipcu 2013 roku podczas udaremnienia zamachu na katedrze Guildford, inspektor Daivd Redfern zastrzelił swojego przyjaciela. Wyrzuty sumienia zmusiły go do opuszczenia miasta i rozpoczęcia pracy w malej miejscowości Woking. Jednak i tutaj przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. W Dover zostaje wyłowione ciało mężczyzny, w którym David rozpoznaje swojego przyjaciela, którego zastrzelił przed rokiem. Policjant rozpoczyna własne śledztwo nie zdając sobie sprawy , z tego, że jest ktoś, kto za wszelką cenę chce go uciszyć. W międzyczasie w Woking dochodzi do makabrycznej zbrodni na polskiej kobiecie i zaginięcia jej męża. Pierwsze śledztwo Redferna prowadzi go w różne miejsca, jednak zebrany materiał dowodowy nie wnosi nic do sprawy..

Podobało mi się. Jak na debiut wyszło znakomicie. Znajdziecie tu wszystko to, co powinien mieć dobry kryminał- brutalne morderstwo, klimatyczne i mroczne sekrety i ciekawą zagadkę, do której rozwiązania trzeba sięgnąć aż po czasy drugiej wojny światowej. Książka wymaga skupienia i uważnego czytania, ponieważ zawiera bardzo dużą wątków i mnóstwo ciekawych postaci. Bardzo podobało mi się to, że cała historia rozgrywa się w Anglii, brytyjski klimat czuć tutaj na każdym kroku.

"Maski pośmiertne" to naprawdę świetny kryminał z wątkiem historycznym, który z całego serca Wam polecam.

Dziękuję @czwartastronakryminalu za możliwość przeczytania książki.

Polecam kazdemu, kto lubi kryminaly w stylu Henninga Mankella czy Petera Maya. Niesamowicie podoba mi sie styl Anny Rozenberg, sposob prowadzenia narracji, klimat, poetyckie porownania czy metafory. Juz sie nie moge doczekac kolejnego tomu!

“Maski pośmiertne” to połączenie klimatu “Broadchurch” i śledztw Cormorana Strike’a, z głośno brzmiącą polską nutą w fabule. Anna Rozenberg wkracza na scenę pisarskiego kryminału z powieścią niezwykle przejmującą, starannie dopracowaną i jakże sugestywnie i dojrzale napisaną, co czyni jej debiut odkryciem na miarę tego roku.

Gdybym miał wskazać trzy najsilniejsze atuty powieści, byłyby to: miejsce akcji, główny bohater oraz wątki historyczne. Największe i najmilsze zaskoczenie? Postaci drugoplanowe.

Większość wydarzeń w powieści dzieje się w mieście Woking, położonym nieco ponad 30 mil od Londynu, w hrabstwie Surrey. Autorka ma niebywałą zdolność do malowania słowami miejsc, dzięki czemu odkładając powieść na półkę czułem się jakbym realnie zwiedził Woking, znał jego klimat, a nawet miał tam swoje ulubione miejsca i ulice. Coś niebywałego i nie ma tutaj mowy o przypadku, albowiem podobne emocje zawładnęły mną również wtedy, gdy akcja migrowała gdzie indziej. Bez wątpienia jest to znak rozpoznawczy stylu Anny Rozenberg i polecam Wam doświadczyć go osobiście.

We wspomnianym Woking nowy rozdział swojego trudnego życia rozpoczyna David Redfern - czarnoskóry inspektor w średnim wieku, o polskich i jamajskich korzeniach. Bada ON sprawę zabójstwa Bożeny Sokolińskiej, 55 letniej polskiej turystki, która przybyła do Anglii wspólnie z byłym mężem. Ten ostatni miał bowiem objąć w Londynie lukratywne stanowisko w branży motoryzacyjnej. Odtwarzając krok po kroku ostatnie chwile życia Bożeny, na jaw wychodzą prawdziwe powody jej wizyty w Anglii. Wkrótce na miejscu pojawia się Marta, córka zamordowanej, której charakter i zmysłowość oczarowują inspektora, stanowiąc wyjątkowo barwny epizod fabuły. Inspektor Redfern to postać, która jest do bólu prawdziwa. Na kartach powieści kolejno odkrywane są blizny jego doświadczeń, na czele z tą najbardziej wyraźną - zabójstwem swojego przyjaciela, które jak się okazuje również skrywa tajemnicę. Bohater jest osobą odartą z supermocy - nic nie przychodzi mu łatwo, ma lepsze i gorsze dni, nie szanuje swojego zdrowia i na każdym kroku widoczna jest jego przejmująca samotność.

Wątkiem, za który jestem szczególnie wdzięczny Autorce jest praca zespołowa ekipy policjantów, z którymi na co dzień pracuje David Redfern. Cieszę się, że nie byli oni wyłącznie tłem głównego bohatera. Rozenberg genialnie oddała pracę u podstaw każdego śledczego - nie ma tu fajerwerków, odkryć pod wpływem olśnienia, czy przypadkowych zbiegów okoliczności. Jest za to ciężka, żmudna i mozolna praca, na którą składa się wysiłek wielu osób. Wspólne układanie puzzli z obrazem zbrodni jest w powieści wyjątkowo wiernie oddane, a przez to fascynujące dla czytelnika. Dodam od siebie, że dołączam do Team Puszka i liczę na to, że w kolejnym tomie czeka go awans i przeniesienie.

Nie do przecenienia jest wątek stosunków polsko - brytyjskich w czasach wojennych i powojennych, który to stanowi kluczowe tło całej powieści. Annie Rozenberg udało się poruszyć tak wiele strun tych trudnych relacji, że zasługuje to na największy podziw. Zdrada, patriotyzm, wywyższanie, wyrzuty sumienia, antagonizmy między narodami - te i wiele innych znajdziecie w “Maskach pośmiertnych”.

Droga Aniu. Jeżeli tak wygląda Twój debiut, to proszę Cię traktuj każdą kolejną swoją powieść, jakby była tą pierwszą.

Nie od dziś wiadomo, że Czwarta Strona Kryminału ma dobrą rękę do debiutów. „Maski pośmiertne” autorstwa Anny Rozenberg są tego idealnym przykładem. Ten tchnący mrocznym i mglistym klimatem angielskiego miasteczka kryminał wciąga od pierwszych stron.

Jednak nie tylko deszczowa i mglista aura buduje specyficzną, ciężką atmosferę powieści, ale również przepełniona zbrodniami i tajemnicami z przeszłości fabuła i boleśnie doświadczony, borykający się z życiem bohater.

Inspektor David Redfern, przechodzi trudny okres. Przed rokiem zastrzelił swojego przyjaciela w policyjnej akcji, co pozostawiło wyrzuty sumienia i nieprzychylność kolegów. Przeniesiony do niewielkiego Woking nie spodziewa się, że i tu dopadnie go przeszłość. Mimo, że wydaje się to absurdalne, w wyłowionym topielcu rozpoznaje zabitego przed rokiem mężczyznę. Jak to możliwe? Czy wówczas, podczas akcji w katedrze mógł strzelić do kogoś innego? Próba wyjaśnienia sprawy budzi czyjś ostry sprzeciw i zaczyna robić się niebezpiecznie.

Również lokalne sprawy nie dają Davidowi odetchnąć. Dochodzi do okrutnej zbrodni na polskiej turystce i zaginięcia jej męża. Prowadzone mozolnie śledztwo kieruje uwagę czytelnika w różne strony, z których większość okazuje się ślepymi uliczkami, z czasem ujawniając niespodziewane powiązania.

Świetnie poprowadzona skomplikowana fabuła wymusza wzmożoną uwagę, bo każdy z wątków okazuje się być istotny. Rys historyczny, zahaczający o wojenną przeszłość i walczących po stronie aliantów Polaków i ich powojenne losy, stanowi natomiast znakomity bonus do zajmującej, choć niespiesznej akcji. Niektóre wątki znajdują swój finał, inne pozostają otwarte budząc niedosyt i chęć szybkiego sięgnięcia po kontynuację. Mam nadzieję, że autorka nie każe nam na nią długo czekać.

Mamy lipiec 2013 roku.

Inspektor David Redfern otrzymuje wezwanie do akcji udaremnienia zamachu w katedrze w Guildford.W trakcie interwencji odkrywa,że terrorystą jest jego przyjaciel i partner Adrian Bones.

W pewnej chwili pada śmiertelny strzał...

Targany poczuciem winy,David opuszcza miasto i wyjeżdża na służbę do Woking.

Kiedy zostają tam znalezione zmasakrowane zwłoki kobiety,to właśnie ON będzie musiał nie tylko odnaleźć zabójcę,ale i męża ofiary.

To nie wszystko.

Przychodzi dzień,kiedy Redfern otrzymuje tajemniczy telefon z Dover.

Po przyjeździe na miejsce okazuje się,że wyłowiono tam zwłoki mężczyzny.

Topielec to...Adrian!!!

Od tego momentu policjant rozpoczyna prywatne śledztwo,by dowiedzieć się,o co w tym wszystkim chodzi,ale ktoś bardzo chce go uciszyć.

Jak zakończy się ta sprawa?

Czy David odnajdzie męża i zabójcę Polki?

Jakie tajemnice dodatkowo wyjdą na jaw?

Dowiecie się z książki.

To był naprawdę świetny kryminał z bardzo wyrazistą postacią głównego bohatera.

Intrygujący,miał w sobie wszystko to,co lubię,czyli brutalne morderstwo,mnóstwo sekretów i nitkę,po której kłębku powoli zbliżaliśmy się do rozwiązania zagadki.

Książka ma wiele wątków pobocznych,dlatego przy czytaniu należy się skupić.

Ale zaręczam,że warto,bo geneza historii tego morderstwa,czasowo sięga dużo dalej,niż początkowo myślimy.

Bardzo mnie ta opowieść wciągnęła i liczę na dalszą część,bo zakończenie dało mi wiele do myślenia i rozbudziło moją ciekawość.

Mówiłam Wam,że to debiut?

Też nie wierzyłam.😂

A jednak!

David Redfern to policjant po przejściach. Od jakiegoś czasu pracuje w policji w Woking.

W miasteczku zostają znalezione zwłoki kobiety. Okazuje się, że to Polka, która przeleciała do Anglii z mężem. Po mężczyźnie nie ma śladu.

Prowadzenie śledztwa Redfernowi utrudnia mu brak zaufania współpracowników i nagłe braki kadrowe.

Wszystko wskazuje, że rozwiązanie tej zagadki kryje się w odległej przeszłości. Inspektor musi się cofnąć do czasów II wojny światowej.

David ma jednak jeszcze jedną zagadkę do rozwiązania. W Dover wyłowiono ciało mężczyzny. Okazuje się nim zastrzelony przez Davida Adrian Bones. Ktoś bardzo nie chce, aby Redfern odkrył prawdę.

"Maski pośmiertne" to debiutancka powieść Anny Rozenberg. I muszę powiedzieć, że jest to bardzo udany debiut.

Postać inspektora Redferna została świetnie wykreowana. Od razu można go polubić. Jest samotnikiem, który skrywa swoje demony.

Książka pokazuje jego żmudne poszukiwania prawdy. Grzebanie w przeszłości. Rozmowy z żyjącymi świadkami historii. Podróże śladami historii. Zmierzenie się z własną przeszłością.

Pojawia się mnóstwo postaci, wątków i wydarzeń. Książka wymaga uważnego czytania i koncentracji, aby się w tym nie pogubić.

Autorce należą się brawa za przeprowadzony reaserch. Widać, że zostało w to włożone dużo pracy.

Deszczowy klimat brytyjskiego miasteczka świetnie wpasowuje się w tę historię. Autorka opisuje miasto w taki sposób, że można poczuć się, jakbyśmy sami tam byli.

Podsumowując, "Maski pośmiertne" to bardzo dobry kryminał z wątkiem historycznym. Oby więcej taki debiutów.

Ja mam nadzieję, że inspektor Redfern jeszcze powróci. Czekam na kolejne powieści autorki.

Co jakiś czas w polskiej literaturze dochodzi do spektakularnego debiutu. Ten czas nastał właśnie dziś. A to za sprawą powieści kryminalnej Anny Rozenberg. „Maski pośmiertne” długo będą żyć w umysłach czytelników, którzy sięgnęli po książkę sygnowaną wydawniczym znakiem jakości Wydawnictwa Czwarta Strona Kryminału.

Bez wątpienia Pani Anna tą książką nie tylko zawiesiła wysoko poprzeczkę debiutantom, lecz również czołowym pisarzom polskich jak i światowych kryminałów. Nie da się oprzeć wrażeniu, że „Maski pośmiertne” to kryminał na światowym poziomie. Przemyślany, skonstruowany z dbałością o każdy detal fabuły, w pełni oddaje kryminalną atmosferę.

I przyznam szczerze, że powinienem czytać tę książkę z poziomicą u boku, ponieważ podczas wchodzenia w szczegóły śledztwa prowadzonego przez inspektora Davida Redferna trudno było mi trzymać się w pionie. Ta książka totalnie mną wstrząsnęła, zagarnęła moje emocje i trzyma nawet do teraz, gdy piszę tę recenzję. Napisać recenzję takiej książki, to szukanie słów określających arcydzieło najwyższej jakości.

Pani Anna w podziękowaniach napisała, że podczas tworzenia tego dzieła rwała włosy z głowy. A ja mogę poradzić Wam, abyście jak najszybciej sięgnęli po tę książkę, ponieważ gdy w księgarniach będą ostatnie egzemplarze, to wyrywać będziecie je sobie z rąk. Do czasu, aż nie nastąpi dodruk. A ten myślę, jest kwestią dni.

Zapytacie, co sprawiło, że tak obszernie i pozytywnie rozpisuję się na temat książki Pani Anny? Otóż nie tylko kryminalna intryga i postać Davida Redferna, lecz również gęsta, mroczna atmosfera wokół całej historii, uczyniła tę powieść wyjątkową. Natomiast styl autorki dopełnił dzieła tak bardzo, że chłonąłem tę książkę wszystkimi zmysłami. Przyznam, że nigdy nie byłem w Wielkiej Brytanii, lecz dzięki autorce czułem się jakbym przechadzał uliczkami Woking.

A wszystko rozpoczęło się w lipcu 2013 roku, gdy inspektor Redfern wezwany zostaje do akcji udaremnienia zamachu w katedrze w Guildford. David podczas interwencji orientuje się, że zamachowcem jest Adrian Bones, jego dawny przyjaciel i zarazem partner. Niestety przebieg wydarzeń zmusza go do oddania śmiertelnego strzału. Nie potrafiąc poradzić sobie z wyrzutami sumienia wyjeżdża z miasteczka. W Woking zamierza na nowo poukładać swoje życie. Jednak i tu inspektor będzie miał ręce pełne roboty. I jak się okazuje, nie spodziewał się takiego scenariusza, ponieważ przeszłość powrócić w najczarniejszych koszmarach.

David podejmie się trudnego śledztwa dotyczącego odnalezienia zmasakrowanych zwłok polskiej turystki. Sprawę komplikuje zaginięcie męża zamordowanej. Dodatkowo nieufność współpracowników nie ułatwia Redfernowi zadania. Na domiar złego w Dover wyłowiono ciało zastrzelonego Adriana Bonesa.

Muszę przyznać, że Anna Rozenberg utkała niezwykle misterną, kryminalną zagadkę. Oblekając ją w mroczne szaty, sprawiła, że klimat „Masek pośmiertnych” nabierał na sile z każdą przekładaną stroną. Każda z nich naszpikowana była emocjami, które jeszcze długo buzować będą w naszych czytelniczych sercach. Tę książkę warto wziąć sobie do serca i zaprosić do swojej domowej biblioteki. A ja na swej półce przygotowałem miejsce na kolejne książki autorki, ponieważ jestem przekonany, że pojawienie się ich jest kwestią czasu.

Pani Anno gratuluję debiutu, życząc wielu sukcesów. Jestem przekonany, że drzwi z takim właśnie napisem stoją przed Panią otworem!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału.

[Adres usunięty]