Węzeł czasu

Aga po utracie przytomności budzi się w 1931 r. Nie wie co się wokół niej dzieje a w dodatku nad głową krzyczy do niej oficer niemiecki żądający dokumentów.

O mamo co to było! Już dawno porzuciłam książki o tematyce właśnie między wojennej bądź wojennej. Jednak skusiłam się na to i o mamo nie żałuję! Remigiusz Mróz przenosi nas do międzywojennego Opola. Główni bohaterowie super wykreowani. Fabuła bardzo wciągająca.

Podsumowując, na prawdę polecam!

PS. jest też dostępna super produkcja. Z ciekawości odpaliłam i też jest wyśmienita!

Już wiem, że ta seria ma potencjał. Czekam na kolejne tomy.

Agnieszka budzi się w środku lasu, nie mając zielonego pojęcia, jak się tam znalazła. Przecież niedawno była na kawie z przyjaciółką Zuzą na kawie i gofrach na Krakowskiej. Teraz siedzi pośrodku lasu, w obcych ubraniach i zbliżają się do niej mężczyźni, którzy nie dość, że noszą niemieckie mundury, to domagają się poznania jej tożsamości, w dodatku czynią to po niemiecku. Przekazanie dokumentu tożsamości, na którego okładce widnieje napis Deutsches Reich Reisepass wystawiony na nazwisko Agnes Schiffer. Przynajmniej imię się zgadza. Wkrótce Aga jest świadkiem ataku dwóch mężczyzn na legitymujących ją policjantów. Ku jej zdziwieniu, rozmowa między atakującym a atakowanym odbywa się po polsku, jednak wkrótce napastnik zostaje zastrzelony z ręki Augusta Bekkera, oficera Schutzpolizei. Rozmowa z Bekkerem uświadamia Agnieszce, że znajduje się niedaleko Opola, a właściwie Oppeln i to w październiku 1931 roku. Dlaczego Agnieszka przeniosła się w czasie? Czyżby miała szansę odmienić bieg historii?

„Węzeł czasu”, to już moje drugie po „Riese” spotkanie z twórczością Remigiusza Mroza, w której autor eksploruje motyw podróży w czasie i muszę uczciwie przyznać, że wychodzi mu to bardzo dobrze.

Tym razem autor eksploruje motyw zmiany biegu historii „(…) docierało do mnie, że los świata jest delikatny jak pyłek. Wystarczy lekka bryza, by zwiało go w zupełnie inną stronę.”, czy jesteśmy w stanie zapobiec największej wojnie i eksterminacji milionów ludzi, eliminując jednego człowieka (wszyscy wiemy, o kogo chodzi). A może wyeliminowanie przywódcy partii, która, póki co ma niewielkie poparcie, spowoduje, że do władzy dojdzie ktoś gorszy? A może nie ma nadziei i skoki w przeszłość niczego nie zmienią, bo „Ludzkość dawno podpisała na siebie wyrok, kwestią otwartą pozostało jedynie, jaka data znajdzie się na akcie zgonu.”

Autor przedstawia alternatywne wersje historii i ich wpływ na nasze czasy. I właśnie te alternatywne wersje historii dają do myślenia. Ta powieść to idealne przedstawienie teorii o efekcie motyla - teorii chaosu, która zakłada, że niewielkie, pozornie nieznaczące zdarzenia mogą prowadzić do dramatycznych i nieprzewidywalnych konsekwencji w przyszłości. Efekt motyla w tej powieści możemy obserwować na przykładzie działań Hanny/Hannah, siostry Agi/Agnes, która podróżuje „tam i z powrotem” sprawdzając, jak przesuwane przez nią „pionki” zmieniają bieg historii w naszych czasach. Duży plus dla Mroza, za pokazanie, że takie skakanie „w przód i w tył” historii niosą za sobą olbrzymi koszt – chorobę neurodegeneracyjną, która sprawia, że chory ma problemy z pamięcią i traci kontakt z otoczeniem. Wydaje mi się to sprawiedliwą „zapłatą” za mieszanie w historii, nawet jeśli ze szlachetnych pobudek.

Zostawmy na chwilę wielką historię i skupmy się na historii bohaterów. Każdy z bohaterów został wykreowany wyraziście, a jeśli pojawiły się postaci historyczne, zostały dobrze odzwierciedlone.

Oczywiście, nie mogło zabraknąć wątku relacji damsko-męskich. Fajnie, że Autor pamiętał, że akcja toczy się w latach 30-tych XX-wieku, w których moralność wyglądała inaczej niż teraz. A kobieta mogła szybko okryć się „hańbą”.

Całość czyta się szybko, mimo iż powieść jest sporej objętości.

Dla osób, które lubią audiobooki mam dobrą wiadomość – dostępne jest słuchowisko, w którym możemy usłyszeć [Adres usunięty]. Karolinę Bacię, Dawida Dzierkowskiego, Weronikę Humaj czy Filipa Kosiora. Słuchowisko zrealizowane przez EmpikGo dodaje dodatkowego wymiaru powieści.

Jeśli myśleliście, że Mróz skończył się na cyklu z Chyłką, to Węzłem czasu wraca z przytupem na szczyt.

Powieść mogę polecić wielbicielom science-fiction i motywu podróży w czasie/zmian w historii – nie zawiedziecie się.

Ta historia to prawdziwa łamigłówka i doskonały trening umysłu, który aż iskrzy od dedukcji, domysłów i konieczności łączenia faktów. Uwielbiam takie powieści! Takie, które nie pozwalają biernie słuchać czy czytać, ale wymagają pełnego zaangażowania, otwartego umysłu i nieustannej gotowości, by wszystko podważyć, zburzyć i budować w głowie od nowa.

Nie mam pojęcia do jakiego gatunku zaklasyfikować tę książkę, ale całkowicie mnie wciągnęła od samego początku. Słuchając superprodukcji miałam wrażenie, że sama przeniosłam się w tamten świat — tempo, dźwięki, dialogi, cała atmosfera sprawiły, że rzeczywistość wokół po prostu się wyłączyła.

Do pewnego momentu wszystko układało się idealnie. Fabuła była dla mnie spójna i zrozumiała. Aż przyszła druga podróż w czasie i kolejna... i kompletnie mnie wybiła. Pytania mnożyły się w nieskończoność, z każdą minutą rozumiałam coraz mniej, a złożoność zdarzeń zaczęła mnie autentycznie frustrować. Czułam zamęt, zagubienie, a momentami nawet rezygnację — jakby mój umysł próbował nadążyć za czymś, co wymykało się ramom, w których zazwyczaj mieszczę fabułę.

Moja logiczna natura musiała po prostu zrobić sobie przerwę i zdać się na wyobraźnię autora: przyjąć świat przedstawiony taki, jaki jest, nie analizować każdego „ale jak?”, „dlaczego?”, „w jaki sposób?”. I choć tych niejasnych, skomplikowanych wątków było naprawdę sporo, paradoksalnie to poczucie chaosu sprawiło, że ta książka głęboko zapadnie mi w pamięć.

Finał? Liczyłam na odrobinę więcej, może na mocniejsze domknięcie wszystkiego. Ale mimo to książka ta była dla mnie wyjątkową czytelniczą przygodą - niełatwą, pobudzającą wyobraźnię, narzucającą własny rytm i zmuszającą do myślenia jeszcze długo po zakończeniu lektury.

Aga z przyjaciółką Zuzą przenosi się w czasie. Z roku 2025 do 1931 w jakim celu? Pomysł szalony czy wszystko pójdzie z planem. Dziewczyny mierzą wysoko zamach na Hitlera. Siostra Agi zaginęła, to ona w dużym procencie odpowiada za całą to szaloną akcje.

Cofając się w czasie Aga ma opracowany plan i materiały. Abstrakcją jest nowoczesny iPhone zabrany z roku 2025. Dziewczyna już na samym początku wplątana jest w porachunki, pierwsze kroki i oddech w roku 1931 to krew i morderstwo. Poznany August Bekker oficer Schutzpolizei, który ściga Polaków będzie dla niej przekleństwem, chwilą zapomnienia, niebezpiecznym uczuciem. Bo oboje nie będą sobie obojętni.

Porachunki między hitlerowcami a stalinowcami, zamach na Hitlera, poszukiwanie siostry Agi Hanny. Przejścia przez portal, kim jest Influat? Czy można go przekupić? Mając wiedzę z przyszłości można zmienić przeszłość tak bez żadnych konsekwencji.

Remigiusz Mróz daje nam świetną fabułę, to coś nowego. Miłość i zbrodnia, tajemnice, podróż w czasie z zaplanowaną akcją, tylko czy możemy ingerować w przeszłości bez konsekwencji, czy to jest możliwe, a może to tylko skutki uboczne i urojenia szaleństwa nieobliczalnych kobiet.

Fabuła książki ciekawa, rozbudowana, nic nie jest oczywiste i niczego nie można zakładać. Polecam 😈

Aga zdezorientowana budzi się na polanie w lesie. Ostatnie co pamięta, to spotkanie z Zuzą w kawiarni. Z pomocą przychodzi jej niemiecki oficer August Bekker. Sytuacja staje się jeszcze bardziej dziwna, a wręcz niesamowita, kiedy okazuje się, że jest 1931 rok. Jak to możliwe?

Wodząc do czego zdolny jest Niemiec, kobieta zataja swoją narodowość. Ich relacja jednak szybko nabiera rozpędu i z kontaktów czysto zawodowych przechodzi na grunt prywatny. Romans się rozwija, a Aga równocześnie postanawia wypełnić misję, która według niej cofnęła ją w przeszłość.

Mam ogromny kłopot z oceną tej książki. Fabuła jest na tyle oryginalna, zaskakująca i trzymająca w napięciu, że nie mogłam oderwać się od lektury. Jednocześnie okrutnie męczyła mnie mnogość nawiązań historycznych i niemieckich zwrotów. Chwilami kończyło się na tym, że po prostu pomijałam fragmenty tekstu. W moim mniemaniu fabuła na tym nie ucierpiała, a oszczędziłam moje nerwy. Bardzo lubię hybrydy gatunkowe, więc połączenie thrillera, elementów fantastycznych i romansu stworzyło dla mnie przyjemną w odbiorze kompozycję. Oczywiście nie zabrakło mocnych scen podkręcających tempo akcji.

Jestem pod ogromnym wrażeniem wyobraźni autora. Zdaję sobie sprawę, że konstrukcja "Węzła czasu" nie każdemu przypadnie do gustu. Jednocześnie jestem przekonana, że również znajdzie wielu zwolenników.

Zgadzacie się, z cytatem "nie każdy, kogo tracisz, powoduje stratę"?

⏱️Tak znamy Mroza. Wszyscy to powiedzą. Jednak nie, nie z tą książką. To coś czego chyba nikt się nie spodziewał. Autor przygotował dla nas coś zupełnie innego.

⏱️Agnieszka ma siostrę Hankę. Hanka zaginęła ponad rok temu i ślad się po niej urywa. Gdzie szukać siostry? Oczywiście, że w 1931 r. na terenach przedwojennych. Brzmi jak żart? Otóż nie. Agnieszka budzi się lesie nieopodal Opola (ówczesna Rzesza) w roku 1931 r. Na wstępie zostaje złapana przez niemieckiego policjanta i zostaje świadkiem morderstwa. Jakimś zrządzeniem losy jej przyjaciółka Zuzka trafiła na niemieckie tereny razem z nią. Niczego nie pamiętają, nie wiedzą czy zwariowały czy faktycznie odbyły podróż do przeszłości. I czemu do cholery były na nią przygotowane?

⏱️Aga próbuje przeniknąć w struktury Nsdap. praca, próba odnalezienia siostry, wewnętrzny przymus wykonania misji, o której niewiele pamięta. Gorący okres przedwojenny, czy to jest czas na pielęgnowanie przyjaźni? Na miłości? Czy można zmienić bieg historii? Jakie by to przyniosło konsekwencje dla współczesnego świata?

⏱️Aż rozczulił me serce krótki rys historyczny przekleństw. Wiele mięsistych sformułowań nie oznaczało aż tak obraźliwych skojarzeń jak dziś, typu "nie ma ch**ja we wsi" stwierdzalo pewną oczywistość. Dziś traktowane są dosadniej co z resztą mi się podoba.

⏱️Jestem totalnie zaskoczona. Węzeł czasu już na wstępie uderza tajemnicą, duszną brudną atmosferą. Czuć w powietrzu, że zło czai się wszędzie. W końcu jesteśmy w roku 1931. Razem z bohaterkami krok po kroku znajdujemy ich motywy podróży oraz to jaką mają misję do wykonania. Nie dość, że książka opiera się na historii, której serdecznie nienawidzę, to jeszcze mamy tu motyw podróży w czasie. Spodziewał się ktoś tego po autorze? Bo ja nie. I mimo, że z fantastyki uznaje tylko z archiwum x, a z historii wiem tyle że było to dawno, książkę pochłonęłam. Niemieckie wstawki trochę utrudniały mi czytanie ale przez moją awersję do tego języka. Intryga, poszukiwania zaginionej siostry, misja owiana wieloma zagadkami, zemsta a w tle zbliżająca się zapowiedź wojny. Nienawiść, tajemnice a jednocześnie lojalności i miłość przenikają się w każdym rozdziale. Czy jest tu miejsce na miłość? Co z przyjaźnią? Trudne czasy, w których obudziły się Aga i Zuza są opisane tak dokładnie i skrupulatnie. Mam wrażenie, że tam utknęłam razem z nimi. Agness zatraciła się w nowej roli, w swojej misji zapominając o uczuciach i motywacjach Zuzy.

To jedna z tych książek, które mnie zaskoczyły i to w najlepszym możliwym sensie. Podróże w czasie to absolutnie nie mój klimat, raczej nie szukam takich motywów, ale tutaj dałam się wciągnąć szybciej, niż się spodziewałam.

Już sam początek zaserwował mi dużo emocji.

Aga budzi się w lesie, niczego nie pamięta, ma na sobie historyczne ubrania, a wszystko wokół wygląda tak, jakby ktoś przerzucił ją do zupełnie innej rzeczywistości. Zamiast Opola 2025 znajduje się Oppeln 1931. Zamiast współczesnego świata Rzesza Niemiecka, w której napięcie polityczne gęstnieje.

I tu muszę przyznać, że Mróz udowodnił mi, że potrafi budować klimat. Cały ten mrok, niepokój, poczucie zagrożenia czułam to bardzo mocno.

Aga próbowała poskładać brakujące wspomnienia, zrozumieć, dlaczego znalazła się w przeszłości i jaki cel kryje się za tą całą podróżą.

Ogromnym zaskoczeniem był dla mnie wątek relacji między Agą a Bekkerem. Nieoczywisty ale przede wszystkim bardzo emocjonujący. Ten miks nieufności, fascynacji i zagrożenia dał historii coś, co mocno trzymało mnie przy książce, bo wątki romantyczne jak zawsze są u mnie na plus.

Podobał mi się też odtworzony klimat roku 1931 takie jak język, realia, wszystko to sprawia wrażenie dopracowanego. Czułam tę atmosferę Europy stojącej na progu katastrofy, którą bohaterka starała się zapobiec.

Nie wybieram często motywu podróży w czasie i raczej po niego nie sięgam, a w tej książce się wciągnęłam i to znaczy, że książka naprawdę jest wyjątkowa.