Weź nie czaruj

Fantastyka, romans i wspaniałe poczucie humoru.

W „Weź nie czaruj” wkraczamy do świata pełnego magii. Niestety i tam znajdą się ludzie, którzy nie pasują. Taką osobą jest Tilda Sherwood. Jako jedna z nielicznych nie posiada mocy. Jest totalnie bezużyteczna, odstaje, a na domiar złego należy do jednego z najpotężniejszych czarodziejskich klanów. Mimo to wcale się nie poddaje. Próbuje być przydatna i promuje swoją rodzinę w mediach społecznościowych. Stara się również dbać o swoje życie uczuciowe. Właśnie dlatego korzysta z usług najlepszej swatki w mieście. I o ironio, po raz wtóry trafia na rankę w ciemno z Gilem Connollym, potężnym czarownikiem i seksownym palantem, który działa jej na nerwy. Los chce, że to właśnie u niego przyjdzie jej szukać pomocy, gdy przez przypadek przeklnie całą swoją rodzinę.

Fabuła jest świetna, możecie mi wierzyć. Wątek enemy to lovers też perfekcyjnie działa. Do tego dochodzą wspaniali bohaterowie, którzy wyraźnie brzmią na kartach powieści i skradają serce. Całość wzbogaca barwny język autorki, której nie brak zabawnych metafor i zwrotów. Jestem pewna, że spora część uroku tej książki należy do Edyty Stępkowskiej, która przełożyła całą historię. Szczególnie w tym przypadku warto pamiętać o sporej roli tłumacza, bo wiele jej zawdzięczamy. Czuję, że można było koncertowo spartolić tekst, tymczasem dostajemy prawdziwą perełkę.

Jak widać, jestem oczarowana. Wprost rozpływam się nad tą powieścią. Myślę, że nie ja jedna będę pod jej wrażeniem, a autorki będę wyglądać na horyzoncie jak głodny jastrząb łakomego kąska. Tym bardziej, że zakończenie zapowiada kolejne części, gdzie bohaterkami będą liczne siostry Tildy. Nie mogę się doczekać, gdy będę mogła o nich przeczytać.

Gdybyście jeszcze mieli jakieś wątpliwości, z całego serca polecam Wam tą pozycję. Jest zabawna, urocza, nie brakuje przygód i dobrej zabawy. Z pewnością skradnie jeszcze nie jedno serce. Moje już ma, wraz z dożywotnim miejscem na półce z ulubionymi pozycjami.

Czasami bycie innym nie jest naszym wyborem i chociaż nikt nie daje nam odczuć, że jesteśmy gorsi, to jednak tak się czujemy. Z tym się da żyć, ale jednak są momenty, gdy stan ten uwiera jak zadra i odbiera pewność siebie. Zwłaszcza gdy w naszym życiu dzieje się coś, czego sami nigdy nie naprawimy i nie mamy kogo poprosić o pomoc.

Zarys fabuły

Tilda należy do jednego z najpotężniejszych czarodziejskich klanów. Niestety jako jedyna jest heretyczką, czyli nie ma żadnych magicznych mocy. Rodzina na każdym kroku pokazuje jej, że wszystko jest dobrze, ale dziewczyna i tak czuję się, jak wyrzutek. Stara się jednak sobie z tym radzić i pomagać rodzinie jak tylko może, ale nawet szukanie potencjalnego partnera nie bardzo jej wychodzi. Ostatnio cały czas trafia na Gila Connolly’ego, którego nie darzy zbyt dużą sympatią. Zwłaszcza że cały czas przytrafia jej się przy nim coś dziwnego, a co gorsza coś ją do niego ciągnie. Najchętniej by go unikała, ale gdy przez przypadek zamraża cały swój klan, jest świadoma, że tylko on może jej pomóc. Czy uda jej się z nim współpracować?

Jest coś takiego w Weź nie czaruj, że od początku tytuł ten przykuł moją uwagę. Już sama okładka kusi, a opis upewnia tylko w przekonaniu, że warto sięgnąć i czytać. Czary, klątwa i motyw hate-love. Czy to się sprawdziło w wykonaniu Avery Flynn?

Moje wrażenia

Chociaż Avery Flynn ma już na swoim koncie kilka książek, to Weź nie czaruj, jest pierwszą u nas wydana. I trzeba przyznać, że był to wybór bardzo dobry. Książka od pierwszych stron wciąga i do samego końca ciekawi. Autorka miała pomysł na fabułę i w pełni go wykorzystała. Stworzyła romans z motywem hate-love, dodała do tego dużą dawkę humoru oraz trochę magii. I okazuje się, że takie połączenie może dostarczyć sporej dawki wrażeń. Powieść jest napisana lekko, przez treść się wręcz płynie, a dialogi między bohaterami aż iskrzą od emocji, których nie brakuje również w innych momentach. Mogłoby się wydawać, że fabuła toczy się dość szybko i sporo się dzieje w krótkim czasie, ale wbrew pozorom wszystko ma swój czas i miejsce. Plusem jest również fakt, że całość jest niezwykle subtelna i delikatna, dopiero na końcu akcja nabiera rumieńców.

Słów kilka o bohaterach

Muszę na samym początku wspomnieć o Gilu, bo przez długi czas jest tym złym chłopcem, co zresztą widać, ale nawet wtedy ma granice i potrafi nie być chamski. Nie zawsze może mu to wychodzi, ale podoba mi się, że autorka pokazała, iż bad boy nie musi od razu poniżać, wyzywać i ranić. Nie jest też idealny, ale ma w sobie urok, któremu trudno się oprzeć i gdy go lepiej poznać, szybko zakrada się do serca. Zwłaszcza gdy pokazuje tę swoją troskliwą i waleczną stronę. To jak troszczył się o Tildę, było niesamowite. No i właśnie Tilda, trudno byłoby jej nie polubić. Zabawna, z dystansem do siebie, oddana rodzinie i przyjaciołom. Waleczna i uparta. Gdy coś się dzieje, działa, zamiast lamentować. Tych dwoje totalnie się różni, a jednak sceny z nimi były niesamowite. Na uwagę zasługują też poboczni bohaterowie, każdy inny i wnoszący coś do fabuły. Bawili, wzruszali i napędzali nieraz akcje.

Na zakończenie

Muszę przyznać, że nie spodziewałam się, iż Weź nie czaruj, tak bardzo przypadnie mi do gustu. Gdyby nie obowiązki pochłonęłaby historię na raz. Wczułam się w fabułę, a do tego ten świat przedstawiony. Cały magiczny, niby nam znany, a jednak inny, w którym jednorożce mają swoje księgarnie, istnieją czarodziejskie media i księgi. Niezwykle podobała mi się subtelność w tej książce, to jak bohaterowie się docierali, wzbudzało mój uśmiech i wzdychanie z zachwytu. Aż czułam to napięcie między nimi. Szkoda tylko, że pod koniec pojawiły się sceny miłosne, nie to, że same w sobie mi przeszkadzały, a raczej fakt, że były pisane jakby innym językiem, bardziej ostrym. Zgrzytało mi to trochę. Na szczęście to jedyny mankament, bo samo zakończenie rozgrzewa serce, a co lepsze, zapewnia, że to nie koniec. I liczę, że kolejne tomy (a także inne książki autorki) zostaną u nas wydane, gdyż potrafi zachwycić swoim stylem pisania, poczuciem humoru i fabułą ze zwrotami akcji, które czasem trudno przewidzieć.

Weź nie czaruj polecam każdemu fanowi romansów. To też dobry tytuł na rozpoczęcie waszej przygody z powieściami fantasy, bo ten wątek tutaj jest, ale poruszony bardzo subtelnie. Urocza, zabawna, romantyczna i pokazująca, że miłość przychodzi, kiedy chce i do kogo chce. Polecam serdecznie!

Przerwa świąteczna to idealny moment, by zagłębić się w kolejną lekturę pełną magii. Taki z pewnością jest Czarogród, który ma swój InstaCzar, odpowiednik ludzkiego Instagrama. Ma też klan czarownic, choć jedna z nich jakby wyłamała się ze schematu. Tilda Sherwood obok swoich magicznych sióstr, rodziców i chrzestnej jest niemagiczna. Jak to możliwe? Nie wiadomo. Znany jest za to fakt, że Gil Connoly zrobi wszystko, by wykryć prawdę. A jeśli pomoże w tym dawka magii, kto będzie przeszkadzał takiemu biegowi zdarzeń? Chyba nikt.

Książka została wydana przez wydawnictwo Kobiece w pięknej zielonej okładce. Co do Avery Flynn, to jej pierwsza historia, która ukazała się na polskim rynku. Jak mogłam przeczytać z notki na końcu, jest to pisarka niezwykle ceniona za granicą, a jej historie trafiają na listy bestsellerów. Ciekawa jestem, czy u nas też powieli ten fenomen. Mam mieszane uczucia od samego początku. Z jednej strony język jest niezwykle toporny i nie ma w nim lekkości, ale z drugiej pomysł na fabułę bardzo ciekawy.

Jest trochę scen erotycznych, jednak moim zdaniem są one przedstawione ze smakiem i nie rzutują na całość odbioru. Umiejscowienie akcji w Czarogrodzie z pewnością przyciągnie miłośników elementów fantastycznych. Nie zabrakło także motywu walki dobra ze złem i chronienia bliskich za wszelką cenę. Akcja nie pędzi spektakularnie na przód, ale też nie ma takiej potrzeby. To powolna lektura, która pokazuje, że tajemnice mogą przynieść więcej szkody, niż pożytku.

Jeżeli w Polsce doczekamy się kolejnych wydań książek Avery Flynn, to z ciekawości sięgnę po nie, ponieważ jestem ciekawa, jakie inne historie ma do opowiedzenia swoim czytelnikom. ,,Weź nie czaruj" to prawdziwie czarodziejska opowieść, od której może nie mogłam się oderwać, ale z pewnością zapadnie w mojej pamięci na dłużej. Choćby przez InstaCzar ;)

Tilda Sherwood urodziła się w jednym z najpotężniejszych czarodziejskich klanów. Problem jest w tym, że jako jedyna z rodziny nie posiada magicznych zdolności. Okrzyknięta heretyczką czuje się jak wyrzutek.

Kiedy Tilda zupełnie przypadkowo wtrąca się w czary siostry skutkuje to zamrożeniem całej rodziny. Dziewczyna wpada w panikę. Jasne jest, że musi zdjąć z bliskich czar, ale jak, skoro jej zaklęcia nie mają żadnej mocy… Jedynym ratunkiem jest Księga Czarów, najpilniej strzeżona rzecz w ich świecie.

Tilda zdaje sobie sprawę, że sama sobie nie poradzi. Zwraca się z prośbą o pomoc do najbardziej znienawidzonego człowieka – Gila Connolly'ego. Gil jest potężnym czarownikiem i jak nie on, to już nikt jej nie pomoże. Dla dobra ogółu i własnego Tilda postanawia porzucić uprzedzenia i zacząć współpracować. Problem w tym, że dziewczyna od pewnego czasu nie jest w stanie w jego obecności skoncentrować się na niczym innym. Jej myśli uciekają w niebezpieczne rejony…

Ależ to była przezabawna historia!

Nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo w tym momencie potrzebowałam takiej książki.

Dialogi Tildy i Gila rozśmieszały mnie do łez. Tak, czasem były dziecinne, czasem cringowe, ale miały w sobie coś, co całkowicie mnie zauroczyło i sprawiło, że bawiłam się z tymi bohaterami wyśmienicie.

Między Tildą i Gilem od samego początku iskrzyło i ta część książki, w której docierali do siebie, przekomarzając się i odgryzając sobie była świetna. Kiedy już doszło do pogłębienia znajomości, czyli zbliżeń intymnych, wątek romantyczny przestał mnie ciekawić. Całe napięcie momentalnie uszło.

W książce na szczęście dzieje się na tyle dużo, że szybko skupiłam się akcji rozgrywającej się wokół nich.

No i tak… zanim się zorientowałam książka się skończyła 🙈. Smuteczek, ale epilog osładza trochę to uczucie i mimo wszystko skończyłam czytać z szerokim uśmiechem na twarzy. Polecam

Na przodzie tej książki jest napisane pytanie: "Czy dasz się zauroczyć?" i ja... naprawdę próbowałam. Próbowałam wciągnąć się w ten magiczny romans, próbowałam przekonać się do bohaterów i próbowałam się oczarować. Niestety nic z tego nie wyszło 😶

W powieści "Weź nie czaruj" poznajemy Tildę Sherwood, która w świecie pełnym magii oraz niezwykłych stworzeń, czuje się jak wyrzutek. Urodziła się w jednym z najpotężniejszych czarodziejskich klanów, a sama nie posiada zdolności magicznych. Kiedy jednak przez przypadek przeklina całą swoją rodzinę, jedyną osobą, która może jej pomóc, jest Gil Connolly - przystojny czarownik i największy wróg Tildy. Para musi zacząć ze sobą współpracować...

Po pierwsze - w ogóle nie odczułam nienawiści pomiędzy bohaterami, a wiecie, że kocham motyw enemies to lovers.

Po drugie - jest to romans fantasy i rozumiem, że wątek romantyczny jest na pierwszym planie, ale... wykreowany świat przez autorkę również chciałabym bliżej poznać. Tutaj mi właśnie tego zabrakło - więcej opisów tego świata, tych magicznych stworzeń, tego jak działa ten świat...

Po trzecie - sceny 🌶🌶🌶... Nie wiem czy to wina tłumaczenia, czy po prostu to tak zostało napisane... Ale no okropnie mi się je czytało. Nie czułam też w ogóle żadnej więzi między bohaterami, żadnej chemii... No po prostu jedno wielkie NIE.

Nie kupił mnie także wątek w tej książce, że główni bohaterowie są w magiczny sposób sobą oczarowani, że jakaś siła wyższa splotła ich losy i są na siebie w ten sposób skazani.

Jedyny plus tej historii jest taki, że gdy już w końcu zaczęło się dziać coś ciekawego (jakoś po 150 stronach XD), to szybko się czytało i fajnie, że ten romans jest napisany z humorem, który do mnie trafił.

"Weź nie czaruj" - książka, która ma przepiękną okładkę, ale zdecydowanie mniej zachęcającą treść.