Zadzwoń, jak dojedziesz

Ta urocza, kojarząca się z jesienią okładka skrywa prawdziwą bombę emocjonalną w środku. Z jednej strony to dobra lektura na okres świąteczny, bo zmusza do refleksji i docenienia obecności bliskich, a z drugiej bardzo smutna i być może przypominająca o stracie, której się doświadczyło.

Renata, Anka i Mateusz to rodzeństwo, które z domu rodzinnego wyniosło mnóstwo miłości, wsparcia i bezpieczeństwa. Oczywiście każde z nich miało w życiu gorsze momenty i mogłoby stwierdzić, że czegoś im kiedyś brakowało, ale w ogólnym rozrachunku ich życie rodzinne było dobre. Teraz potrafią to docenić, ale średnio wychodzi im odpłacenie samotnemu ojcu tym samym.

Po śmierci matki podzielili się opieką na coraz słabiej radzącym sobie z życiem ojcem. Ale jego potrzeby zredukowali do sprzątania, zakupów i gotowania. Ustalili dyżury sprawunków dla ojca, jednak zapomnieli, że dla niego najważniejsza jest ich obecność, rozmowa i wsparcie w żałobie po ukochanej osobie.

Akcja książki rozgrywa się praktycznie w całości w trakcie jednego dnia. Rodzina spotyka się na rocznicowym obiedzie, i już od progu zaczynają się słowne przepychanki między rodzeństwem. Mimo że starają się hamować to jednak wylewają się ich żale, pretensje, każdy czuje się poszkodowany i chciałby, żeby pozostała dwójka bardziej zaangażowała się w opiekę nad ojcem. Tymczasem Ryszard, tylko w połowie obecny przy tych rozmowach, coraz bardziej i bardziej pogrąża się w smutku.

Opieka nad starszymi rodzicami to ciężki temat. Może przybrać tyle różnych form, może być tyle różnych sytuacji rodzinnych. Tylko sami zainteresowani widzą całość, to co było i co jest, i podejmowanie jakiejkolwiek decyzji jest bardzo trudne, bo prawie zawsze coś trzeba poświęcić. To jest naprawdę niesamowite jak Jakub Bączykowski przedstawił ten temat na podstawie jednej rodziny. Jak dobrze zrozumiał i wplótł w fabułę rozterki dorosłych dzieci, ich wyrzuty sumienia a jednocześnie chęć życia według własnych zasad i spełniania własnych marzeń.

Kiedy czytam, automatycznie chcę "stanąć po czyjejś stronie". Ale tu się nie da. Każdy ma swój moment, swoje racje. I nawet jeśli jedno zachowanie oceniamy jako nie w porządku, to już kolejna informacja każe nam zmienić osąd. Puenta całej historii dotyczy właśnie tych osądów, i powiem wam, że do mnie to tak mocno trafiło, że z każdym zdaniem musiałam się zgodzić.

Książka wzrusza. Pokazuje najzwyczajniejsze życie, coś, co prawie każdego z nas kiedyś będzie dotyczyło. I pokazuje, jakie emocje będą nam wtedy towarzyszyły. Nie da się czytać i nie myśleć o swoich rodzicach, o tym, jak to będzie za dziesięć, dwadzieścia lat. Nie da się nie poczuć żalu za minionym czasem, za młodością i sprawnością, za dzieciństwem, kiedy to rodzice byli opoką. Dlatego pasuje mi ta książka w okresie świątecznym, dla niektórych tak tragicznym, bo samotnym. Przypomni o tym jak ważne są dobre relacje w rodzinie i wzajemny szacunek. Fabuła nie jest tu skomplikowana, choć zaskoczeń nie brakuje. Ale najważniejsze są tu refleksje, do których zmusi, i emocje, które wywoła. Bardzo gorąco polecam.

Ryszard stracił żonę, a jego dzieci matkę - po kilku latach od tego zdarzenia silnie zszyta wcześniej rodzina zaczyna się rozpruwać. Dzieci wyjeżdżają z miasta albo chcą rozpocząć nowe życie - ojciec zostaje sam. Tylko kto się nim zajmie i czy dzieci muszą to robić? Te pytanie to clou całej historii i rodzinnego konfliktu, który przysporzy wielu problemów. Jakub Bączykowski w swoim pisarstwie przedstawia problemy, o których na codzień nie myślimy, aż w końcu uderzają w nas ze zdwojoną siłą. Tematyka "Zadzwoń jak dojedziesz" jest niezwykle ważna, szczególnie w starzejacym się polskim społeczeństwie. Wiele w tej książce nauki, którą warto wziąć sobie do serca.

Bardzo lubię takie emocjonalne i wyciągnięte z życia historie. Łatwiej się przy nich skupić, postawić na miejscu bohaterów i zastanowić się nad przemyśleniami, które autor próbuje przekazać. Idealna lektura na deszczowe jesienne wieczory.

Zdecydowanie jedna z najlepszych książek jakie przeczytałam w tym roku. Świetnie napisane dialogi i postacie które poznajemy bardzo powoli, zmieniamy strony "konfliktu" i po prostu czujemy jakby siedziały obok nas, a nie były bohaterami fikcyjnej powieści.

Przychodzi do Nas niezapowiedziana. Często pojawia się po stracie bliskiej Nam osoby. Sprawia, że Nasze życie powoli traci sens i zmierza do nieuchronnego końca. Tak bolesna jest tęsknota, którą odczuwamy każdym fragmentem Naszego ciała. Tego obezwładniającego uczucia doświadczył owdowiały po śmierci swojej ukochanej żony Wandy, Ryszard - senior rodu i bohater powieści autorstwa Jakuba Bączykowskiego pt. „Zadzwoń, jak dojedziesz”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Mięta.

Fabuła tej historii wydaje się być banalna. Troje dzieci Ryszarda postanawia odwiedzić ojca, by spędzić z nim trzecią rocznicę śmierci ich matki. Rodzeństwo coraz rzadziej bywa u Ryszarda, ograniczając kontakty z ojcem do organizowania mu najpotrzebniejszych zakupów. Każde z nich prowadzi własne życie i mierzy się z problemami codzienności. Tego popołudnia w rodzinnym domu atmosfera gęstnieje z minuty na minutę. Renata, Ania i Mateusz mają swoje sekrety, którymi mimowolnie dzielą się z obecnym u ojca towarzystwem. Tylko gdzie w tym wszystkim miejsce dla Ryszarda? Czy któreś z dzieci uwzględniło opiekę nad ojcem w swoich życiowych planach? Tego dowiecie się w trakcie lektury tej wyjątkowo wzruszającej historii.

Nie spodziewałam się takiego ładunku emocjonalnego po tej pozornie spokojnej, utrzymanej w jesiennym klimacie lekturze. „Zadzwoń, jak dojedziesz” wbrew chłodnym powiewom wiatru, które wkradają się do mieszkania Ryszarda przez balkon, niesie ze sobą wiele rodzinnego ciepła, pięknych wspomnień i przejmujących chwil z udziałem domowników, od których nie sposób się oderwać. Nasi bohaterowie przeżywają wzloty i upadki, momentami gubiąc się w skomplikowanych relacjach rodzinnych, ale są przy tym tak autentyczni, że mocno trzymamy kciuki za ich decyzje, wierząc, że i oni odkryją, jak ważna w życiu człowieka jest rodzina.

Jeśli nadal słyszycie od swoich rodziców słowa „Zadzwoń, jak dojedziesz”, stanowiące tytuł tej książki to znaczy, że jeszcze nie jest za późno, by powiedzieć swoim bliskim, jak bardzo ich kochamy. Do tego właśnie zachęca Nas ta wspaniała powieść, którą serdecznie Wam polecam.

Czy o trudnych tematach można rozmawiać w prosty sposób? Zdecydowanie tak! Właśnie taką książkę zaprezentował nam Bączykowski, który o śmierci, stracie, poczuciu obowiązku, rodzinie pisze w przyjazny i lekki sposób. Pozwala to całkowicie oddać się lekturze i myśli przewodniej całej książki. Rodzina Ryszarda jeszcze na długo po lekturze gościła w mojej głowie kiedy ciągle zastanawiałam się - czy można było inaczej?

Bardzo "realistyczna" historia. Każdy z nas kogoś stracił, Bączykowski przedstawia ciekawy wariant opowieści o rodzinie, która straciła swój filar: matkę i żonę. W dogłębny sposób przedstawia radzenie sobie ze stratą oraz pogubienie się rodziny. Dodatkowo zadaje ciekawe pytanie: co z ojcem, czy na dzieciach spada obowiązek opieki? Dobrze napisane dialogii i niezwykli bohaterowie. Nie mogłam się oderwać, tak dobrze całość została napisana.

Od razu ostrzegam, że lektura "Zadzwoń jak dojedziesz" nie będzie lekka. Wiele razy musiałam zatrzymywać się przy czytaniu przez nadmiar emocji, wiele razy miałam łzy w oczach i kupę rozmyślań w trakcie i po lekturze. Dawno żadna książka nie wywołała we mnie tyle emocji i uczuć. Pozytywne zaskoczenie, bo nie spodziewałam się tego.

Sięgając po tę książkę byłem ciekawy czy recenzje nie wyolbrzymiają. Tematyka jest mi bliska, więc byłem ciekaw jak poradził sobie z nią autor. Okazało się, że dostałem naprawdę genialnie napisaną opowieść, którą dobrze się czytało - mimo dosyć ciężkiej tematyki.

Świetnie użyty sposób na przedstawienie rodziny w szerszym społecznym kontekście. Rodzina Ryszarda jest tutaj jakby zwierciadłem naszych społecznych zachowań i problemów. Dobrze dobrany i ważny główny temat - opieki nad starszymi osobami w rodzinie. Warto i trzeba przeczytać!

Z ciekawości sięgnąłem po nowego autora, przyciągnęła mnie jesienna okładka - miałem ochotę na trochę smutny klimat. "Zadzwon jak dojedziesz" sprawdziło się w tym aspekcie wyśmienicie. Poważny temat, świetnie rozpisani bohaterowie - książka czyta sie sama. Gorąco polecam!

Książki Jakuba Bączykowskiego to było moje zeszłoroczne, przypadkowe odkrycie. Byłem bardzo z nich zadowolony, bo każda z jego książek miała w sobie coś wyjątkowego i po prostu przyciągającego. Jak tylko dowiedziałem się, że będzie kolejna powieść musiałem ją przeczytać.

I znów dałem się zaskoczyć. Ponownie powieść tego autora łapie za serce, ponownie zawiera charakterystyczne, zapadające w pamięć postaci jak Ryszard i Mateusz i ponownie po prostu wciąga fabułą. "Zadzwoń jak dojedziesz" jest proste w odbiorze, ale zmusza natychmiastowo do refleksji i głębszych przemyśleń na temat naszego miejsca na ziemi, rodziny i dzieci.

"Zadzwoń, jak dojedziesz" to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Do lektury warto uzbroić się w tonę chusteczek do wycierania łez wzruszenia i smutku. Książka idealnie nadaje się na ekranizację, a ja sama nie mogę doczekać się kolejnych książek od Jakuba Bączykowskiego!

Opowieść o Ryszardzie i jego rodzinie to trzymająca w napięciu historia, ale również historia ta jest ogromnie przejmująca, życiowa i emocjonalna. Autor pisze niezwykłe trafne dialogi i realistyczne fabuły - to zdecydowanie jego najlepsza książka

Autor nie osiada na laurach i serwuje nam swoją najlepszą ksiażkę. Najbardziej dojrzałą, rozbudowaną. To nie jest łatwa lektura, bo wielokrotnie musiałam sie zatrzymać i ocierać łzy, tak zżyłam sie z bohaterami. Po jej przeczytaniu przychodzi swoiste katharsis. Po takie książki uwielbiam sięgać!

Byłam ciekawa kiedy autor napisze książkę obyczajową, dotyczącą ciekawych i trudnych tematów, których przecież w poprzednich książkach również nie bał sie poruszać. Tym razem autor dotyka problemu rodzicielstwa, opieki nad własnymi rodzicami. Czytelnikowi na pewno ciężko będzie stanąć po którejś stronie. Kto ma racje Ryszard czy jego dzieci?

Jakub Bączykowski ponownie nie zawodzi, a nawet uważam, że to jego najlepsza książka. Przystępna, z ciekawą tematyką zamykająca się w prawie 300 stronach świetnej opowieści, często łapiącej za serce. Doskonałość w swoim gatunku!

Tym razem autor uderzył w zupełnie inne nuty, bardziej obyczajowe, chwytające za serce, melancholijne a przede wszystkim zmuszające czytelnika do głębszej refleksji. Idealna na jesienne wieczory!

Jeszcze żadna historia nie wywołała we mnie takich emocji od pierwszej strony. Żadna. Ona już od pierwszych słów świdruje dziurę w sercu, robi pewnego rodzaju wyrzuty sumienia i choć nie dotyczy bezpośrednio mojej osoby, to jakiś fragment mnie wzrusza się mocno i ronię łzy. Autor w prosty sposób bez żadnych ubarwień, wybuchu emocji, szalonych zwrotów akcji rozczula serce, pisząc bezpośrednio o życiu.

Jeszcze przed czytaniem, gdy tylko spojrzałam na okładkę, tytuł, opis, wiedziałam, że to będzie wyjątkowa lektura. Inna niż wszystkie. Prawdziwa, o tematyce, której nie porusza się w książkach, a jak już to mamy jej malutki fragment. Tymczasem Jakub Bączykowski pisze tak po prostu, z łatwością o przemijaniu, o starości, samotności, o śmierci, o opiece nad osobami starszymi nasuwając nam wiele przemyśleń. Czy jesteśmy wdzięczni za życie, które otrzymaliśmy? Czy potrafimy docenić po latach każdą łzę rodzica, każde jego staranie, by wychować nas jak najlepiej, każdą ich nieprzespaną noc? Czy potrafimy oddać im tę miłość? Namiastkę czasu, który poświęcili dla nas?

Starość jest trudna. My myślimy, że mamy czas, że rodzice będą żyć wiecznie, że zawsze będą mieli siłę na wszystko, a niestety tak nie jest. Czy nie zapominamy o nich? Czy dzwonimy, przyjeżdżamy, interesujemy się nimi? Każdy ma swoje życie, wiadomo, pracę, dom, dzieci, ale czy oni nie mieli także marzeń, pracy, i innych rzeczy na głowie? A mimo wszystko znajdowali czas dla nas, swoich dzieci. A my czy nie traktujemy ich na starość jako zadanie do wykonania i to jeszcze w ekspresowym tempie?

Historia smutna, ale bardzo prawdziwa. Ukazuje tęsknotę, dziurę w sercu, której nie można załatać, po śmierci drugiej osoby. Ryszard to postać, która wywoływała u mnie co rusz łzy pod powiekami. Mądry, stary człowiek, który widzi wszystko. Jego rodzina, cóż, idealny obraz przeciętnej polskiej rodziny, który mocno wchodzi pod skórę i daje do myślenia. Jednak właśnie oni ukazują nam dwie strony medalu.

Historia, jakich mało, w której nie zawsze to, co widać na pierwszy rzut oka, jest tym, co rzeczywiście jest. Zastanawiam się, czy autor, pisząc historię, płakał, bo ja nie dałabym rady pisać o czymś tak wzruszającym, nie roniąc żadnej łzy. Jakub w przepiękny sposób ukazał wyrozumiałość i mądrość rodzica w stosunku do dziecka, które odkrywa się przed nim i mówi, że jest gejem. Nie krzyczy, nie robi wyrzutów, lecz wspiera, mówiąc, że musi mu w takim razie okazywać jeszcze więcej miłości i zrozumienia, bo będzie mu potrzebna w tym czasie. Akceptuję i doradza, to jest piękne po prostu. Innym razem ukazuje uczucia starszej osoby, gdy ona widzi, jakim staje się problemem dla swoich dzieci. Widzimy też ten obraz zupełnie inny oczami każdego dziecka.

Jest tutaj jeszcze więcej, ale myślę, że moje słowa wystarczą, by Was do niej przekonać.

,,Zadzwoń, jak dojedziesz" to samo życie, opisane melancholijnie, konkretnie, bez wytykania palcem, a jednak poruszające najczulsze struny serca. Bez chusteczek nawet nie zaczynajcie czytać, chyba że jesteście mniej wrażliwi niż ja a ja jestem bardzo wrażliwa. Książka przepiękna, choć bolesna, ale takie są potrzebne. Może być ratunkiem dla niektórych w ostatniej chwili, przebudzeniem, gdy czasu jeszcze zostało, albo wyrzutem, gdy tego czasu już zabrakło. Przede wszystkim jest chwilą zadumy.

"Zadzwoń, jak dojedziesz" Jakuba Bączykowskiego to przejmująca analiza rodzinnych relacji Książka stawia trudne pytania o odpowiedzialność, pamięć i miłość w obliczu starzenia się i samotności. Ogromnie polecam, bo mało jest takiej literatury środka.

„Saudade”

Bohaterowie: Wandzia (zmarła),Ryszard (mieszkający samotnie ojciec i mąż zmarłej) oraz ich dzieci: Mateusz i jego partner Tomek, Renata z mężem Stefanem, Anka z mężem Krzysztofem i synem Adasiem, Wioletta (sąsiadka).

Miejsce akcji: Wrocław

Temat: tęsknota, wyrzuty sumienia, upływający czas, przemijanie, odwrócenie roli rodzic-dziecko, nostalgia, bliskość, obecność.

Książka opisuje tak naprawdę jedno wydarzenie: wizytę rodzeństwa u ojca w dniu rocznicy śmierci matki. Oczywiście nie brakuje z niej nawiązać i powrotów do przeszłości.

Widzimy perspektywę żałoby wg małżonka i perspektywę żałoby wg rodzeństwa, które straciło matkę i musi zająć się ojcem. Autor na chwile wplata również krótki wątek Wioletty, młodej sąsiadki Ryszarda, która pomaga mu w codziennym funkcjonowaniu, odwiedza go i z nim rozmawia.

Ryszard nie radzi sobie po śmierci żony. Dzieci coraz rzadziej mają dla niego czas, zajmują się swoimi sprawami. Aby nie czuć się tak samotnie pisze listy do zmarłej.

Książka pełna jest wspólnych wspomnień rodzinnych, beztroskiego czasu dzieciństwa, wspólnych lat w małżeństwie. Jak w każdej rodzinie nie brakuje tu również trudnych momentów, przepracowania, poczucia, że poświęcamy sobie za mało czasu, tematu posiadania potomstwa, tajemnic, zazdrości, rywalizacji.

Patrzymy na retrospekcje wydarzeń z dzieciństwa bohaterów. Śledzimy ich krzątaninę myśli, często trudnych, bolesnych. Widzimy jak z pozoru błahe, nieznaczące momenty wpłynęły na ich dalsze życie, na to jakimi dorosłymi się stali.

Widzimy znaczne różnice między rodzeństwem: Mateusz - spokojny, odpowiedzialny, wrażliwy, godny zaufania; Renata - wybuchowa, bezpośrednia, zapracowana, dąży do wyznaczonych celów; Ania - łagodna, cierpliwa, współczująca, troskliwa.

Z biegiem lat między nimi miłość, szczerość i ciepło zastąpiła złość, żal i pretensje. Bardzo przykro czytało mi się te fragmenty w szczególności, że sama posiadam 4 rodzeństwa i nie wyobrażam sobie nas w podobnej sytuacji.

Autor poprzez małe, czasem może wydawać się nic nieznaczące fakty, jak schowane obuwie do szafy w którym kiedyś wychodziło się z domu, utrata wagi, obojętność czy pusty wzrok, pokazuje jak człowiek może przeżywać stratę, jak odbija się to na jego codzienności. Jak otoczenie, najbliżsi powinni być wyczuleni na nawet najdrobniejszą zmianę w zachowaniu.

Powieść bardzo życiowo napisana, widać w niej dużo emocji. Autor dogłębnie, szczegółowo rysuje bohaterów. Lektura zdecydowanie skłania do refleksji nad własnym życiem, pochylenia się nad własnym postępowaniem, własnymi wyborami. Książka bardzo mnie poruszyła.

"Największym darem, jaki można komuś dać, jest obecność"

Książka, w której rodzina kłóci się o zajęcie się samotnym ojcem nie bedzie emocjonalnie łatwą książką do przeczytania. Na szczęście pióro Bączykowskiego pozwala mocno wciągnąć się w całą historię, szybko zwiazać się z bohaterami i oczekiwać ciekawego rozwiazania: tylko jakie przyniesie taki trudny temat? Warto się dowiedzieć samemu ;)